Welkom

Bienvenidos
Ter oriëntatie,
Kennismaking, La Palma in cijfers
Geschiedenis, heden, toekomst
Overnachten
Eten en drinken
Praktische informatie

Onderweg op La Palma

Santa Cruz en het zuidoosten
Santa Cruz, Los Cancajos, Breña Alta en Breña Baja
Villa de Mazo

Het zuidwesten
Los Canarios, Las Indias en Los Quemados
Las Manchas, Puerto Naos, Los Llanos de Aridane
Tazacorte, Puerto de Tazacorte,

Het noordwesten
La Punta & El Jesús, Tijarafe, Puntagorda

Het noorden en noordoosten
Santo Domingo de Garafía, Llano Negro
Roque del Faro, Barlovento, Los Sauces
San Andrés, La Galga, Puntallana

Het midden
El Paso

De 15 hoogtepunten

 1 Palmen en paleizen – Plaza de España in Santa Cruz
Op dit fraaie plein reist u terug naar de koloniale tijd.

 2 Uitstapje naar Las Nieves – Real Santuario de N.S. de las Nieves
Een bezoek aan een beroemde bedevaartskerk.

 3 Dansen op de vulkaan – wandelroute bij Los Canarios
Op de Teneguía is duidelijk te zien dat La Palma een vulkaaneiland is.

 4 Stranden en zoutpannen – het zuidpuntje van La Palma
Grimmig vulkaanlandschap en glinsterende zoutwerken.

 5 Wijn en een excentriek kunstwerk – Las Manchas
Een zinnenstrelend wijnmuseum en de Plaza La Glorieta.

 6 Biologisch, lava en design – winkelen in Los Llanos de Aridane
Bijzondere winkels en een gevarieerd gastronomisch aanbod.

 7 Walvissen en dolfijnen – boottocht vanuit Puerto de Tazacorte
Bekijk de zeezoogdieren in hun element.

 8 Dragos en prehistorische grotten – Las Tricias
Majestueuze drakenbloedbomen en oeroude rotstekeningen.

 9 Blik in de diepte – Roque de Los Muchachos
Vanaf de rand van de caldera kijkt u in een afgrond.

10In het betoverde bos – La Zarza en La Zarcita
Geheimzinnige rotstekeningen van de oerbewoners.

11Botanisch sprookjesland – wandeltocht vanuit Los Tiles
Naar het ongerepte laurierbos in het noorden van La Palma.

12Bezoek aan de mayos – Casa Luján in Puntallana
De groteske poppen maken deel uit van een levendige traditie.

13Reusachtige krater – Caldera de Taburiente
Tijdreis door de vulkanische ontstaansgeschiedenis van La Palma.

14Wandeling langs de rand van de caldera – La Cumbrecita
Spectaculaire rondwandeling met het ene verbluffende uitzicht na het andere.

15Grillig lavalandschap – vulkaanroute vanuit El Pilar
Een lange vulkaanwandeling.

Toeristische woordenlijst
Culinaire woordenlijst
Colofon
Paklijst
Extra-routes

Deze symbolen in de tekst verwijzen naar een plattegrond

Dit symbool in de tekst verwijst naar een van de 15 hoogtepunten

Dit symbool in de tekst verwijst naar een Waar voor je geld!–tip

Bienvenidos – Welkom

Sappige groene weiden met goed doorvoede koeien tegen een decor van beboste hellingen. Nee, u bent niet in de Alpen, maar op een eiland midden in de Atlantische Oceaan! In Europa zult u zelden de wolken zo fraai langs de hellingen zien stromen, maar op La Palma is dit bijna dagelijkse kost: ze rollen van de bergkam naar beneden en lossen als door een wonder op …

Ter oriëntatie

Algemeen

Het 'steilste eiland ter wereld' rijst als een machtige vesting op uit de golven van de Atlantische Oceaan. Op het eerste gezicht lijkt La Palma onbegaanbaar, maar het eiland is in werkelijkheid uitstekend ontsloten met goed onderhouden wegen en tunnels. La Palma is in verschillende opzichten het groenste eiland van de archipel: er zijn geen grote concentraties van hotels en de natuur is er ongerepter dan elders.

