Welkom

Benvenuti – Welkom
Ter oriëntatie
Kennismaking, Florence in cijfers
Geschiedenis, heden, toekomst
Praktische informatie

De 15 hoogtepunten

 1 De navel van de wereld – Ponte Vecchio
De brug over de Arno met zijn gedrongen huisjes is hét grote trefpunt. 's Avonds komen hier verliefde paartjes.

 2 Onovertroffen schoonheid – het Uffizi
Botticelli, Da Vinci, Michelangelo, Dürer, Rembrandt en Goya – enkele namen uit een van de grootste kunstcollecties ter wereld.

 3 Openluchtmuseum – Piazza della Signoria
Michelangelo's David is hier vanaf het terras te zien.

 4 Eiland van kunstschatten – dom, campanile en baptisterium
De indrukwekkende koepel van de dom is het symbool van de stad, het baptisterium wijst de weg naar het paradijs.

 5 Hartje stad – Piazza della Repubblica en Casa di Dante
Tot rust komen op het groots aangelegde plein, de pronkkamer van de stad, en wandelen in de sporen van Dante Alighieri.

 6 Gucci en Pucci – rond de Via Tornabuoni
Grote merken en kleine, maar fijne boetieks met design en vintage.

 7 Volmaakte harmonie – Santa Maria Novella
De beroemde kloosterkerk is bekoorlijk met zijn gotische buitenkant en een interieur vol renaissancekunst.

 8 Pane e vino – Mercato Centrale di San Lorenzo
Verse levensmiddelen, heerlijke broden en koeken, en overal wijnbarretjes.

 9 De wereld van de De'Medici's – de wijk San Lorenzo
Rond de Basilica San Lorenzo hebben de bankiers en mecenassen van de familie De'Medici vele sporen nagelaten.

10De studentenwijk – San Marco
Innerlijke rust door de werken van de monnik Fra Angelico, de ¬botanische tuin en de losse sfeer in de studentencafés.

11Piazza, bella piazza – rond de Santa Croce
In deze enorme kerk staan de grafmonumenten van Florentijnse beroemdheden.

12De stad in één oogopslag – San Miniato al Monte
Deze kerk op een heuvel aan de overzijde van de Arno is op en top Florentijnse romantiek. Als extra krijgt u een prachtig uitzicht.

13Vorstelijke pracht – Palazzo Pitti en Giardino di Boboli
'Paleis van de superlatieven' en een dito renaissancetuin.

14Renaissancetempels – Santo Spirito en Santa Maria del Carmine
Mooier dan met deze twee kerken kan een kennismaking met de renaissance niet zijn.

15Kopergravures en cocktails – Oltrarno
Nergens verloopt de dag zo ontspannen als in deze wijk.

Nog meer Florence
Gebouwen
Kerken
Musea
Parken en tuinen

Excursies
Fiesole
Villa Medicea La Petraia
Villa Medicea di Castello
Villa Medicea di Poggio a Caiano
Greve in Chianti

Te gast in Florence

Overnachten
Eten en drinken
Winkelen
Uitgaan

Toeristische woordenlijst
Culinaire woordenlijst
Colofon
Paklijst
Extra-routes

Deze symbolen in de tekst verwijzen naar een plattegrond

Dit symbool in de tekst verwijst naar een van de 15 hoogtepunten

Dit symbool in de tekst verwijst naar een Waar voor je geld!–tip

Benvenuti – Welkom

De Piazza Sante Croce is zo groot dat je er kunt voetballen. Dat doen de Florentijnen vanouds eenmaal per jaar, in juni bij het Calcio in Costume. 's Zomers zitten de toeristen op het warme plaveisel. Het beeld van Dante Alighieri ziet streng toe.

Ter oriëntatie

Overzicht

Wie voor het vliegtuig kiest, komt aan op de luchthaven Amerigo Vespucci ( ten noorden van B 1). Deze luchthaven ligt maar 6 km noordwestelijk van het stadscentrum en elk halfuur rijdt er een bus naartoe. Neemt u de trein, dan arriveert u op het Stazione Santa Maria Novella ( D 3) en bent u meteen midden in de stad.

