Harry Hol

Bagage

Roman

==

==

==

==

==

==

Uitgeverij L.J. Veen

Amsterdam/Antwerpen

++

==

==

==

==

© 2010 Harry Hol en uitgeverij L.J. Veen

Omslagontwerp Roald Triebels

Omslagbeeld Roy Bishop/Arcangel Images/Hollandse Hoogte

==

ISBN 978 90 204 1078 5

NUR 301

==

ljveen.nl

++

==’

==

==

==

Voor mijn lieve vriendin Ellen, die niet ruilt.

1

De lucht hing als een zwaar marmeren plafond boven Nederland. Het gefilterde licht maakte de wereld mat en grauw. Een stevige bries was een voorbode van de eerste herfststorm van het jaar die al dagen door weermannen werd aangekondigd, maar nu echt ging losbarsten. De eerste druppels vielen uit de hemel. Al snel sloeg de regen met grote kracht op de daken en ramen, waar de druppels plassen vormden, als watervalletjes langs ruiten stroomden of massaal opspatten op het asfalt van een snelweg. Over deze snelweg reed een groene Opel Kadett, die een te langzaam rijdende vrachtwagen gevaarlijk afsneed. Langzaam naar de mening van de bestuurder, een lange magere jonge man wiens donkerblonde haar maar niet uit zijn ogen wilde blijven. Paul negeerde het getoeter en gaf gas. De oude Opel maakte een protesterend geluid en zwoegde voort over de snelweg. De ramen besloegen en hij veegde er een kijkgat op met zijn zakdoek. De radio speelde een nummer uit het begin van de jaren tachtig, dat hij niet kon plaatsen. Hij zette de ruitverwarming hoger. Het blazen van de ventilator overstemde de deejay die het nummer afkondigde. Hij luisterde niet, want zijn gedachten waren bij Nadine. De dashboardklok gaf tien voor vier aan. Hij ging het redden. Tijd genoeg om thuis de koffers in de achterbak te gooien, excuses aan te bieden en naar Schiphol te rijden. Hij concentreerde zich op het ANWB-bord waarop de afslag was aangegeven. Hij schakelde terug en sloeg af. Het geluid van metaal op metaal snerpte door hem heen. De auto kreunde en het rook naar brandend ijzer. Bijna reed hij de berm in. De auto minderde vaart ondanks het feit dat hij de gaspedaal dieper induwde. Paul rukte aan de versnellingspook. De tandwielen of wat het ook waren wilden niet op hun plaats klikken. De motor gierde onder het hoge toerental.

Paul vloekte hardop terwijl hij de wagen naar de vluchtstrook liet rollen. Een moment later stond hij stil. De regen kletterde op het dak en de ramen besloegen opnieuw. Op de radio begon het nieuws van vier uur.

‘… waarbij de bonden niet uitsluiten dat er op korte termijn harde acties zullen volgen. Het weer: de wind zal tegen de avond toenemen tot windkracht acht. Ook zullen plaatselijk zware buien vallen mogelijk met hagel…’

Paul sloeg met zijn vuist op het stuur. Dat deed hem meer zeer dan de auto. Hij vloekte nogmaals, maar het luchtte niet op. Hij opende de portier en wilde uit de wagen springen. De veiligheidsgordel sneed in zijn vlees. Paul worstelde met de sluiting. Eenmaal bevrijd uit de gordels trok hij de motorkap omhoog. Deze was warm en voelde glibberig aan door de viezigheid en de regen. Paul staarde naar de onderdelen en voelde aan wat draadjes zonder de illusie dat er iets aan te repareren was. Hij ging weer in de auto zitten. De bui kletterde op de voorruit. Nergens een praatpaal. Paul haalde zijn gsm uit de oplader en toetste het nummer in, dat hij inmiddels uit zijn hoofd kende.

De vrouw van de wegenwacht wilde het kilometerpaaltje weten, dus moest hij opnieuw de beschutting van de auto verlaten.

