James Patrick Hunt

Over en uit

Vertaald door Sandra van de Ven

Uitgeverij L.J. Veen

Amsterdam/Antwerpen

© 2010 James Patrick Hunt

© 2011 Nederlandse vertaling Sandra van de Ven en Uitgeverij L.J. Veen

Oorspronkelijke titel Goodbye Sister Disco

Oorspronkelijke uitgave Minotaur Books, New York

Omslagontwerp Roald Triebels

==

NUR 332

E-BOOK ISBN 978 90 204 1127 0

Deze digitale editie is gemaakt naar de 1e druk 2011 met ISBN 978 90 204 1065 5

==

ljveen.nl

++

==

==

==

==

Dit boek is opgedragen aan Joseph Hunt

++

==

==

==

==

Er zouden geen gevangenissen moeten zijn.

Clarence Darrow

==

Godzijdank zijn er gevangenissen.

Richard Pryor

1

Tom Myers was een voorzichtig, intelligent mens. Hij was zich bewust van de gevaren als hij te intiem probeerde te worden met Sam of met een van de andere senior partners. Ze hielden van vleierij, maar je mocht dat soort dingen niet te opzichtig aanpakken. Sam zag hem rondhangen in de buurt van de studeerkamer en riep hem binnen om deel te nemen aan het gesprek. Tom besefte dat Sam gewoon een publiek wilde voor zijn verhalen, maar toch vond hij dat hij bofte dat hij naar binnen werd geroepen. Tom Myers was vijfentwintig jaar en hoopte nog voor zijn dertigste partner te worden. Zijn startsalaris bij het advocatenkantoor was 130000 dollar, meer dan de meeste rechters kregen. Het dubbele van het jaarsalaris dat zijn vader – productiemedewerker bij Chrysler – ooit had verdiend. Tom besefte dat er een grote kentering plaatsvond in zijn leven en dat die zich misschien wel erg snel voltrok. Maar Tom Myers beschouwde dat niet als geluk of het lot. In zijn beleving was hij al op zijn twaalfde begonnen deze route uit te stippelen. Hard werken, goede cijfers halen, een beurs verdienen, alles vermijden wat een goede carrière en een goed leven in de weg staat. Maak een plan voor je werk en werk daarna hard aan het plan.

Op een bepaald punt in het gesprek achtte hij het veilig om te zeggen: ‘En wie heeft hem daar toestemming voor gegeven?’

Daar moesten de mannen in de kamer om lachen. Zelfs Sam, want het vleide hem. En Sam ging door met het verhaal, tot hij uiteindelijk bij het deel kwam dat hij het leukst vond. Iets over zijn slotpleidooi, waarmee hij een van de juryleden zowaar aan het húílen had gemaakt. En dat, zo hielp Sam zijn publiek herinneren, terwijl hij degene was die de grote, boze onderneming vertegenwoordigde. Veel gelach.

Onder de studeerkamer, in de kelder van het huis, was een bar. Daar kon je naartoe als je sterkedrank wilde in plaats van een wijntje of een biertje. Maar dat vertrek werd min of meer gedomineerd door Sams kinderen en hun vrienden, die thuis waren van de universiteit en zich een tikje luidruchtig en territoriaal gedroegen.

Aan de bar stond een jonge vrouw te wachten op een wodka-tonic. Ze was tweeëntwintig en haar lichte huid contrasteerde sterk met haar zwarte cocktailjurkje. Het was een jurk die ze zelf nooit zou hebben uitgekozen, maar Tom wilde graag dat ze hem droeg. Haar maakte het eigenlijk niet zoveel uit. Ze was een aantrekkelijke vrouw, al was ze niet opvallend mooi. Maar de jurk stond haar goed en ze wist dat Tom Myers trots was dat ze hem vergezelde naar het feestje. Het meisje heette Cordelia.

In zekere zin is St. Louis een groot dorp. Cordelia Penmark kende de kinderen van Sam Fisher dan ook. Ze mocht hen niet. Ze vond ze vulgair. Toch wist ze diep vanbinnen dat ze eigenlijk ook niet paste bij iemand als Tom Myers. Ze wist dat ze binnen afzienbare tijd een beslissing moest nemen wat Tom betrof. Want als er ooit een jongen was geweest die op zoek was naar een echtgenote, dan was Tom het wel. Cordelia misgunde hem zijn ambitie niet. En hij was geen slechte jongen. Maar een huwelijk met hem zou een ramp worden. Maar daar zou ze hem nooit van kunnen overtuigen. Niet dat ze van plan was dat te proberen. Misschien zou een Tom Myers later in haar leven wél iets voor haar zijn. Maar nu nog niet.

Tim Fisher zei iets tegen haar.

‘Wat zeg je?’ vroeg Cordelia.

Tim vroeg: ‘Ga je morgenavond ook naar Bodie? Hij geeft een feestje.’

Tim Fisher, die naast haar stond met zijn baggy jeans en zijn belachelijke baardje in een poging er ‘street’ uit te zien. Jezus, en hij sloeg een toon tegen haar aan alsof ze nog samen in de zandbak hadden gespeeld.

Heel vluchtig keek Cordelia hem aan. Toen vond ze het wel weer genoeg geweest en zei: ‘Nee.’ Waarna ze met haar drankje wegliep.

Ze slenterde naar de achterveranda om een sigaret te roken. Al rokend keek ze naar de dode blaadjes op het dekzeil van het zwembad. Koud buiten. Haar jas lag ergens binnen. In de lente zou het weer warm worden en zou ze afstuderen aan Washington University. En dan? Europa? The Hamptons? Op beide plekken was ze welkom, op beide plekken had haar familie een huis. Maar wanneer ze daar was, was ze het aan haar stand verplicht om een bepaalde rol te spelen. Dinertjes, sociëteiten, benefieten enzovoorts. Dan moest ze doen alsof. Het leek wel werk. Met veel mensen kon ze daar niet over praten. Met Tom Myers had ze het niet eens geprobeerd. Hij zou weinig sympathie kunnen opbrengen voor het dilemma van het arme rijke meisje. Tom wílde juist naar The Hamptons. Zou zich zijn hele leven een slag in de rondte werken om deel te kunnen uitmaken van iets vaags, iets wat waarschijnlijk niet eens echt bestond. Zo chic en beschaafd zijn die mensen allemaal niet, schat. Kijk maar naar Tim Fisher met zijn wijde broek, die op Eminem probeert te lijken.

Cordelia keek naar haar glas. Het was al voor tweederde leeg. Jezus, nu dreigde ze ook al alcoholist te worden. Stond ze wodka naar binnen te gieten alsof het limonade was. Ze moest maar eens gaan oppassen met drinken. Ze bracht haar sigaret naar haar mond. Ja, en dan kon ze gelijk minderen met roken. Zo ging het nu eenmaal wanneer je je op feestjes liep te vervelen. Dan ging je roken en drinken om maar iets omhanden te hebben.

