Thijs Zonneveld

Ik heb een heel andere wedstrijd gezien

Uitgeverij L.J. Veen

Amsterdam/Antwerpen

De stukken in dit boek verschenen eerder in Dagblad De Pers, Nusport en op Nu.nl.

==

© 2011 Thijs Zonneveld en uitgeverij L.J. Veen

Omslag Pankra

==

NUR 480

E-BOOK ISBN 978 90 204 1115 7

Deze digitale editie is gemaakt naar de 1e druk 2011 met ISBN 978 90 204 1119 5

==

thijszonneveld.com

ljveen.nl

Inhoud

Voorwoord

==

DEEL I: SPORT

==

Hiep, hiep, WK!

De dood van het trainingspak

Svein Tuft gaat naar waar zijn fiets hem brengt

Doormidden getackeld in een koekblik

Liever geen benen dan één Been

Slok water van een zilveren dienblad

Zomaar een Chinees

Wij zijn Nigel

Het zwarte schaap danst zichzelf wit

Dokter Bibberrrrr!

Hup Feyenoord

AU-AU-ADAU, mauie clup achtâh de duine

Teletekstterrorisme

Luis gaat op vakantie

Vorst rijmt op Unoxworst

Helaas, pindakaas

Spuug erop!

Maillots zijn voor watjes

Een man en zijn plastic zak

Crossen is geen ganzenbord

Bewegend behang

De Cobra leeft

Een heerlijk strontpad

De beste van Baal, da’s ook wat waard

Basdosterisering

Terug in je gat!

Ontbasdosterisering

Karbonkel

Tijdperk-Jhonny

Clarence huilt

Goesting

Hiep hiep hoera voor Johan Cruijff Dag!

De beloning

Benen scheren

Een dag als alle andere

Bibberbeen

Elleboog van de week

Soms is ieder woord er een te veel en een te weinig tegelijk

De hemel huilt bier

In het spoor van de broekpoepers

De roep van de hamburger

Toto

Ruften en snurken

En het stopte met regenen

Anti-Titi

Fietsen met Sjonnie

Riders on the storm

En toen was er niets meer

De belofte aan Madame Peraud

Niemand pakt Cadels boterhammen meer af

Oh, oh, Den Haag

Freakshow

Je haat hem, of je haat hem

De herhaling van de herhaling

Tring tring!

Interviewtje

Neptieten

Watje

Hak hak prullenbak

Ronaldoritis

Snelwandelen, leg dat maar eens uit op het schoolplein

Een mooie breuk

Ode aan de schwalbe

Het Heilige Schaap

==

DEEL II: DE NEDERLANDSE BERG

==

Berg

Die berg komt er!

Waarom niet?!

Verdraaid. Het lukt nog ook

Ik ben een oen

Een berg onzin

Voorwoord

E-mailtje van een voetbalsupporter. Twee vragen. Eén: of ik altijd zo’n oetlul ben geweest. Twee: of ik ook een keer objectief over zijn club kon schrijven. Op vraag één wist ik het antwoord niet. Op vraag twee heb ik geantwoord dat ik niet wist hoe dat moest, objectief schrijven. Ik wist niet eens dat dat kon.

Objectiviteit, ik geloof er niet in. Zeker niet in sport. Of het nu voetbal, tennis, schaatsen of onderwaterdammen is: sport bestaat bij de gratie van verhalen. En verhalen zijn per definitie subjectief.

Spreek maar eens met een peloton wielrenners na afloop van een koers. Tweehonderd renners betekent tweehonderd verhalen. Van de winnaar tot de prutser die na twintig kilometer al op de achterbank van de bezemwagen zat: allemaal beleefden ze de wedstrijd op een totaal andere manier.

Neem verliezende voetbaltrainers. Dat zijn net politici na een verkiezingsnederlaag. Ze hebben altijd een andere wedstrijd gezien, draaien ieder nadeel in hun voordeel. Tuurlijk, ze hebben dan wel verloren, maar ze hadden wel meer balbezit. Of meer kansen. Of meer mogelijkheden. Of een betere organisatie. Of gewoon pech.