Het centrum strekt zich uit tussen het station in het westen, de Ponte Vecchio ( E 5) en het ( E/F 5) aan de Arno in het zuiden, de Giardino dei Semplici ( F/G 3) in het noorden en de Piazza Santa Croce ( G 5) in het oosten. In dit gedeelte is alles te lopen en er zijn grote voetgangersgebieden. Openbaar vervoer is dus meestal niet nodig. Rond het centrum liggen nieuwere woonwijken. Aan de overkant van de Arno ligt de wijk Oltrarno, die vanuit het centrum ook lopend te bereiken is.

Piazza della Signoria F 5

Centraal ligt het belangrijkste plein, de . Hier staat het Palazzo Vecchio, hier is de begrenzing van het Uffizi en hier begint aan de Via Calzaiuoli ook het beroemde winkelgebied met alle denkbare soorten modezaken in alle denkbare prijsklassen. De cafés op de Piazza zitten ondanks de hoge prijzen altijd vol. Schoolklassen en reisgezelschappen proberen voor de Loggia dei Lanzi ( E/F 5) een schaduwrijk plekje te vinden. De Piazza is al ruim 700 jaar het wereldlijke centrum van Florence, waar de bewoners over het wel en wee van hun stad beslissen. Van hieruit is het maar een paar minuten lopen naar de twee andere grote pleinen in het centrum, de Piazza San Giovanni ( E/F 4) en de Piazza della Repubblica ( E 4/5). In de Romeinse tijd was de Piazza della Repubblica, nu met tal van beroemde cafés, het centrum van Florence. Midden op het plein staat een zuil.

De historische wijken

De vier historische wijken zijn Santa Maria Novella, San Giovanni, Santa Croce en Santo Spirito. In het gebied rond de gotische basiliek Santa Maria Novella ( D/E 4/5) liggen het patriciërspaleis van de Strozzi's en de Santa Trinità. De San Giovanni ( E/F 3/4) met zijn baptisterium, dom en campanile vormt het hart van de stad. Deze wijk was ook de omgeving van de De'Medici's; de San Lorenzo en het Palazzo Medici Riccardi zijn er getuigen van.

In de directe omgeving van de basiliek Santa Croce ( F/G 5) werd eeuwenlang leer bewerkt; uit veel straatnamen is dat nog af te leiden. De wijk Santo Spirito ( D/E 5/6) ligt aan de overkant van de rivier, in Oltrarno. Vanouds wonen hier minder draagkrachtigen en kunstenaars.

Oltrarno C-G 5/6

Als u de Ponto Vecchio overgaat, komt u in de wijk 'aan de overkant van de Arno'. Hier woonden vroeger arme handwerkslieden en wolwerkers, tot in 1550 de familie De'Medici hier het betrok. Zij en hun gevolg hadden meubels en decoraties voor hun huizen nodig. Zo ontstonden tussen de Porta San Frediano en de Porta San Niccolò de beroemde ateliers van Oltrarno, die ook nu nog aan de top staan. Er worden traditionele producten vervaardigd: handbedrukt papier, gouden lijsten, kopergravures, handgemaakte schoenen en siersmeedwerk. Steeds meer jongeren uit de hele wereld maken en verkopen hier curiositeiten of nieuwe mode.

Openluchtmuseum

Deze naam heeft Florence echt verdiend: alleen hier is de renaissance bij elke stap op straat zo levend en aanwezig en alleen hier kun je op zo'n kleine oppervlakte zo veel meesterwerken van de architectuur en de beeldhouwkunst zien. Intussen zijn de David van Michelangelo op de Piazza della Signoria en andere beelden vervangen door kopieën, om ze te vrijwaren van luchtvervuiling en diefstal, maar dat doet niets af aan het effect van deze unieke monumenten onder de vrije hemel. In dit bijzondere museum ziet u niet alleen de werken van de grote meesters en de patriciërspaleizen uit de renaissance, maar ook de onopvallende madonna-altaren in de nissen van de gevels.

