Los Angeles
San Francisco
Las Vegas

Uitgeverij ANWB

Inhoud

Het belangrijkste eerst

Dit zijn Los Angeles, San Francisco en Las Vegas

Los Angeles, San Francisco en Las Vegas in cijfers

Eten en drinken

Het kompas van Los Angeles, San Francisco en Las Vegas
15 manieren om je onder te dompelen in de streek

Los Angeles en de zuidkust

Los Angeles

Waar de stad geboren werd – El Pueblo de Los Angeles

In de voetsporen van de sterren – Hollywood Boulevard

Sterrenkijken – de huizen van de rich and famous

Eten als attractie – de foodtrucks van LA

Vertier voor jong en oud – pretparken in Zuid-Californië

San Diego

Heruitgevonden pareltje– het Gaslamp Quarter

De Pacific Coast Highway tussen Los Angeles en San Francisco

Malibu

Santa Barbara

Solvang, Los Olivos

San Luis Obispo

Achter elke bocht een wauwmoment – Big Sur

Carmel-by-the-Sea

Monterey, Santa Cruz

San Francisco, Napa Valley en Yosemite National Park

San Francisco

Geen ontsnapping mogelijk – Alcatraz

Heuvelop-heuvelaf – San Francisco op de fiets

Napa Valley

Ad fundum – wijnrit door Napa Valley

Yosemite National Park

Walking on sunshine – hiken in Yosemite

Las Vegas en omgeving

Las Vegas

Van Parijs naar New York in vijf minuten – de South Strip

Waar de eerste saloons stonden – Downtown Las Vegas

Buiten Las Vegas

De heetste plek op aarde – Death Valley

Op de rand van de afgrond – Grand Canyon South Rim

Reisinformatie

Hoe zegt u?

Register

Fotoverantwoording

Colofon

Herinner je je deze nog?

Het belangrijkste eerst

Geen kaart nodig

Ik vind autorijden in het weidse Amerika heerlijk, en het westen van de VS leent zich bij uitstek voor een roadtrip. Een kaart is niet nodig, ga where the road leads you. En vergeet niet vooraf een cd’tje of usb-stick vol te zetten met California tunes!

De belangrijkste maaltijd

Je begint je dag het liefst met magere kwark en fruit? Prima. Maar de eerste dag in de VS word je rond zes uur wakker en klinkt een omelet met bacon, worstjes en gebakken aardappelen ineens niet meer zo gek. Voor je lijf is het immers al lunchtijd!

De beste plek voor het Hollywood Sign

Wil je je auto niet uit, dan is de beste spot de zuidpunt van Lake Hollywood Park, daar waar Canyon Lake Drive overgaat in de Mulholland Highway. Te voet kom je dichterbij: in Griffith Park beginnen de eenvoudige Mt. Hollywood Trail – met schitterend utzicht over de stad én het bord – en de inspannender Canyon Drive Trail, die je tot achter de bekende letters brengt voor een ander perspectief.

Get your kicks…

Een echte weg kun je Route 66 niet noemen. Hij heet steeds anders en je moet goed je best doen om hem te blijven volgen. Bovendien loopt een groot deel van het Californische stuk door de woestijn – geen spookstadje of 50’s-benzinestation in zicht. Toch krijg je kriebels in je buik als je het beroemde bord met ‘Historic Route 66’ in zicht krijgt. En dan tóch een spookstadje: Amboy, met het beroemde (gesloten) Roy’s.

Bij Google op bezoek

Een toeristische attractie is Silicon Valley bepaald niet, maar ben je in de buurt, rij dan even langs de hoofdkantoren van techgiganten als Google, Facebook en Apple. Je mag nergens naar binnen, maar de ‘campussen’ zien er net effe anders uit dan het hoofdkantoor van Philips, om maar wat te noemen. Vergeet niet een selfie te maken bij het grote duim-omhoogbord van Facebook!

