1 Wakker

Het leven van Arend In ‘t Veld was aangenaam genoeg en zonder al te grote moeilijkheden. Het draaide grofweg rond zijn vader en moeder, school, spelcomputer en De Soep, een vijver in het bos waar hij regelmatig met zijn vrienden speelde. Alles veranderde op een donderdagochtend in mei toen hij wakker werd en merkte dat hij zo’n tien centimeter onder het plafond van zijn slaapkamer zweefde. Dit was ongebruikelijk.

Gewoonlijk werd hij namelijk wakker ín zijn bed. Zijn bed dat zich, hij gluurde verbaasd naar beneden, nu bijna twee en een halve meter lager bevond. Hij was nog half in slaap en zijn eerste gedachte was: ‘Hé, dat is vreemd’. Met zijn volgende gedachte (‘AAAHH!’) was hij ineens klaarwakker, stortte als een baksteen naar beneden en brak met een krakende klap door de lattenbodem van zijn bed.

Versuft lag hij enige seconden stil, klemvast in zijn dubbelgevouwen matras als een hotdog in een broodje, terwijl hij tevergeefs probeerde zijn gedachten bijeen te rapen. Zijn ogen schoten verbijsterd omhoog naar het plafond en toen naar de resten van zijn bed.

‘Wat krijgen we …? Eh, wat?’ Voor de zekerheid keek hij nog maar eens naar boven en toen weer om zich heen, voor het geval hij de vorige keer iets gemist had. Hij zag niets nieuws. Hij schudde met zijn hoofd. “Als denken niet helpt, ga dan wat doen!” zei zijn moeder altijd. Daarom bewoog hij voorzichtig zijn armen en benen, zich schrap zettend voor het geval hij iets gebroken had. Niets aan de hand. Hij kwam iets overeind en voelde voor de zekerheid aan zijn voorhoofd. Niet heet meer. Hij vóélde zich ook niet koortsig, dus dat klopte. Heel even gleed er een glimlach over zijn gezicht, want het was geruststellend als dingen klopten. Hij zakte terug in zijn kuil en probeerde nogmaals te bepalen wat er precies was gebeurd. Daarnet had hij tegen het plafond aan liggen dobberen. Dat was, hij zocht naar de juiste woorden, op zijn minst raar. Oké, heel erg raar! Maar hoe hij ook peinsde, hij kon er geen enkele logische verklaring voor bedenken. Geen onlogische ook trouwens. Wat zei zijn moeder ook weer nog meer? “Als je er niks meer van snapt, begin dan bij wat je zeker weet.”

‘Oké, ik zweefde vlak onder het plafond,’ mompelde hij. ‘Kan niet, snap ik niet, slaan we even over, kom ik zo op terug. Wat gebeurde daarvóór?’ Toen sliep hij, dus dat gaf nauwelijks extra informatie. Dáárvoor dan? Hij was ziek geweest. Zou dat misschien iets verklaren? Een hele week lang had hij in bed gelegen, na die duik in De Soep. Niet een beetje ziek, maar alle remmen los, vol gas, roodgloeiend ziek. IJlend van de koorts, kotsend tot er niets dan pijn, lucht en speeksel overbleef en al die tijd een bonkende hoofdpijn alsof er iemand met een drilboor op de achterkant van zijn oogbollen stond te ratelen.

En afgelopen nacht was het ineens allemaal voorbij. Alsof een dikke, verstikkende deken van hem afgetrokken was. En hij had zo ontzettend, zo verschrikkelijk lekker geslapen dat hij bij het wakker worden minutenlang in halfslaap had liggen nasoezen. Met zijn ogen dicht, weigerend toe te geven aan de sleur en alledaagsheid die wakker zijn nou eenmaal met zich mee bracht. Hij had gedroomd dat hij kon vliegen. Hij had gevlogen tussen de flatgebouwen van de stad, laag over de rivier gescheerd en in cirkels boven de bomen van het bos gezweefd. Nu weer als een vogel, dan weer als een zoemende bij en op het laatst zelfs als een levend vliegtuig. Hij kon bij wijze van spreken zijn propellers nog voelen brommen terwijl hij daar in bed lag. Alleen, alleen was het niet in zijn bed geweest, toch? Hij had daarboven gezweefd, vlak onder het plafond. Toch? Nee, hij kon het niet geloven, het was gewoon te bizar. Er bestond nog zoiets als zwaartekracht. Zijn moeder zei zelfs dat er een Wet voor was. En zij kon het weten, want zij zat op natuurkunde. Zei ze. Dus. Nee, hij had het vast gedroomd. Hij zuchtte opgelucht. Dat had je wel eens, dat je nog half in een droom zat en dan bij het wakker worden even niet wist wat echt was. Hij had daar helemaal niet vlak onder het plafond gezweefd. Ha, ha, het idee, zeg. Oké, ook weer opgelost. Volgende probleem: als hij het maar gedroomd had, hoe was zijn bed dan in elkaar gezakt? Die vraag was minder eenvoudig te beantwoorden, maar wel dringend, want hij hoorde al gestommel op de trap. Drie seconden later vloog de deur open.