Het noorden en oosten van het eiland zijn aanzienlijk vochtiger en koeler dan het zuiden en westen. De noordoostpassaat is verantwoordelijk voor het verschil in klimaat en vegetatie, want deze wind stuwt de vochtige Atlantische lucht tegen de bergmassieven op, waardoor in het noorden en oosten dichte wolkenvelden ontstaan. Die stromen vervolgens als een rivier over de centrale bergkam naar beneden om onderweg op te lossen, waardoor het weer in het zuidwesten meestal beter is.

Santa Cruz en het zuidoosten

De vakantiegangers komen in het oosten aan. Sommigen gaan in de veerboothaven van de hoofdstad Santa Cruz ( G 6) aan land, maar de meesten zetten 10 km naar het zuiden op de luchthaven voet aan de grond.

Santa Cruz is een van de mooiste steden van de Canarische Eilanden, het kent een levendige sfeer en bezit daarnaast fraaie pleinen en paleizen. Wie hier woont, staat midden in het Canarische leven en is toch slechts een paar kilometer van de bergwereld verwijderd.

Ten zuiden van de hoofdstad ligt een vruchtbare en steeds dichter bebouwde streek, met Breña Alta ( F 6) en Breña Baja ( G 7) als centra. Hier is het eeuwig lente, de plantenwereld groeit en bloeit het hele jaar door. Welgestelde inwoners van de hoofdstad hebben er hun villa's gebouwd en steeds meer West-Europeanen volgen hun voorbeeld.

Aan de kust, waar het droger is, is bij Los Cancajos ( G 7) een badplaats ontstaan met een kunstmatig opgespoten strand.

Het zuidwesten

Puerto Naos ( C 8) aan de westkust is de pendant van Los Cancajos. Ook deze badplaats heeft een fraai donker strand en een aantrekkelijke promenade, maar helaas ook steriele straten, rechtstreeks van de tekentafel afkomstig. Een idyllischer alternatief is Puerto de Tazacorte ( B 7), met een klein strand, visrestaurants en een haventje waar boten om walvissen te spotten uitvaren.

In het naburige Aridanedal bij de uitlopers van de westhelling schijnt de zon zo krachtig dat hier op grote schaal bananen worden verbouwd. Maar niet alleen vruchten gedijen hier, ook het toerisme bloeit, zodat het plaatsje Los Llanos de Aridane ( C 6) zich met recht de 'geheime hoofdstad' noemt.

Verder naar het zuiden rijzen de vulkanen op. Onder het bergdorp Los Canarios ( E 11) kunt u de getuigen van de jongste uitbarstingen zien, terwijl de kust vlakbij wordt gekenmerkt door zoutpannen, baaien, wijngaarden en een hotelnederzetting.

Het noordwesten

Het noordwesten is bereikbaar via bochtige wegen. Omdat dit deel van het eiland afgelegen is, heeft het zijn ongerepte karakter weten te bewaren. Turismo rural ('toerisme op het land') is hier erg populair.

Tijarafe ( B 5) en Puntagorda ( B 3) zijn echte boerendorpjes, omringd door amandel- en fruitbomen op geterrasseerde hellingen.

In de buurt leidt een schitterende wandelroute naar de Buracas-grot ( B 3) en een bos van drakenbloedbomen, een andere gaat naar het dak van het eiland, de Roque de Los Muchachos ( D 4), met 2426 m het hoogste punt van het eiland.

Het noorden en noordoosten

Het noorden is nog wat ruiger. De passaatwolken die in de bossen vol knoestige dennen en laurierbomen blijven hangen, zorgen voor een magische sfeer. Romantische wegen leiden naar rotstekeningen van de oerbewoners en naar spectaculaire uitzichtpunten in het laurierbos. Langs de kust kunt u een duik nemen in de natuurzwembaden van San Andrés ( G 3) en La Fajana ( F 1). Voor landelijke kalmte kunt u naar Puntallana ( G 4), waar nog meer verrassingen zijn te vinden.

Het midden

Het natuurpark Caldera de Taburiente ( D/E 4/5) vormt het hart van het eiland. De door erosie gevormde krater met een doorsnede van 9 km is een van de grootste ter wereld.

