‘Via een omvangrijke cast aan personages en met groot gevoel voor ritme en compositie voert Hunt de lezer mee naar een overtuigende ontknoping. Waardering: ****’ – AD

‘James Patrick Hunt is een nieuwe ster aan het Amerikaanse thrillerfirmament. […] Veel in De verraders doet denken aan de stijl van Chandler en Leonard […] Er zit een aantrekkelijke vaart in het verhaal, en Hunt slaagt erin de klassieke Amerikaanse thrillerstijl te moderniseren.’ – Trouw

‘Scherpe, levensechte dialogen kenmerken dit eerste boek in zijn reeks rond inspecteur Hastings […] het leest als een tierelier. Een klassiek verhaal vol gewetenloze dealers, louche advocaten, koele huurmoordenaars en corrupte agenten. Mét de nodige verrassingen. Een prima boek. Het lijkt me dan ook een uitstekend idee om ook de volgende delen van de reeks in het Nederlands te vertalen. Waardering: ****’ – VN Detective & Thrillergids

‘Retestrakke misdaadroman […] In volle vaart sleurt hij de lezer door een goedgeschreven verhaal met uitmuntende dialogen. Waardering: ****’ – Veronica Magazine

‘Hunt heeft in De verraders nog geen 300 pagina’s nodig om, in een onthaaste stijl, een gelaagd verhaal te vertellen dat staat als een huis. Waardering: *****’ – Het Parool

‘Complex, volledig overtuigend en zinderend, De verraders doet denken aan het beste van Elmore Leonard […] Ja, zo goed is het.’ – George Pelecanos

‘Maak maar vast een plankje vrij voor de boeken van Hunt. Hij is de real deal.’ – Booklist

James Patrick Hunt

De verraders

Literaire thriller

Vertaald door Sandra van de Ven

Uitgeverij L.J. Veen

Amsterdam/Antwerpen

© 2010 Nederlandse vertaling Sandra van de Ven en Uitgeverij L.J. Veen

Oorspronkelijke titel The Betrayers

Oorspronkelijke uitgave Minotaur Books, NewYork

Omslagontwerp Roald Triebels

NUR 332

E-BOOK ISBN 978 90 204 1128 7

Deze digitale editie is gemaakt naar de 2e druk 2011 met ISBN 978 90 204 1090 7

ljveen.nl

Voor al mijn nichtjes

Dan is er het feit dat landverraad een poging is te leven zonder vaderlandsliefde, iets waartoe de mensheid niet in staat is, net zomin als zonder liefde voor de familie.
Rebecca West

1

De twee agenten van de regionale politie zaten voor in de surveillancewagen te kijken naar de man die ze zojuist aan de kant hadden gezet en die in de gloed van de koplampen stond, en profil; hij stond stil, zoals ze hem hadden opgedragen, maar hij balde en ontspande telkens zijn vuisten omdat hij bang was en stoned en het hem moeite kostte om zich niet te verroeren.

Enkele minuten eerder hadden de agenten hem aan de kant gezet omdat hij 68 had gereden waar je 55 mocht.

Om 20.43 uur had agent Chris Hummel aan de centrale gemeld dat ze een Chevy Suburban uit 1999 met het kenteken KAY-6705 aan de kant hadden gezet, waarna hij was uitgestapt om met de jongeman te gaan praten. Hij had hem enkele vragen gesteld en was weer ingestapt om met zijn jonge partner te bespreken hoe ze het verder moesten aanpakken. Hummel zat achter het stuur.

De centrale meldde zich. De telefoniste had het rijbewijs en kenteken van de bestuurder gecontroleerd, maar de man was geen bekende van de politie en er stond geen opsporingsbevel open.

Agent Hummel zei: ‘Godsamme.’ Teleurgesteld. Tegen zijn collega naast hem zei hij: ‘Kijk nou. Die is toch zo stoned als een garnaal?’

Agent Wade Childers antwoordde: ‘Ja. Moet je zijn handen zien.’

Avond. Koud buiten, met een lichte mist die niet binnen afzienbare tijd zou overgaan in regen. Begin november. Uit de radio in de surveillancewagen klonk hiphopmuziek. De ruitenwissers zwiepten met intervallen heen en weer tussen hen en de man die ze hadden verzocht uit zijn auto te stappen en voor de surveillancewagen te gaan staan.

De agenten waren allebei in de twintig; Childers voorin, Hummel achterin. Dit was Hummels achtste jaar bij de politie; hij was hard en cynisch, maar nog niet uitgeblust. Hummel was getrouwd en had twee kinderen. De oudste was van zijn vrouw uit haar eerste huwelijk; Hummel had hem een jaar nadat hij met de moeder van de jongen was getrouwd geadopteerd. Het tweede kind was van hen samen. Hij volgde twee opleidingen aan de universiteit van Missouri-Saint Louis en hoopte voor zijn dertigste zijn bachelor in het strafrecht te behalen.