At the drive-in

Ooit had zelfs de kleinste plattelandsgemeenschap er een, maar inmiddels zijn drive-intheaters dungezaaid. Behalve in Las Vegas, waar vintage en modern entertainment hand in hand gaan. De films zijn natuurlijk het beste te zien vanuit een cabrio of vanaf de motorkap.

Californië’s waterproblematiek

Watergebrek is in Californië een groot probleem. Aan het dringende verzoek zuinig aan te doen met water wordt nauwelijks gehoor gegeven. Met dammen en aquaducten zorgde de staat voorheen voor een continue watervoorziening, maar dat houdt een keer op. Dé oplossing voor het waterprobleem is nog lang niet in zicht, maar dat het consumptiepatroon van de Californiërs moet veranderen, is duidelijk.

Knoflooklucht

In Gilroy, zo’n drie kwartier van Monterey, ruikt het eind juli heerlijk tijdens het Garlic Festival. Kookwedstrijden, demonstraties en zo veel knoflookijs (!) als je op kunt.

Die andere woestijnstad

Palm Springs, ooit een populair toevluchtsoord van Hollywoodsterren, lijkt wel een toonzaal van mid-centurymodernisme. En het woestijnstadje is nog steeds classy.

Ik kan me mijn eerste keer Los Angeles nog goed herinneren. Ik vond het niks. San Francisco maakte wél indruk. Vijfentwintig jaar en ettelijke bezoekjes later ben ik gek op LA. Het zwak voor SF is gebleven. En Vegas? Na elk bezoek denk ik: nu weet ik het wel. En toch ga ik steeds weer terug. Dat geldt voor het hele in deze gids beschreven gebied: ik wil er steeds weer heen en ontdek altijd iets nieuws.

Vragen? Ideeën?

Laat het me weten! Mijn adres bij de ANWB:

@ anwbmedia@anwb.nl

Dit zijn Los Angeles, San Francisco en Las Vegas

In de driehoek Los Angeles, San Francisco en Las Vegas komt elke vakantieganger aan zijn trekken. De natuurliefhebber in Big Sur en de vele nationale parken, de strandganger langs de honderden kilometers Grote Oceaankust en de stadsmens in het gemoedelijke San Francisco of het uitgestrekte Los Angeles, dat je moet leren kennen om het te waarderen. En dan is er nog Las Vegas, de entertainmenthoofdstad in de woestijn.

On the road

Je beleeft deze streek het beste door een roadtrip te maken. On the road wordt de honger naar vrijheid die deze streek heeft gevormd het beste gestild. Onderschat echter vooral de afstanden niet: van San Francisco naar Las Vegas is ruim 900 km, dat is van Amsterdam naar Lyon. Ook de hoogteverschillen zijn opmerkelijk. Van de kust bij de Grote Oceaan rijst het land op tot de Sierra Nevada, met als hoogste berg Mount Whitney (4416 m). Het natuurschoon in Californië is al net zo divers. Een indrukwekkend bewijs voor de ongelooflijke landschappelijke diversiteit van de Golden State werd geleverd op een in 1935 uitgegeven landkaart, die speciaal voor de filmindustrie in Hollywood was gemaakt en waarop mogelijke filmlocaties stonden aangegeven. De kaart toonde Californische landschappen die overeenkomsten hebben met natuurgebieden in de hele wereld: in Frankrijk, aan de Italiaanse Rivièra, in het Zwarte Woud in Duitsland, India, Nederland, aan de Stille Zuidzee, de Dode Zee, in Zuid-Amerika, China, Scandinavië, de Arabische woestijn, Japan, Tirol en aan de Maleisische kust. Geen wonder dat zich begin 20e eeuw juist in Hollywood een internationale filmindustrie begon te ontwikkelen, die zich specialiseerde in het verwezenlijken van dromen en illusies.