De krater wordt in het noordoosten beschut door de uitlopers van de Cumbre, een lange bergketen die in een halve cirkel om de caldera ligt en naar het zuiden doorloopt. In dit gebied vindt u de fraaiste wandelroutes. Ze leiden naar de bodem van de krater en naar de toppen rondom. Een vulkaanroute loopt naar het zuiden over de rug van de bergketen.

De beste uitvalsbasis voor de verkenning van deze bergen is het kalme dorp El Paso ( D 6/7), dat over voldoende accommodatie beschikt.

Kennismaking, La Palma in cijfers

De naam van het eiland

De oorspronkelijke bewoners noemden het eiland Benahoare (Berbers voor 'Ons land') en zichzelf Benahoaritas. Na de komst van de Spanjaarden kregen de eilanden nieuwe namen en werden de oude namen verboden. Ze leven echter voort in het collectieve geheugen en duiken vaak op in de namen van folkloregezelschappen, autoverhuurbedrijven en appartementencomplexen. Vanwege de vele palmbomen die er groeiden noemden de Spanjaarden het eiland La Palma. Daaruit voortvloeiend werden de bewoners tot Palmeros gedoopt.

Wij en de anderen

Spanjaarden van het vasteland worden in de volksmond minachtend godos genoemd. Zoals de Goten in de middeleeuwen het Iberische schiereiland onderwierpen, zo veroverden hun nakomelingen later de Canarische Eilanden en de Nieuwe Wereld. Ze zagen zichzelf als leden van een superieur volk en behandelden de oorspronkelijke bevolking arrogant en vol onwetendheid. In de officiële media komt het woord godos niet voor en spreekt men van peninsulares ('mensen van het schiereiland'). De benaming godos voor Spanjaarden werd overigens ook in Argentinië, Chili, Uruguay, Cuba en Venezuela gebruikt. De betiteling kwam in de tijd van de onafhankelijkheidsoorlogen op als scheldwoord voor de Spaanse bezetter.

¡Somos canarios! ('Wij zijn Canarios') antwoorden de eilanders als je ze naar hun nationaliteit vraagt. Ze voelen zich geen Spanjaarden, maar zeggen vol trots dat zij, net als de Basken, Catalanen en Galiciërs, een eigen natie in het Spaanse koninkrijk vormen.

Over de toeristen uit West-Europa zijn de Palmeros over het algemeen positief vanwege de belangrijke bijdrage die ze aan de eilandeconomie leveren.

Naaktrecreatie

Inwoners van La Palma begrijpen weliswaar niet waarom vakantiegangers met hun witte vel zo nodig spiernaakt in de zon willen liggen, maar om hun gasten tegemoet te komen is naaktrecreatie toegestaan op het rustige kiezelstrand achter de haven bij Puerta Tazacorta, dat is aangewezen als officiëel naaktstrand.

Topless zonnebaden verhit de gemoederen inmiddels nauwelijks meer. Op de stranden van Los Cancajos en Puerto Naos zonnen veel vrouwelijke toeristen topless, bijna niemand kijkt ervan op en slechts een enkeling stoort zich er nog aan.

Guagua

Wie de Spaanse taal beheerst, zal tot zijn verbazing merken dat er op de Canarische Eilanden woorden worden gebruikt die nergens anders in Spanje voorkomen. Zo is er het geheimzinnig klinkende guagua, een synoniem voor autobus. Het woord heeft een curieuze oorsprong: rond 1900 introduceerde een Amerikaanse ondernemer de eerste bus op Cuba, die hij eenvoudigweg wagon noemde. De uitspraak van dat woord bleek de Cubanen grote moeite te kosten, waardoor het in de volksmond gaandeweg werd verbasterd tot guagua. Dat woord begon in hoog tempo aan een ware triomftocht door heel Latijns-Amerika en kwam vervolgens in de vocabulaire bagage van terugkerende emigranten ook op de Canarische Eilanden terecht.

