Madeira

Uitgeverij ANWB

Inhoud

Het belangrijkste eerst

Dit is Madeira

Madeira in cijfers

Eten en drinken

Het kompas van Madeira
15 manieren om je onder te dompelen in het eiland

Rond Funchal

Funchal

Culinair genot – Mercado dos Lavradores

Een lesje madera – de oude wijnmakerij van Blandy

Bastion van geloof – de kathedraal van Funchal

Monte

Bijzondere tuinkunst – Jardim Tropical Monte Palace

Het oosten

Caniço de Baixo

Camacha

Santa Cruz

Vlekkeloos vlechtwerk – Café Relógio

Machico

Caniçal

Portela

Bizarre lavarotsen – Ponta de São Lourenço

Santo da Serra

Pico do Arieiro

Idylle in het laurierbos – Ribeiro Frio

Het westen

Curral das Freiras

Câmara de Lobos

Blik in de diepte – Cabo Girão

Estreito de Câmara de Lobos

Ribeira Brava

Ponta do Sol

Top in het moeras – Pico Ruivo do Paúl

Madalena do Mar

Calheta

Sprookjesachtige levada’s – bij Rabaçal

Jardim do Mar

Paúl do Mar

Prazeres

De noordkant

Ponta do Pargo

Porto Moniz

Duik in het lavabad – Piscinas Naturais in Porto Moniz

Seixal

São Vicente

Naar de onderwereld – de vulkaangrotten van São Vicente

Ponta Delgada

Boaventura

Arco de São Jorge

São Jorge

Santana

Een park in het oerwoud – Queimadas

Naar de top – de Pico Ruivo

Faial

Porto da Cruz

De kleine eilanden

Porto Santo

Op zoek naar Columbus – sporen op Porto Santo

Ilhas Desertas

Reisinformatie

Hoe zegt u?

Register

Fotoverantwoording

Colofon

Herinner je je deze nog?

Het belangrijkste eerst

Madeira zelf ontdekken

Renteniersparadijs? Absoluut niet! Op Madeira moet je goed ter been zijn. Diepe kloven, steile hellingen en ruige pieken wachten erop verkend te worden. En vergeet je paraplu niet mee te nemen. Zo veel groen en zo veel bloemen, dat gaat niet onder de gloeiende zon.

Blikvanger op het dak

Kijk ook eens omhoog. Overal zie je dakruiters. Duiven, jongenskopjes, speerpunten – allemaal van rode klei. Het zijn oeroude vruchtbaarheidssymbolen die de bewoners moeten zegenen met een rijke kinderschare. Op nieuwe huizen worden ze niet meer aangebracht. Het geboortecijfer van Madeira is een van de laagste van Europa. Zou daar een samenhang tussen bestaan?

Heerlijke vrucht

De exoot onder de toch al exotische vruchten van Madeira. Hij ziet eruit als een langgerekte dennenappel en is de vrucht van een plant uit het geslacht Monstera, die bij ons onder de naam gatenplant als kamerplant wordt gehouden. Hij is bovenal schandelijk duur, maar ook dankbaar omdat hij narijpt. Verwijder de afbrokkelende schil, pik de eetbare delen er uit en geniet van de smaak, die tussen ananas en banaan ligt.

Merry Old England

Engelse wijnhandelaren hebben hun stempel op het eiland gedrukt en daardoor kun je nu logeren in een nobele quinta, een van de voormalige Britse landhuizen met weelderige tuin. Wie er zelf niet woont, kan er een kijkje gaan nemen. Nostalgische eilandbewoners proberen in toenemende mate dit ‘oude Madeira’ te behouden nu de moderniteit ook hier oprukt.

Zin in wrakbaars?

De meeste toeristen kiezen in de restaurants voor de zwarte degenvis, ook wel de zwarte haarstaartvis genoemd, die overal op de menukaarten staat en meestal de goedkoopste keus is. En – toegegeven – het is zeker geen slechte vis, maar je mist culinair wel het een en ander als je niet het hele assortiment aan vissen probeert dat de obers zo ijverig aanbevelen. Wraakbaars, papegaaivis, schorpioenvis, tandbaars en zeebrasem; hun Portugese namen luiden cherne, bodião, peixe carneiro, garoupa en pargo.