‘Wat is er gebeurd? We hoorden–’ Zijn moeder stopte midden in de zin en staarde met de deurknop nog in de hand verbaasd naar het slagveld.

‘Ik weet het echt niet, mam,’ zei hij naar waarheid. ‘Ik werd wakker en toen, eh, en toen,’ ja, wat eigenlijk? Wat kon hij zeggen: Ik droomde dat ik kon vliegen en toen werd ik wakker en bedacht ik dat ik helemaal niet kon vliegen? En toen ben ik twee en een halve meter naar beneden gestort?

‘Je ziet er in ieder geval een stuk beter uit,’ stelde ze fronsend vast. ‘Maar waarom, in godsnaam, ligt je hele bed in elkaar? Wat heb je uitgespookt?’

Arend aarzelde. Even overwoog hij zomaar wat wartaal uit te slaan, tijd te winnen, haar te laten geloven dat hij nog ijlde van de koorts. Maar daar zou ze niet in trappen. Ze zou de thermometer pakken (want “meten is weten”) en hij zou alsnog door de mand vallen. Moest hij dat weer uitleggen. Hij gebaarde hulpeloos, hij snapte het ook niet.

‘Het lijkt wel alsof je op dat bed hebt staan springen. Je hebt toch niet–’

Verder kwam ze niet. Zijn vader, die nog op de gang in de file stond, duwde zijn moeder verder naar binnen en overzag kort de situatie. Hij kwam waarschijnlijk uit zijn atelier op zolder, want hij had zijn witte schildersjas aan.

‘Heb je wat gebroken, Arend? Ben je gewond?’

‘Ik geloof het niet, pap.’

Zijn vader hielp hem overeind en wisselde een blik met zijn moeder. Ze keek schuldbewust.

‘Ja, dat wou ik ook net vragen.’

Arend viel op het ontbijt aan alsof zijn leven ervan afhing. Hij had al acht boterhammen en twee krentenbollen weggewerkt en begon nog maar eens aan een boterham met pindakaas. Het leek wel alsof er geen bodem in zijn maag zat. Maar hij had dan ook een week lang vrijwel niets gegeten. Zijn vader zag het verbaasd maar met genoegen aan. Hij zat aan een dampende kop koffie terwijl zijn moeder wat bozig keek en de krant op de tafel uitspreidde. Ze had het bed nog enkele malen ter sprake gebracht, maar toen Arend bleef volhouden dat hij niet snapte wat er gebeurd was, had zijn vader op een gegeven moment gevraagd of ze erover op wilde houden. Het was een oud bed, dingen gingen wel eens kapot. Pech gehad.

‘Geef mij eens een stukje.’

Kribbig gaf ze zijn vader het katern met regionieuws. Die staarde even naar de eerste pagina.

‘Nou ja, zeg, heb je dat gelezen?’

‘Nee, daar heb ik de kans nog niet voor gehad.’

‘Er is alweer een stroomstoring geweest. Dat is al de zoveelste keer.’

‘Boeien,’ gromde ze. Ineens drongen zijn woorden tot haar door. ‘Eh, wat? Waar?’

‘Weer in de Kruidenbuurt. Maar,’ hij hield even een hand omhoog terwijl hij verder las, ‘alles donker, maar de tv bleef wel gewoon werken. Da’s raar.’

‘Dat is niet raar, dat is onmogelijk,’ zei zijn moeder ongeduldig. ‘Geef eens hier.’ Ze las het artikel met gefronste wenkbrauwen. ‘Dit slaat nergens op. Hier staat zelfs dat de lichten het gewoon deden, terwijl hier staat,’ ze tikte met haar vinger bovenaan de pagina, ‘dat het pikkedonker was. O, wacht, het is van Slagter,’ zei ze smalend.

