Lanzarote

Uitgeverij ANWB

Inhoud

Het belangrijkste eerst

Dit is Lanzarote

Lanzarote in cijfers

Eten en drinken

Het kompas van Lanzarote
15 manieren om je onder te dompelen in de streek

Arrecife en het midden

Arrecife

In het ritme van de hoofdstad – Arrecife

Playa Honda

Costa Teguise

Guatiza en Mala

Wonen in de vulkaan – Fundación César Manrique

Luizige tijden – de cochenille

El Mojón

Los Valles

Ermita de las Nieves

Teguise

Rustige uurtjes in het midden – het centrum van Teguise

Monumento al Campesino

San Bartolomé

Tiagua

Tinajo

Brood en spelen – Canarisch worstelen

Het zuiden en zuidwesten

Puerto del Carmen

Meer zee – wandeling langs de kust

Puerto Calero

Playa Quemada

La Geria

Met de hand gemaakt – La Geria

Uga

Las Breñas

Femés

Playa Blanca

Met zongarantie – de boulevard van Playa Blanca

Een dagje strand – Playas del Papagayo

Yaiza

Het borrelt, sist en spuit – langs de kust naar El Golfo

Elementaire kracht – Parque Nacional de Timanfaya

Mancha Blanca

Het noorden

Arrieta

Malpaís de la Corona

Ondergronds – Cueva de los Verdes en Jameos del Agua

Er natuurlijk goed uitzien – aloë vera van Lanzarote

Órzola

La Graciosa

Eilandbezichtiging – wandelen op La Graciosa

Mooie uitzichten – Mirador del Río

Haría

Playa de Famara

La Caleta de Famara

La Santa

Reisinformatie

Hoe zegt u?

Register

Fotoverantwoording

Colofon

Herinner je je deze nog?

Het belangrijkste eerst

Wat een landschap!

Lanzarote is een kunstwerk op zich! Ook UNESCO heeft dat onderkend en het eiland in 1993 tot biosfeerreservaat uitgeroepen. Het landschap van steile kusten, bizarre rotsformaties, vulkanen en kraters stemt sommigen melancholiek en anderen weer vrolijk. Maar onberoerd laat het niemand.

Strandkunde

Wie meent dat er op Lanzarote alleen maar zwarte vulkaanstranden zijn, heeft het mis. Stranden met wit zand zijn in de meerderheid. Maar er zijn ook steen- en kiezelstranden en kusten in allerlei gedaanten: vlak, steil, winderig, gevaarlijk, ruig, woest, eenzaam, druk, beschut ... Pak dus beslist ook zwemkleding in!

Nu of nooit!

Altijd al eens willen surfen, brandingsurfen of suppen? Of zou duiken of een tandemvlucht aan een deltavlieger meer iets voor jou zijn? Dit is je kans! Iedereen kan hier een persoonlijke uitdaging aangaan, van beginner tot professional. De aanbieders zijn even veelzijdig als talrijk en bovendien betaalbaar. Je hoeft alleen maar een beetje lef te hebben!

Lekkernijen

Toegegeven, in de toeristenoorden moet je zoeken naar goede lokale gerechten. Maar het is de moeite waard. Zeevruchten vooraf, dagverse vis met de populaire papas arrugadas (krieltjes met een zoutkorst) en de daarbij geserveerde rode of groene knoflooksaus (mojo rojo, mojo verde), vergezeld van een glas witte wijn – buen provecho!

De beroemde speld

Hier kun je die horen vallen! De grotten Cueva de los Verdes en Jameos del Agua (zie ook) beschikken over een uitstekende akoestiek. Wie zich daar zelf van wil overtuigen, zou een bezoek moeten brengen aan een van de avondconcerten, die variëren van klassiek en jazz tot Canarische folklore.

Veters strikken en gaan!

Wandelen is de mooiste manier om de ‘zwarte parel’ te verkennen. Wie dat op eigen gelegenheid doet, kan het best een wandelgids meenemen, want de bewegwijzering is meestal minimaal. Een interessante gids is bijvoorbeeld de Rother-wandelgids Lanzarote, en ook in de Engelstalige Crossbill Guide Canary Islands I zijn wandelroutes op het eiland opgenomen.