‘Mooie avond, hè?’

Cordelia draaide zich om en zag dat er een man naast haar stond. Hij stak een sigaret op. Een oudere kerel, ongeveer van haar vaders leeftijd.

‘Ja,’ antwoordde ze. ‘Wel een beetje warm voor de tijd van het jaar.’

De man knikte en schonk haar een beleefde glimlach. Hij was niet onknap voor een oudere man. Misschien wilde hij helemaal niets van haar. Misschien zou hij niet proberen haar te versieren, omdat ze half zo oud was als hij. Vaak wilden oudere mannen gewoon even met een mooi meisje praten. Of met een jong meisje.

Ze zei: ‘Ik neem aan dat u advocaat bent.’

Hij keek haar aan. ‘Ja, nou ja,’ zei hij.

Daar moest ze om lachen. Ze vroeg: ‘Is dat zo erg?’

‘Nee, zo erg is dat niet. Studeer je rechten?’

‘Nee. Ik ben nog met de basisstudie bezig. Ik studeer komend jaar af.’

‘Hmm.’

Ze wachtte tot hij zou vragen wat ze daarna wilde gaan doen. Maar dat deed hij niet. En ze dacht: hij weet het niet. Hij weet niet dat ik me niet druk hoef te maken om een carrière, werk, geld. Soms vertelde je het aan anderen, voor de duidelijkheid. Ze wist nog dat ze op tv een keer een oude film had gezien met Tom Hanks. Tom Hanks toen hij nog jong en mager was, en hij speelde een pas afgestudeerde telg uit een aristocratische familie, die een meisje uit Long Island vertelde dat hij uit een familie met ‘nogal wat geld’ kwam en haar vervolgens vroeg daar niet meer aan te denken. In die film vond ze hem leuk, want hij speelde een tamelijk foute figuur en was nog niet zo serieus. Ze zou tegen deze man kunnen zeggen: ‘Ik hoef niet te werken. Ziet u, ik ben een Penmark.’ Misschien kon ze een Katherine Hepburn-accent opzetten, eens zien of ze hem aan het lachen kon maken. Maar misschien zou hij niet begrijpen dat ze het als grap bedoelde. En dan zou ze hem ‘o’ horen zeggen, op die toon waarop mensen over het algemeen ‘o’ zeiden wanneer ze die naam hoorden... Nou ja, misschien kon je hun dat niet kwalijk nemen. Misschien zou ze zelf net zo reageren als ze in hun schoenen stond, al maakte ze zichzelf graag wijs van niet.

Cordelia zei: ‘Dus...’

‘Dus?’ vroeg de man.

‘Hebt u last van een midlifecrisis of zo?’

‘Jazeker. Mijn Corvette staat verderop geparkeerd.’

Ze glimlachte. ‘Een Corvette? Is dat niet een tikje, eh... protserig voor een serieuze advocaat?’

‘Dat is niet erg aardig van je.’

‘Ik ben ook niet erg aardig.’

‘Hé, je moet een eenzame man niet zo plagen.’

Cordelia moest lachen.

De man zei: ‘O, daar komt hij aan.’

Het was Tom. Cordelia kon aan hem zien dat hij zich ongemakkelijk voelde. Ze keek van de oudere man naar Tom. Die zei: ‘Hallo, Ross. Ik zie dat je mijn vriendinnetje hebt ontmoet.’

‘Niet officieel,’ zei Ross.

‘Ik heet Cordelia.’

De man die Ross heette neeg zijn hoofd.

Tom zei: ‘Ross is ons grootste wapen in de rechtbank. We noemen hem de Terminator.’

‘O, jezus,’ zei Ross, die het compliment opvatte als een belediging.

Cordelia vroeg: ‘Is dat zo?’

‘Al een hele tijd niet meer.’

‘Je zou hem eens in actie moeten zien,’ zei Tom. ‘Hij is top.’

En zomaar opeens was de stemming verpest. Cordelia, die een tikje vroegwijs was, begreep dat de beide mannen nu hun voorgeschreven rol moesten spelen. De oude rot moest zijn cynisme en zijn desillusie met het recht voor het groentje verbergen, en het groentje moest de oude rot veren in de kont steken. Ross schudde zijn hoofd en zei: ‘Het is maar werk.’ Hij leek zich te generen.

Cordelia dacht: als Tom er niet bij was geweest, hadden we samen een leuke tijd kunnen hebben. Niets vunzigs of schandelijks. Gewoon, een goed gesprek. Grapjes, een vleugje ondeugendheid, iets wat deze saaie avond nog had kunnen redden. Maar we spelen verschillende rollen voor verschillende mensen, en deze twee gaan niet samen. Ze vroeg zich af of die Ross zich daarvan bewust was.

Jazeker, besefte ze toen hij zei: ‘Leuk je even gesproken te hebben.’ Hij liep terug naar het huis.

Tom keek hem na, alsof hij niet goed wist wat hij ervan moest denken. Uiteindelijk zei hij: ‘Die Ross’, op een toon alsof hij hem echt kende. Hij wendde zich tot Cordelia en vroeg: ‘Zullen we gaan?’

‘Ja,’ zei Cordelia.

Ze liepen door het gras langs geparkeerde auto’s, en Cordelia hield haar mening voor zich. Hield zichzelf voor dat Tom er eigenlijk niets aan kon doen. Zo was hij nu eenmaal. Zij had ermee ingestemd om met hem mee te gaan naar het feestje. Ze moest er niet te lang mee wachten: ze moest het met hem uitmaken. Misschien na Kerstmis. Misschien na oud en nieuw. Januari was toch al een sombere maand; hij zou beter af zijn zonder haar.

Tom liep voor haar uit. Het gras was nog vochtig, en ze voelde haar tenen nat worden. De auto stond bijna drie huizen verderop, en ze begon de kou te voelen. Achter hen stierven de geluiden van het feestje weg.

Ze kwamen bij Toms auto, een nieuwe BMW 5 die hij een maand eerder had gekocht. Het maakte deel uit van het uniform van een advocaat, had hij tegen haar gezegd. De auto’s stonden dicht op elkaar, dus Tom moest zich tussen zijn auto en de auto ervoor door wurmen om aan de bestuurderskant te komen. Cordelia bleef aan de passagierskant staan en keek naar hem terwijl hij zich bukte om de sleutel in het slot te steken.

Cordelia voelde haar hart een slag overslaan, nog voordat ze de mannen bewust zag. Het verraste haar, want ze had niets gehoord. Ze zag de eerste man, aan Toms kant van de auto, precies tegelijk met de andere man, die links van haar opdook. Nu al was ze bang, en haar mond viel open toen ze zag dat de man aan Toms kant een pistool hief. Tom zei: ‘Hé’, bijna alsof hij een gesprek wilde aanknopen, vlak voordat de man twee keer op hem schoot en hij uit het zicht verdween.