Van Tesla tot poweryoga

Niet alleen de Californische film werd een goedlopend exportproduct, maar ook de staat zelf, die zich telkens opnieuw uitvindt en de rest van de wereld voortdurend met zijn zegeningen verrast. Spijkerbroeken, flowerpower, Easy Rider, The Beach Boys, Baywatch, Google, poweryoga, de iPhone en Tesla – om maar een paar voorbeelden te noemen – begonnen in Californië hun mondiale zegetocht. En ook wat betreft vrijetijdsbesteding staat Californië op eenzame hoogte. Woorden als verveling en nietsdoen behoren hier allang niet meer tot het vocabulaire. Het Californische ideaalbeeld van totale mobiliteit is al geruime tijd bepalend voor het vrijetijdsgedrag van de Californiërs, die kampioen zijn van verschillende manieren van voortbewegen, bijvoorbeeld op een surfplank, skatend, per mountainbike of op een snowboard. Wat de Californiërs niet zelf bedachten, hebben ze op z’n minst tot de laatste modegril ontwikkeld. Daarom wordt Californië terecht de trendsetter van Amerika genoemd. Ondanks aardbevingen, bosbranden, economische crises en het einde van het dotcomtijdperk verloor de staat het geloof in zijn vermogen om te veranderen noch zijn dynamiek en lef. Toekomstgerichtheid is hier dan ook geen modewoord, maar een typisch Californische mentaliteit – in Silicon Valley wordt bedacht wat we over tien, twintig jaar allemaal gaan gebruiken.

Wachten op The Big One

De Californische kust is, hoe mooi ook, een rampgebied. Langs de San Andreasbreuk schuiven twee aardplaten over elkaar. De Pacifische Plaat, die onder de oceaan, een deel van de kust en LA ligt, drijft elk jaar ca. 2,5 cm verder naar het noordwesten. De Noord-Amerikaanse Plaat onder de rest van Noord-Amerika (inclusief San Francisco) beweegt zich in een iets lager tempo naar het zuidoosten. Als gevolg van wrijving gaat het langs elkaar schuiven niet geleidelijk, maar in plotselinge stappen. De energie die daarbij vrijkomt, veroorzaakt zo’n tienduizend aardbevingen per jaar. De meeste daarvan zijn (zeer) klein en nauwelijks te voelen, maar zo nu en dan schudt de Californische aarde heel heftig. Zoals in 1906 bij San Francisco, toen een aardbeving met een kracht van 7,8 op de schaal van Richter en daarop volgende verwoestende branden de stad in as legden. Volgens geologen is de kans dat San Francisco ergens in de komende twintig jaar wordt getroffen door een grote aardbeving minimaal 62%.

De magie van de roadtrip

Miljoenen vakantiegangers uit de hele wereld trekken elk jaar weer naar dynamische steden als San Francisco, Los Angeles en Las Vegas, naar de nationale parken, de hoge, granietgrijze Sierra Nevada en de exotische woestijnparadijzen in het oosten. De magie van een roadtrip over de legendarische Highway 1, een fietstocht over de betoverende Golden Gate Bridge of een wandeling over Hollywood Boulevard, met de in het trottoir verzonken sterren, verbleekt nooit.

The road ahead is empty …

Eten en drinken

Dat de Amerikaanse keuken meer te bieden heeft dan oversized hamburgers en pizza’s zo groot als autobanden is allang bekend. Dat geldt al helemáál voor de westkust, waar je gevarieerder, gezonder en exotischer kunt eten dan in de rest van de VS – New York City uitgezonderd. Bovendien wordt in Californië op een zeer creatieve manier gekookt, met veelal lokale, innovatieve ingrediënten. Bijvoorbeeld in de op gezondheid gerichte California Cuisine.