En steeds weer: César Manrique

Anderen zagen niet meer dan een woest veld, hij zag schoonheid en maakte van vijf vulkanische luchtbellen zijn designerwoning (zie ook). Een voormalige artilleriebasis werd door zijn toedoen een van de mooiste uitkijkpunten (Mirador del Río, zie ook) en het grottenstelsel Jameos del Agua (zie ook) toverde hij om van vuilnisbelt tot een van de meest bezochte bezienswaardigheden van Lanzarote. Om César Manrique, telg van het eiland, kunstenaar, architect en influencer, zoals je vandaag de dag zou zeggen, kun je hier niet heen!

Zo klinken de Canariërs

Thuis nog even de sfeer van Lanzarote oproepen? Koop dan een cd van het mannenkoor Los Sabadeños, dat Canarische volksliedjes op Zuid-Amerikaanse en Cubaanse ritmen ten gehore brengt.

Ten slotte

Je favoriete parfum goedkoop aanschaffen of een nieuw geurtje uitkiezen: de vrijhandelszone zorgt voor goede prijzen, de vele parfumerieën voor keuze en concurrentie. Vergelijken loont!

’s Avonds maak ik vaak een wandeling over de mooie boulevard van Playa Honda. Cafés en bars, spelende kinderen, oude mannen die jeu de boules spelen en de zon die dat allemaal in een warm licht hult.

Vragen? Ideeën?

Laat het me weten! Mijn adres bij de ANWB:

@ anwbmedia@anwb.nl

Dit is Lanzarote

Wie is geland op Lanzarote kan allereerst verheugd vaststellen dat hij de 100 m van het vliegtuig naar de aankomsthal te voet mag afleggen. Een aangename ontvangst na een paar uur krap zitten en de eerste gelegenheid om de zon op de huid te voelen en even diep adem te halen. Heerlijk! Lanzarote is een van de ‘eilanden van de eeuwige lente’ en doet die bijnaam vrijwel het hele jaar door eer aan. De grote populariteit van de ‘zwarte parel’ is dan ook zeker voor een deel gelegen in de constant aangename temperaturen, hoewel de klimaatverandering ook dit deel van de wereld heeft bereikt – zij het nog in heel bescheiden vorm. Maar zelfs in de warme zomermaanden waait er een aangenaam koele wind, die strandgangers streelt, wandelaars en fietsers afkoelt en surfers over de golven laat scheren.

De aantrekkingskracht van de ‘zwarte parel’

De zeven Canarische Eilanden worden verenigd door de naam, de geografische ligging en de historie, maar daarmee is het dan ook vrijwel gedaan met de gemeenschappelijkheden. Waarom dan juist Lanzarote? Toen ik hier jaren geleden voor het eerst kwam, was ik in eerste instantie teleurgesteld: het landschap – grotendeels kaal – dingt niet naar de gunst van zijn bezoekers. En juist dat vormt voor mij de aantrekkingskracht. Uitnodigende en tegelijk afwijzende maanlandschappen en het gevoel je op een slapende vulkaan te bevinden, de heldere, diepblauwe Atlantische Oceaan, het spel van oneindig veel aardse kleuren. Kortom, Lanzarote is een meesterwerk van de elementen!

Een architect en zijn eiland

Na decennia van economische misère ontwikkelde het toerisme zich vanaf de jaren zeventig van de vorige eeuw tot een nieuwe bedrijfstak – en nam op elk eiland een andere gedaante aan. Lelijke hoteltorens en gettoachtige vakantiecomplexen zoals die op Gran Canaria en Tenerife zijn lange tijd een uitzondering geweest op Lanzarote. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan architect en kunstenaar César Manrique (1919-1992), die zijn esthetische stempel op Lanzarote heeft gedrukt en jarenlang een cultstatus genoot. Onder regie van Manrique werden er op het eiland beschaafde en curieuze accenten geplaatst die het vulkanische karakter van Lanzarote nauwkeurig onderstrepen, maar zonder opdringerig te worden – zoals de geheimzinnige grottenwereld van de Jameos del Agua en het bizarre Parque Nacional de Timanfaya in de Montañas del Fuego. Manriques vroegere huis, de huidige Fundación César Manrique tussen Arrecife en Teguise, is inmiddels een museum, evenals zijn laatste huis in Haría.