Zakelijke instelling

De Palmeros worden vaak als vriendelijke en hulpvaardige mensen omschreven, maar dat neemt niet weg dat hun houding de afgelopen jaren wel wat gereserveerder is geworden. Daar was ook wel enige aanleiding toe:

Met lede ogen zagen ze aan dat vele vreemdelingen niet alleen voor vakantie naar hun eiland kwamen, maar ook om keihard zaken te doen en geld te verdienen. Ze kochten voor een prikje grond op om die met een forse winst door te verkopen. De Palmeros werd ingewreven dat ze weliswaar aardige mensen waren, maar dat ze van economie en toerisme, en daarmee van de behoeften van de toeristen, niet veel kaas hadden gegeten. Het gevolg was dat binnen korte tijd de meeste appartementen in Duitse handen waren, net als veel autoverhuurbedrijven en makelaarskantoren. Andere Duitsers gingen op zoek naar meer mogelijkheden en openden restaurants, internetcafés, souvenirwinkels, biologische winkels, artsenpraktijken en zelfs een school.

Schoorvoetend leerden de Palmeros de harde lessen van de Europese vrije markt. Zo eenzijdig hadden ze zich het samenleven met hun gasten niet voorgesteld …

Levenskunstenaars

Op La Palma tikken de klokken langzamer dan bij ons, de mensen hebben er nog tijd voor elkaar. Over het algemeen is levensgenot er belangrijker dan efficiëntie. Tranquilo – ('kalm aan') krijgt de West-Europeaan te horen als hij gestrest het in eigen land gebruikelijke tempo verlangt. Wie zich instelt op het tempo van de Palmeros bespaart zichzelf niet alleen veel frustraties, maar zal ook ervaren hoe aangenaam een ontspannen levenstempo kan zijn.

Carnaval

De inwoners van La Palma vieren tal van grote en kleine feesten, maar geen enkele viering is zo uitbundig als het carnaval van Santa Cruz.

Het hoogtepunt valt op carnavalsmaandag, hier de Día de los Indianos genoemd, waarbij de 'terugkeer van de indianen' op het programma staat. Op straat flaneren de vrouwen met sluiers en kanten blouses, terwijl de mannen elegante linnen pakken en een panamahoed dragen en een sigaar losjes in de mondhoek hebben bungelen. Alles verloopt rustig en gemoedelijk, tot er een geheim teken komt, waarop de chaos uitbreekt. De elegante dames en heren halen een wit poeder uit hun decolleté respectievelijk zak en strooien het uit over iedereen die hen voor de voeten komt.

Dit gebruik, dat uniek is op de Canarische Eilanden, vormt een milde wraakneming van de thuisblijvers op de arrogantie van de Palmeros die na emigratie naar Amerika naar het moedereiland waren teruggekeerd en geen gelegenheid voorbij lieten gaan om hun nieuw verworven rijkdom tentoon te spreiden. Deze mensen werden overigens niet indianos genoemd omdat ze in Amerika iets met indianen te maken hadden, maar omdat ze op reis gingen naar Las Indias. Dat is hoe de Nieuwe Wereld op de Canarische Eilanden wordt genoemd sinds Columbus op zoek ging naar een nieuwe zeeweg om Indië te bereiken.

Biosfeerreservaat

In 2002 werd La Palma door de UNESCO tot biosfeerreservaat uitgeroepen. Men zou denken dat het eilandbestuur buitengewoon trots op die eer zou zijn en zich vervolgens flink was gaan inspannen voor het beschermen van het gelauwerde landschap, maar dat is helaas niet het geval. Weliswaar werd het netwerk van wandelpaden – met financiële steun van de EU – op voorbeeldige wijze verbeterd, maar tegelijkertijd werd er veel geld uitgetrokken voor omstreden plannen als de aanleg van een autoweg door het dunbevolkte noorden en de uitbreiding van de haven van Tazacorte.

Met het afzwakken van de crisis leven ook eerdere plannen voor het 'stimuleren van het toerisme' weer op. Zo is er sprake van de aanleg van nieuwe wegen en golfbanen, de bouw van grote hotels en het opspuiten van kunstmatige stranden. Het lijkt erop dat de politici zich bij hun beleid vooral op de belangen van de bouwsector richten.