Als u in Florence uw hotel terug wilt vinden, moet u weten hoe de huisnummers lopen. De Florentijnse huizen hebben een dubbele nummering: de zwarte (of blauwe) nummers horen bij woonhuizen en hotels, de rode nummers met een 'r' van rosso hebben betrekking op winkels, bedrijven en restaurants. De nummeringen lopen onafhankelijk van elkaar. Bij elk adres moet u dus weten onder welke nummering het valt. Een huisnummer alleen is niet genoeg.

Kennismaking, Florence in cijfers

Florentijns of Arabisch?

De Florentijnen geloven dat zij eleganter gekleed gaan dan de gewone man, dat zij het beste Italiaans spreken en dat Florence de mooiste stad ter wereld is. De andere Italianen vinden de Florentijnen wat arrogant, maar denken dat die het geluk hebben in een stad met unieke kunstschatten te leven. Zoals altijd hebben ze allemaal een beetje gelijk.

Alleen in Florence waren er in de middeleeuwen zoveel wol- en textielarbeiders dat men toen al kon spreken van een mode-industrie. En nog steeds roemt men de bijzondere elegantie van de Florentijnen, die elk jaar de internationale modebeurs Pitti Immagine houden.

Zij mogen ook trots zijn op hun taal, de taal van Dante, Petrarca en Bocaccio. Deze Toscaanse dichters waren in de 14e eeuw de eersten die hun werk niet in het Latijn, maar in de Italiaanse spreektaal uitbrachten. Velen betwijfelen echter of het bij het moderne Florentijns wel om het echte hoog-Italiaans gaat. De Franse schrijver Stendhal schreef in 1817 in zijn boek Rome, Naples et Florence: 'Ik spoedde mij naar het theater Hohomero – zo spreekt men hier het woord Cocomero uit. Het veel geroemde Florentijns heeft me -verschrikkelijk gekwetst. Het eerste moment dacht ik dat ze Arabisch spraken.'

Een blik in de hemel

Dat de Florentijnen de C als een H uitspreken, doet niets af aan de bewondering van Stendhal voor de kunstschatten van deze stad. Bij het zien van de fresco's in de Santa Croce wordt hij diep geraakt. Deze toestand wordt het Stendhal-syndroom genoemd: 'Ik was zo aangegrepen dat de hemelse ervaringen die de kunst biedt, vermengd raakten met hartstocht. Toen ik de Santa Croce verliet, had ik hartkloppingen; mijn krachten begaven het en ik was bang dat ik zou vallen.'

Niet iedereen raakt zo gegrepen door de schoonheid van de Florentijnse kunst, maar de meesten komen er speciaal voor. Alleen hier kom je op elke straathoek De'Medici, de unieke schilderkunst van de renaissance en de imposante architectuur tegen; zij vertellen over de geschiedenis van een stad die niet alleen door vorsten, maar ook door vrije burgers gestalte kreeg.

De Florentijnen

Natuurlijk zijn er in Florence, zoals in alle toeristensteden, handige sjacheraars die snel zaken willen doen. Maar er is ook die oudere, keurig geklede heer die 's ochtends om zeven uur al bij Nerbone op de Mercato Centrale een kopje koffie drinkt en u er ook een aanbiedt. En bij Procacci, in de elegante Via Tornabuoni, zit vaak een vrouw met een stippeltjesbloes truffelbroodjes te eten, vol heimwee naar de fraaie lingeriezaak die zij in het centrum had, maar die nu een ijssalon is.

De Florentijnen hebben het niet gemakkelijk met hun centrum, dat nu beheerst wordt door toeristen en internationale modehuizen. De huren zijn te hoog voor gewone gezinnen; zij wonen voornamelijk in Oltrarno of in de buitenwijken. Een gemiddeld salaris ligt hier, zoals in heel Italië, rond € 1500; bovendien zijn de prijzen in Florence wat hoger.