‘Twaalf punt vier,’ riep Paul tegen de wind in. Zijn mobiel piepte.

‘U valt weg meneer.’

Batterij. Verdomme.

‘Ik zei: twaalf punt víér!’

‘Ik stuur een wagen. Het kan ongeveer twee uur duren voor hij bij u is.’

‘Dat kan echt niet! Ik moet…’

Op dat moment piepte de telefoon nog een keer en was de verbinding verbroken. Bijna had hij het ding op het asfalt aan stukken gesmeten. Hij wist zich in plaats daarvan te behelpen met een luide vloek. Hij ging weer in de auto zitten en probeerde Nadine te bellen. De telefoon lichtte even op, waarna het beeldscherm helemaal blanco werd. De batterij was leeg. Het ding was oud en de accu was lui. Nu moest hij eerst opgeladen worden voor hij iets kon doen. Hij plugde het geval in zijn houder. Minutenlang wachtte hij, terwijl het bleef regenen en de auto af en toe wiegde vanwege een zwaar voertuig dat passeerde. Paul pakte het toestel opnieuw uit de houder en toetste Nadines nummer in.

‘Jezus man, waar zit je?’ zei ze.

‘Het wordt wat later, sorry, ik zit…’ De mobiele telefoon piepte.

‘Wat zeg je? O verdomme, het zal ook niet zo zijn. Weet je, ik heb het gehad met jou.’

‘Ik sta langs de weg, daar kan ik toch ook niets aan doen? Mijn auto…’

‘O, je meent het.’ Het cynisme sneed door hem heen. ‘Nou, het interesseert met allemaal niet meer, Paul. We hebben het hier al zo vaak over gehad. Ik heb helemaal geen zin om...’ (weer een piep) ‘... van jou en daar doe ik...’ (twee piepjes)

‘Godsamme, luister nou gewoon. Ik sta met pech en mijn batterij is ook bijna leeg. Ik kom zo snel mogelijk.’

‘Laat maar, Paul. Je zoekt het maar uit.’

‘Ja maar ik kan het toch ook niet helpen dat die auto…’

‘Dat kreng had je drie jaar geleden al weg moeten doen. Ik walg van die wagen. En als ik er zo over nadenk walg ik ook van jou.’

‘Dat kun je toch niet menen?’

‘Nou en of ik dat meen. Ik ga alleen. Je bekijkt het maar.’

Alsof de telefoon het gesprek zelf had gevolgd piepte hij nog één maal om vervolgens uit te gaan. De verbinding was verbroken.

Paul kon zich niet meer bewegen. Hij had een zwaar gevoel in zijn maag alsof hij bakstenen had ingeslikt. Zijn hart bonkte luid. Secondenlang zat hij daar, terwijl de regen hypnotisch doorroffelde. Het voelde alsof zijn hoofd los kwam van zijn lichaam en hij een paar centimeter wegzweefde. Toen schreeuwde hij.

2

Achter een raam in een flat stond een vrouw van eind twintig die net een beslissing had genomen. Ze had lang donkerblond haar en bruine ogen. Ze was op het herfstweer gekleed met een trendy spijkerbroek die haar goed stond, en een rode wollen trui. Haar naam was Marijke en ze had besloten dat ze weg wilde. Ze keek uit het raam naar de bomen die door de wind gevaarlijk ver doorbogen. Regendruppels spatten tegen de ruit en rolden in kleine stroompjes naar beneden. In de weerspiegeling zag ze Edo met zijn blonde gemillimeterde haar en hoekige gezicht. Hij zat met zijn opengeklapte laptop op schoot, onderuitgezakt op de rode leren bank, en keek naar haar. Hij negeerde de onwerkelijke kreten en geluiden die uit zijn spelletje kwamen en hield zijn blik op haar gericht. Het benauwde Marijke als hij zo naar haar staarde. De hele kamer was benauwend, met het koude licht van de veel te felle lampen en de emotieloze Ikeameubels die te recht en te netjes waren neergezet. In een hoek stond een gitaar met een kleine beschadiging op de voorkant stof te verzamelen. Ze haalde diep adem en zuchtte.