Het hoogste gerechtshof van de Canarische Eilanden heeft in het verleden diverse keren de bouw van toeristische en industriële complexen geblokkeerd onder verwijzing naar wetten voor natuur- en soortenbescherming. In de toekomst zal dat mogelijk anders gaan: het bestuur wil een wet doorvoeren waarmee het aantal beschermde dieren- en plantensoorten domweg gehalveerd wordt ...

Libro de reclamaciones

Wie meent dat hij of zij in een hotel of restaurant onheus wordt behandeld, heeft op La Palma een krachtig wapen in handen in de vorm van het klachtenboek (libro de reclamaciones). Vaak is het al voldoende om ernaar te vragen om een eventueel conflict uit de wereld te helpen.

Alle toeristische ondernemingen, van amusementsparken tot autoverhuurbedrijven, zijn verplicht het witte klachtenboek goed zichtbaar neer te leggen. Een bezoeker met een klacht kan als hij dat wil een genummerd klachtenformulier invullen, dat het bedrijf vervolgens binnen een maand aan de overheid moet toezenden. De klacht, die ook in het Engels of Duits mag zijn opgesteld, wordt zeer serieus genomen. Een bedrijf waar diverse klachten over komen, kan zijn vergunning kwijtraken.

Feiten en cijfers

Ligging: La Palma is het meest noordwestelijke van de Canarische Eilanden.
Het ligt 455 km van het vasteland van Afrika en 1500 km van de
zuidpunt van het Iberisch schiereiland verwijderd.
Oppervlakte: 726 km²; van noord naar zuid meet het eiland maximaal
46 km, van west naar oost maximaal 28 km.
Hoogste punt: Roque de Los Muchachos (2426 m).
Inwoners: 83.500, waarvan 9 procent buitenlander (de helft daarvan zijn Duitsers); 120 inwoners per km².
Hoofdstad: Santa Cruz de La Palma, 16.200 inwoners.
Grootste stad: Los Llanos de Aridane, ruim 20.000 inwoners.
Bestuur: de Canarische Eilanden vormen binnen Spanje een autonome regio. De eilanden bestaan uit twee provincies; La Palma vormt sinds 1927 samen met La Gomera, El Hierro en Tenerife de westelijke provincie Santa Cruz de Tenerife; de oostelijke provincie Las Palmas de Gran Canaria bestaat uit Gran Canaria, Lanzarote en Fuerteventura. Elk eiland wordt bestuurd door een eigen eilandraad, de zogenaamde Cabildo Insular.

Geschiedenis, heden, toekomst

Het begin

Vanaf de 5e eeuw v.Chr. trokken verschillende golven van Berbers uit Noordwest-Afrika naar de Canarische Eilanden. Hoe en waarom ze kwamen is onduidelijk. De nieuwe bewoners van La Palma noemden zich Benahoaritas, in plaatsnamen als Tiguerorte en Tijarafe is de Berberse oorsprong nog hoorbaar. Ze leefden geïsoleerd van de rest van de wereld en hadden kennelijk ook nauwelijks contact met de bewoners van de andere eilanden.

De Romeinse schrijver Plinius de Oudere berichtte in de 1e eeuw n.Chr. over een expeditie van de Mauretaanse koning Juba II naar de Insulae fortunatae, de 'Gelukkige Eilanden', maar de Benahoaritas laat hij daarbij onvermeld. De in de rotsen gekraste tekens die op het eiland zijn gevonden en vermoedelijk tot een Libisch-Berbers schrift behoren, zijn nog altijd niet ontcijferd.

De Spaanse verovering en de -onderwerping van de Guanches

In de 14e eeuw begonnen Europese zeevaarders de voor hen onbekende Atlantische kust van Afrika te verkennen. Ze waren op zoek naar de goudschatten van het zwarte continent en naar een 'islamvrije' zeeroute naar het Verre Oosten. Daarbij ontdekten ze in 1312 de Canarische Eilanden.

In de ogen van de middeleeuwse Europeanen waren de eilandbewoners heidense wilden, die bekeerd en onderworpen dienden te worden. Eerst beperkten ze zich nog tot overvallen om slaven buit te maken, maar in de 15e eeuw werd de archipel in opdracht van de Castilliaanse kroon in een reeks etappen veroverd. Op 29 september 1492 landde de edelman Fernández de Lugo in Puerto de Tazacorte. Zeven maanden later riep hij na een bloedige strijd de overwinning uit op de eilandbewoners. Als beloning werd hij door de kroon tot gouverneur benoemd en kreeg hij het beste land van het Aridanedal.