Cordelia wilde gillen, maar werd van achteren vastgegrepen door de man aan haar kant van de auto. Ze kon hem ruiken, kon zijn lichaamsgeur ruiken toen hij een arm en een hand om haar keel sloeg en ze iets tegen haar neus en mond voelde drukken.

Het leek wel een droom. Vaag, zwart, afschuwelijk. Haar blik vertroebelde op het moment dat de man aan de andere kant van de auto, een man met een groen jack, zijn gestrekte arm op de grond richtte. Tom, die ze niet meer kon zien. De man haalde nogmaals de trekker over.

Meer herinnerde ze zich niet.

2

Terrill was er vrij zeker van dat de tweede kogel de man had gedood. Hij gilde of schreeuwde niet. Alleen maar een korte grom en de man lag op de grond. Voor alle zekerheid schoot Terrill hem door het hoofd. Daarna keek hij over het dak van de auto heen. Ray had het meisje inmiddels buiten westen gekregen.

Op dat moment kwam Lee aanrijden in de Nissan Maxima. Ray stopte het meisje in de kofferbak en deed de klep dicht. Terrill sleepte het lichaam van de man achter de auto, zodat het vanaf de straat niet te zien was. Hij hoopte dat ze zo ver van het huis vandaan waren dat niemand de schoten had gehoord. Terrill liet zich op zijn knieën zakken om het lichaam van de man onder de achterkant van de auto te rollen. Je moest er nu met je neus bovenop staan om hem te kunnen zien. Dat zou hun wat extra tijd opleveren. Hij stapte in de Maxima en Lee trok op.

Lee vroeg: ‘Is ze het?’

‘Nee,’ zei Ray, ‘we hebben iemand anders meegenomen.’

‘Ik vraag het maar.’

‘Kalm aan,’ zei Terrill. ‘Allebei. Ze is het, Lee. Zorg jij nou maar dat je je aan de maximumsnelheid houdt.’

‘Doe ik ook.’

Lee Ensler had de auto de vorige dag gestolen. De kentekenplaten waren verwisseld. Desondanks zouden ze een kilometer of drie verderop overstappen in een andere auto. Terrill had Lee geleerd hoe ze auto’s moest stelen. Voordat ze Terrill had leren kennen had Lee nog nooit van haar leven een misdaad begaan. Ze was journalist geweest. Een aantal van haar artikelen ging over Terrill. Nadat ze Terrill had geïnterviewd had ze er nog één geschreven. Daarna was ze ondergronds gegaan. Ze was negenentwintig jaar.

Vanaf de achterbank legde Terrill een hand op haar schouder. ‘Je doet het prima, schat.’

Bij een kruispunt stopten ze. Voor hen sloeg een auto rechtsaf, en toen konden ze verder.

Lee zei: ‘Ik heb de tekst af, Terrill.’

‘O, ja?’

‘Ja. Volgens mij is hij wel goed. Misschien kun je er even naar kijken als we terug zijn.’

‘Is goed, Lee. Alles op z’n tijd.’

‘Maar je zei dat we het af moesten hebben voor het journaal van morgen. We...’

‘Dat lukt ook wel, schat. Alles op z’n tijd.’

3

Hastings stond op het balkon te bellen met zijn mobieltje. Het was koud buiten, maar hij wilde niet dat zijn dochter het gesprek zou opvangen.

Hastings zei: ‘Dit was niet de afspraak.’

Eileen zei: ‘Je wilde haar toch al hebben met Kerstmis. Dat heb je zelf gezegd.’

‘Dat weet ik ook wel. Daar gaat het niet om.’

‘Wat is er dan?’

‘Jij hebt tegen haar gezegd dat je de kerst met haar wilde doorbrengen. Dat je samen met haar naar je ouders zou gaan. Daar rekent ze op.’

‘George...’

‘Eileen, dat heb je tegen haar gezegd.’

‘Ze kan er toch nog steeds naartoe?’

‘Naar je ouders, zonder jou?’

‘Waarom niet? Jij kunt toch met haar mee?’

‘Ben je niet goed wijs? Ik ga eerste kerstdag toch niet doorbrengen met mijn voormalige schoonouders, die me niet kunnen luchten of zien?’

Eileen zweeg even. Toen zei ze voorzichtig: ‘Mijn vader vindt je best aardig.’

Hastings zuchtte. Eileens vader leek helemaal geen mening te hebben over andere mensen. Toen hij en Eileen nog getrouwd waren gaf haar vader hem altijd zonder oogcontact te maken een hand, waarna hij zich terugtrok in zijn kantoor of voor de tv ging zitten. Hij leek Eileen ook niet veel te vertellen te hebben. Wat mogelijk het een en ander verklaarde. Eileens moeder daarentegen had vanaf het begin een uitgesproken hekel aan Hastings gehad. En het duurde niet lang voor Hastings doorhad dat de oude vrouw Eileen beneed om haar jeugdige schoonheid. Al met al waren er aangenamere families om je tijd mee door te brengen.

‘Eileen, hoor je zelf wel wat je zegt? Dus Amy en ik moeten eerste kerstdag naar jouw ouders toe terwijl jij met je man in Jamaica zit? Denk je echt dat Amy daarop zit te wachten?’

‘Weet ik veel.’

De nonchalante toon waarop Eileen dat zei had hij al vaker gehoord. Voor en na hun scheiding. Hij had er nooit helemaal aan kunnen wennen.

Hastings zei: ‘Ze is je dochter.’

‘Dat weet ik heus wel.’ Ze klonk bijna verward. Ze vroeg: ‘Ga je nou moeilijk doen?’

‘Jezus, Eileen... Hoor eens, ik wil geen ruzie met je. Echt niet. Maar ik ben nu even heel erg boos.’

‘Zal ik het anders aan haar uitleggen? Dat wil ik best doen, hoor.’

Jezus, dacht Hastings. Ze gelooft echt dat ze me daarmee een groot plezier doet. Dat gelooft ze echt.

Even kneep hij zijn ogen dicht. Hij prentte zichzelf in dat hij rustig moest blijven en probeerde dat vervolgens ook te doen. Op beheerste toon zei hij: ‘Nee, hoeft niet. Ik regel het wel.’

‘Zeker weten?’

‘Ja, zeker weten. Ik spreek je nog wel, Eileen.’