Agent Wade Childers was pas vierentwintig, en dat was hem aan te zien. Hij was niet getrouwd, maar had wel een serieuze relatie met een vrouw die hij al vanaf zijn veertiende kende. Childers werkte inmiddels tien maanden bij de politie. Een groentje, bezig aan zijn eerste jaar; hij zat nog in zijn proeftijd. Voor hem gold hetzelfde als voor veel andere jongemannen: wat hem vooral trok waren de attributen, het gereedschap van de politie. Het uniform, de auto’s, de pistolen, de handboeien, de pepperspray, de gummiknuppels, gewone en telescopische; wat Chris Hummel ‘het fokking speelgoed’ placht te noemen.

Childers voelde zich ook aangetrokken tot de kick van het politiewerk, het ronduit bedwelmende effect dat je ervoer wanneer je je naar de plaats van een misdrijf spoedde: een brand, een schietpartij, een beroving. Wat er precies was gebeurd deed er niet eens zoveel toe; wat ertoe deed was dat er iets gebeurde en dat je erbij was. Je was erbij en je handelde het af omdat niemand anders wist hoe dat moest. Die kick weekt jongemannen los van andere beroepen die beter betalen, redelijkere werktijden kennen, beter verenigbaar zijn met een huwelijk en een gezin, waarin de kans nihil is dat je wordt beschoten of aangeklaagd of in een opwelling wordt ontslagen door een hoofdinspecteur die bang is dat jouw kroonjuwelen misschien wel groter zijn dan die van hem. Wade Childers was nog maar vierentwintig en stond niet stil bij de psychische gevaren van het werken bij de politie. Hij dacht niet na over de paranoia of burn-out of stress die het kon opleveren als je getuige was van dood en geweld en wreedheid en onrecht. Hij dacht niet aan bestuurlijk gekrakeel en politieke spelletjes en harteloze bureaucratie. Wade Childers vond werken bij de politie cool en had medelijden met iedereen die niet de kans kreeg om te doen wat hij deed. Kortom, Wade Childers was een erg jonge politieagent.

Ze stonden op een parkeerplaats aan Manchester Road in het district St. Louis. Auto’s raasden voorbij, maar namen in meerdere of mindere mate gas terug wanneer ze de stilstaande politiewagen met de rode en blauwe zwaailichten passeerden. Vlakbij waren een doe-het-zelfwinkel, Ace Hardware, en een discountwinkel, Dollar General, allebei al gesloten.

Chris Hummel zei: ‘Het is wel een flinkerd.’

De man die buiten in de novembermist stond was inderdaad fors. Veel groter en zwaarder dan Chris Hummel. Maar als de man in het licht van de koplampen zich fysiek in het voordeel voelde ten opzichte van agent Hummel, liet hij daar niets van blijken. Als hij dat gevoel al had gehad, was dat overgegaan toen Hummel hem opdroeg uit te stappen en uit te leggen wie hij was en waar hij naartoe ging. Hummel was ongeveer 1,75 meter lang en woog hooguit 75 kilo, maar hij had een stem en een houding en een lichaamstaal waardoor mensen zich lieten intimideren. De nieuweling Wade Childers – die eveneens groter en forser was dan Hummel – keek naar zijn collega en voelde een mengeling van afgunst en bewondering. Hoe? Hoe leer je zoiets? Of word je er gewoon mee geboren?

Eerlijk was eerlijk, in al die jaren dat hij nu bij de politie was, had agent Hummel maar één keer zijn dienstwapen hoeven trekken. Dat was toen hij zag dat een man zich omdraaide naar de achterbank van zijn auto en reikte naar een glanzend voorwerp dat Hummel had aangezien voor een geweer. Er volgde veel gegil en geschreeuw van bevelen en waarschuwingen, en de man stapte uit de auto en ging op zijn buik op de grond liggen. Het voorwerp dat hij had geprobeerd te pakken bleek een aluminium honkbalknuppel te zijn. Hummel was blij dat hij de man niet had doodgeschoten.

Agent Hummel was geen pacifist. Zoals de meeste politieagenten die niet in het bestuur van een politievakbond zitten, was hij het type rechtse Republikein dat de gevestigde Republikeinen het liefst op de achtergrond willen houden. Zo was Hummel bijvoorbeeld tegen het sturen van een reguliere strijdmacht naar Irak omdat hij ervan overtuigd was dat het gemakkelijker – en in zijn optiek humaner – zou zijn geweest om de broeinesten van rebellen met twee of drie atoombommen in net zoveel dagen plat te bombarderen en met een schone lei te beginnen. Maar los van zijn salonpolitiek beschikte hij over een prima intuïtie. Hij wist precies wanneer hij druk moest uitoefenen en hoeveel, en wanneer het verstandiger was om te maken dat hij wegkwam.

Nu vertelde zijn intuïtie hem dat de man in het licht van de koplampen een drol was, een verslaafde, altijd en eeuwig op zoek naar de kick van een snuif methamfetamine. Met de juiste aanmoediging kon de man hen waarschijnlijk naar een methlab leiden.