Vers en caloriearm zijn de toverwoorden waarop de Californische keuken zich al sinds de jaren 70 richt. Chef-koks als Alice Waters (Chez Panisse in Berkeley) en Jean Bertranou (L’Ermitage in Los Angeles) waren de pioniers van de California Cuisine. Ze namen afscheid van de oorspronkelijke bereidingswijzen met dikmakende sauzen en lieten zich leiden door de in het hele land uitgebroken gezondheidsmanie. Alles wat zwaar op de maag lag, was uit den boze; voortaan moesten de gerechten licht verteerbaar zijn. Het nieuwe motto luidde, vooral in de Golden State: anything goes (alles is geoorloofd). Deze slogan vond zijn weerslag in fantasievolle, gevarieerde gerechten en het lef om met ingrediënten te experimenteren. De California Cuisine is door de jaren heen steeds wat aangepast aan de smaak van het moment, maar is nog steeds gestoeld op gezond en lokaal.

Invloeden uit de hele wereld

Het eten aan de westkust is een afspiegeling van de enorme etnische diversiteit. Aziatisch, Europees, Latijns-Amerikaans – waar je ook trek in hebt, het is er. Natuurlijk kun je overal terecht voor Japans, Chinees, Frans en Italiaans, maar vooral de Mexicaanse keuken is van grote invloed op het Californische culinaire landschap. Op elke straathoek zijn, zeker in Zuid-Californië, taco’s en chili con carne te koop. Maar veel restaurants serveren ook meer verfijnde Mexicaanse gerechten, of in elk geval door de Mexicaanse keuken geïnspireerde fusion. Ook de combinatie van Aziatisch en Mexicaans (taco met rendang!) is populair.

Tot de jaren 90 hadden alleen de duurste (Franse) restaurants in de Verenigde Staten een enigszins acceptabele wijnkaart, maar tegenwoordig is wijn drinken in

Amerika net zo gebruikelijk als bij ons. Gek genoeg is wijn uit eigen land – in Californië vaak van ‘om de hoek’ – vaak duurder dan Franse of Italiaanse. Maar je moet beslist een keertje een domestic chardonnay of zinfandel proberen.

Ontbijt- en koffiecultuur

Dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is, nemen ze in de VS ter harte. Een typisch Amerikaans ontbijt – eieren met spek, gebakken aardappels, pannenkoeken, bagels met voldoende creamcheese om een weeshuis te voeden – zal echter niet bij iedereen in de smaak vallen. Gelukkig zijn er, zeker in Californië, voldoende gezonde alternatieven. In de Golden State is immers altijd genoeg groente en fruit voorhanden – een avocado bijvoorbeeld. Een bakje yoghurt, al dan niet met fruit, noten, granen en honing, staat ook op de ontbijtkaart.

Daarbij drink je een bottomless kop koffie – zolang je niet hebt betaald, zal je mok worden bijgevuld. Veel smaak heeft die lichtbruine vloeistof meestal niet, voor goede koffie moet je in de overal aanwezige koffietenten zijn – en dan vooral een espresso bestellen, tenzij je benieuwd bent naar een caramel flan latte of skinny peppermint mocha.

Reserveren en etiquette

Wil je naar een toprestaurant, dan moet je een paar weken tot wel een halfjaar van tevoren reserveren (www.opentable.com). Wat op een bepaald moment trendy is, zie je aan de rij voor de ingang, maar kun je ook vragen aan de concierge in je hotel.

Loop in het restaurant in geen geval zelf naar een vrij tafeltje; het bordje met ‘Please wait to be seated’ betekent dat de bediening je een plekje toewijst.

Het kraanwater met (veel) ijs dat je krijgt, kost helemaal niets en je bent niet verplicht iets anders te drinken te bestellen. Wijn is, hoewel vaak van ‘om de hoek’ flink aan de prijs. Voor een glas betaal je vaak net zo veel als voor een voorgerecht, dat starter heet (gek genoeg noemen ze een hoofdgerecht in Amerika een entree).

AVOCADO, BACON & CHEDDAR MACARONI & CHEESE

Als er iets typisch Californië is, is het wel avocado, en veel Amerikaanser dan mac & cheese bestaat evenmin.