Binnen was Amy bezig met haar huiswerk. Twaalf jaar inmiddels, en behoorlijk volwassen voor haar leeftijd. Net zo slim als haar moeder, maar in veel opzichten heel anders. Volwassener, zoals Eileen je zelf ook zou vertellen. Soms vroeg Hastings zich af of Amy wedijverde met haar moeder, of ze iedereen duidelijk wilde maken dat ze verstandig was en wist waar ze mee bezig was, en dat niemand zich ook nog eens zorgen over haar hoefde te maken. Maar het leek niet waarschijnlijk dat dat haar motief was. Ze leek gewoon goed te weten wat ze wilde. En anders hadden de duiveltjes die in Eileens hoofd ronddansten besloten Amy met rust te laten. Eileen, die inmiddels in de dertig was, had een rusteloos karakter. Ze moest altijd in beweging blijven. Alsof ze bang was dat ze, als ze te lang stil bleef zitten, antwoord zou moeten geven op vragen die ze niet wilde beantwoorden. Dat was een van haar strategieën om dingen weg te stoppen, net zozeer voor zichzelf als voor anderen. Jaren geleden was Hastings nog zo ijdel geweest te denken dat hij haar zou kunnen veranderen. In de film lukte dat heel vaak, maar in het echte leven een stuk minder. Zijn Holly Golightly ging er gewoon weer vandoor en had de kat waarschijnlijk in Tower Grove Park gedumpt.

Amy was vijf toen George Eileen leerde kennen. Eileen had haar als ongetrouwd meisje gekregen. Ze was een intelligente meid uit een redelijk welgestelde familie die op zoek was naar een man, of misschien ook niet. Mooi en slim. George was op het eerste gezicht verliefd op haar geworden. Een paar maanden later waren ze getrouwd, en een paar maanden daarna had hij Amy officieel geadopteerd.

Hij had graag nog meer kinderen gekregen met Eileen, maar dat wilde zij niet. Je kon veel over haar zeggen, maar wat dat betreft had ze hem nooit een rad voor ogen gedraaid. En toen ze George na een paar jaar huwelijk had verlaten, had ze maatregelen genomen om ervoor te zorgen dat hij de gedeelde voogdij zou krijgen over het meisje dat hij al snel als zijn eigen dochter was gaan beschouwen. Ook wanneer Hastings boos werd op Eileen hielp hij zichzelf daaraan herinneren.

George had hun appartement in St. Louis Hills gehouden. Eileen was bij haar volgende echtgenoot ingetrokken. Een rijke letselschadeadvocaat die in West County woonde. Geen slechte kerel, al was Hastings opgelucht dat Amy hem nooit aardig was gaan vinden.

Amy keek Hastings aan toen hij weer binnenkwam.

Ze vroeg: ‘Was dat mama aan de telefoon?’

‘Ja.’

‘Ze laat me zeker stikken, hè?’

Ze was altijd al een slimme meid geweest.

‘Ze laat je niet stikken,’ zei Hastings. ‘Ze heeft alleen...’

‘Een beter aanbod gekregen?’

‘Ze gaat met Ted naar Jamaica. Je mag mee als je wilt. Maar ze dacht dat je daar geen zin in zou hebben.’

Nog steeds keek ze hem recht aan. Haar lip trilde niet; misschien was ze hieraan gewend geraakt.

Uiteindelijk zei ze: ‘Ze heeft gelijk, ik heb geen zin om mee te gaan. Maar ik vind het een kutstreek van haar.’

‘Zeg, zulke taal wil ik niet...’

‘Het is toch zo? Ze vertelt het me niet eens zelf.’

Hastings zei: ‘Ach, we bedenken wel iets anders.’

Wat een heerlijke feestdagen weer. Depressie, boosheid, en nu stress omdat hij niet wist wat ze moesten doen. Hastings had nog nooit van zijn leven een kerstmaaltijd, compleet met kalkoen, bereid. Pasta en eenvoudige vleesgerechten, dat was het enige waar hij zich ooit aan had gewaagd. Afgezien van Eileens ouders hadden ze geen van beide familie. Niet in St. Louis althans. Hastings’ ouders waren allebei overleden. En trouwens, hij had nooit met zijn vader overweg gekund. Hij had wel een paar neven en nichten in Nebraska, waar hij was opgegroeid, maar eigenlijk kende hij die nauwelijks. Zijn vader was bij zijn broers en zussen ook niet erg populair geweest.

Amy zei: ‘Pa, maak je niet zo’n zorgen. Ik vind het niet erg om met Kerstmis hier te zijn. Echt niet.’

Dus nu logen ze allebei. Hastings had uit zijn duim gezogen dat Amy van Eileen mee mocht naar Jamaica, en Amy beweerde dat ze het niet erg vond om Kerstmis door te brengen in wat opeens een heel klein, heel leeg appartement zou lijken. Of hoe je soms met de beste bedoelingen verkeerde dingen doet.

Hastings keek naar zijn mobieltje.

Shit. Hij had een oproep gemist. Een telefoontje van Karen Brady, hoofdinspecteur van de recherche.

Hij liep de keuken in terwijl hij haar telefoonnummer intoetste.

Nog voordat de telefoon voor de tweede keer overging nam ze al op.

‘George?’

‘Ja, Karen. Wat is er?’

‘We hebben een melding gekregen van een moord en een ontvoering. In Ladue.’

‘In Ladue?’

‘Ja. Het is een paar minuten geleden gebeurd. Of liever: het lichaam is een paar minuten geleden gevonden. George, het is vlak voor de deur van een advocaat gebeurd, tijdens de kerstborrel. Er waren rechters en hoge stadsbestuurders bij.’

‘Is het op de kerstborrel gebeurd?’

‘Nee. Buiten. Een meter of honderd verderop. De korpschef wil dat jij ernaartoe gaat.’

‘Heb je Joe al gebeld?’

‘Nee. De korpschef zei dat ik jou moest bellen.’

‘Oké. Dan bel ik hem wel.’

Toen hij had opgehangen keek hij met een verontschuldigend gezicht naar Amy.

Amy vroeg: ‘Moet je echt weg?’

‘Ja. Ik blijf misschien wel de hele nacht weg.’

Met een zucht stond ze op. ‘Ik bel Randi wel.’

Randi McGregor was een vriendin van haar die verderop in de straat woonde. Ze zaten samen op de St. Gabriel School. De stilzwijgende afspraak was dat Amy een nachtje bij Randi kon logeren wanneer Hastings een oproep kreeg. In ruil daarvoor had Hastings al vaak voor Randi gekookt – haar ouders waren belabberde koks –, en dan was er nog het feit dat hij het gebazel van Randi’s vader over honkbal, de Cardinals en wat hem verder nog te binnen schoot moest aanhoren wanneer ze hem in Francis Park tegenkwamen. Een eerlijke ruil.

Hastings beëindigde net zijn gesprek met Joe toen Amy met haar logeertas haar slaapkamer uit kwam.