Tik een willekeurige scheidsrechter op zijn schouder na een wedstrijd waarin hij drie onterechte pingels en een rode kaart aan de verkeerde speler heeft gegeven. Hij zal zeggen dat het niet waar is. En als het wel waar is, dan had hij het anders gezien. Kan gebeuren.

Nog erger: journalisten. Die proberen in iedere sportwedstrijd dingen te ontdekken die er misschien helemaal niet zijn. Een glimlachende tennisser kan ook zomaar een grimassende tennisser zijn. En tweede worden: is dat goud verliezen of zilver winnen?

Iedereen zijn eigen waarheid. En eigenlijk is dat maar goed ook. Stel dat iedereen dezelfde wedstrijd zou zien – dan hadden we niks meer om over te praten bij de koffieautomaat, op de oneindige verjaardagsfeestjes van je tante of in de wachtkamer bij de tandarts.

Dit boek is het sportjaar zoals ik dat gezien heb. Niets minder. Niets meer.

DEEL I

Sport

Hiep, hiep, WK!

Stel. Je bent jarig en je geeft een feest. Zo eentje waar je maanden van tevoren al mee bezig bent, met alles erop en eraan. Je hebt slingers opgehangen, extra veel borrelnootjes gekocht, een barbecue in de tuin gezet, een thuistap in de keuken geïnstalleerd en je buurjongetje gepromoveerd tot dj. Iedereen is er. Vrienden, familie, de buren. Topfeest. Opa praat met de fles Bokma, je schoonmoeder waagt een dansje met de kaalgeschoren voorstopper van je voetbalteam en de buurman stapt met een bord aangebrande kipsatés in de vijver die je vorige week hebt aangelegd. Dan gaat de bel.

Voor de deur staat een klein bejaard mannetje, met in zijn kielzog een paar nog bejaardere mannen. Hij loopt zonder je te feliciteren naar binnen. Hij graait met zijn blote handen in de taart, opent je cadeaus en lurkt uit alle glazen. Hij beveelt zijn bejaarde vriendjes om de thuistap te ontkoppelen en buiten de deur te zetten omdat het niet het goede bier is. Hij sluit je nichtje op in de bezemkast omdat ze een verkeerd jurkje draagt. Hij laat je favoriete oom zijn hielen likken. Hij kiepert je oma uit haar elektrische rolstoel omdat hij geen technische hulpmiddelen in zijn buurt wil.

Als het feestje is afgelopen, zegt hij tegen je dat je maar op de bank moet slapen. Want hij slaapt in jouw bed. Met je vrouw. En de buurvrouw. De volgende ochtend ontbijt hij met de laatste beschuitjes, met daarop het hele kuipje boter en het hele pak hagelslag. Wat er verder nog aan eetbaars overblijft, gooit hij naar zijn bejaarde kompanen die aan zijn voeten zitten. Daarna vertrekt hij, maar niet voordat hij je portemonnee en je bankrekening heeft geplunderd.

Wij willen in 2018 of 2022 heel graag een feestje organiseren, samen met de buurman. Óf we het wereldkampioenschap voetbal bij ons thuis mogen houden, ligt aan een Zwitsers fossiel dat de titel Voetbalbaas Van De Hele Wereld heeft gekocht: Sepp B. Dat maakt ons niet uit; we doen alles om het WK te mogen organiseren. We laten Sepp B. slapen in het Krasnapolsky, geven hem een aparte rijstrook zodat hij nooit in de file staat, bouwen extra grote stadions die we daarna nooit meer gebruiken, schaffen Bavariameisjes af, verbieden alle sponsoren die geen steekpenningen aan de MAFIFA betalen. Sepp mag gratis eten en drinken – en als hij weggaat, krijgt hij een paar miljard mee. Volgende week is hij hier, krijgt hij alvast een generale repetitie voorgeschoteld. Wat een feest! Hiep, hiep, WK!

Sepp B. en een geheim bidbook: dat zou een paar alarmbellen moeten doen rinkelen in Den Haag. Maar er rinkelen hooguit een paar tringelingelingfietsbellen op de olijke tweewielers van Johan Cruijff en Ruud Gullit. Want wij gedogen. We gedogen een kabinet bij elkaar. We gedogen een paar banken overeind. We gedogen een straaljager die we eigenlijk niet nodig hebben, een oorlog in Irak, een Israëlische bezetting. En we gedogen een bejaarde Zwitser die zonder gêne een paar miljard meeneemt uit een derdewereldland als Zuid-Afrika onder het mom van een voetbaltoernooi. Sterker nog: we nodigen hem uit op ons eigen feestje.