Kolonialisering: Spanje en de Atlantische Oceaan

Fernández de Lugo liet er geen gras over groeien om zijn landerijen winstgevend te maken. Met behulp van goedkope arbeidskrachten, overlevende Benahoaritas en Afrikaanse slaven, begon hij suikerriet te verbouwen. Al snel speelden de Canarische Eilanden een rol in de lucratieve driehoekshandel tussen Europa, Afrika en Amerika. De Spaanse vloten maakten op weg naar de kolonies in Amerika een tussensop op de eilanden om proviand in te slaan en Canarische waren in te laden.

Het nieuws over de winstgevende suikerrietteelt op La Palma trok Europese kooplieden aan. Zo verwierven de Welsers uit Augsburg en de Monteverdes uit Vlaanderen grote plantages in het westen van het eiland.

Het Spaanse Rijk werd intussen regelmatig door de concurrerende koloniale machten Engeland, Nederland en Frankrijk aangevallen. Vanaf eind 16e eeuw overvielen kapers regelmatig de Canarische Eilanden om de Spaanse koloniale schatten buit te maken en te verhinderen dat de archipel een geschikt bevoorradingsstation werd.

Toen het goedkopere Caribische suiker het 'witte' goud verdrong, schakelden de grootgrondbezitters over op de wijnbouw. Lange tijd was Engeland de belangrijkste afnemer, maar vanwege de koloniale concurrentie met Spanje gingen de Engelsen elders hun wijn halen, waardoor veel Canarios zich gedwongen zagen naar Amerika te emigreren.

In de tweede helft van de 19e eeuw kreeg Engeland, inmiddels de leidende wereldmacht, weer belangstelling voor de archipel. Engelse kooplieden werden actief op de inmiddels tot vrijhandelszone uitgeroepen eilanden en richtten zich op de verbouw van winstgevende handelsgewassen.

Op La Palma begonnen de firma's Elder en Fyffes bananenplantages om later tot 's werelds grootse fruitexporteur uit te groeien onder de naam United Fruit Company.

De 20e eeuw

Na het verlies van het overzeese koloniale rijk (1898) had Spanje decennialang te maken met een instabiele politieke situatie. De pogingen in de jaren twintig en dertig van de 20e eeuw om land- en onderwijshervormingen door te voeren, leidden tot een burgeroorlog (1936-1939). In de bijna veertig jaar die de aansluitende dictatuur van Franco duurde, hadden grootgrondbezitters, militairen en de kerk het voor het zeggen – democratische inspraak bestond niet.

Pas na de dood van Franco in 1975 kwamen de moderniseringen die zo hard nodig waren op gang. Toen Spanje lid werd van de EU (1986) kregen de Canarische Eilanden als 'ultraperifere EU-regio' aanzienlijke subsidies voor ontwikkeling. Ook op La Palma begon het toerisme de landbouw als belangrijkste bron van inkomsten te verdringen.

Vooruitzichten

Door het uitroepen van La Palma tot UNESCO Biosfeerreservaat (2002) is het eiland uitgegroeid tot een geliefde bestemming bij natuurliefhebbers. Tijdens de economische crisis werden veel Palmeros werkeloos. Tegelijkertijd nam het aantal vluchten naar La Palma af. Pas in 2015 stopte deze ontwikkeling. Nieuwe vliegverbindingen kwamen tot stand en ook legden verschillende cruiseschepen aan op het eiland.

Overnachten

Turismo rural

De ruim 150 oude boerderijen en landhuizen (finca's), die met steun van de EU gerestaureerd zijn, vormen de ideale accommodatie voor toeristen die van romantiek houden, maar ook op hun comfort zijn gesteld. Deze huizen worden gekenmerkt door een rustieke sfeer, fraaie gevels, veel hout, terracotta vloeren, een open haard en prettige terrassen. Ook liggen ze vaak in een weelderige subtropische tuin. Omdat ze veelal erg landelijk liggen is een huurauto wel nodig. De gemiddelde huurprijs per week voor twee personen bedraagt rond € 300-700, inclusief linnengoed en handdoeken.