Wat Madeirezen boos maakt

Bosbranden zijn een terugkerend verschijnsel op het eiland. Ook in augustus 2016 waren er felle branden en moesten honderden mensen in Funchal geëvacueerd worden. Er vielen doden en vele mensen verloren hun hele hebben en houden. De meeste branden worden gericht aangestoken. Het gaat niet om het vrijmaken van bouwgrond. Maar waarom dan wel? De daders blijken recidivisten, er is sprake van frustraties, werkeloosheid en psychische problemen.

Koffie met melk

Op Madeira (en echt alleen hier, Portugezen van het vasteland kennen het woord niet) heet een middelgrote koffie verkeerd chinesa. Vroeger, toen men nog uit Chinees porselein dronk, was de koffie zo slap dat je op de bodem van het kopje een afbeelding van een chinese schone kon zien. Een cappuccino moet je op het eiland alleen bestellen als je van een hoop slagroom uit een spuitbus houdt: Madeira kent het drankje van oorsprong niet, het kwam pas op de kaart door de vraag van toeristen.

Mijn favoriete dorp? Moeilijk te zeggen. Misschien Santo da Serra met zijn villa’s en mooie tuinen uit de hoogtijdagen van de Engelsen. Of toch Prazeres, dat het tegenovergestelde is. Hier vind je nog een sympathieke boerencultuur en is de sfeer nog heerlijk dorps.

Vragen? Ideeën?

Laat het me weten! Mijn adres bij de ANWB:

@ anwbmedia@anwb.nl

Dit is Madeira

De ongelooflijke bloemenpracht en het geweldige landschap van Madeira zijn vaste gegevens. Het eiland geldt terecht als een ongerept paradijs voor mensen die van de natuur houden en ontspannen willen leven. Wandelen neemt een voorname plaats in onder de activiteiten. Maar dat is nog lang niet alles. Het wat stoffige imago van Madeira is iets van het verleden, het is inmiddels trendy. De nieuwe steekwoorden zijn ecotoerisme, wellnessvakantie, boetiekhotels, innovatieve gastronomie en cultuur. Het palet aan sportmogelijkheden is klein maar fijn en loopt van duiken, surfen en varen tot walvisspotten, mountainbiken en canyoning in de woeste kloven in het binnenland.

Metropool in de Atlantische Oceaan

De eilandhoofdstad Funchal werd door Portugese zeevaarders gesticht, decennia voordat Columbus de Atlantische Oceaan overstak. Nu is het een plaats vol nostalgie. In mondaine villa’s uit de begindagen van het toerisme logeerden keizerin Sisi en andere gekroonde hoofden, dromerige parken staan vol exotische gewassen en in eerbiedwaardige cafés laten eilandbewoners en reizigers zich in de victoriaanse rieten stoelen zakken. De andere, moderne kant van Funchal komt in de levendige creatieve scene tot uiting, waarvan het ritme niet alleen geografisch tussen Europa en Zuid-Amerika ligt. Ook de culinaire liefhebber komt niets tekort in moderne restaurants, waar traditionele recepten een nieuwe draai krijgen, en in de smalle taveernes in de oude stad, waar ‘s avonds melancholieke fadoklanken klinken.

Milde dagen aan zee

Madeira is nooit echt een strandbestemming geweest. De kusten worden gekenmerkt door steile rotswanden en piepkleine, door de branding omspoelde kiezelstranden. Ook al zijn er inmiddels bij Machico en Calheta twee met lichtgekleurd Marokkaans zand opgespoten stranden en kun je bij enkele bizarre rotsstranden een sprong in het zeewater wagen, het vakantievieren vindt toch vooral op land plaats. De meeste vakantiegangers genieten gewoon van het milde klimaat, vooral in de winter om zo het koude en grauwe West-Europa te ontvluchten, maar ze komen ook steeds vaker in de zomer. Dan blijven de temperaturen door de dempende werking van de oceaan aangenaam. Het overgrote deel van de bezoekers vindt onderdak in Funchal, maar als je geen zin in de stad hebt in je vakantie, kun je onderdak vinden aan de oostkant van Madeira in Caniço de Baixo. Of in een van de kleine stadjes en vissersdorpen die rondom aan de kust liggen en waar de weinige accommodaties tussen de huizen van de Madeirezen staan. Je kunt ook landinwaarts logeren en het traditionele landleven ervaren in hotels op landgoederen of bij wijnboeren. Vooral in het afgelegen westen en het regenrijke, koelere noorden houdt men nog aan de tradities vast. Theoretisch kun je vanuit één standplaats het hele eiland verkennen, maar het is verstandig om accommodaties verspreid over het eiland te nemen.

‘Zonnepunt’: Ponta do Sol doet zijn naam vaak eer aan.