Ik ben binnenkort zelf jarig, op een moment dat Sepp B. hier ergens in de buurt rondbanjert. Ik geloof dat ik maar eens een jaartje oversla.

6 augustus 2010

De dood van het trainingspak

Avonden lang heb ik zitten turven. Het eindresultaat: drie. Drie trainingspakken in de hele eredivisie. Dat is geen incident. Dat is structureel. Er is geen andere conclusie mogelijk. Het trainingspak sterft uit.

Of hij geen maatpak aan moest. Martin Jol schudde zijn hoofd. Zo’n pantalon knelt als de ziekte, joh. En met zo’n overhemd ben je de hele ochtend zoet. Strijken, knopies in de goede volgorde vastmaken (moet je nou onderaan beginnen of juist bovenaan?), flappen in je pantalon frummelen. Stropdas lag ook nog thuis. Daar ging-ie niet aan beginnen, hoor.

Links over rechts, onderlangs bovendoor en dan weer terug – of zoiets. Toedeledokie, hij kon zijn tijd wel beter gebruiken. Die lakschoenen? Eén keer geprobeerd, toen hij naar de visboer om de hoek liep. Iedereen in de zaak lachen natuurlijk. Nou, Martin niet. Blaren zo groot als schollen. Voortaan weer gewoon sportschoenen. En daarboven zijn vertrouwde campingsmoking.

Ooit was Martin Jol een van de vele trainers in trainingspak. Nu is hij de proleet onder de trainers. Tegenwoordig schijn je als trainer niet meer mee te tellen als je geen maatpak draagt. Je moet langs de lijn staan met suède schoentjes, een pak met Italiaanse snit om de heupen, de haren in een modieuze coupe en de blik op serieus. Want iedere trainer wil een beetje José Mou-rinho zijn. Mijn hart brak toen ik Diego Maradona op het WK zag rondbanjeren in een pak dat hij anders alleen draagt als hij Kerstmis viert bij zijn zoveelste schoonmoeder. De maatpakkenhysterie maakt ieder jaar nieuwe slachtoffers. In dug-outs zitten alleen nog maar serieuze mannen in stemmige pakken. Misschien komt het wel door de clubs. Die stellen alleen nog maar Mourinho-look-a-likes aan, of verplichten hun trainer om zich in hun begrafenisoutfit te hijsen. Ik hoor het de pr-man van Excelsior, Willem II of MVV zeggen: ‘Het draait om een stukje uitstraling, trainer.’

Onderzoekje. In de eerste competitiespeelronde, die van afgelopen weekend, had Martin Jol precies twee collega-campingsmokings: Ton du Chatinier van Utrecht en Wiljan Vloet van NEC. De rest zat vermomd als accountmanager op de bank, het hoofd gehangen in een stropdas in clubkleuren. Zweetplekken onder de oksels, prikkende boord in de nek, blaren op de voeten.

Een trainingspak heet niet voor niets trainingspak. Want een trainingspak is bedoeld voor trainers. In een campingsmoking kun je jezelf zijn. De buik kan vrijuit hangen, de lovehandles worden niet afgekneld, je kunt met de billen bij elkaar zitten zonder dat er een duur stuk Italiaans stof omhoogkruipt. Nee, het is niet heel charmant of modieus. Maar maakt dat iets uit? Moet voetbal dat zijn? Ik vind het niet erg om een trainer als zijn eigen kneuterige zelf te zien. Geef mij maar die initialen op broek en jack (TdC: Ton du Chatinier) om het de wasvrouw makkelijker te maken in plaats van de zorgvuldig geboetseerde sjaal om de nek van een Mourinho-modepopje.