De Florentijnen hebben echter een goede relatie met het platteland: fruit, groenten en vlees komen vaak regelrecht van de Toscaanse boeren op tafel. Mede daardoor is de Florentijnse keuken zo karakteristiek en relatief goedkoop gebleven. Etnische gerechten vinden maar langzaam ingang, al is het aantal immigranten de laatste jaren aanmerkelijk gestegen. De stad Florence heeft ongeveer 374.000 inwoners; daarvan zijn 53.000 (13,4%) van buitenlandse komaf, vooral Roemenen, Albaniërs, Peruanen en Chinezen. De kebabstalletjes in de binnenstad worden gedreven door jonge Noord-Afrikanen, de internet- en telefoonwinkels door Pakistanen. Echt een overwegend multiculturele wijk is in Florence echter niet te vinden. Het meest internationaal gekleurd zijn de straten rond de studentenwijk San Lorenzo en in Oltrarno, rond de Piazza Santa Spirito, waar jongeren uit alle windstreken ateliers en winkels vol curiositeiten hebben.

Tussen traditie en toerisme

De vier traditionele quartieri (wijken) zijn Santa Maria Novella, San Giovanni, Santa Croce en Santo Spirito. Bij grote stadsfeesten, zoals Scoppio del Carro met Pasen en Calcio in Costume in juni, voeren zij hun wapens en kleuren. Deze feesten zijn niet alleen een attractie voor toeristen. Ook de Florentijnen grijpen de kans om hun tradities en hun centro storico te heroveren. De meesten wonen hier niet meer, maar velen werken wel op het gemeente- of provinciehuis of zijn op de een of andere manier betrokken bij het toerisme. Per slot van rekening komen er elk jaar ongeveer acht miljoen bezoekers naar Florence. Een groot deel daarvan (20%) zijn Amerikanen, daarna volgen de Duitsers (13%) en de Japanners (8%); het aantal toeristen uit Oost-Europese landen neemt toe.

Caffè en cornetto

Sinds enkele jaren zijn er bars en zelfbedieningsrestaurants waar je 's ochtends toast met spiegeleieren kunt krijgen. De Florentijnen moeten daar echter niet veel van hebben. Zij drinken 's ochtends een caffè, soms met wat melk, en eten een cornetto (croissantje). De lunch, pranzo, wordt daarom nog steeds in ere gehouden. Wie in de gelegenheid is, maakt thuis een pasta of een minestra; de anderen proberen in een van de vele drukbezette gelegenheden een warm gerecht of een salade te bemachtigen. Het avondeten is rond 20 uur, zelfs in restaurants waar de keuken tot 23 uur open is.

De Florentijnen koesteren hun tradities, ook bij de dresscode. Het is al lang geleden dat vrouwen in korte broek scheef werden aangekeken, maar het is verboden om restaurants met blote benen in shorts en wandelschoenen binnen te komen. Zoals overal in dit land van bellezza geldt ook hier: wie beter gekleed is, wordt ook beter bediend.

Grote gemeenschapszin

Florence is niet alleen de zetel van een stadsbestuur dat altijd voor onafhankelijkheid gevochten heeft, het is ook de hoofdstad van een streek met een bijzondere klank: Toscane – land van glooiende heuvels, pijnbomen, chianti en vakantie. Toscane staat echter ook voor een lange politieke traditie van genootschappen die hun stempel hebben gedrukt op de streek en de gemeenschap. Nog steeds hebben de boeren daar economische voordelen van. Het openbare leven, de sociale structuren, het openbaar vervoer en de integratie van minderheden – alles functioneert hier en in het naburige Emilia Romagna soepeler dan elders in Italië.

Sinds de Tweede Wereldoorlog hebben Florence en Toscane een links bestuur. Florence is de rijkste stad van Italië. Men verdient hier rijkelijk aan het toerisme, maar de stad heeft ook een goed werkende farmaceutische, chemische en metaalverwerkende industrie. Op het industrieterrein van Scandicci zijn talrijke middelgrote bedrijven gevestigd; vele doen het goed, omdat zij hun productiemethoden snel en flexibel kunnen aanpassen aan de altijd weer veranderende markt.