Bergavontuur

Trektochten over eenzame paden door de woeste berglandschappen van Madeira zijn avontuurlijk. Ze leiden naar de reeks van drie toppen boven de 1800 m en naar de vaak in mist gehulde hoogvlakte Paúl da Serra. Levada’s, de levensaderen van het eiland, vangen in de vochtige laurierbossen van het noorden water uit bronnen en watervallen op en leiden het naar het drogere zuiden. Daar stroomt het door een netwerk van kanaaltjes door de plantages, zodat dorstige gewassen als bananen en suikerriet er kunnen gedijen. Over romantische weggetjes waar hortensia’s en agapanthussen bloeien, kun je de kanalen kilometers ver volgen. Smalle levada’s, die onder het hoge bladerdak van de laurierbomen, langs duizelingwekkende, met mos begroeide rotswanden en onder watervallen door lopen, met regelmatig grandioos uitzicht, zijn een uitdaging voor de sportieve wandelaar, maar bieden ook mogelijkheden tot een meer ontspannen wandeling.

Zich Robinson voelen

Anders dan Madeira bezit het vlakkere buureiland Porto Santo een kilometerslang, goudgeel zandstrand. In de zomervakantie zit het bomvol met Madeirezen, anders is het er rustig. Afgezien van het strandleven is er weinig te doen. Het vakantieplezier bestaat uit fietsen, wandelen in de kale heuvels, ontspannende hete zandbaden nemen en de vurige eilandwijn proeven. Heel anders zijn de onbewoonde eilanden van de archipel, de ruige Ilhas Desertas. De toegang tot de rotseilandjes is beperk om de zeldzame monniksrobben te sparen. Je kunt de rotseilandjes alleen met kleine bootjes bezoeken, met één overnachting in eenvoudige omstandigheden.

Eten en drinken

De keuken van Madeira is traditioneel, het aantal lokale specialiteiten beperkt. Hier wordt nog eerlijk gekookt. De restaurants zijn niet gemakzuchtig en doen alles nog zelf. Zo gaat de kip ‘s ochtends de pan in om bouillon voor soepen of stoofpotten te trekken en snijden de keukenhulpjes de friet van echte aardappels, terwijl de lucht gevuld is met de geur van vers gebakken brood – een onmisbaar onderdeel van elke maaltijd op het eiland.

Snel ontbijt

Thuis eten de Madeirezen ‘s ochtends gewoonlijk niet veel meer dan een stuk toast met jam, begeleid door een grote kom eikeltjeskoffie met cichoreiwortel, en daardoor erg bitter. In eenvoudige pensions krijg je soms nog een dergelijk ontbijt. De hotels bieden hun gasten een ontbijtbuffet, vaak met een Brits tintje, dus met roerei, gegrilde tomaten en spek, en soms zelfs met porridge. Maar er staat ook veel vers fruit, yoghurt en allerlei zoetigheden. Verwacht niet te veel van het brood. Tip voor wie in een appartement zit: het op traditionele wijze gebakken brood is het best, je kunt het op boerenmarkten en bij bakkers kopen.

Eetgewoonten

In het weekend gaan Madeirese families uitvoerig lunchen in een restaurant aan zee of in de bergen. Wie daar geen geld voor heeft gaat naar een van de talrijke picknickplaatsen om te barbecuen, waarbij de onvermijdelijke espetada (rundvleesspies) op het rooster gaat. Op doordeweekse dagen eet men sober en niet zelden alleen. Vooral in Funchal bieden veel restaurantjes een afwisselend, goedkoop lunchmenu voor de werknemers van kantoren en winkels. Het kan om een stoofgerecht of ovenschotel gaan, afhankelijk van het seizoen, met groente, peulvruchten, aardappels, wat stukjes knoflookworst, kip of stokvis. Maar het kan ook een stuk vlees of vis met bijgerechten zijn. Steeds vaker bieden restaurants lunchbuffets aan met een goede keus aan lokale gerechten. De inwoners van Madeira zijn echte zoetekauwen en dus is een maaltijd niet compleet zonder een dessert, meestal een of andere pudding. Als het toetje op is, is het tijd voor een snelle bica (espresso) om vervolgens plaats te maken voor de volgende gast.