Hummel zei: ‘Ik kan het aan hem ruiken.’

Childers vroeg: ‘Oké, hoe wil je het dan aanpakken?’

‘Weet ik niet,’ zei Hummel. ‘Moet je zijn shirt zien.’

‘Ja. Wat is dat?’

Ze zagen een bruine vlek op het witte tennisshirt van de man.

Hummel zei: ‘Dat vroeg ik hem ook al. Hij zei dat hij er een gat in had gebrand.’ Agent Hummel zuchtte. ‘Kijk hem nou. Ik weet niet of hij high is of gewoon achterlijk… Hé, wat doet hij nou? Staat hij te zingen?’

‘Ja. Hij staat te zingen.’

‘Verdomme nog aan toe.’

‘Moet je zijn handen zien. Eén bonk spanning.’

‘Ja. Zeg dat wel.’

‘Ik zit gewoon te wachten tot hij omvalt. Zo te zien kan hij elk moment buiten westen raken.’

‘Jemig, en hij staat er pas vijf minuten.’

‘Ja, maar naderhand zal hij beweren dat het twee uur was.’

Na een korte stilte zei agent Hummel: ‘We kunnen hem niets maken.’

De jongeman in het licht van de koplampen stond zo te zien nog steeds in zichzelf te zingen of te neuriën. Naar de weg gekeerd, zodat de linkerhelft van zijn gezicht zichtbaar was voor de agenten achter de voorruit van de surveillancewagen.

Hummel zei tegen Childers: ‘Wat dacht je ervan: als ik heel voorzichtig uitstap, hem heel stilletjes van achteren benader, hem zich helemaal kapot laat schrikken?’

Hij voegde de daad bij het woord. Agent Wade Childers bleef in de surveillancewagen zitten en keek naar de voorstelling, waarin Chris Hummel de man van achteren besloop alsof hij hem wilde versieren. Wade Childers glimlachte toen hij zag dat Chris iets in het linkeroor van de man zei, en lachte hardop toen de man een sprongetje maakte van schrik – wie is dat? – terwijl Chris al die tijd onder zijn pet zijn uitgestreken gezicht behield. Chris praatte nog even met de man voordat hij hem weer in de Suburban liet stappen en naar huis liet gaan. En weer vroeg Wade Childers zich af hoe agent Hummel het voor elkaar kreeg.

Hummel stapte weer in de surveillancewagen, gaf aan de centrale de code 10-8 door en voegde in tussen het verkeer.

In een rustig tempo reden ze over Manchester Road en hielden zo het verkeer voor en achter zich onder controle; de andere bestuurders bleven zorgvuldig onder de maximumsnelheid en stopten hun bierblikjes weg, uit het zicht. De surveillancewagen passeerde de kleuren en lichtjes van de Amerikaanse middenstand: videotheken, fastfoodrestaurants, supermarkten met blauw-witte gevels.

Hummels mobieltje ging over en hij nam op.

Childers keek niet naar Chris, want hij wilde niet dat die zou denken dat hij meeluisterde, al deed hij dat natuurlijk wel. Ze hadden nachtdienst en moesten lange perioden van verveling overbruggen. Hij kon niet horen wat degene aan de andere kant van de lijn zei, maar Chris was duidelijk te verstaan.

‘Hm-hm… Hm-hm… Hm-hm. Dat snap ik ook wel… Schat, daar kan ik op dit moment niets aan doen… Kan ik op het moment niets aan doen… Hè…? Nee, die zwarte herinner ik me niet… Nee, nog steeds niet… Oké… Dan doe je dat toch… Oké. Dag.’

Hummel stopte het mobieltje terug in zijn jaszak.

‘Dat was mijn vrouw,’ zei hij. ‘Ze is pissig op me.’

Childers vond niet dat hij kon vragen waarom, dus zei hij alleen maar: ‘O, ja?’

Hummel zei: ‘We zijn met het fokking huis bezig. De keuken.’ Hij zuchtte. ‘Kutkeukenkastjes.’ Hij zei het op een toon alsof het een enge ziekte was. ‘Heb je ooit keukenkastjes moeten uitzoeken?’

Wade Childers antwoordde: ‘Nee.’

‘Breek me verdomme de bek niet open over keukenkastjes. Als ze over keukenkastjes beginnen, kun je maar beter meteen bukken en je enkels vastpakken.’

‘Duur, bedoel je?’

‘Duur? Alsof je door een sprinkhanenplaag wordt geteisterd. Ze vreten je kaal.’

‘Ze… De installateurs, bedoel je.’

‘Ja. Plichtsgetrouw bijgestaan door mijn vrouw.’

De jonge Wade Childers vroeg: ‘Kun je niet gewoon nee zeggen?’