‘Wat is er?’ vroeg Edo.

‘Ik moet gaan. Als ik er ben is het al laat.’

‘Blijf nog even.’

‘Nee. Ik wil weg.’ Ze keek weer uit het raam.

Opeens stond hij naast haar. ‘Wat doe je raar.’

‘Ik doe niet raar.’ Het beklemmende gevoel werd sterker. ‘Ik moet gewoon gaan.’

‘Die katten kunnen best nog even wachten.’ Hij sloeg zijn armen om haar heen en drukte zich tegen haar aan. Ze bevroor maar probeerde zich te ontspannen, anders zou hij er weer iets achter zoeken. Voorzichtig maakte ze zich los uit zijn omarming.

‘Nee, dat kunnen ze niet. Ik heb het mijn moeder beloofd.’ Ze had het altijd een vervelende eigenschap gevonden dat hij niet van katten hield. Edo hield van honden. Misschien omdat ze deden wat hij zei.

‘Laat me nou met je meegaan. Dat is gezelliger.’

‘Nee. Ik bel je wel als ik er ben.’

Hij pakte haar weer vast.

‘Laat me nou. Ik wil mijn trein niet missen.’

Ze voelde de aandrang weer opkomen maar wist hem te onderdrukken. Haar ‘probleempje’, zoals Edo het noemde. Alsof het over iets ging dat met maandverband was op te lossen. Ze balde haar vuisten zodat ze haar nagels in haar hand voelde prikken. Het gevoel verdween weer.

‘Als ik je zelf naar Laren breng hebben we nog tijd voor wat anders…’ zei Edo met wat door moest gaan voor een zwoele stem. Ze liep de slaapkamer in, waar ze snel haar spullen bij elkaar zocht en in haar rugzak deed.

‘Jezus, Marijke, waarom doe je nou zo?’

‘Ik doe niks.’ Ze trok haar jas aan en hees de rugzak om haar schouders. Met dat ding voelde ze zich weer student in plaats van een vrouw van zevenentwintig. Ze schudde de gedachte van zich af en liep de huiskamer in. Edo stond als een blok graniet naast de deur. Even dacht ze dat hij haar tegen zou houden.

‘Zal ik je dan in elk geval even naar het station rijden?’

‘Nee!’

Ze liep langs hem heen en stootte met haar rugzak tegen de kapstok, die begon te wankelen en vervolgens langzaam omviel. Ze negeerde het, deed de deur open en liep galerij op. Ze rende de trap af. Edo keek haar na, dat voelde ze in haar rug.

Op de hoek van de straat verscheen de bus. De buschauffeur had haar gelukkig gezien en wachtte. Ze haalde haar portemonnee uit haar zak en besefte dat ze haar sleutels had laten liggen.

Ik ga niet terug. Anika heeft wel reservesleutels.

3

De wegenwacht kwam. Een man in een besmeurd uniform met een peuk in zijn mondhoek opende de motorkap en keek daarna nog even onder de auto. Hij morrelde zonder overtuiging nog aan wat onderdelen die Paul niet kon identificeren en sprak toen het oordeel uit. De versnellingsbak was stuk en niet meer te repareren.

Het enige dat Paul kon doen was in zijn auto wachten op de takelwagen, luisterend naar de radio en af en toe uit het raam kijkend om er zeker van te zijn dat de hulpdienst niet per ongeluk aan hem voorbij zou rijden. Uiteindelijk schrok hij op toen iemand op zijn raampje tikte. Een moment later zat Paul zwijgend naast de bestuurder van de oplegger. Deze had een dwergachtige lengte en kon nauwelijks over het stuurwiel van de oplegger kijken.