4

Brigadier Joe Klosterman was een paar jaar jonger dan Hastings. Hij was groter en zwaarder, en dankzij de snor die hij al het grootste deel van zijn volwassen leven droeg leek hij meer op een politieman. Als luitenant was Hastings Klostermans meerdere. Maar ze waren vrienden. Geen van beiden maakten ze misbruik van zijn hogere rang.

Eerder dat jaar had Klosterman met kanker in het ziekenhuis gelegen. Inmiddels was de tumor met succes verwijderd en was hij tot zijn grote vreugde weer aan het werk. Tijdens zijn ziekte was hij vervangen door brigadier Bobby Cain. Cain was een onsympathieke man maar een goede rechercheur. Nu was Cain dood. Vermoord.

Als Klosterman het ironische van de situatie inzag – dat zijn vervanger aan schotwonden was overleden terwijl hij had gevreesd dat hij aan kanker zou sterven –, had hij daar niets over gezegd.

Hastings arriveerde bij het huis van de familie Fisher in een bruine Jaguar XJ6 uit 1987. Dat was zijn politiewagen, die in beslag was genomen in het kader van de Plukze-wet en door het bureau aan zijn afdeling was geschonken. De vorige eigenaar had de fabrieksmotor vervangen door de V8 uit een Corvette. Het was een snelle auto en hij had een zalige, bubbelende brom wanneer hij stationair liep.

Hij had een politievignet achter de voorruit, en hij mocht meteen doorrijden, door de poort de oprit op. Toen hij uitstapte overviel hem het gevoel dat hij te vroeg was. Niet dat er weinig mensen waren. Sterker nog: er waren er te veel. Burgers, welteverstaan. Te veel burgers. Dat stomme feestje ook. Hij zag dat een man van middelbare leeftijd met twee politieagenten in uniform stond te praten. Hij liep eropaf en legitimeerde zich.

De man stak zijn hand uit en Hastings pakte hem gedachteloos vast.

‘Sam Fisher,’ zei de man. ‘En u bent?’ Even zijn gezag laten gelden tegenover de ambtenarij.

Jezus, dacht Hastings. Hij antwoordde: ‘Inspecteur Hastings. Is dit uw huis, meneer?’

‘Ja.’ Sam Fisher leek bijna van zijn stuk gebracht door Hastings’ toon.

Hastings vroeg: ‘Zou u ons misschien een handje willen helpen? Vooropgesteld dat deze mensen nergens getuige van zijn geweest, zou u er dan voor willen zorgen dat ze weggaan? Nu meteen.’

‘Ja, natuurlijk.’

‘Dank u.’

Hastings voegde eraan toe: ‘Straks wil ik u nog even spreken. Vindt u dat goed?’

‘Ja, natuurlijk.’

Hij liep weg, met een ego dat iets minder gedeukt was dan het zou zijn geweest zonder Hastings’ laatste, eerbiedige opmerking. Hastings draaide zich om naar de agenten.

‘Waar is jullie brigadier?’

‘Daar, inspecteur.’

Met behulp van de brigadier van de patrouilledienst slaagde hij erin het gebied vrij te maken en af te zetten. Er werd geel lint gespannen, en de lijkschouwer en de mensen van de technische recherche ontspanden zich. Tot op zekere hoogte.

Tegen de tijd dat Hastings naar het lichaam kon gaan kijken was Klosterman er al.

Op de grond lag het lijk van een jongeman. Blank, halverwege de twintig, kleren van goede kwaliteit. Het grootste gedeelte van zijn gezicht was verdwenen. De politiefotograaf liep om het lichaam heen om foto’s te maken van de zichtbare verwondingen en de bloedvlekken; voor de close-ups kwam hij een pas dichterbij.

Klosterman zei: ‘Drie schoten. Eén in het gezicht.’

Hastings keek naar links en naar rechts op de weg. Vrijstaande huizen in verschillende kleuren aan weerszijden van de straat. Ladue. Qua onroerendgoedprijzen een van de duurste gebieden in het Midwesten.

Hastings vroeg: ‘Hier?’

‘Ja,’ zei Klosterman. ‘Het is vreemd. Er lijkt geen sprake te zijn van huiselijk geweld of een drugsvete. We weten niet... Er was wel een meisje bij hem.’

‘Wie?’

‘Een jongedame. Cordelia Penmark heet ze. Ken je die naam?’

‘Nee.’

‘Haar vader is Eugene Penmark. Dat is me tenminste verteld.’

‘Door?’

‘Enkele gasten. Advocaten die de jongeman kenden.’

‘En wie is hij?’

‘Hij heette Tom Myers. Jonge advocaat, stond aan het begin van zijn carrière.’ Klosterman zweeg even. Toen zei hij: ‘Wat is het leven toch kwetsbaar, hè?’ Hij had zelf ook een zoon, op de middelbare school.

‘Ja,’ zei Hastings. Ze waren geen van beiden overdreven sentimenteel ingesteld. De aard van hun werk maakte dat onmogelijk. Maar nu hij naar de jongeman keek moest Hastings aan zijn eigen leeftijd denken. Veertig inmiddels. Niet oud genoeg om een kind van die leeftijd te hebben, maar wel oud genoeg voor een volwassen zoon. Hastings zei: ‘Shit.’ Hij draaide zich om naar Klosterman. ‘Je zei iets over een meisje?’

‘Ja. Ze hebben hem met een meisje zien weggaan. Cordelia...’

‘Penmark. Ja, dat heb ik gehoord. Maar je vroeg of ik die naam herkende.’

‘Nou, het punt is dat ze rijk is.’

‘Nou en?’

‘Nee, ik bedoel: echt rijk. Haar vader staat in de Forbes 400.’

‘Dat tijdschrift lees ik nooit.’

‘Hij is de eigenaar van een of ander softwarebedrijf. Ik weet niet hoe het heet. Hij is miljardair.’

‘O.’

‘Dus mijn eerste gedachte is dat ze met iemand anders is weggegaan. Of dat ze hem heeft vermoord en op de vlucht is geslagen. Of...’

‘Of dat ze is ontvoerd.’

‘Dat ligt voor de hand,’ zei Klosterman.

‘Voor losgeld?’

‘Ja, of anders is het stom toeval.’

Hastings zei: ‘Jemig.’

Hij zag een busje van een nieuwszender voor het huis staan; een knappe jongeman stelde zich op voor de camera en stak donker af tegen de lampen, die een lange schaduw over het gazon wierpen.

Hastings vroeg: ‘Is de familie van het meisje al op de hoogte gesteld?’

Klosterman draaide zich om naar een geüniformeerde agent. Die zei: ‘Ja. Delaney heeft hen gebeld.’

Tegen Klosterman zei Hastings: ‘We moeten heel wat mensen ondervragen. Wil je Howard en Murph voor me bellen?’

‘Tuurlijk.’