Ruige landschappen, keurige dorpen

Het ruige, ongerepte landschap contrasteert met de fraaie en liefdevol onderhouden dorpen, vooral in het binnenland. Aan plaatsjes als Haría en Yaiza en de voormalige hoofdstad Teguise is nauwelijks meer af te lezen hoe onherbergzaam de omgeving was toen ze gesticht werden. In het wijnbouwgebied La Geria is nog goed te zien hoeveel inspanningen en vindingrijkheid er nodig waren om in deze schrale natuur landbouw te bedrijven. Ontelbare cirkelvormige, zwarte kratertjes met elk één wijnstok vormen zo’n bijzonder landschap dat het Museum of Modern Art in New York het in de jaren zestig van de vorige eeuw tot gesamtkunstwerk uitriep, onder de titel ‘engineering without engineers’ – bouwkunst zonder bouwmeesters. Deze onderscheiding gold niet alleen de esthetiek van het landschap, maar was ook een eerbetoon aan de Lanzaroteños, die van deze steenwoestijn vruchtbaar land hadden weten te maken.

Vooral voor feesten en festivals doffen de Lanzaroteños zich op.

Nieuwe uitdagingen

Ondanks de sterke groei van het toerisme is er op Lanzarote lange tijd weloverwogen aan planning gedaan, maar de afgelopen jaren werd de door iedereen gedragen consensus om met name de bouwactiviteiten binnen de perken te houden ondergraven. Corrupte politici en gretige opdrachtgevers, waaronder ook de grote touroperators, lieten veel te dicht bij de kust bouwen. Justitie is nu eindelijk bezig om de verantwoordelijken voor illegale bouwprojecten, zoals de jachthaven en verscheidene hotels in Playa Blanca, te vervolgen. Maar wat te doen met de complexen? Zijn ze te groot (en soms ook te mooi) voor de sloopkogel? Geniale oplossingen zijn hier even noodzakelijk als zeldzaam. Andere ontwikkelingen zijn bemoedigend: de testboringen naar olie in de wateren voor de kust van Lanzarote bleven zonder succes. ‘Dat is goed nieuws’, vonden de Canarische regionale regeringen en een groot deel van de bevolking, die samen met enkele lokale politici tegen de boringen had geprotesteerd. Het lijkt alsof het gezamenlijk verzet Lanzarote eens te meer van zijn eigenzinnige identiteit heeft doordrongen.

Eten en drinken

Zoals vrijwel alle Canariërs geven de Lanzaroteños de voorkeur aan eenvoudige gerechten, want vroeger was het voedselaanbod op de eilanden tamelijk beperkt. Tot de traditionele Canarische keuken behoren stevige stoofschotels en verse vis of zeevruchten. Daarbij komen altijd de kleine papas arrugadas en de groene mojo verde en rode mojo rojo op tafel. De laatste tijd beleven traditionele producten als de veelzijdige gofio een renaissance.

CANARISCHE KEUKEN

De authentieke en smakelijke Canarische keuken bestaat nog altijd – vooral in de dorpjes in het binnenland, terwijl je er in de toeristenoorden vaak naar moet zoeken.

Voor de kleine trek tussendoor zijn er de talrijke tapas. Bij een lunch of een diner in een traditionele bar of een restaurant kun je afgaan op de aanbevelingen van de kelner.

Vis en zeevruchten: deze zijn maar zelden een verkeerde keus, want de producten zijn meestal nog dezelfde dag gevangen of geraapt. Ze staan echter niet altijd op de kaart, dus vraag ernaar. Informeer ook altijd naar de specialiteit van het restaurant!

Konijn of geit: de op het eiland geschoten konijnen, zo vinden de Lanzaroteños, bevatten te veel hagel, en daarom kiezen ze zelf vaak voor geit (cabrito), gevulde kalkoenborst of potaje canario, een Canarische stoofschotel waarvan de ingrediënten strikt geheim worden gehouden.

Bijgerechten: bij vrijwel alle gerechten worden de populaire papas arrugadas (in de schil gekookte aardappels) en de zelfgemaakte pikante saus mojo rojo of mojo verde geserveerd.

(Eiland)wijnen: de kwaliteit van de Canarische wijnen is de voorbije jaren sterk vooruitgegaan, wat met tal van onderscheidingen is beloond. Niettemin moeten ze het nog altijd afleggen tegen de wijnen van het Spaanse vasteland. Die kun je overigens ook op het eiland krijgen, zelfs vaak goedkoper dan de Vino de Lanzarote. Wie van de zware malvasía houdt, die al door Shakespeare werd bezongen, kan hier zijn hart ophalen. De Canarios zelf nemen graag een goed gekoelde malvasía dulce als afsluiting van een maaltijd, bijvoorbeeld een rubicón van het gelijknamige wijnhuis.