Die vraag maakte agent Hummel nerveus. Hij had de deur op een kier gezet door zijn frustratie kenbaar te maken aan zijn jonge collega, van wie hij wist dat die tegen hem opkeek. Hij was Wades praktijkbegeleider en hij mocht het respect van de jonge agent niet verspelen. Zou de jongeman denken dat de stoere Chris Hummel zich door zijn vrouw liet koeioneren? Dan kon hij dat misverstand maar beter meteen uit de wereld helpen.

Hummel vroeg: ‘Man, geloof je soms ook nog in sprookjes? Denk je soms dat ik wil scheiden? Mijn kinderen nooit meer wil zien? Als je trouwt en kinderen krijgt, dan moet je dit soort ellende verdragen. Ik zal je vertellen hoe het zit. Een halfjaar geleden heb ik een motor gekocht, een Kawasaki Ninja. Niets bijzonders. Uit 2001. Vier mille voor betaald. Koopje, toch? Maar die motor gaat me uiteindelijk iets van veertigduizend dollar kosten. Weet je waarom? Omdat m’n vrouw hem ziet en zegt: Oké, nu ben ik aan de beurt om iets aan te schaffen. Maar – en dat flikken vrouwen wel vaker – ze zegt dat een nieuwe keuken, in tegenstelling tot mijn motor, iets is waar we allemaal wat aan hebben. Het is geen egoïstische aankoop, zegt ze dan. Dus ik krijg een motor en zij krijgt fokking keukenkastjes. Die ongeveer tien keer zoveel kosten als de fokking motor.’ Hij zweeg even terwijl Wade Childers lachte. ‘Dat is niet om te lachen.’

Op dat moment werden ze links gepasseerd door een auto die minstens 110 reed, binnen de bebouwde kom. Een Nissan Pathfinder, die zo dicht voor hen weer invoegde dat Hummel even op de rem moest trappen; ze hoorden de banden van de Nissan piepen en zagen hoe hij op hen uitliep.

‘Jezus!’ zei agent Childers.

Hummel zei: ‘Actie’, zette de sirene en de zwaailichten aan en trapte het gaspedaal helemaal in.

Daar was hij: de kick van de achtervolging. Brandende zwaailichten, gillende sirene, de weg die op hen afkwam, rijzend en dalend als op het scherm van een videospelletje. De spanning, het plotselinge vooruitzicht van een prooi, de vastberaden opwinding die de hond van zijn neus naar zijn borst voelt trekken terwijl hij achter het konijn aan jaagt.

Childers nam contact op met de meldkamer om door te geven dat ze de achtervolging hadden ingezet op een Nissan Pathfinder, kenteken nog onbekend. Ze wisten hem bij te halen en zetten groot licht op, zodat het door de achterruit naar binnen scheen.

De auto nam gas terug.

Childers zei: ‘Nu ziet hij ons.’

Hummel zei: ‘Hij is stoned. Of dronken.’

De Nissan Pathfinder ging steeds langzamer rijden. Maar hij stopte niet. Alsof hij op weg was naar een begrafenis, onder begeleiding van de politie.

Hummel vroeg: ‘Wat heeft die kerel, verdomme? Ga aan de kant, klootzak.’

De Pathfinder reed nog een kleine kilometer door.

Hummel knipperde met de koplampen, zodat het licht van achteren de auto binnenscheen, wetend wat voor effect dat had op de gemiddelde beschonken bestuurder: die werd er bang van.

De Pathfinder reed rechtsaf een zijstraat in, weg van het drukke verkeer en de straatlantaarns, op de voet gevolgd door de surveillancewagen. Eindelijk stopte de Pathfinder, en de surveillancewagen kwam er vlak achter tot stilstand.

Wade Childers had gemengde gevoelens. De opwinding van de achtervolging raasde nog door hem heen, en het speet hem dat die al zo snel voorbij was. Een dronkenlap, meer was het niet.

Beide agenten stapten uit de surveillancewagen en liepen op de auto af, Hummel naar de bestuurderskant en Childers naar de passagierskant. Ze bereikten de voorkant van de wagen en zagen de man die achter het stuur zat. Zo te zien was hij rond de veertig.

Hummel zei: ‘Goedenavond, meneer.’ Op die gezagvolle toon van hem, iets luider dan gespreksniveau, maar niet schreeuwerig.

‘Ja?’ vroeg de man. Het leek hem bijzonder weinig te doen dat hij aan de kant was gezet.

Hummel keek hem recht aan, zweeg even voor het effect en vroeg: ‘Hebt u soms haast?’

‘Wat nou?’ vroeg de man. ‘Reed ik soms te hard of zo?’

Hummel bestudeerde de man achter het stuur. Dik, donker haar, ouderwetse bakkenbaarden… drollenluchtje. Hummel dacht: schorem. Gevaar. Dat voelde Hummel aan zijn water, als iedere doorgewinterde politieagent.

‘Vriend,’ zei Hummel, ‘te hard is zwak uitgedrukt. Roekeloos komt dichter in de buurt. Stapt u maar even uit.’