Het gaat niet lang meer duren, vrees ik. Binnen een paar jaar zitten er helemaal geen trainingspakken meer op de bank in Nederland. Wiljan Vloet is de eerste die zal sneuvelen. Die heeft zijn ik-hoor-er-ook-bij-maatpak al klaarliggen. TdC is al oud, die gaat niet lang meer mee. En Martin Jol? Nog een paar gelijkspelletjes en hij vlucht alsnog naar Fulham.

Het enige wat overblijft is een peloton doodgravers in stemmig zwart. Ze kijken serieuzer dan ooit. En misschien ook wel een tikje schuldig en bedroefd. Terecht. Ze hebben het trainingspak vermoord.

10 augustus 2010

Svein Tuft gaat naar waar zijn fiets hem brengt

Namen zijn soms net honden. Ze lijken op hun baasje. Neem Svein Tuft. Dat is geen naam die past bij een man die elke dag met zijn broodtrommel onder zijn arm naar kantoor gaat. Het is meer een naam voor een Zweedse houthakker of een Noorse zeehondenknuppelaar. Svein Tuft. Grrr. Maar Tuft is geen houthakker of zeehondenknuppelaar. Tuft is een Canadese zwerver op een fiets. Deze week is hij in Nederland: Tuft woont in het peloton van de Eneco Tour.

Svein Tuft heeft het lichaam dat je van een Svein Tuft verwacht. Hij is een kruising tussen een mens, een orang-oetan en een pantserwagen. Op zijn armen rossig haar zo dik als een hoogpolig tapijt, zijn schouders lijken te zijn bedekt met stalen platen. Tuft is geen normale. Alleen al vanwege zijn verleden. Vijftien was hij toen hij wegliep van huis en school. Tuft pakte zijn afgeragde mountainbike en vertrok richting de horizon. De daaropvolgende jaren fietste hij kriskras door Noord-Amerika heen. Tuft: ‘Net als veel tieners wilde ik me afzetten tegen oudere mensen. Die zeiden dat zwerven niet slim en verstandig was, en daarom deed ik het júíst. Ik wilde zonder geld zo veel mogelijk van de wereld zien. Fietsen was de goedkoopste manier om te reizen. Een doel had ik niet. Ik ging gewoon een kant op. Ik sliep onder de sterrenhemel, of onder een tentje. Ja, ook in de winter. Eten? Ik had een zak aardappelen bij me. Soms at ik wekenlang niets anders. Af en toe stopte ik ergens om te werken. Dat deed ik dan een paar weken – als ik het zat was, trok ik weer verder. Dat leven was zo simpel als je een leven kunt leiden. Ik had niks, maar ik hoefde ook niks.’

En dus reed Tuft door de Rocky Mountains. Van Vancouver naar Toronto. Van Alaska naar Mexico. En weer terug. Zijn enige gezelschap: zijn fiets, zijn zelfgebouwde aanhangwagentje, een zak aardappelen en zijn vijftig kilo zware hond Bear. (‘Die hond was wel handig. Had ik nodig om de grizzly’s op afstand te houden.’) Af en toe sprong hij op een goederentrein. Tuft: ‘De beste wagons waren de graanwagons. Daar zat een dak op. Zat je lekker droog. Het maakte me trouwens niet uit waar die trein naartoe ging. Naar het noorden was goed. Naar het zuiden was goed. En naar het oosten of westen ook.’ Langzaam maar zeker begon zijn fiets uit elkaar te vallen. Tuft nam een baantje bij een fietsenmaker – en daar kwam hij voor het eerst in aanraking met racefietsen. Hij sprokkelde het geld bij elkaar om er een te kopen en smokkelde zichzelf een wielerkoers binnen door te zeggen dat hij zijn licentie was vergeten. Tuft werd vijfde tussen een stel profs, kreeg een contract van een klein Canadees ploegje onder de neus geschoven en ziedaar: Tuft was wielrenner. Ook al blonk hij tijdens zijn eerste seizoenen vooral uit in lomp hard fietsen. Het heeft niet altijd veel zin om kilometerslang met een heel peloton in het wiel op je pedalen te stampen.