Eetgewoonten

De Spanjaarden beginnen de dag met een licht ontbijt. Dit desayuno bestaat meestal uit niet meer dan een kop koffie met toast of een paar koekjes. Omdat maar weinig mensen het daar lang op volhouden, neemt de Spanjaard vanaf 11 uur in een bar zijn eerste tapas, soms weggespoeld met een glaasje zoete wijn of een biertje. De lunch, de almuerzo, vindt tussen 12.30 en 15 uur plaats en bestaat doorgaans uit drie gangen. Afhankelijk van het seizoen wordt eerst soep, bijvoorbeeld gazpacho, of een salade geserveerd. Daarna volgt de tweede gang, de segundo plato, die uit vlees of vis met bijgerechten bestaat. Als dessert is er dan ijs of fruit en tot slot een espresso (café solo). Aan het eind van de middag is het voor veel Canariërs tijd voor een merienda, een soort Engelse tea maar dan met koffie of chocolademelk en gebak. Het avondeten, cena, wordt nooit voor 19 uur geserveerd en is minstens zo uitgebreid als de lunch. Er komen weer drie gangen op tafel, waar men de tijd voor neemt.

Enthousiaste theedrinkers doen er goed aan zelf theeblaadjes en een zeefje mee te nemen, want die zijn er op Lanzarote – ook in supermarkten – ondanks de vele Britse toeristen maar in beperkte mate.

Naar eigen smaak

Wie zich aanpast aan de eet- en drinkgewoonten van de Canariërs zal in restaurants en bars gemakkelijk contacten leggen. Maar ook wie – bijvoorbeeld vanwege de kinderen – op dezelfde tijdstippen als thuis wil eten, zal geen enkel probleem ondervinden, want ook in dit opzicht hebben de eilandbewoners zich op de wensen van hun buitenlandse gasten ingesteld. Het ontbijtbuffet is meestal uitgebreid: van croissants en muesli tot roerei met spek. Ook het aanbod aan drankjes – versgeperst sinaasappelsap, verse melk, koffie – laat meestal niets te wensen over.

GEITENKAAS MET KWEEPEER

Of het nu in de supermarkt of op een klein marktje is, geitenkaas (queso de cabra) en kweeperengelei (dulce de membrillo) kun je overal kopen. Het contrast van de pittige kaas en de zoete kweepeer is verrukkelijk. Je kunt deze pure variant ook verrijken door de geitenkaas met pijnboompitten (of desgewenst amandelen of walnoten) te verhitten in een pan en met kweeperengelei of honing te karamelliseren. Het resultaat gaat heel goed samen met tomaten en verse kruiden als basilicum, peterselie en rozemarijn. Doe er nog een droge sherry of een goed gekoelde witte wijn, witbrood en uitzicht op zee bij en je hebt een van de mooiste manieren om optimaal van een zonsondergang te genieten.

De juiste plaats in het restaurant

Wie van plan is een restaurant te bezoeken, doet er goed aan zich eerst op de hoogte te stellen van de lokale gewoonten. De beste plaatsen in een restaurant zijn namelijk voorbehouden aan gasten die een volledig menu nemen of in elk geval meer bestellen dan een hapje tussendoor. Voor tapas, koffie met gebak of alleen een drankje gaan de Canarios gewoonlijk aan de bar staan. Het kan dus voorkomen dat je na het doorgeven van je bestelling wordt gevraagd ergens anders te gaan zitten, omdat de door jou gekozen plaats niet in verhouding tot je bestelling staat. Zie dat niet als ongastvrijheid, maar als een lokale gewoonte die respect verdient.

Arrecife F 8, plattegrond zie ook-zie ook

Arrecife roert zich! Lange tijd leek het erop dat de stad genoegen nam met hoe ze was en veranderde er vrijwel niets. De opening van het Gran Hotel in 2004, jarenlang een lelijke bouwval die al van veraf zichtbaar was, bleek een signaal voor een nieuw begin. Eindelijk! Maar er zou nog veel tijd verstrijken voordat de boulevard was opgeknapt, de musea waren gerestaureerd en de moderne jachthaven in gebruik was genomen. Niet alles vindt weerklank bij de stedelingen en de bezoekers, niet alles is geslaagd. Maar de sfeer van verandering is voelbaar en doet de hoofdstad duidelijk goed.