Tussen studie en handwerk

Ze knutselen graag, de Toscaners, en ook dat komt voort uit een lange traditie. In het Museo Galileo kunt u enkele technische huzarenstukjes en machines van Leonardo da Vinci bekijken. Hij werd in Vinci, 50 km ten noordoosten van de stad, geboren en woonde jarenlang in Florence, waar hij onder meer zijn beroemde Mona Lisa schilderde.

In het museum staan ook allerlei uitvindingen van Galileo Galilei, die in universiteitsstad Florence het fundament van de moderne empirische wetenschap legde toen hij in 1657 het eerste wetenschappelijke instituut stichtte, de Accademia del Cimento. De universiteit voor het studium generale was al in 1321 opgericht. Vandaag de dag staan aan de Università degli Studi di Firenze 54.000 studenten ingeschreven; daarvan komen 3000 uit het buitenland. Bijna geen andere Italiaanse universiteit is zo internationaal georiënteerd en er zijn tal van uitwisselingsprogramma's en Engelstalige cursussen.

Behalve op zijn universiteit is de stad trots op de kunstnijverheid die hier wordt bedreven. De laatste jaren beginnen steeds meer jongeren een atelier voor maatkleding, handgemaakte leren schoenen of moderne goudsmeedkunst – vooral in het centrum en rond de dom, maar ook in de straatjes van Oltrarno. De toerismebureaus vertellen graag wanneer en waar u de kunstenaars aan het werk kunt zien. Veel ateliers zijn ontmoetingsplaatsen waar een Florentijnse voor het aperitief nog even naar de kapper gaat of een collier voor 's avonds leent.

Altijd weer het verkeer

Waar een Florentijn ook heengaat, hij neemt altijd de motorino (scooter). Ook in de smalle steegjes zwermen ze voortdurend om de voetgangers heen. In het middeleeuwse centrum blijft het verkeer een voortdurend probleem, wat vooral schadelijk is voor de kunstschatten in het 'openluchtmuseum'. Als een van de eerste Italiaanse steden stelde Florence al in 1988 verkeersluwe zones in. Bij de beperking van het autoverkeer stuit de overheid steeds opnieuw op de verbeten weerstand van de middenstand en de horeca, die hun klanten uit de betere wijken willen behouden, evenals de restaurantgasten die natuurlijk ook veelal met de auto komen.

Veel jongeren hebben allang de fiets ontdekt. Het fietspadennet is bijna 70 km lang. Er zijn ook milieuvriendelijke elektrische bussen (C1, C2, C3 en D). Binnenkort zullen de tramlijnen aansluiting krijgen op het net van de lokale en regionale treinstations. Toeristenbussen mogen het centrum niet in; zij kunnen een kwartier stoppen op de Piazzale Michelangelo. Steeds weer laait de discussie over een metro op, maar die wordt elke keer verworpen met het oog op de Romeinse fundamenten van de stad. Een ander voorstel is na lange debatten wel aangenomen: de invoering van een dagbelasting voor toeristen, waarbij deze per persoon per dag € 4 extra moeten betalen boven op de hotelkosten.

Zwetend Florence

's Zomers, als de temperatuur in de stad oploopt tot 40 °C, vluchten de Florentijnen naar zee of naar buiten. Ze houden veel van hun stad, maar voor het klimaat hebben ze geen goed woord over.

's Winters is het aan de Arno koud en vochtig, 's zomers is het broeierig. Er waait maar zelden een frisse bries, hoogstens 's ochtends vroeg, als alle airco's, die zelf ook nog warme lucht toevoegen, uitgeschakeld zijn. Dan kun je ook eindelijk vrij ademhalen op de Piazza della Signoria, waar de koetsiers met hun paarden al voor een ritje klaarstaan.