Pas na een break en een comeback bij het Canadese ploegje Symmetrics kwam er iets van lijn in zijn wielercarrière. Bij Symmetrics kreeg de zwervende pantserwagen zowaar enige begeleiding. De teambaas gaf Tuft een dak boven zijn hoofd (een camper in zijn achtertuin) en leerde hem dat er in wielrennen ook zoiets bestaat als tactiek. Het is inmiddels zes jaar later. Tuft is 33, en hij fietst nu bij de Amerikaanse ProTour-ploeg Garmin. Tactiek is nog altijd niet zijn sterkste kant: hij rijdt het liefst alleen. Vandaar dat hij vooral uitblinkt in tijdritten. Twee jaar geleden werd hij tweede op het WK tijdrijden, afgelopen week won hij de proloog van de Eneco Tour en droeg hij drie dagen de leiderstrui. Na de koninginnenrit van zondag staat hij vierde in het klassement. Uiteraard is hij een van de favorieten voor de afsluitende tijdrit van morgen. Maar Tuft denkt niet aan morgen. ‘Ik leef dag voor dag – al kan dat soms niet als wielrennen je beroep is. Als ik straks klaar ben met wielrennen ga ik weer rondtrekken. Ik wil nog een keer van Canada naar Argentinië fietsen. En nog een keer naar Rusland, via de Beringstraat. En als het ergens anders naartoe is, dan is het ook goed. Ergens Anders is ook een plek.’

22 augustus 2010

Doormidden getackeld in een koekblik

Een staalfabriek, tien rokende schoorstenen en een paar rijen arbeidershuisjes met oranje bakstenen – meer is het niet. Het heet hier Scunthorpe, een industriestadje ergens langs de snelweg van Grimsby naar Doncaster. Vrouwen met uitgegroeide permanentjes doen paffend en puffend de weekendboodschappen bij de plaatselijke supermarkt, hun mannen vullen in de pub even verderop hun bierbuik. Ze dragen paars-blauwe shirts van de plaatselijke voetbalclub en praten in een nauwelijks verstaanbaar dialect over de wedstrijd van vanmiddag. Over tegenstander Crystal Palace. En vooral over die ene nieuwe aankoop van Palace: Edgar Davids.

Bierbuik 1: ‘Fock man, we moeten tegen Edgar Davids.’

Bierbuik 2: ‘Dé Edgar Davids?’

Bierbuik 1: ‘The real deal.’

Bierbuik 2: ‘Maar hij was toch allang met pensioen?’

Twee jaar geleden stopte Davids met voetballen. Daarna flirtte hij een paar keer met een comeback bij clubs uit Nederland, Engeland, België en Zuid-Afrika, maar het was nooit meer dan een knipoog. Tot vorige week. Na Ajax, AC Milan, Juventus, Barcelona, Internazionale, Tottenham Hotspur, weer Ajax en twee jaar pensioen gaat Davids aan de slag bij Crystal Palace – een club uit de op-een-na-hoogste Engelse League. Eentje die vorig jaar bijna failliet ging en zich pas op de laatste speeldag wist te redden van degradatie naar nog een divisie lager. Een vast contract heeft Davids niet. Hij wordt betaald per wedstrijd. Davids zegt terug te zijn gekomen ‘voor de fun’. Hij wil plezier hebben, zichzelf vermaken op het voetbalveld. Meer niet. Davids: ‘Soms miste ik het voetbal. En in mijn onderbewustzijn besefte ik misschien wel dat ik niet in een kantoor thuishoor.’ Maar waarom Crystal Palace? Ach. Tja. Goh. Waarom niet? Een huis in Londen had hij toch al. Een Palace-fan polste hem via Twitter, Davids werd gebeld door een vriend van Palace-manager Burley – en patsboem, dag pensioen. Voor hoe lang het ook duurt. ‘Misschien duurt het twee wedstrijden. Misschien duurt het twee jaar en beëindig ik mijn carrière bij Crystal Palace.’

Drie uur voor de wedstrijd. De plaatselijke jeugd wacht op de parkeerplaats van het stadion van Scunthorpe United (niet meer dan een groot uitgevallen koekblik) op de aankomst van de spelersbus van tegenstander Crystal Palace. Ze hebben foto’s, boekjes, blocnotes en pennen bij zich. Allemaal zijn ze op jacht naar de handtekening van Davids. Er gaat een uur voorbij zonder dat er een bus arriveert. Het begint te regenen, maar niemand druipt af. Een puber in een Juventus-shirt: ‘Ik ga vandaag niet weg zonder handtekening van Davids. Een speler zoals hij in Scunthorpe – dat maak ik nooit meer mee.’