‘Ah, fuck,’ zei de man. ‘Moet dat nou?’

‘Nu.’

De man opende het portier en stapte uit. Hij keek naar Childers, in de verwachting dat die iets zou doen. Dat deed hij ook. Hij liep voor de Pathfinder en de bestuurder langs en ging naast Hummel staan. De man liet zijn handen langs zijn zij hangen.

Hummel vroeg: ‘Hebt u gedronken?’

‘Nee, ik heb verdomme niet gedronken.’

Hummel vroeg: ‘Bent u stoned?’

‘Hè?’

‘Bent… u… stoned?’ vroeg Hummel streng.

‘Man, waarom loop je me te fokken?’

Hummel zei: ‘Let een beetje op uw taal, vriend. Als u zo doorgaat, slaan we u in de boeien en pakken we de tasers erbij.’

Bijna leek het of de man glimlachte. ‘Hé,’ zei hij met zijn handen in een verzoenend gebaar geheven. ‘Ik was alleen maar een eindje aan het rijden, weet je.’

‘Dat hebben we al vastgesteld, dat u een eindje aan het rijden was,’ zei Hummel. ‘Mijn vraag is…’

Er kwam een zwarte Pontiac Bonneville aangereden die achter hen snel tot stilstand kwam. De bestuurder van de Pathfinder deed een stap achteruit, en nog een, en nog een. De agenten hoorden de motor van de Pontiac, de banden die piepten op het wegdek, keken naar links en zagen het, maar ze konden hun ogen niet geloven, want het was al gebeurd voordat ze het in de gaten hadden: een man op de achterbank van de Pontiac, niet meer dan tweeënhalve meter bij hen vandaan, stak een stomp machinegeweer door het raampje naar buiten, haalde de trekker over en doorzeefde de twee agenten voordat ze een kik konden geven of naar hun dienstwapen konden grijpen. Het gebulder van geweervuur, lichtflitsen die het donker uiteenreten toen de patronen zich met verwoestende kracht in de agenten boorden, hen deden schokken, hen ruggelings tegen de Pathfinder smeten.

Het geweervuur stopte.

De bestuurder van de Pathfinder liep naar de passagierskant van de Pontiac en stapte in. Hij sloot het portier en de auto reed weg.

2

Met brullende motor scheurde de auto weg, alsof de mannen die achter hen op de grond lagen als zombies zouden opstaan en een schot hagel door de achterruit zouden afvuren. Maar ze waren dood – ze hadden het met eigen ogen gezien –, ze waren dood en het had helemaal geen zin om bij het wegrijden plankgas te geven als een stel opgefokte junkies na hun eerste gewapende overval. In paniek. Dat deed de bestuurder nu, en als hij zo doorging, kwamen ze allemaal in de cel of onder de groene zoden terecht.

‘Christus!’ zei Jimmy. ‘Nou stop je verdomme alweer niet bij een stopbord!’

‘Sorry…’

‘Wil je soms worden aangehouden? Rij goddomme eens wat rustiger.’

‘Sorry…’

‘Hou op met sorry zeggen en doe het gewoon.’

De knul, die Eddie Cunningham heette, omklemde het stuur alsof hij bang was te vallen. Hij wist niet of de man naast hem op dit moment een pistool op hem gericht hield. Hij had Jimmy wel eerder met een wapen gezien. In een opslagruimte achter in een café-restaurant had Eddie een keer gezien dat Jimmy een pistool in de mond van een man stak. Toen vond Eddie dat nog grappig. De man met het pistool in zijn mond had groot ingezet op een wedstrijd van de Lakers, had verloren en was nu te laat met terugbetalen. Jimmy liet de man gaan zodat hij de volgende dag kon terugkomen met het geld plus honderd dollar extra, excuusgeld. Jammer. Eddie had het nog nooit zien gebeuren dat iemand een kogel in zijn mond kreeg.

Vanaf de achterbank zei Dillon: ‘Jimmy, doe nou een beetje rustig, ja? Je maakt het alleen maar erger. Eddie, gewoon rijden alsof we net bij een honkbalwedstrijd vandaan komen.’

Bij het volgende stopbord nam Eddie gas terug. Ze reden nog steeds door een woonwijk, met donkere straten geflankeerd door bomen. Een smalle straat met auto’s die langs de stoep geparkeerd stonden, en dicht op elkaar gebouwde, bakstenen huizen.

Dillon zei: ‘Dat is beter.’

Dillon keek in de achteruitkijkspiegel. Niets. Hij stopte het machinegeweer in een tas van zwart leer. De tas maakte hij dicht en zette hij achter zijn voeten op de grond.