Hastings liep terug naar de geüniformeerde agent, die John Baumann heette. Ze kenden elkaar vaag, al waren ze nooit directe collega’s geweest. Brigadier Baumann was nog maar jong, in de twintig, en had zijn strepen nog geen jaar. Hastings was ervan overtuigd dat Baumann de plaats delict al had geruïneerd doordat hij niet doortastend genoeg had opgetreden, maar hij zou zijn hulp nog hard nodig hebben. Dit soort politieprocedures diende je op een bepaalde manier aan te kaarten. Diplomatiek, genuanceerd en tactvol.

‘John,’ zei Hastings, ‘het is hier één grote kolerebende. De helft van de mensen hier weet niet eens waar het PD-inschrijfformulier is. Wil je ervoor zorgen dat iedere agent weet waar het ligt en het tekent? Wat de rest van de mensen betreft, die geen getuige zijn maar alleen maar staan te koekeloeren: we moeten zorgen dat die hier opsodemieteren. En wel nu. Verder wil ik dat de weg wordt afgezet, zodat er niet overal journalisten kunnen rondbanjeren. De eigenaar van dat huis is een of andere hoge pief, dus de kans is groot dat de korpschef of zijn adjudant straks komt opdagen. Als ze dit zien geven ze me op m’n lazer. Dus help me een handje, oké?’

‘Tuurlijk, inspecteur.’

Bij het weggaan gaf Hastings hem een klopje op zijn schouder. ‘Dank je, John.’

Hastings liep terug naar de voorkant van het huis. Sam Fisher stond nog met dezelfde twee mannen te praten als eerder. Fisher draaide zich naar hem om en keek hem aan.

Hastings zei: ‘Ik moet u spreken.’

Fisher aarzelde, maar de twee mannen gingen al een eindje verderop staan.

‘Oké,’ zei Fisher.

‘U beseft dat die jongeman dood is?’

‘Ja, dat weet ik,’ zei Fisher. ‘Het is verschrikkelijk. Gewoon verschrikkelijk.’

‘Kende u hem?’

‘Ja. Hij werkte voor het kantoor.’

‘Als advocaat?’

‘Ja.’

‘Wat weet u over hem?’

‘Hij was een uitzonderlijke jongeman. Een goede advocaat, een harde werker.’

‘Geen problemen, voor zover u weet?’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Drugs, een gokverslaving... dat soort dingen.’

‘Nee. Dat was niets voor hem. Hij had alles mee.’

‘Was hij hier met een dame?’

‘Ja.’

‘Met wie?’

‘Een jongedame die Cordelia Penmark heet. De dochter van Gene Penmark.’

‘Weet u waar ze is?’

‘Ik meen dat ze samen met hem is weggegaan.’

‘Hebt u hen samen zien vertrekken?’

‘Nee, maar iemand anders vast wel. Ze zijn hier samen gekomen, en nadat hij was vertrokken heb ik haar ook niet meer gezien.’

‘Kende u het meisje al?’

‘Nee. Ik heb haar vanavond voor het eerst ontmoet.’

‘Heeft hij of zij hier vanavond ruzie met iemand gehad?’

‘Nee. En volgens mij heeft hij de hele avond niet meer dan één drankje op.’

‘Neem me niet kwalijk, meneer agent?’

Hastings draaide zich om naar een man die net was komen aanlopen.

‘Ja?’

‘Mijn naam is Ross Kauffman. Ik heb hen beiden gesproken, kort voor hun vertrek. Is het meisje dood?’

‘Pardon?’

‘De jongedame, is ze...’

‘Dat weten we niet. We denken dat ze is ontvoerd.’

De man leek overstuur.

Hastings vroeg: ‘Kende u haar?’

‘Nee. Ik heb haar vanavond pas leren kennen.’

‘O, ja?’

‘Ze stond achter het huis een sigaret te roken. Ik wilde zelf ook even roken, dus ben ik naar buiten gelopen en heb een praatje met haar aangeknoopt. Ik ben advocaat, ik werk voor Sam.’

‘Is er nog iets ongebruikelijks voorgevallen?’

‘Nee. We hebben hooguit een paar minuten gepraat. Toen kwam Tom eraan en zei dat hij weg wilde.’

‘Leken ze boos op elkaar?’

‘Boos? Nee, volgens mij niet. Ik denk dat zij liever nog even zou zijn gebleven. Maar dat is giswerk.’ Kaufman voegde eraan toe: ‘Gaat het wel goed met haar?’

‘Dat weten we nog niet. Zou u me misschien uw visitekaartje willen geven, voor het geval ik u nog wat vragen wil stellen?’

Kauffman gaf hem een kaartje. Een man van middelbare leeftijd die van streek leek doordat hij de glimlach van een jong meisje miste.

Klosterman kwam erbij staan. Hastings keerde de twee advocaten de rug toe.

‘George, we hebben het lichaam van de jongeman gecontroleerd. Zijn portemonnee en geld zijn er gewoon nog. Hij is niet beroofd.’

‘O.’

‘En de moeder van het meisje is er.’

5

De vrouw was achter in de veertig. Ze droeg een bril en haar haar was lang, grijs en onmodieus. Ze zag er niet uit als een vrouw die miljarden dollars tot haar beschikking had. Ze zag eruit alsof ze bij een bibliotheek werkte.

Dat dacht Hastings tenminste. Zoals alle rechercheurs moest hij afgaan op een algemene indruk als er niets anders voorhanden was, en op dat moment was dat het geval.

Toen Hastings nog als jonge agent bij de patrouilledienst werkte, was hij een keer op een melding afgegaan van een auto-ongeluk op de I-64 in de buurt van de afslag naar de Kingshighway. Het was zo’n vreselijke botsing tussen een vrachtwagen met oplegger en een auto. Het dak van de auto was er finaal af gerukt; het was een verwrongen, in elkaar gedrukt wrak waar je maar één blik op hoefde te werpen om te weten dat de overlevingskans van de inzittenden nihil was. Zoals hij al had verwacht was de vrouw achter het stuur van de auto op slag dood geweest, en het enige positieve wat je daarbij kon bedenken was dat het snel was gegaan en dat de persoon in kwestie in elk geval niet levend was verbrand.

Een paar minuten later kwam er een man aangereden die vlak bij het wrak stopte, uit de auto sprong en op de ravage af rende. Hastings wist hem tegen te houden voordat hij iets kon zien. De man zei: ‘Mijn vrouw zit in die auto. Mijn vrouw... is ze...’

‘Meneer,’ zei Hastings, ‘u moet echt een eindje uit de buurt blijven.’

En de man vroeg met bevende stem: ‘Ze heeft het niet gered, hè?’ Hij wist het gewoon, zoals alle mensen dat soort dingen gewoon lijken te weten.