De mannen aan deze tafel gaan helemaal op in hun dominospel en laten zich door niets afleiden. Regelmatig mee van de partij zijn un cafesíto of una cerveza!

BEZIENSWAARDIGHEDEN

Een eerste kennismaking

Telkens wanneer de zon het witte zand van het Playa del Reducto in een warm, karamelkleurig licht hult, kom je wandelaars tegen op de boulevard en verschijnen ook de zandkastelenbouwer en zijn assistent op het stadsstrand van Arrecife. Beiden zijn druk bezig om hun nogal vergankelijke kunstwerk te perfectioneren, gaan met voorbijgangers op de foto en mogen daar ook graag een paar eurootjes voor in ontvangst nemen.

De in de voorbije jaren verbrede boulevard langs de kust ligt beschut, loopt lichtjes af naar zee, kan bogen op een paar palmbomen en is evengoed niet druk. Helaas worden er de afgelopen tijd zo nu en dan waarschuwingen afgegeven voor vervuild water, maar als er geen rode vlag wappert, kun je hier zonder problemen zwemmen.

Aan het eind van het strand staat het Gran Hotel (www.aghotelspa.com, 2 pk vanaf € 140), een vijfsterrenhotel dat in 2004 werd heropend na er jaren vervallen bij te hebben gestaan. Aan de buitenkant ziet het er niet al te bijzonder uit, maar het interieur is aantrekkelijk en elegant. Een glazen lift zoeft naar de zeventiende verdieping, waar een bar en een restaurant met een adembenemend uitzicht over de Atlantische Oceaan wachten. Ook wie niet in het hotel overnacht, is hier of in de cafetería bij de ingang welkom.

De groenstrook naast het Gran Hotel draagt de naam Parque Islas Canarias , wat gelet op de omvang ervan nogal overdreven overkomt. Tegelijk met de renovatie van het hotel is er een parkeergarage onder het park aangelegd, waarna het weer beplant is met hibiscussen en bougainvilles. Evengoed verkeert het inmiddels alweer in bedenkelijke staat.

Zo wonen de stedelingen

Aan het eind van het Parque Islas Canarias maakt de Calle Dr. Rafael González bij een kleine rotonde een scherpe bocht naar rechts. Aan je linkerhand zitten enkele cafés, waarvan de tafeltjes, stoeltjes en parasols een flink eind de straat op staan, alsof de eigenaren van de etablissementen duidelijk willen maken dat dit pleintje alleen van hen is. Sinds 2016 is de boulevard vanaf hier tot aan de nieuwe jachthaven helemaal autovrij, tot groot genoegen van wandelaars en cafébezoekers.

Een stukje verder kun je een ijsje kopen bij de Heladería Dolomiti , die ook bij de stedelingen populair is (er zijn filialen in Puerto del Carmen en Playa Honda). Op Avenida Maritima wordt het beeld bepaald door druk pratende tieners, moeders die hun kinderen in het gareel proberen te houden, discussiërende vaders en ijdele jonge muchachos die niet minder trotse muchachas het hof proberen te maken, terwijl hier en daar een oudere heer op een bankje is ingeslapen, de hoed diep over het gezicht getrokken. Kortom, hier gaat het er wat rustiger aan toe dan elders in de stad.

Stedelijke flair

In de autovrije winkelstraat León y Castillo , door de inwoners vaak Calle Real genoemd, is het meestal een drukte van belang. Meteen al aan het begin springt het Casa Amarilla (za. 10-14 uur, € 2) – ‘Gele Huis’ – in het oog, waarvan de tegeltjes tinten tussen oker en mosterd vertonen. Dit mooi gerestaureerde pand dateert uit de jaren twintig van de vorige eeuw en staat onder monumentenzorg. Ooit zetelde hier het stadsbestuur, maar tegenwoordig wordt Casa Amarilla gebruikt voor tijdelijke tentoonstellingen met een historisch thema. In de bijbehorende winkel (nr. 6, ma.-vr. 10-14 en 16-20 uur) kun je onder andere kunstnijverheidsproducten kopen.