De bus. De eerste speler die uitstapt is Davids. Met zijn ogen gericht op zijn voeten loopt hij langs de rij wachtende jochies. Ze schreeuwen zijn naam, maar hij stopt niet.

Even later staat Davids op het veld voor de warming-up. Witte bril op, de dreadlocks in een staart achter zijn hoofd, spierkabels over zijn kuiten – hij ziet eruit alsof hij nooit is weggeweest. Davids schudt zijn benen, rolt zijn hoofd in zijn nek en kijkt om zich heen naar de tribunes van het koekblik. Dan valt zijn oog op een bal. Hij loopt ernaartoe. Streelt de bal met zijn linkervoet, als een eerste voorzichtige kus tussen geliefden die elkaar lang niet hebben gezien. De streling wordt een tikje. Het tikje wordt een serie tikjes. Een dribbel. Links, rechts, achter het standbeen. Balverliefdheid bestaat dus echt. Na de warming-up verdwijnen de spelers in de spelerstunnel. Davids negeert het peloton bedelende handtekeningenjagers nog maar eens. Een van de ventjes slaat uit frustratie de mascotte van Scunthorpe (een manshoog konijn) in zijn buik.

Aftrap. Davids staat linksback. Hij is veruit de kleinste speler op het veld. Om hem heen staan alleen maar mannen die twee koppen groter zijn dan hij. Mannen met ongeschoren koppen, kunsttanden en getatoeëerde onderarmen. Mannen met namen als Jones, Davis en McCarthy. De bijnaam van Scunthorpe United is The Iron. Dat komt niet uit de lucht vallen. De kerels uit de staalstad zien eruit alsof ze van ijzer zijn gemaakt. Davids was ooit ook van ijzer. Nu is hij vooral roestig. In de eerste tien minuten laat hij twee keer de bal van zijn voet springen, gooit hij twee keer in (waarvan één keer fout), discussieert hij met de scheids, scheldt hij aan de lopende band op zijn ploeggenoten en krijgt hij twee keer de bal in zijn nek gegooid door zijn eigen keeper. En o ja, hij wordt drie keer dwars doormidden getackeld. Zoals Scunthorpe-captain Clyff Byrne zegt: ‘Ik vind het geweldig om tegen zo’n speler te voetballen. Vroeger keek ik naar hem op tv. Maar ik ga de duels met hem niet anders in. Of het nu Davids is of de koningin: ik trek mijn been niet terug.’

Je kunt op je zevenendertigste een makkelijkere competitie uitkiezen om je comeback te maken dan de Engelse First Division. Zeker als je fun wilt hebben. De ijzeren mannen van Scunthorpe hakken, zagen en beuken negentig minuten lang in op Crystal Palace. Aan opbouwen doen ze niet. Iedere bal gaat zo snel en zo hoog mogelijk richting vijandelijk doel.

Als de scheidsrechter fluit, staat er 3-0 op het scorebord. Het had ook zomaar 5-0 of 6-0 kunnen zijn. Davids foetert nog maar een keer op zijn Spaanse spits Couñago en loopt briesend het veld af. De handtekeningenjagers durven hem niet eens meer te vragen of hij een paar krabbels wil zetten. Davids verdwijnt richting kleedkamers. In zijn spoor de eigenaar van de plaatselijke snackbar – hij komt frieten brengen voor de winnende ploeg.

Palace-manager Burley zegt dat Davids ‘een tikkie gefrustreerd is’ omdat ‘hij iemand is die niet van verliezen houdt’. Davids zelf geeft geen commentaar. Maar voordat hij in de bus stapt mompelt hij tegen een vriend dat hij het gevoel heeft dat hij in een elftal vol schooljongens staat. ‘Ze willen allemaal de beslissende pass geven. Niemand voetbalt simpel. Ik sta alleen maar te brullen.’ Hij schudt zijn hoofd. Daarna neemt hij twee minuten de tijd om een paar krabbels te zetten, vraagt geïrriteerd aan een man in een rolstoel met een Edgar Davids-fotoboekje hoeveel foto’s hij in godsnaam te signeren heeft, en stapt in de bus. Als hij zit, rijdt de bus weg. Langs de rijen arbeidershuisjes. Langs de schoorstenen. Langs de staalfabriek. Volgende week speelt Davids uit bij Reading. Sounds like fun.