Bij de volgende afslag ging Eddie rechtsaf, een straat in met nog meer stopborden. Het waren maar borden, maar nu naderde hij ze alsof het grensovergangen waren. Langzaam en voorzichtig. Eindelijk verlieten ze de woonwijk en reden ze in noordelijke richting Watson Road op. Die volgden ze tot aan Litzinger, die ze in westelijke richting volgden tot aan de 67. Eddie stopte voor het stoplicht, wachtte tot het op groen sprong en sloeg weer af naar het noorden. Hij reed boven de maximumsnelheid, maar zorgde ervoor dat hij niet harder ging dan het overige verkeer. Hij paste zich aan. Alsof hij net bij een honkbalwedstrijd vandaan kwam.

Jimmy Rizza stak een sigaret op. Met het knopje opende hij het elektrisch bedienbare raam op een kiertje. Hij nam de sigaret in zijn rechterhand en zette zijn elleboog op de armleuning. Het briesje zoog de rook de auto uit. Er kwam geen regen naar binnen, maar ze konden de koelte en de vochtigheid voelen en de geluiden van het avondverkeer horen.

Dillon vroeg: ‘Voel je je nu beter, Jimmy?’

‘Ja. Stukken beter.’

Dat was een standaardgrapje van hen. Een hele tijd geleden, in een café in Chicago, had een agent van de staatspolitie, die geen dienst had, Jimmy ‘rooie’ genoemd – Jimmy’s moeder was Iers – en toen was Jimmy ontploft. Dillon had hem het café uit gesleurd voordat hij de agent zou vermoorden en ze allemaal in de bak belandden. Eenmaal buiten hadden Dillon en zijn vrienden Jimmy sussend toegesproken en hem ervan overtuigd dat ‘rooie’ een koosnaampje was. ‘Niet als iemand als hij het zegt,’ zei Jimmy. Er verstreken enkele minuten, Jimmy stak een sigaret op, keek naar het raam van het café en zei: ‘Oké, nu voel ik me beter.’ Misschien stak hij de draak met zichzelf.

Nu zei Dillon: ‘Je doet het prima, Eddie. Ja toch, Jimmy?’

Op de passagiersstoel draaide Jimmy Rizza zich om naar Eddie. ‘Ja,’ zei Jimmy. ‘Sorry dat ik zo tegen je tekeerging. Ik ben nogal lichtgeraakt. Niet persoonlijk bedoeld.’

‘Geeft niks,’ zei Eddie.

‘Het komt door die kutagenten,’ zei Jimmy. ‘Daar werd ik helemaal opgefokt van.’

Dillon vroeg: ‘O, ja?’

‘Ja. Ze moeten me geen “vriend” noemen.’

Even zei niemand iets, maar toen zei Eddie: ‘Het lef.’

Vijfendertig minuten later reed Eddie de Pontiac het parkeerterrein op van het leegstaande gebouw van een racketbalclub in Bridgeton. Er stonden nog twee auto’s op het terrein: een zwarte Oldsmobile die vanuit de verte sterk op de Pontiac leek, en een groene tweedeurs Jeep Cherokee. Eddie parkeerde de Pontiac een paar meter bij de Oldsmobile vandaan.

Jimmy keek naar de Cherokee. ‘Is dat jouw wagen?’

‘Ja,’ antwoordde Eddie.

Jimmy smeet zijn peuk het raam uit en drukte op het knopje om het dicht te doen.

Jimmy zei: ‘Het was niet de bedoeling dat je hem hier zou parkeren. Je zou hem een eindje verderop neerzetten en ernaartoe lopen.’

‘Het regende toen ik hier aankwam,’ zei Eddie.

Op de achterbank haalde Mike Dillon een .22 uit zijn jaszak, zette de loop tegen Eddies achterhoofd en haalde de trekker over. Eddie zakte voorover, en Dillon joeg hem nog vier kogels door het hoofd.

Dillon vroeg: ‘Help je me even hem in de kofferbak te leggen?’

‘Oké,’ zei Jimmy. ‘Heb je een schop?’

‘In de Oldsmobile.’ Dillon zuchtte. Het was nog steeds mistig. Hij nam zichzelf in gedachten op. Hij was in vorm; hij deed nog steeds aan krachttraining, lette op wat hij at en schepte nooit voor de tweede keer op. Vijftig was hij, maar hij had nog net zo’n platte buik als toen hij als vijfentwintigjarig broekie in de gevangenis had gezeten. Nog steeds sterk, maar vijftig, en dat kon hij in zijn benen en zijn rug voelen wanneer hij ’s ochtends opstond.

‘Nou ja,’ zei Dillon, ‘in elk geval zal de grond niet hard zijn.’

3

In hetzelfde uur waarin de twee politieagenten werden vermoord, zaten twee andere politieagenten in een kamer in het Barnes-Jewish-ziekenhuis. Een van hen, George Hastings, zat op een bezoekersstoel het tijdschrift People te lezen; de ander, Joseph Klosterman, lag in het bed te herstellen van een operatie. Allebei werkten ze op de afdeling Moordzaken van de politie van St. Louis; Hastings was inspecteur en Klosterman zijn vaste brigadier.