Een van mijn lievelingsplekjes in Arrecife bevindt zich daar waar de Calle Blas Cabrera Felipe overgaat in de Calle Dr. Ruperto González Negrín. Het gaat me dan niet om Club Náutico (alleen leden), maar om het ertegenover gelegen, voor iedereen toegankelijke en veelbezochte dominoterras in de openlucht. Op elk moment van de dag en nagenoeg bij wat voor weer het ook is, geven oude en jongere mannen zich hier over aan hun passie. Bij een kleine kiosk kan een cafesíto (de Spaanse variant van espresso), een cerveza (biertje) en een bocadillo (belegd broodje) worden gekocht. Vreugdekreten van winnaars en gemompel van verliezers, begeleid door het staccato van de betweters – en dat allemaal in opperste concentratie.

In de Calle León y Castillo, maar vooral ook in de wirwar van zijstraatjes, houden kleine winkeltjes met een soms curieus assortiment dat in geen decennia is veranderd zich staande naast hypermoderne designwinkels die de laatste snufjes uit Milaan, Madrid of Azië verkopen. Even talrijk als de winkels zijn de bars en cafeterías in het centrum van de stad. Wie vanaf de Calle Léon y Castillo links aanhoudt, komt algauw op de Plaza de la Constitución, waar het populaire La Plazuela ‘Said el Pelao’ is gevestigd (ma.-za. vanaf 8 tot ca. 22 uur, snacks vanaf ca. € 6). De tafeltjes buiten zijn zeer in trek. Hier lijkt de halve stad acte de présence te geven. De mensen begroeten en kussen elkaar, wisselen hoofdschuddend nieuwtjes uit en mogen aan het eind van de ochtend al graag een biertje, wijntje of een glas martini laten aanrukken.

ARRECIFE

Bezienswaardig

Playa del Reducto

Gran Hotel

Parque Islas Canarias

Avenida Maritima

Casa Amarilla

CIC El Almacén

Sala Municipal de Exposiciones

Iglesia San Ginés

El Charco San Ginés

Nieuwe jachthaven

Puente de Las Bolas

Castillo de San Gabriel

Castillo de San José/MIAC

Overnachten

Diamar

Lancelot

Islamar

Miramar

Eten en drinken

Heladería Dolomiti

La Plazuela ‘Said el Pelao’

Altamar

Divina Italia del Charco

Pastelería Damien

Italiana Gigi

The V Factor

La Puntilla

Bar La Bulla

Lilium

Winkelen

Calle León y Castillo

Centro Comercial Atlántida

La Recova

Librería El Puente

Calzados Navarro

Mercadona

Juandi Diaz

Uitgaan

Lemon

La Miñoca Café Del Charco

El Doblón

Sport en activiteiten

Viajes Timanfaya

Cultuur in veel facetten

Wie de Plaza de la Constitución in westelijke richting verlaat, komt bij een kleine parkeerplaats die vrijwel altijd vol staat. Zo nu en dan moeten de auto’s wijken voor een verbena, een populair dansfeest dat hier plaatsvindt.

Langs de parkeerplaats loopt de Calle Jose Betancort, waar in 2016 op nr. 33 het CIC El Almacén is heropend. Hier bieden lichte ruimten, omlijst door dieprode trappen en deuren, plaats aan tentoonstellingen van moderne kunst, een bioscoop en een bar (tel. 928 83 15 07, ma.-vr. 10-21, za. 10-14, bar: ma.-za. 10-12 uur).

Loop vervolgens weer terug via de Plaza de la Constitución in de richting van de oude haven. Voor het grote warenhuis Centro Comercial Atlántida voert het zijstraatje Emilio Ley naar de Sala Municipal de Exposiciones , waar op twee verdiepingen hedendaagse kunst wordt tentoongesteld. Deze heeft vaak betrekking op actuele onderwerpen, zoals de gevolgen van immigratie of gentrificatie. Er hangen dan bijvoorbeeld portretten van mensen die hun woning vanwege renovatie moesten verlaten en na de modernisering ervan niet meer konden betalen. De toelichtende teksten zijn meestal summier en alleen in het Spaans, maar de stukken spreken meestal voor zich (ma.-vr. 10-13, 17-20, za. 10-13 uur, toegang gratis).

Weldadige rust