‘Zwaar weer, hè?’ zei de bestuurder.

‘Ja.’ Paul wilde niet beleefd zijn. Het enige dat hij hoopte was dat Nadine thuis zou zitten wachten en dat ze alles uit konden praten. Ze waren al drie jaar samen, dat gooi je toch niet weg?

‘Je had mazzel dat ik in de buurt was. Het is flink druk vandaag. Altijd met dit soort weer.’

Paul bromde iets onverstaanbaars.

De dwerg gaf het niet op en was duidelijk vastbesloten om een praatje te maken met zijn passagier.

‘Ja, ja, want het is echt noodweer. Hondenweer, zelfs.’

Paul staarde uit het raam.

‘Waar moet ik je eigenlijk afzetten?’

‘Binnenstad. Voorstraat.’

‘Aha. Da’s leuk. Leuk stadje, Kampen. Zelf zou ik niet in een provinciestad willen wonen, maar ik hoor dat het leuk is.’

Hij keuvelde nog even door, blij als hij was om een onderwerp te hebben waar hij de momenten van stilte mee kon vullen.

‘Dat moet je ook wel een leuke baan hebben om zo maar in de Binnenstad te kunnen wonen.’

Hij sprak het woord uit met een hoofdletter, alsof Paul in een Nederlandse versie van Beverly Hills woonde.

‘Het is een bovenwoning.’

‘Dan heb je geen tuin! Da’s dan toch wel weer jammer. Ja, ik zou niet zonder tuin…’

Paul klakte geïrriteerd met zijn tong.

‘O,’ zei de dwerg die de hint had begrepen. Hij hield abrupt zijn mond en staarde strak uit het raam. Hij straalde teleurstelling uit.

‘Het is niets persoonlijks, hoor…’ zei Paul, wiens schuldgevoel de kop op stak.

‘Nee, ik begrijp het,’ zei de dwerg op een toon die duidelijk maakte dat hij in het geheel geen begrip had voor het feit dat zijn passagier niet eens even de tijd wilde doden met een onschuldig gesprekje. Sommige mensen kunnen veelzeggend zwijgen. Nadine had daar ook een talent voor. Paul bezweek zoals gebruikelijk onder de stilte.

‘Ik heb gewoon mijn dag niet.’

‘Het is toch maar een oude auto?’

‘Er is niks mis met mijn auto!’

‘O.’

‘Mijn vriendin heeft het net uitgemaakt,’ zei Paul. Meteen had hij spijt, want de volgende vraag lag voor de hand.

‘Waarom dan?’

‘Vanwege mijn auto.’

‘Relaties gaan niet uit vanwege auto’s,’ zei de dwerg met een kennersblik.

‘Nou, niet alleen maar, maar het heeft er wel mee te maken. In elk geval moet ik nu naar Amsterdam om het goed te maken.’

‘Woont ze in Amsterdam?’

‘Nee, daar is ze nu naar onderweg om er het vliegtuig naar Spanje te nemen.’

‘Ze woont in Spanje?’

‘Nee, ze woont in Kampen.’

‘Gaat ze op vakantie?’

Op dat moment reed de oplegger een bekende straat in. Paul was opgelucht dat hij het gesprek niet langer voort hoefde te zetten.

‘Succes,’ zei de bestuurder toen Paul uitstapte. Hij groette de dwerg die de oplegger in de eerste versnelling zette en met zijn oude groene Opel Kadett om de hoek verdween.

Hij stak de sleutel in het slot en maakte zich zorgen over wat hij binnen aan zou treffen. Hij riep haar naam in de gang maar kreeg geen antwoord. Ze was weg. Geen briefje, niets. Zijn koffers stonden er nog, die van haar niet meer. Het drong nu pas echt tot hem door dat ze had gemeend wat ze zei. Ze was op eigen houtje vertrokken en ze zou drie weken alleen naar Spanje gaan.