Hastings zweeg maar heel even, een moment waarin hij zich afvroeg of iemand anders dit niet kon doen, maar hij wist best dat hij er nu eenmaal was en dat het op hem aankwam. En hij zei: ‘Nee, meneer, ze heeft het niet gered. Het spijt me.’

Het was een akelig, noodzakelijk onderdeel van zijn werk. Het nieuws van een tragedie melden en moeten toezien hoe een arme man werd overvallen door verdriet. Maar het moest gebeuren.

Hastings nam de vrouw mee naar de studeerkamer van Sam Fisher, zodat ze onder vier ogen konden praten. Ze stonden nog toen hij vroeg: ‘Bent u mevrouw Penmark?’

‘Nee, mijn naam is Beckwith. Adele Beckwith. Ik heb mijn meisjesnaam weer aangenomen nadat ik van Cordelia’s vader was gescheiden.’ Ze vroeg: ‘Waar is mijn dochter, inspecteur?’

‘Dat weten we niet, mevrouw. Mogelijk was ze niet bij de jongeman toen...’

‘Toen die werd vermoord?’

‘Ja. Het goede nieuws is dat er tot op dit moment geen aanwijzingen zijn dat ze gewond is geraakt.’

De vrouw staarde hem aan. ‘Geen aanwijzingen? Ze wordt vermist, hè?’

‘Ja.’

‘Weet u waar ze is?’

‘Nee, dat weten we niet. Het spijt me.’

De vrouw ging op de bank zitten. Ze legde haar hoofd in haar handen. Hastings kon zien dat ze beefde.

‘Mevrouw,’ zei hij, ‘trekt u alstublieft geen overhaaste conclusies.’

Ze keek naar hem op, met een gezicht dat vertrokken was van verdriet.

Hastings zei: ‘We zijn ermee bezig.’

‘Bezig... Er ligt daar een jongeman, dood. En u weet niet waar ze is. U weet het niet.’

Nee, dacht Hastings, ik weet het niet. Want het was zijn dochter niet die werd vermist. Hij kon met haar meeleven, maar hij wist niet wat ze doormaakte.

Hij vroeg: ‘Kunt u een paar vragen beantwoorden?’

Na een korte aarzeling knikte ze.

‘Wanneer hebt u haar voor het laatst gesproken?’

‘Eh... gisteren... Ze heeft me gisteren gebeld.’

‘Leek alles goed met haar?’

‘Ja... We hadden het erover wat we met Kerstmis gingen doen...’

‘Was ze ergens over van streek toen u haar sprak?’

Ze worstelde even en schudde toen van nee.

‘Zeker weten?’

Ze knikte.

‘Wilt u hier een andere keer over praten?’

Ze knikte opnieuw.

‘Ik vind het heel erg voor u, mevrouw Beckwith. We doen er alles aan om ervoor te zorgen dat ze weer thuiskomt. Oké?’

‘Oké.’

‘Ik ga even een agent halen die u gezelschap kan houden. Goed? Iemand die een poosje bij u kan blijven. Oké?’

‘Oké.’

Hij liep naar de voorkant van het huis om agent Annie Soames te halen. In zijn beleving was het geen seksisme om een vrouwelijke agent te vragen een andere vrouw te troosten. Uit ervaring wist hij dat het werkte, en er waren maar weinig agenten die dat zouden bestrijden, of het nu mannen of vrouwen waren. Hij had Annie net naar binnen gebracht toen hij Murph zag, die op hem af kwam rennen.

Rechercheur Tim Murphy – Murph the Surf – had een bouw die je bijna tenger zou kunnen noemen. Maar hij beschikte over het typische onbevreesde, dreigende air dat in het DNA van Ierse agenten besloten lijkt te liggen. Ooit had Hastings meegemaakt dat hij met één vinger een man wenkte die twee keer zo groot was als hij en zei: ‘Hier komen’, en dat de man nog gehoorzaamde ook. Bevend als een riet. Onder zulke omstandigheden had Murph totaal geen last van gebrek aan zelfvertrouwen.

Voor het huis zei Murph: ‘George. We hebben de vader van het meisje aan de lijn. Je kunt maar beter even met hem gaan praten.’

Hastings liep achter Murph aan naar de commandopost die was opgezet nadat Hastings de jonge brigadier een preek had gegeven. Murph overhandigde hem een telefoon.

‘Met inspecteur Hastings.’

‘Inspecteur? Hebt u daar de leiding?’

‘Ja, meneer. Voorlopig wel.’

‘U spreekt met Gene Penmark. Ik ben Cordelia’s vader.’

‘Ja, meneer.’

‘Ik heb zojuist een telefoontje gekregen van een man die beweert dat hij mijn dochter heeft.’

6

Voordat hij iets kreeg met Lexie was Gene Penmark nog nooit van zijn leven naar een society-evenement geweest. Hij bezat niet eens een smoking. Hij had er waarschijnlijk wel ooit een gedragen, tijdens het eindfeest van de middelbare school, maar dat was al lang geleden. Zo was Gene: in heel veel opzichten briljant, in andere opzichten onnozel. Zijn wereld bestond uit halfgeleiders en software, microchips en processors, niet uit kunst, wijn en mensen. Voor Lexie was hij een werk in uitvoering.

Gene Penmark was nog getrouwd met Adele toen hij Lexie Lacquere leerde kennen. Lexie had hem gebeld om een afspraak te maken voor een interview voor Channel 9. Ze hadden elkaar hooguit een uur gesproken. Maar in dat uur was er in Gene Penmark iets ontwaakt. Hij was geen ervaren man. Adele was zijn eerste minnares, en vrouwen hadden nooit belangstelling voor hem getoond. Maar Lexie Lacquere had wel interesse getoond. Tenminste, hij dacht van wel. Zíj had het initiatief genomen. Zíj had hém mee uit eten gevraagd. Binnen een paar maanden was hij van Adele gescheiden, en zodra de wet het toestond trouwde hij met Lexie Lacquere.

Het was nu acht jaar later en inmiddels bezat hij wel een smoking. Van Armani. En hij leek het zowaar leuk te vinden om naar society-evenementen te gaan. Hij zei tegen Lexie dat het hem zonder haar nooit zou zijn gelukt.

Vanavond waren ze bij de familie Carpenter thuis, in de wijk Kingsbury in St. Louis. Een vrijstaand huis van drie verdiepingen in de buurt van het oude Pulitzer-huis. Jo Carpenter en Lexie deelden het voorzitterschap van de operettevereniging van St. Louis. Ze vormden een contrast: Jo – vijfenvijftig, en het was haar aan te zien – in een klassieke grijze jurk met een zwart satijnen omslagdoek om haar volslanke figuur. Lexie: een smal middel, pronte, kunstmatige borsten die goed uitkwamen in de roodbruine strapless jurk die ze droeg, gebruinde schouders, blakend van gezondheid. Eenenveertig en lekker in haar vel, dat was Lexie. Jo Carpenter kwam uit de sociale kring die ‘oud geld’ werd genoemd, of wat daar in St. Louis tegenwoordig voor moest doorgaan. Oud geld kwam niet voor in Lexie Penmarks stamboom. Absoluut niet.