Er zijn op La Palma ontzettend veel huisjes in alle categorieën te huur. Het uitgebreidste aanbod komt van Karin Pflieger, die in opdracht van de huiseigenaren van het eiland bemiddelt bij de verhuur van vakantiehuizen. Ze kan ook helpen als u zowel aan de west- als aan de oostkust wilt zitten om meer van het eiland te kunnen zien. Ruim tachtig huiseigenaren verhuren hun huizen via de organisatie Isla Bonita.

Karin Pflieger: tel. 040 560 44 88, www.la-palma-turismo-rural.de

Isla Bonita: tel. 922 43 06 25, http://islabonita.com/nl/

Op diverse websites kunt u ervaringen en meningen van bezoekers nalezen (maar ze zijn niet allemaal echt). U kunt er ook prijzen vergelijken:

www.zoover.nl
www.trivago.nl
www.tripadvisor.nl
www.hotelbooking.com

Hotels

Er zijn op La Palma twee grote vakantiekolonies waar u drie- of viersterrencomfort kunt verwachten: Puerto Naos aan de westkust en Los Cancajos aan de oostkust (beide liggen aan een strand). Dan is er ook nog het com-fortabele La Palma Princess, een 'hotelstad' bij het plaatsje Fuencaliente in het zuiden. U kunt er via de meeste grote reisbureaus wel een kamer of appartement reserveren. De prijzen zijn dan heel redelijk, want veel reisorganisaties hebben zich verplicht een minimum aantal kamers af te nemen, en daar staan dan stevige kortingen tegenover. Buiten de grote resorts zijn er echter ook aantrekkelijke hotels en appartementencomplexen. Bijvoorbeeld Hacienda de Abajo, een herenhuis vol met kunst bij Tazacorte aan de warme westkant van het eiland, berghotel La Palma Romántica in het vochtige noordoosten (Barlovento) en Parador Nacional in het oosten, niet ver van de luchthaven (Breña Baja). Die laatste voldoet echter niet aan de hoge eisen die doorgaans aan de hotels van deze staatsketen worden gesteld. Een populair appartementencomplex is La Fuente in Santa Cruz, de fraaie hoofdstad, waar u zich 's avonds niet hoeft te vervelen. Er is een reeks leuke bars en bodega's en af en toe een concert.

Op La Palma is het altijd hoogseizoen, maar vooral van half december tot half april moet u tijdig reserveren.

Pensions

De beste beoordelingen zijn voor Mar y Monte in Puntagorda (zie blz. 81). Daarnaast zijn er goede pensions in Santa Cruz (San Telmo, zie blz. 39), El Paso (Finca Cosmos, zie blz. 107), Los Llanos de Aridane (El Porvenir, www.magic-bike-lapalma.com), ten noorden van Puerto Naos (Musicasa, www.musicasa.de), Tazacorte (Atlantis, www.atlantis-lapalma.com), Los Canarios (Los Volcanes, tel. 922 44 41 64), Los Sauces (El Drago, tel. 922 45 03 50) en San Andrés (Las Lonjas, tel. 922 45 07 36).

Berghutten

Langs de 160 km lange wandelroute GR-130 staan zes met EU-subsidie gebouwde berghutten. Wegens gebrek aan personeel zijn ze echter buiten gebruik. Wel open is de hut Punta de los Roques aan de GR-131 (max. 20 pers.), in het Caldera de Taburiente National Park.

Campings

Voor een vleugje Woodstock moet u naar de camping van Hannes Keller in La Laguna (tel. 922 40 11 79).

Aan de vochtige en koele Laguna de Barlovento kunt u het hele jaar kamperen (tel. 922 69 60 23) en in de zomer ook in het Centro de Naturaleza in Puntagorda (tel. 922 49 33 06). Als u in de caldera wilt kamperen, kunt u dat online (www.reservasparquesnacionales.es) of in het Centro de Visitantes de El Paso (zie blz. 109) aanvragen.