30 augustus 2010

Liever geen benen dan één Been

Ooit had Philippe handen, en ellebogen. Nu heeft hij twee stompjes. Hij zou zijn veters niet kunnen vastmaken. Niet dat dat nodig is, want hij heeft ook geen voeten meer. Zijn benen houden op ergens halverwege zijn dij. Philippe heeft geen ledematen. Hij is een romp met een hoofd erop. Hij kan zijn eigen billen niet afvegen, niet tussen zijn schouderbladen krabben, geen boterham smeren of in zijn neus peuteren. Hij kan alleen van tv-kanaal veranderen door zichzelf op de zapper te laten vallen – en dan maar hopen dat hij het goede knopje indrukt. Eigenlijk kan Philippe heel veel niet. Maar één ding kan hij wel: het Kanaal overzwemmen.

Philippe liet zich in een pak met een snorkel en twee flippers hijsen en vroeg of iemand hem in zee wilde gooien. Met een hondjesslag spetterde hij van Frankrijk naar Engeland. Veertien uur deed hij over de veertig kilometer. Toen hij aankwam werd hij in een rolstoel gehesen en stak iemand hem een Franse vlag in zijn oksel. Eigenlijk kan het niet, veertig kilometer zwemmen zonder ledematen. Maar Philippe deed het toch. Omdat hij iets veel belangrijkers had dan armen en benen: een schitterend gebrek aan realisme.

Aan onze kant van het Kanaal staat een stadion waar ze zijn vergeten hoe ze moeten zwemmen. Ook al hebben Mario Been en Leo Beenhakker al hun ledematen nog: ze zouden het Kanaal niet over kunnen zwemmen. Sterker nog: Mario Been en Leo Beenhakker zouden waarschijnlijk al verzuipen in hun eigen gootsteen. Ze hebben last van een chronische overdosis realisme. Ze kunnen niet tegen een camera of microfoon aanlopen zonder dat ze de verwachtingen temperen. Iedere zin begint en eindigt met de woorden ‘we moeten realistisch zijn.’ Want er is te weinig geld. En de spelers zijn te jong. Of te geblesseerd. Of te onervaren. Of gewoon te slecht. Been en Beenhakker worden op handen gedragen omdat ze zo eerlijk zijn. Ik vind het vooral makkelijk. Wie niet in het diepe durft te springen, kan ook niet verzuipen. Realisme is geen kwaliteit. Waar realisme begint, daar eindigt topsport. Een speler die te jong, te onervaren of te slecht wordt genoemd door zijn eigen coach, die ís ook te jong, te onervaren of te slecht. Als de leiders van een club niet durven te zwemmen, waarom zouden de spelers of de supporters dat dan wel doen? Vind je het gek dat Feyenoord zondag in een halflege Kuip kansloos verloor van Ajax?

In Amsterdam kunnen ze trouwens ook nog wel beetje minder realisme gebruiken. De Champions League-wedstrijd tegen Real Madrid was al verloren voordat de spelers in het vliegtuig waren gestapt. Niveau Calimero Gaat Op Schoolreisje. Zij zijn groot en ik is klein en toen was het 2-0. Op zo’n manier een wedstrijd in gaan is geen sport. Dat is jezelf moedwillig verdrinken. De terugwedstrijd werd trouwens ook alvast verloren op het moment dat Martin Jol zijn spelers als jongetjes kwalificeerde en die van Real als mannen. Hij had natuurlijk gewoon moeten zeggen dat Ajax alleen een beetje pech had gehad en zijn kerels Ronaldo & co over een paar weken alle hoeken van het veld zouden laten zien.

Zwemmen doe je niet met je armen. En ook niet met je benen. Dat doe je met je hoofd. Vraag het maar aan Philippe.

21 september 2010

Slok water van een zilveren dienblad