KLEIN KOFFIELEXICON

Bica: espresso

Garoto: kleine koffie met wat melk

Chinesa: vergelijkbaar met Italiaanse cappuccino (zonder slagroom)

Galão: koffie verkeerd in een glas

Chino: vergelijkbaar met filterkoffie

Cortado: koffie met een scheut madera

Vrijdag- en zaterdagavond zijn de belangrijkste uitgaansavonden, waarbij de opgedofte Madeirezen zelden voor 20 uur in een restaurant aan tafel schuiven. Vriendengroepen zetten zich dan aan een meergangenmenu, dat bij voorkeur creatief is samengesteld. Na afloop trekt men naar een bar, want in Portugal geldt het over het algemeen als not done om na de koffie waarmee de maaltijd wordt afgesloten nog iets in het restaurant te drinken. Zelfs een halfvolle wijnfles blijft dan vaak onaangeroerd op tafel staan.

Maaltijd tussendoor

Omdat het lokale ontbijt geen stevige bodem legt, gaat men vaak tussendoor iets eten in een van de ontelbare bars. Dat kan een sandes, een belegd broodje, of een tosta (tosti) zijn, gewoonlijk met kaas of ham of allebei. In de cafés rond de centrale markthal van Funchal staan op de bar vaak kleine hapjes, vergelijkbaar met de Spaanse tapas. Een echte tapascultuur is er echter niet op Madeira.

Vrouwen houden het bij het stillen van de kleine trek tussendoor vaak bij zoetigheden, ze nemen dan een taartje of koek in een café of kopen wat lekkers bij een bakker. De keus aan heerlijkheden is reusachtig, terwijl de afmetingen wat bescheidener zijn dan bij ons, wat overigens gecompenseerd wordt door er extra veel suiker in te verwerken.

Poncha, het Madeirese drankje bij uitstek, geldt onder kenners als geslaagd als het alcoholgehalte het aandeel van de andere ingrediënten overtreft. Alle onderdelen worden op kamertemperatuur gebruikt: de lokale witte rum, de vloeibare, barnsteenkleurige Madeirahoning en vers geperst citroensap, waarna alles met een houten spatel door elkaar wordt geroerd. Eén glas is goed, twee glazen wordt kritiek en drie is bijna altijd te veel. Een variant is de poncha quente, het drankje is dan warm en precies wat je nodig hebt als je een verkoudheid voelt opkomen – zeggen de Madeirezen.

TYPISCH

Sopa de Tomate: deze tomatensoep met een ei kun je in talloze varianten tegenkomen.

Caldo Verde: deze ‘groene soep’ op basis van aardappels wordt gemaakt met fijngesneden bladeren van een stevig soort kool en een paar stukken chouriço (knoflookworst).

Bolo de Caco: zacht brood met knoflookboter, wordt warm gegeten.

Espada com Banana: de uit de diepzee afkomstige degenvis wordt gepaneerd en met gebakken banaan geserveerd.

Bacalhau: stokvis, op menukaarten vaak kabeljauw genoemd. Meestal duurder dan andere hoofdgerechten. Iets wat je zeker een keer moet proberen, maar wel uitgesproken van smaak.

Caldeirada de Peixe: een goed gevulde visstoofpot verrijkt met aardappels, uien en tomaten. Het gerecht dankt zijn bijzondere aroma aan een rijkelijke toevoeging van koriander.

Arroz de Mariscos: een rijstschotel met veel zeevruchten. Kan meestal alleen voor twee personen worden besteld.

Espetada regional: het klassieke rundvleesspiesje van Madeira, gekruid met laurier en knoflook, en gewoonlijk gegrild.

Bolo de Mel: kruidig gebak met siroop van suikerriet, verrijkt met noten en geconfijte vruchtjes.

Funchal G/H 6/7

Niet alleen de inwoners beschouwen Funchal als een van de mooiste steden ter wereld. In een zachte curve klimmen de witte huizen met rode pannendaken tegen de hellingen op. Beneden bij zee nodigen verzorgde boulevards en tropische parken tot flaneren uit. De stad werd in de 15e eeuw door ontdekkingsreizigers gesticht en al snel kreeg Funchal een belangrijke rol in de handel in suiker en maderawijn. In de 19e eeuw ontdekten reizigers het milde klimaat en legden ze de grondslag voor het nog altijd enigszins exclusieve toerisme. Met zijn 112.000 inwoners is de stad in de eerste plaats het economische en culturele centrum van Madeira.