Ingrediënten voor 4 personen:

500 gr fusilli, 350 gr ontbijtspek, 750 ml koksroom, 300 gr geraspte cheddar, 1 avocado in blokjes, 1 grote tomaat in blokjes, bosje fijngesneden bosui, zout, zwarte peper

Bereiding:

Kook de pasta, giet af en doe terug in de pan. Bak de ontbijtspek tot hij knapperig is, laat hem uitlekken op een keukenpapiertje en snijd hem in kleine stukjes. Kook de room en laat hem op een laag vuurtje 3 min. doorkoken tot hij een beetje verdund is. Doe er dan de bacon en geraspte cheddar bij. Roer het mengsel boven een medium vlam regelmatig door tot de kaas is gesmolten en het mengsel dik is. Doe er de avocado, de tomaat en zout en peper naar smaak bij. Giet de saus in de pan met pasta. Laat dit ongeveer een minuut bakken op een medium vlam zodat de pasta de smaak kan absorberen. Serveer in een grote schaal, gegarneerd met de bosui (bron: California Avocado Commission).

De hoogte van de Amerikaanse fooien is voor Europeanen vaak onbegrijpelijk. Helaas krijgen obers en serveersters vaak slechts een minimumloon van een paar dollar per uur en zijn ze dus afhankelijk van tips. Het grote voordeel hiervan is dat ze er alles aan zullen doen om ervoor te zorgen dat je het naar je zin hebt. Daarbij hoort ook het ongevraagd brengen van de rekening als je klaar lijkt te zijn; niemand wil je wegjagen, maar de ober wil vooral niet dat jij op hém zou moeten wachten. Een fooi van zo’n 15-20% is gebruikelijk.

Los Angeles F/G 7/8, plattegronden blz. 20, 26, 32, 38, 43

Maar weinig steden roepen zulke negatieve reacties op als Los Angeles. Het verkeer staat er constant vast, er hangt altijd smog boven, het is er crimineel … Maar in LA is de laatste decennia sterk veranderd. Oké, je staat er nog steeds eeuwig in de file, maar met de smog valt het tegenwoordig erg mee en de crime rate is niet hoger dan in andere grote steden.

Een stad die geen stad is, is een ander vaak gehoord ‘oordeel’; een stad zonder centrum, zonder ziel. Auteur Dorothy Parker zei negentig jaar geleden: ‘Los Angeles is 72 suburbs in search of a city’ – Los Angeles is 72 buitenwijken op zoek naar een stad. Dat klopt nog steeds. LA is niet een geheel, het is een uitgestrekte agglomeratie van meer dan tachtig zelfstandige steden met elk zijn eigen karakter. Het is dan ook moeilijk om Los Angeles te leren kennen. Liefde op het eerste gezicht zoals bij Parijs en New York kun je in LA vergeten. Pas bij een tweede of derde bezoek begin je de stad door te krijgen en de schoonheid ervan te zien. Dan pas ga je het creatieve, dynamische en onconventionele karakter ervan waarderen. En dan wil je terug.

WAT TE DOEN IN LOS ANGELES?

Downtown

De paar wolkenkrabbers die Los Angeles rijk is, staan in Downtown, het zakelijk en financieel centrum van de stad. Niet alleen de architectuur is hier zakelijk, ook de infrastructuur lijkt vooral te zijn gericht op bankiers en kantoorpersoneel. Toch is in deze bakermat van de stad (zie ook) meer te zien dan alleen banken en kantoorgebouwen.