In veel opzichten waren ze tegenpolen. Klosterman was breed in de borst en de schouders en had een dikke snor. Omdat hij brigadier was, had hij al jaren geen uniform meer gedragen. Maar als je naar hem keek, zag je meteen dat hij van de politie was. Wat Klosterman geen enkel probleem vond. Iets anders dan politieman had hij toch nooit willen worden. Hij kwam uit een familie vol agenten. Zijn vader, zijn ooms, zijn neven – er zaten heel wat Klostermans bij de politie. Hij vertelde graag moppen en verhalen, stond graag in het middelpunt. Zijn houding en zijn veelvuldig gebruik van scheldwoorden – drol, sufkut, klojo en klootzak – stonden in schril contrast met zijn toewijding aan zijn vrouw en kinderen. Wie Joe Klosterman goed kende, wist dat hij dergelijke vulgaire taal nooit bezigde waar zijn vrouw en kinderen bij waren en dat hij een trouw kerkganger was. Een dergelijke tegenstelling is niet ongebruikelijk onder politiemensen en soldaten. Hij was halverwege de dertig, maar zag er ouder uit.

George Hastings daarentegen was van nature stil. Hij kon goed luisteren, wat belangrijk is voor een rechercheur. Hij was magerder en kleiner dan de brigadier en had nooit een snor gehad. In tegenstelling tot Joe en de meeste andere rechercheurs van hun team had Hastings niet veel belangstelling voor sport. Hij hield niet bij hoeveel wedstrijden de Rams wonnen en verloren. Maar Hastings was de enige met een sportachtergrond. Ooit was hij een veelbelovend honkballer geweest, en hij was met een volledige sportbeurs naar de universiteit van Saint Louis gegaan. Een knieblessure in zijn laatste jaar aan de universiteit had een streep gehaald door zijn droom van een carrière als profhonkballer, en toen hij zijn graad in iets met communicatie op zak had, ontdekte hij dat hij eigenlijk geen vooruitzichten had. Wel wist hij dat hij niet terug wilde naar Nebraska om daar in een vleesverwerkingsfabriek te gaan werken.

Dus ging hij als barkeeper aan de slag bij Jack Taylor’s, een van de vele tenten in West County met een maximale houdbaarheid van anderhalf jaar, waarvan de eigenaren nooit belasting afdroegen en geen prijs stelden op klanten die te veel vragen stelden. Het was geen slecht baantje. Het was een uitstekende manier om meisjes te ontmoeten en het verdiende ook redelijk, voorlopig. Maar het was geen bevredigend werk. Hij vond het niet leuk om met de klanten over koetjes en kalfjes te praten en de gedachte dat hij zou eindigen als een cliché, een ex-sporter achter de bar, deprimeerde hem nog het meest. Je kon niet eeuwig op je sportverleden blijven teren.

Op een dag kwam Hastings bij het café aan, om tot de ontdekking te komen dat er was ingebroken. Er was geld gestolen uit de kluis en allerlei andere bergplaatsen waar hij niet van op de hoogte was. Een rechercheur wilde met hem praten over de inbraak. De rechercheur bleek uit Omaha te komen. Ze praatten even over een wedstrijd tussen Nebraska en Oklahoma die ze allebei hadden gezien en waar ze allebei flink van baalden, en over hun gedeelde bewondering voor coach Tom Osborne, voordat de rechercheur met kennelijke tegenzin enkele vragen begon te stellen over de inbraak. Toen dat achter de rug was, keek de rechercheur om zich heen om te controleren of er iemand meeluisterde, waarna hij op gedempte toon verder sprak.

Hij zei: ‘Je lijkt me een geschikte kerel, heel anders dan de drollen die hier meestal rondhangen. Dus ik ga je iets vertellen en ik wil dat je heel goed luistert: het is echt geen goed idee om hier te blijven werken.’ De rechercheur keek Hastings aan met een blik die er geen twijfel over liet bestaan dat de eigenaren van Jack Taylor’s zich met smerige zaakjes bezighielden. Hastings ging er verder niet op in, maar hij schrok zo van de uitdrukking op het gezicht van de rechercheur dat hij de volgende dag al ontslag nam. Daarbij paste hij wel op dat hij Jack niet beledigde, want Jack had hem altijd fatsoenlijk behandeld. Hastings had vroeg of laat toch ontslag willen nemen, en een duidelijker teken dat de tijd rijp was dan de uitdrukking op het gezicht van die rechercheur zou hij vermoedelijk niet krijgen.

Een paar maanden nadat Hastings ontslag had genomen, werd Jack Taylor opgepakt op verdenking van een hele waslijst aan misdrijven, waaronder handel in verboden middelen.