Zijn oog viel op de salontafel. De map met reispapieren. Met bonkend hart pakte hij de envelop. Als de tickets er nog in zaten was Nadine nog niet vertrokken. Ja, daar waren ze… Nee toch niet. Ze had die van haar meegenomen en de rest achtergelaten. Misschien zou ze spijt krijgen en op de luchthaven op hem wachten. Misschien was er nog een kans om de hele zaak recht te zetten. Hij zou achter haar aan gaan en haar nog net op tijd op het vliegveld treffen. Daar zouden ze allebei inzien hoe stom het was om zomaar uit elkaar te gaan en dan zouden ze samen naar Spanje vertrekken.

Koffers, dacht hij. Nee, dat wordt te zwaar. Een kleine rugzak, meer kan ik niet meenemen. Hij keerde de keurig ingepakte koffers om en graaide wat spullen bij elkaar. Hij keek op de klok. Tien voor halfzes. Als hij nu weg ging, kon hij de trein nog halen. Hij gooide zijn rugzak om zijn schouder en rende de trap af, de deur door, de straat uit.

Toen hij de hoek om was zag hij de brug over de IJssel en het station aan de overkant. Hij voelde steken in zijn zij. Zweet liep over zijn voorhoofd en zijn oren deden pijn van de regen en de wind. Tot zijn afschuw begonnen de rode alarmlichten te flitsen, een moment later gevolgd door een doordringend rinkelen. De slagbomen zakten. Paul dacht niet na. Hij duwde een paar scholieren ruw opzij en dook onder de bomen door. Aan de overkant waren ze al dicht. Hij klom over de slagboom. Bewust keek hij niet om. Hij verwachtte dat de brugwachter in zou grijpen of dat een agent hem in de kraag zou vatten. Dan zou hij de trein, die op dit moment vaart minderde op het perron, zeker missen.

Niemand greep hem bij zijn kraag, en met bevende handen tikte hij de bestemming in op de kaartautomaat aan de rand van het perron. Na twee vergeefse pogingen lukte het om zijn bankpas in de gleuf te steken. Het apparaat nam zijn tijd. De conducteur keek hem al geïrriteerd aan toen het kaartje eindelijk tevoorschijn kwam. Paul griste het weg en sprong in de trein.

Het was druk en hij moest een aantal treinstellen door op zoek naar een plekje. Hij vond er een naast een dikke man in een grijs streepjespak en tegenover een jonge vrouw met bruine ogen, die afwezig uit het raam staarde. Hij verexcuseerde zich terwijl hij ging zitten en hij probeerde zijn gedachten te ordenen. Hij was op weg. Alleen nog overstappen in Zwolle, en anderhalf uur later zou hij op Schiphol zijn. Alles zou er van afhangen of hij op tijd op het vliegveld zou zijn. In elk geval kon hij nu niets meer doen dan afwachten.

Tien minuten later reed de trein het station van Zwolle binnen. Hij keek op zijn horloge. Tijd genoeg om over te stappen. Aan de overkant van het perron stond zijn aansluiting al op hem te wachten. Iedereen stond op. De jonge vrouw haalde haar rugzak van het rek. Daardoor gingen haar jas en trui iets omhoog. Op haar rug had ze een kleine tatoeage. Een roos met een naam, die hij niet lezen kon. Ze zag hem kijken en beschaamd wendde hij zijn hoofd af.

‘Geeft niet hoor,’ zei ze vriendelijk.

Ik gluurde niet, wilde hij zeggen. Maar het kwam er wat onverstaanbaar uit. Met een rood hoofd deed hij zijn rugzak om en hij voegde zich bij de rij passagiers die naar de uitgang stroomde, ook al was de trein nog niet gestopt. Hij merkte dat de vrouw met de tatoeage achter hem liep. Toen de trein uiteindelijk abrupt remde struikelde Paul, en de jonge vrouw viel tegen hem aan. Hij sloeg geen acht op haar toen hij naar buiten liep.

4