Een goede plek om te beginnen met een verkenning van Downtown LA is treinstation Union Station . De opening ervan in 1939 was een drie dagen durend feest dat werd bijgewoond door een half miljoen mensen. Je herkent het gebouw, in een mix van Spaans-koloniale stijl en art deco, misschien niet meteen als een station. De witte, typisch Zuidwest-Amerikaanse gevel zou ook zomaar een marktgebouw kunnen zijn, of zelfs een kerk – inclusief klokkentoren. Binnenin kan echter weinig misverstand bestaan. De wachtruimte, met z’n glimmende tegelvloer en grote banken, de oude loketten – dit is een station uit de tijd dat met de trein reizen nog een avontuur was. De pracht en praal van de jaren 40 staan helaas in schril contrast met de koele zakelijkheid van het moderne trein- en metrostation erachter.

Kunst- en cultuurliefhebbers komen in Downtown goed aan hun trekken. Er zijn tal van kunstgaleries, maar eigenlijk is hier overal kunst te zien: op pleinen, in parken, in foyers van bedrijven en banken. En dan gaat het niet om lokale graffitiartiesten, maar om wereldberoemde kunstenaars als Joán Miró, Alexander Calder, Robert Rauschenberg en Jonathan Borofsky. Sinds de jaren 60 zijn projectontwikkelaars verplicht om 1% van de bouwsom in kunst te investeren. Dit heeft ervoor gezorgd dat Downtown een soort openluchtmuseum is geworden. Zo steekt bij het Ernst & Young-gebouw (7th St om de hoek van Figueroa) een bronzen zakenman zijn hoofd in de gevel – de Corporate Head van Terry Allan. En voor de Bank of America (333 Hope St) staat een spinachtig, 20 m hoog oranje sculptuur van staal met de naam Four Arches van de beroemde Amerikaanse beeldhouwer Alexander Calder. Tijdens de Art Walk Gallery Tour bezoek je een aantal galeries, maar word je ook langs openbare kunstwerken geleid (www.downtownartwalk.org, elke 2e do. van de maand).

Als het gaat om beeldende kunst, springen drie musea er echt uit. Het eerste is het MOCA , het museum voor hedendaagse kunst. Het uit rode zandsteenblokken opgetrokken gebouw biedt ruimte aan schilderijen, foto’s, plastieken en multimediaobjecten van Amerikaanse en internationale kunstenaars van de jaren 40 tot nu. Een tiental blocks verderop staat The Geffen Contemporary , dat bij het MOCA hoort. Terwijl een nieuw onderkomen in aanbouw was, werd een deel van de MOCA-collectie in een verbouwde politiegarage opgeslagen. Deze tijdelijke opslagruimte groeide uit tot een zelfstandige kunstinstelling. Ook The Broad tegenover het MOCA is gewijd aan hedendaagse kunst, van onder anderen Jeff Koons, Ed Ruscha, Andy Warhol en Roy Liechtenstein. Het bijzondere gebouw met de honingraatconstructie is ontworpen door het beroemde architectenbureau Diller Scofidio + Renfro.

Ook muzikaal blaast Downtown mee. Onder The Music Center vallen acht podia, waarvan de Walt Disney Concert Hall het opvallendst is. Het futuristische hoogstandje van Frank Gehry uit 2003 is het thuispodium van de Los Angeles Philharmonic.

HET KORTSTE TREINRITJE TER WERELD

Het zag er lange tijd naar uit dat Olivet en Sinai vergeten zouden worden. De twee treintjes van de Angels Flight Railway waren dan ook al flink bejaard. Ze reden in 1901 voor het eerst tussen Hill en Olive Street. Op een stukje Los Angeles dat zo steil was dat je er nauwelijks kon lopen – zelfs paarden hadden moeite met de ruim 32 graden grote hellingshoek van het 90 m korte stukje. De treintjes klommen decennialang de heuvel op – meer dan honderd miljoen passagiers in de eerste vijftig jaar! – en figureerden in tal van films en boeken. Maar in het tijdperk van de auto verloor het traject zijn bestaansrecht en in 1969 werd besloten de boel te slopen.