BEZIENSWAARDIGHEDEN

Wandeling door de oude stad

Lange tijd was de Zona Velha de wat groezelige wijk van de ambachtslieden en vissers. Inmiddels hebben creatievelingen de oude stad ontdekt. In de voormalige werkplaatsen zitten galeries en kruidenierswinkeltjes zijn veranderd in hippe cafés. Een goed startpunt voor een stadsverkenning is – vanwege de nabijheid van de eindhalte van de bus en een parkeergarage – het futuristische dalstation van de kabelbaan naar Monte (zie ook). Schuin aan de overkant neem je links van het Madeira Story Centre (zie ook) het smalle straatje dat naar de lange Rua de Santa Maria leidt. Hier brengt het project Arte Portas Abertas (www.arteportasabertas.com) kleur in de Zona Velha. Een honderdtal schilders en beeldhouwers neemt de deuren van de oude huizen onder handen. Fotografen kunnen hun hart ophalen. Als je verder in oostelijke richting door deze straat loopt, kom je langs diverse kroegen en eethuisjes en bereik je een rustigere, hoger gelegen wijk van de oude stad met de Igreja do Socorro . Tegenover de kerk kun je bij de met tegeltableaus versierde miradouro over de kust uitkijken.

Als je terugloopt zie je vrijwel meteen een heel smal steegje dat naar beneden leidt naar de voetgangersstraat Rua do Portão de São Tiago. Voordat je langs deze straat terugloopt naar het kabelbaanstation kun je links nog een kijkje nemen bij het Fortaleza de São Tiago (ma.-za. 10-17 uur, € 3), een vesting uit de 17e eeuw gebouwd om de stad tegen piraten te beschermen.

Voor de oude stad trokken de vissers vroeger hun bootjes op het land. Nu is er een strand opgespoten, beschermd met golfbrekers (vrij toegankelijk). Wie zich hier te veel bekeken voelt door de wandelaars op de promenade, gaat onder de Igreja do Socorro naar het badcomplex Barreirinha (alleen ‘s zomers, dag. 9-19 uur, € 1,75) met zwembaden en betonnen ligruimtes eromheen. Via trappen kun je er ook de zee bereiken.

Door lanen en parken slenteren

De door hoge bomen geflankeerde Avenida do Mar loopt langs zee. Aan de zeezijde verbindt een lange promenade de oude stad met het einde van de haven. In het middendeel verbreedt deze zich tot de met bloemen beplante Praça do Povo, waar vaak evenementen plaatsvinden. Ervoor ligt het nieuwe deel van de jachthaven, gescheiden van het oudere, grotere deel door de Cais . Bij de stenen havenpier legden in de 19e eeuw de eerste cruiseschepen aan. Vanaf het uiteinde heb je het beste uitzicht over de stad en de haven. Tegenover de Cais steken oude bronzen kanonnen uit een muur. Erachter ligt een voormalige havenvesting, waar op de toren nog het wapenschild van koning Manuel I is te zien, die in 1513 opdracht voor de bouw ervan gaf; het bestaat uit het wapen van de Orde van Christus en twee armillaria, symbolen voor de Portugese ontdekkingsreizen. Later werd de vesting verbouwd tot gouverneurspaleis, het Palácio de São Lourenço . Laat je niet afschrikken door de paleiswachters, de binnenplaats mag gewoonlijk bekeken worden. In de zuid- en westvleugel zitten de barokke staatsievertrekken voor de vertegenwoordiger van de Portugese regering op Madeira (www.representantedarepublica-madeira.com, individuele bezichtiging, ma. 12.30, di.-do. 10, 12.30, vr. 15 uur, toegang gratis). De oorspronkelijke vesting kon een zware aanval van piraten in 1566 niet weerstaan en werd daarna met de bastions aan de noordzijde versterkt. In een daarvan belicht nu het Museu Militar da Madeira (di.-vr. 10-12, 14-17 uur, € 2) de militaire geschiedenis van het eiland en de bouwgeschiedenis van het paleis. Er is ook een wapenverzameling met wapens uit de 18e eeuw en later.

Overal kun je leuke plaatjes schieten: jonge kunstenaars hebben de deuren in de oude stad van Funchal onder handen genomen.

Achter het Palácio de São Lourenço loopt de tweede grote as van de binnenstad: de verkeersluwe flaneerstraat Avenida Arriaga met terrasjes en bomen.

Nog meer groene reuzen – vaak tropische boomsoorten – geven schaduw in het aangrenzende, in 1880 aangelegde stadspark Jardim Municipal . Je vindt er de eigenzinnige leverworstboom met zijn vlezige vruchten, de kapokboom met zijn stekelige stam en katoenachtige zaden en nog veel meer rariteiten. Als het tijd is voor een pauze kun je neerstrijken bij Café O Concerto naast het podium. De ouderwetse kiosk aan de kant van de straat biedt een ruime keus aan buitenlandse kranten en tijdschriften.