Maar ze leerde snel. Ze was niet eens verbaasd toen een gast haar influisterde dat Jo’s toost eerder die avond – ‘Laten we vanavond frivool zijn’ – van iemand anders was gestolen. Lexie beet op haar tong om niet te zeggen: ‘Dat verbaast me niets’, of zoiets kwetsends. Haar tevreden glimlach zei genoeg, meende ze.

Toch was het een aangenaam feestje. Er werd gedronken van de wijn en geknabbeld aan de hapjes van de cateraar. Overal stonden gasten te praten en zich min of meer te gedragen zoals van hen werd verwacht. De Glenns gedroegen zich als de Glenns. De Harrissen gedroegen zich als de Harrissen. De Carlsons gedroegen zich als de Carlsons. Hirsch, het plaatselijke congreslid, probeerde de vrouw van een arts te versieren, die half zo oud was als hij. Pam Willits had te veel gedronken en vertelde aan iedereen die het horen wilde dat haar eerste echtgenoot homo was en dat ze dus wist waar ze het over had. Ray Wharton, die uit was op een relletje, begon geïrriteerd te raken omdat de conservatieven op het feestje weigerden toe te happen toen hij zei dat er een impeachmentprocedure moest worden ingesteld tegen Bush.

Lexie Penmark genoot er met volle teugen van. Dit was een wereld waarin ze zich op haar gemak voelde. Mensen die glimlachten, lachten, praatten. Ze beschouwde het niet als werk.

Ze keek naar haar man, aan de andere kant van de kamer. Hij was in het gezelschap van drie andere mannen en een vrouw. Zo te zien stond hij bijna ontspannen met hen te praten. Dat was mooi. Toen ze pas getrouwd waren liep hij op feestjes altijd als een hondje achter haar aan. Of verwachtte hij dat ze de hele tijd bij hem bleef. Alsof hij bang was om alleen te zijn. Uiteindelijk had ze hem geleerd dat hij zich zonder haar ook wel kon redden. Dat de mensen vanzelf naar hem toe zouden komen als hij lang genoeg op dezelfde plaats bleef staan. Zo werkte het nu eenmaal.

Nu moest hij lachen. Getver, dacht Lexie. Zijn tanden. Of liever: de stand van zijn kaak. Hij zag er nooit aantrekkelijk uit wanneer hij lachte. Het flatteerde hem niet. En waarschijnlijk was dat niet zo eenvoudig te corrigeren, een terugwijkende kaak. Misschien, dacht Lexie, was het beter om er niet aan te denken.

Ze zag dat de glimlach op zijn gezicht afwezig werd. Hij sloeg zijn ogen neer en stak zijn hand in de zak van zijn jasje.

O jezus, hij ging zijn mobieltje opnemen.

Lexie had hem keer op keer verteld dat hij zijn mobieltje niet mocht meenemen naar dit soort gelegenheden. ‘Je bent geen arts op de spoedeisende hulp,’ had ze gezegd. ‘Je hebt geen 24-uursdienst.’

Maar dat soort dingen kreeg ze hem niet aan het verstand gepeuterd. Het klonk misschien als een cliché, maar technologie was zijn grote liefde. Gadgets. Díngen. Zonder voelde hij zich nooit helemaal op zijn gemak.

Nu hield hij het mobieltje bij zijn oor. De mensen om hem heen dempten hun stem toen hij opnam.

Lexie zag zijn gezichtsuitdrukking veranderen.

‘Meneer Penmark?’

‘Ja. Met wie spreek ik?’

‘Gene Penmark?’

‘Ja,’ zei Gene, en nu verhardde zijn gezicht. ‘Hoe komt u aan dit nummer?’

‘Dat heb ik gekregen van uw dochter, meneer Penmark. Ze is hier, bij mij.’

‘Mijn dochter? Met wie spreek ik?’

Uit zijn ooghoek zag Gene dat zijn vrouw inmiddels naast hem stond.

Het was de stem van een jongere man. Misschien net dertig geweest, waarschijnlijk nog niet eens. Hij zei: ‘Mijn naam doet er niet toe. Het belangrijkste is dat u gelooft dat ik haar heb. Hier. Ik laat u met haar praten. Heel even.’

Het bleef even stil. Gene Penmark keek zijn vrouw aan, terwijl hij luisterde naar wat gestommel. Wachtte tot er een eind zou komen aan de grap. Een poets. Net als die keer dat iemand had geprobeerd een taart in zijn gezicht te gooien toen hij aan Ohio State een slotrede gaf.

Toen hoorde hij haar.

‘Pap, met mij.’

‘Cordelia?’

‘Ja.’

Het was haar stem. Maar ze klonk gespannen. Niet paniekerig; daarvoor praatte ze... nou ja, te langzaam.

‘Pap... ze... ze hebben me.’

‘Cordy? Cordy!’

Weer een stilte.

Toen kwam de jongeman weer aan de lijn: ‘Oké, Gene, zo is het wel even genoeg. Is het je opgevallen dat ze een beetje traag praatte? We hebben haar iets gegeven om haar tot bedaren te brengen. Niets heftigs, gewoon een beetje kalmeringsmiddel. Ze heeft namelijk nogal wat meegemaakt. Heb je het journaal gezien?’

‘Het journaal?’

‘O, nou ja, kennelijk dus niet. Ach, zodra je het nieuws ziet zul je begrijpen wat ik bedoel. Maar voorlopig begrijp je in elk geval dat we haar hebben.’

‘Ik geloof je niet.’

‘Niet? Gene, wat heb jij toch? Ben je zo verstrikt geraakt in je eigen technologie dat je je eigen oren niet kunt geloven? Dat was je dochter die je net aan de lijn had.’

‘Misschien.’

Er viel een stilte.

Gene zei: ‘Hallo?’

‘Ja, ik ben er nog, Gene. Je maakt het er niet gemakkelijker op.’

‘Dat begrijp ik niet.’

‘Dat komt nog wel,’ zei de man.

7

Penmark vertelde Hastings over het telefoongesprek dat hij met de jongeman had gevoerd. Hij zei erbij dat hij het niet erg serieus had genomen, tot hij thuiskwam en op het journaal zag dat Tom Myers was vermoord. Penmark zei: ‘Ik weet nog dat ik hem een keer heb ontmoet.’

Hastings vroeg: ‘Bent u nu thuis?’

‘Ja,’ antwoordde Penmark. ‘Samen met mijn vrouw.’