Bijna dertig jaar later kreeg de Angels Flight Railway een nieuwe kans. Een half block zuidelijker, tussen Hill Street en California Plaza. Maar de doorstart leek wel behekst. In 2001 viel er bij een ongeluk een dodelijk slachtoffer en het duurde negen lange jaren voor Olivet en Sinai weer omhoog mochten. Maar ook in de daaropvolgende periode reden de treintjes vaker niet dan wel, met een ontsporing als dieptepunt.

Sinds 31 augustus 2017 klimmen Olivet en Sinai na een jarenlange renovatie echter weer de berg op! Het bouwterrein werd in die tijd eventjes geopend voor Ryan Gosling en Emma Stone – de Angels Flight Railway figureert in Oscarwinnaar La La Land. Laten we hopen dat het beeldje de spoorlijn weer wat geluk brengt (dalstation 351 S Hill St, bergstation California Plaza, www.angelsflight.org, dag. 6.45-22 uur, enkele reis $1).

Exposition Park

In dit park iets ten zuidoosten van Downtown ligt een aantal interessante bezienswaardigheden, waarvan het Los Angeles Memorial Coliseum het meest in het oog springt. Dit is het enige stadion in de wereld waar tweemaal de Olympische Spelen werden gehouden – in 2028 gaat dit voor de derde keer gebeuren. Daarnaast is ook de Super Bowl, de finale van het American football-seizoen, er tweemaal gespeeld – al is de laatste keer alweer vijfenveertig jaar geleden. Er worden helaas geen rondleidingen door het stadion meer gegeven. Wil je het vanbinnen bekijken, dan zul je een kaartje voor een evenement moeten kopen (3911 South Figueroa St, www.lacoliseum.com).

Ten noorden van het sportcomplex ligt het National History Museum . In de Dinosaur Hall van dit museum kun je zien hoe dinosauriërs groeien: er staan een tweejarige, een elfjarige en een zeventienjarige T-Rex. Daarnaast is er nóg een twintigtal dino’s te zien, plus tal van fossielen. Andere tentoonstellingen concentreren zich op bijvoorbeeld insecten of uitgestorven zoogdieren (900 Exposition Blvd, www.nhm.org, dag. 9.30-17 uur, $ $ 15, kind 13-17 jaar $ 12, 3-12 jaar $ 7.

Waar de stad geboren werd – El Pueblo de Los Angeles

Los Angeles bestaat uit tientallen stad-in-stadjes met elk zijn eigen ‘centrum’. Maar in het officieuze stadshart Downtown liggen de Spaanse roots van de stad. Van hieruit wordt hij ook bestuurd.

Tussen kunst en kitsch: Olvera Street.

Als je voor Union Station (zie ook) Alameda Street oversteekt, kom je in het El Pueblo de Los Angeles Historical Monument . Dit oudste deel van LA werd in 1781 gesticht door de Spaanse gouverneur van Californië, Felipe de Neve. De 27 historische gebouwen die deel uitmaken van de Pueblo stammen echter uit de periode 1818-1926. Voorbij het Biscailuz Building en de La Plaza Methodist Church ligt Olvera Street. De kraampjes met ‘authentieke’ Mexicaanse snuisterijen zullen niet bij iedereen in de smaak vallen, maar je moet er sowieso heen voor de niet te versmaden taquitos van Cielito Lindo . Bovendien staat halverwege de steeg Avila Adobe, het oudste huis van Los Angeles, in 1818 gebouwd door Francisco José Avila, de alcalde (burgemeester) van de Pueblo. Hier zie je hoe men leefde in de jaren 40 van de 19e eeuw. Ook het visitor center van de Pueblo is erin gevestigd. In de Italian Hall uit 1908 aan het eind van de straat bevindt zich het Italian American Museum of Los Angeles .

Aan de andere kant van Plaza Park ligt het Pico House uit 1870 en daarachter de Plaza Firehouse uit 1884, waarin brandblusapparaten en foto’s uit de 19e en vroege 20e eeuw te zien zijn.

Modern, maar traditioneel