In het westen eindigt de Avenida Arriaga bij de Praça do Infante met fontein en monument voor Hendrik de Zeevaarder, de initiatiefnemer voor de Portugese ontdekkingsreizen. Daarachter loopt de Avenida do Infante omhoog. Langs deze laan staan jacaranda’s, die vanaf eind april, begin mei hun blauwe bloemen tonen, een fraai gezicht. Vlakbij vind je het Parque de Santa Catarina (dag. 8-19, 22.mrt-22 sept. 7-21 uur, toegang gratis), een oase met havenzicht. De gedrongen Capela de Santa Catarina die je daar ziet, werd gesticht door de familie van Zarco, de ontdekker van het eiland.

Aan de bovenkant grenst de roze Quinta Vigia (ma.-vr. 9-17 uur, feestdagen gesloten, toegang gratis) aan het park. Dit herenhuis lag in de 17e eeuw in een suikerrietplantage, nu is het de officiële residentie van de eilandpresident. Bij de ingang van de prachtige tuin van de quinta staan weliswaar wachters, maar ze laten bezoekers bijna altijd wel binnen. Ze mogen dan een kijkje nemen in de weelderig gedecoreerde barokkapel van de quinta en onder de hoge bomen door naar het uitzichtterras aan de achterkant lopen.

FUNCHAL

Bezienswaardig

Igreja do Socorro

Fortaleza de São Tiago

Barreirinha

Cais

Palácio de São Lourenço

Jardim Municipal

Parque de Santa Catarina

Quinta Vigia

Casino da Madeira

Câmara Municipal

Igreja do Colégio

Convento de Santa Clara

Quinta das Cruzes

Fortaleza do Pico

Lido

Doca do Cavacas

Madeira Story Centre

Casa-Museu Frederico de Freitas

Museu CR7

Quinta da Boa Vista

Mercado dos Lavradores

Armazém do Mercado

Blandy’s Wine Lodge

Sé Catedral

Overnachten

Albergaria Dias

Residencial Mariazinha

Arts In Conde Carvalhal

Castanheiro Boutique Hotel

Quinta Penha França

Quinta Perestrello

Eten en drinken

O Regional

Venda da Donna Maria

O Tasco

Marina Terrace

Dos Combatentes

Reid’s Palace

O Celeiro

Café Apolo

Winkelen

La Vie Shopping

Patrício & Gouveia

Fábrica Santo António

Mercado de Agricultura Biológica

Bio-Logos

A Charola

Uitgaan

Sabor a Fado

Venda Velha

Café do Teatro

Sport en activiteiten

Happy Bikes

TEATIME

Keizerin Sisi, Winston Churchill en Roger Moore deden het al. De afternoon tea in het in 1890 geopende, legendarische Reid’s Palace . Inmiddels is het geen jetsethotel meer, maar een voorname sfeer hangt er zeker nog. Wie zich hier geen overnachting kan permitteren, proeft de ambiance tijdens een lunch met gebak, broodjes, scones en thee. Rond theetijd hoeft er geen das te worden gedragen, maar sportschoenen en een rugzak zijn verboden.

Estrada Monumental 139, tel. 291 71 71 71, www.reidspalace.com, 2 pk vanaf € 300, teatime dag. 15-17.30 uur, € 33,50, reserveren verstandig

Het Casino da Madeira vormt samen met het aangrenzende Casino Park Hotel een gedurfd ensemble uit beton, begin jaren zeventig ontworpen door de Braziliaanse architect Oscar Niemeyer (1907-2012). Hij baseerde het casino in de vorm van een doornenkroon op zijn kathedraal van Brasilia, de hoofdstad van Brazilië, waarvoor hij de plattegrond tekende. Voor het hotel staat keizerin Elisabeth van Oostenrijk in brons gegoten. ‘Sisi’ bracht de winter van 1860/1861 op Madeira door om, zo luidde de officiële verklaring, te kuren wegens longtuberculose. In werkelijkheid wilde ze wat afstand nemen van haar in een crisis geraakte huwelijk en haar dominante schoonmoeder. Naar verluidt verveelde ze zich stierlijk op het eiland en doodde ze de tijd door kaart te spelen. Pas na haar terugkeer naar de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie verbeterde haar gezondheidstoestand, al bleef ze kwakkelen.

Naar de bovenstad