Arend schonk nauwelijks aandacht aan het gesprek. Slagter werkte, net als zijn moeder, bij de krant. Maar waar zijn moeder zich bezighield met al het nieuws over wetenschap en over criminaliteit, bemoeide Slagter zich met het kleine, regionale nieuws. Slagter wilde hogerop, wilde opvallen met spectaculaire verhalen en had volgens zijn moeder weinig moeite saai nieuws wat aan te dikken. Zijn moeder kon zich erg over Slagter opwinden, maar Arend interesseerde het in het algemeen maar matig.

‘De Kruidenbuurt?’ vroeg hij ineens, toen hun woorden langzaam tot zijn hersenen doorgesijpeld waren. ‘Zal ik even aan David vragen of hij er iets van gezien heeft?’

‘Laat maar, hoor. Het is gewoon weer een verzinsel van Slagter.’

‘Ik kan het toch proberen? Trouwens, waar is mijn telefoon?’ Drie weken geleden had hij eindelijk een fatsoenlijk mobieltje voor zijn verjaardag gekregen. Oké, het was de oude van zijn moeder, maar aangezien het nog kort geleden een topmodel was geweest, was hij nu nog behoorlijk bruikbaar. Hij was er sindsdien onafscheidelijk van geweest. Alleen de afgelopen week was hij gewoon te ziek geweest om er ook maar iets mee te doen. Hij had er precies tien minuten op gespeeld en toen hij even later huilend van de hoofdpijn bij zijn moeder op schoot was gekropen, had ze hem tot nader order in beslag genomen.

‘Ahá!’ zei zijn vader en wierp een veelbetekenende blik richting zijn moeder. Hij verdween door de gangdeur en Arend hoorde hem de trap op stommelen naar zijn atelier.

‘Aha?’ vroeg Arend aan zijn moeder die alleen maar glimlachte. Even later kwam zijn vader met zijn handen achter zijn rug weer beneden.

‘Sorry, hij is niet ingepakt, want hij is pas net klaar. Tadááá.’

Arend pakte de telefoon verbijsterd aan. Hij wist natuurlijk dat zijn vader waanzinnig goed kon tekenen en schilderen, maar nu stond hij toch weer even versteld. De saaie achterkant van de telefoon was beschilderd. Als hij hem op een armlengte afstand hield, was het overduidelijk de selfie die hij met de anderen vorige week bij De Soep genomen had, maar hield hij hem dichterbij, dan leken het gewoon willekeurige verfklodders. Hij bewoog de telefoon een paar keer heen en weer om te zien waar de klodders ineens veranderden in de grijnzende gezichten van Pols, David, de freules Melanie en Kimberly en hemzelf. Hun haren zaten aan hun voorhoofd geplakt, omdat ze net daarvoor met zijn allen uit het water waren gekropen.

Naast De Soep stond namelijk een dikke eik waarvan een van de takken ver over het water stak. Aan die tak hing al jaren een touw met een oude autoband aan het eind geknoopt. Met een lange tak kon je de band naar je toe hengelen en dan staand of zittend op de band over de vijver slingeren. Dan was het wel zaak je afsprong goed te timen om met droge voeten weer op de kant te belanden. Melanie had die middag de briljante inval gehad om met zijn vijven tegelijk te gaan. Uiteraard had Arend het afgeraden. Hij leek altijd de enige die het gevaar zag. Oké, naast David dan, maar die was overal bang voor. Mel en Kim hadden echter, geholpen door Pols, zo lang op hen ingepraat dat ze uiteindelijk overstag waren gegaan. Het had even gekost voor ze allemaal een plek op of in de autoband hadden gevonden. De meiden en Pols gierend van het lachen, Arend met een flauwe glimlach en David met opeengeperste lippen strak voor zich uit turend. Juichend zwaaiden ze uiteindelijk boven het donkerbruine, stinkende water van de vijver. Zelfs David glimlachte nu voorzichtig. De vreugde was van korte duur. Uiteindelijk bleek het touw te oud en te breekbaar en eindigde de middag met een grote plons ín De Soep. Eenmaal op de kant, drijfnat en stinkend van de modder had Arend zijn nieuwe telefoon uit de zak van zijn jas gehaald die hij, halleluja!, op de kant had laten liggen en had hij een selfie gemaakt van de hele groep. Soppend in hun schoenen en slap van het lachen waren ze weer naar huis gegaan. Daar kreeg Arend van zijn moeder een standje vanwege zijn vernachelde nieuwe schoenen en van zijn vader een kop warme chocolademelk en een warm bad. Nog diezelfde nacht werd hij ziek. 