Feiten en cijfers

Ligging: Florence is de hoofdstad van de regio Toscane en van de provincie Florence.

Inwoners en omvang: met 367.000 inwoners (met wijde omgeving 1,5 miljoen) en een oppervlak van 102 km² is Florence de achtste stad van Italië.

Stichting en bloeitijd: de Romeinse nederzetting Florentia is in 59 v.Chr. gesticht. In de 14e/15e eeuw werd Florence de machtigste stad van Midden-Italië en de Medici werden een van de invloedrijkste families van Europa. Hier is de renaissance geboren. Daarvan getuigt onder meer het werk van Brunelleschi, Ghiberti, Michelozzo, Giotto, Ghirlandaio, Boticelli en Michelangelo.

Hoofdstad: van 1865 tot 1871 was Florence de hoofdstad van verenigd Italië.

Nummer 1: in 1252 was Florence de eerste stad met een eigen munt, de fiorino d'oro. In 1445 werd hier het eerste weeshuis van Europa geopend, het Spidale degli Innocenti (zie blz. 59). Volgens de Florentijnen is hun Calcio in Costume (zie blz. 22) de oudste voorloper van het moderne voetbal.

Partnerstad in Nederland: Houten.

Heilige adressen

Ook nu nog kunt u, vooral in Oltrarno, de tabernacoli in de oude muren ontdekken: in zelfgemaakte nissen staan heiligen, op fresco's, op keramiektegels of als beeld. Ze deden dienst als straatnamen. Sommige werden in de middeleeuwen echte kleine altaartjes. In de tijd van De'Medici kwamen er nieuwe muuropeningen, nu met een houten deurtje – een uitvinding van gewiekste Florentijnen die ook wijnvelden hadden. Via het gat in de muur verkochten ze hun zelfgebottelde wijn buiten de handelaars om rechtstreeks aan buren en voorbijgangers. Een van deze tabernacoli del vino is te zien op nummer 1 van de Piazza degli Strozzi

Stadswapen en symbool

Al bijna duizend jaar is de lelie het symbool van de stad. Op het stadswapen prijkt de lelie in rood op een witte achtergrond. Aanvankelijk was dat andersom, maar in 1251 werd dat veranderd, toen de Welfen – de aanhangers van de paus – de stad regeerden en de oorspronkelijke kleurstelling geclaimd werd door de keizergezinde Ghibellijnen. Napoleon Bonaparte, die in 1809 de koppige Florentijnen een nieuw wapen wilde opdringen – een lelie op een groen veld, met drie bijen – moest bakzeil halen.

Geschiedenis, heden, toekomst

Van de Romeinse tijd tot de -middeleeuwen

De geschiedenis van de stad Florence begon in 59 v.Chr., toen deze plaats als Romeinse kolonie aan de voet van de belangrijke Etruskische stad Fiesole werd aangelegd. Florentia in de vruchtbare Arnovallei was oorspronkelijk een veteranenkolonie en leek erg op de talrijke andere Romeinse kolonies – het had een forum, een Capitolijnse tempel, een theater, een amfitheater en twee thermen.

Pas na het jaar 1000 begon de eerste bloeitijd. Toen verrezen de bouwwerken van de prerenaissance: het baptisterium, San Miniato al Monte en SS. Apostoli. In deze periode was Florence bij keizer, paus en markgraven favoriet. In 1115 was het een onafhankelijke gemeenschap, in 1138 werd de eerste regering van de stadsrepubliek benoemd. Het machtigst waren toen de clerus en de kooplieden, die vaak ook bankier waren. Vroeg in de 13e eeuw stonden in Florence 167 familietorens, van waaruit de rijke patriciërs over de hoofden van de bevolking heen onderling strijd leverden. Zij waren tuk op winst en konden dankzij de steun van de paus hun wol ook in Europa verkopen. In 1282 namen de rijke kooplieden- en handwerksgilden het gezag in de stad over en speelden hun leiders, de priori, eerste viool in het stadsbestuur. De families vielen uiteen in pausgezinde Welfen en keizergezinde Ghibellijnen.

Van de opstand van de ciompi tot de De'Medici

Rond 1300 bereikte Florence haar hoogtepunt. In de stad leefden 100.000 mensen; in Rome slechts 30.000 en in Londen 50.000. Florence was de eerste stad met een eigen gouden munt, de gouden florijn. In 1348 bracht de pest het inwonertal weer terug naar 40.000. In 1378 kwam het tot een opstand van de ciompi, de wolwerkers, die het bestuur overnamen. Ze hielden het niet lang vol. Na zes weken heroverden de rijke families de macht.

Vanaf het begin van de 15e eeuw werd de stad bestuurd door de familie De'Medici, die rijke kooplieden en pauselijke bankiers waren. Cosimo de Oude (1389-1464) was ook humanist en beschermer van de kerk en de schone kunsten. De andere De'Medici waren vooral echte renaissancemensen. Vanwege hun verkwisting kregen zij te maken met fanatieke geloofsstrijders, zoals Girolamo Savonarola, en werden zij verschillende malen uit de stad verbannen. Onder Cosimo I (1519-1574) werd de stad door de architect en schilder Giorgio Vasari grondig verbouwd. In de 18e eeuw stierf de familie De'Medici uit en werd Florence een gewone, zij het fraaie stad.

Hoofdstad van Italië

Na de De'Medici's kwamen de Lotharingers en het huis Habsburg-Lotharingen in het stadsbestuur. Onder de tweede groothertog Peter Leopold (1765-1790) ontwikkelde Toscane zich tot een moderne staat. Deze verlichte vorst sloot kloosters, breidde ziekenhuizen uit en schafte martelingen en de doodstraf af. Na een kort napoleontisch tussenbewind (1799-1815) kwamen de Habsburgers weer aan de macht. In deze periode begon Italië zich te ontworstelen aan het Oostenrijkse juk en van 1865 tot 1871 was Florence de hoofdstad van het kort daarvoor verenigde Italië. Bij de volkstelling van 1861 bedroeg het inwonertal 114.500 – eindelijk weer meer dan in 1300.

In het vanouds rode Toscane kreeg het fascisme maar weinig aanhangers. In 1944 bliezen de Duitsers in Florence alle bruggen over de Arno op. Alleen de Ponte Vecchio bleef gespaard. De volgende ramp was de overstroming van de Arno in 1966, die zeventien doden eiste. Veel beschadigde kunstwerken worden nog steeds gerestaureerd. De laatste grote schok voor de Florentijnen was een bomexplosie in 1993, waarschijnlijk een aanslag die op het conto van de maffia kan worden geschreven. Er stierven vijf mensen en de Accademia dei Georgofili en delen van het Uffizi raakten zwaar beschadigd.

Het verkeer, een uitdaging voor de toekomst

Ook voor Florence is het verkeer het grootste probleem. Door smog en verkeerstrillingen hebben de kunstwerken buiten sterk te lijden. De plannen voor een metro worden steeds opnieuw verworpen, maar wel wordt gewerkt aan de bouw van het ondergrondse station Firenze Belfiore, onder meer voor de nieuwe hogesnelheidstreinen. Het nieuwe station strekt zich uit over 45.000 m2, telt verschillende verdiepingen en moet in 2016 klaar zijn. Belfiore moet ook het belangrijkste knooppunt worden voor een nieuw tramnet met drie lijnen, waarvan er nu al een in gebruik is. Op het programma staat verder het Parco della Musica e della Cultura, een reusachtig complex in het park Le Cascine, waar de beroemde Maggio Musicale Fiorentino zal worden gehouden.

Praktische informatie

Reizen naar Florence

Met het vliegtuig

Ook budgetmaatschappijen verzorgen vluchten naar Florence. U kunt desgewenst via Milaan vliegen. Een alternatief voor het Florentijnse vliegveld Aeroporto Amerigo Vespucci is de Aeroporto Galileo Galilei bij Pisa.