Weer een paar maanden later liep Hastings de rechercheur tegen het lijf. Ze stonden allebei, Hastings met een vriendinnetje, bij de Henrick-bioscoop in de rij voor de film. Raar. De rechercheur zag er in die context heel anders uit; zoals hij daar stond met zijn vrouw, gekleed in een korte broek en een T-shirt, leek hij wel een coach op de middelbare school. Hastings bedankte hem voor wat hij had gedaan, en ze waren aan de praat geraakt over politiewerk in het algemeen. Hastings had aangegeven dat hij er belangstelling voor had, met name voor het soort politiewerk waarbij je je hersens moest gebruiken. De rechercheur zei: ‘Je begrijpt toch wel dat je niet meteen rechercheur kunt worden? Eerst moet je een paar jaar als agent de straat op. En zelfs dan is er geen garantie.’

Hastings zei dat hij dat begreep, en de week erop deed hij toelatingsexamen.

Dat was zestien jaar geleden.

Sindsdien was er veel gebeurd: hij was getrouwd, had een redelijk succesvolle carrière bij de politie opgebouwd, was vader geworden, was gescheiden.

Inmiddels was Hastings negenendertig, ouder dan Klosterman. Maar de jongste van de twee agenten lag in een ziekenhuisbed, en zag er beduidend ouder en angstaanjagend mager uit. Er was een gezwel zo groot als een softbal uit Klostermans buik verwijderd, en pas achteraf had hij te horen gekregen dat het goedaardig was. Tot op dat moment had hij dagenlang in de overtuiging verkeerd dat hij doodging.

Klosterman zei: ‘Volgens de artsen kan ik over vier tot zes weken weer aan het werk.’

Hastings dacht: Ja, misschien. Als hij eerst een kilo of twintig aankomt. Jezus, wat was Klosterman mager. Hastings had ’m ook geknepen en hoopte dat hij erin was geslaagd zijn angst te verhullen. Hij zei: ‘Dat is fantastisch nieuws. Hoe eerder jij terug bent, hoe sneller ik van je vervanger af ben.’

De vervanger was brigadier Robert Cain. En het was waar dat Hastings hem niet mocht. Maar hij wilde Joe ook een beetje opvrolijken door te laten blijken dat hij geen seconde aan zijn terugkeer twijfelde.

Klosterman vroeg: ‘Gaat het nog een beetje met je?’

‘Hoezo?’ vroeg Hastings. ‘Vanwege de scheiding, bedoel je?’

‘Ja.’

‘Ja, het gaat wel. Eileen heeft ingestemd met gezamenlijke voogdij.’

‘O, ja?’ Klosterman leek niet overtuigd. Hij en zijn vrouw hadden nooit veel opgehad met Eileen Hastings, hadden van het begin af aan verwacht dat ze George een keer zou verlaten voor een andere man – een met veel meer geld – en ze hadden honderd procent gelijk gekregen. Maar ze wisten ook dat George oprecht van haar had gehouden, om voor hen onbegrijpelijke redenen, en dat hij er niet een, twee, drie overheen zou komen.

‘Hé,’ zei Hastings, ‘jij bent verdomme degene die in het ziekenhuis ligt.’

‘Ja, weet ik. Maar Annie maakt zich zorgen om je.’

‘Nou, zeg maar dat dat nergens voor nodig is. Eileen had mijn voogdij over Amy kunnen aanvechten, maar dat heeft ze niet gedaan.’

Zelfs nu neemt hij het nog voor haar op, dacht Klosterman. Nou ja, het was niet anders. Hij zei: ‘Maar je hebt Amy toch geadopteerd?’

Hastings antwoordde: ‘Ja, dat is wel zo.’ En Klosterman besloot het erbij te laten zitten.

Hastings keek door het raam naar het hotel aan de overkant van de straat. Beneden, op de kruising van Forest Park Parkway en Kingshighway, reden de auto’s een korte tunnel in die onder de boulevard door liep en aan de andere kant bij Forest Park uitkwam. De vervaagde stralen van de koplampen doorkliefden de mistige duisternis.

Klosterman zei: ‘Jezus, wat ben ik depri.’

‘Dat is niet meer dan normaal,’ zei Hastings.

‘Hè?’

‘Dat is niet meer dan normaal. Als je denkt dat je doodgaat, word je depri. Heeft de dokter daar niets over gezegd?’

‘Misschien ook wel,’ zei Klosterman. ‘Dat weet ik niet meer. Je zou denken dat ik er zo langzamerhand aan gewend zou zijn. Aan de dood, bedoel ik. Vanwege mijn werk.’

‘Maar naar je eigen dood doe je nooit onderzoek.’

‘Nee. Dat is ook weer waar.’

‘Twijfel je?’

‘Waarover?’

‘Weet ik veel. Of je wel weer aan het werk wilt.’

‘Of ik wel weer aan het werk wil?’

‘Ja.’

‘Nee, volgens mij niet.’

‘Je twijfelt niet, bedoel je?’

‘Ik twijfel niet,’ zei Klosterman. ‘Ik kijk er juist naar uit om weer aan het werk te gaan.’

Hastings schaamde zich een beetje. Zijn vraag was ingegeven door egoïstische motieven. Joe Klosterman was een vriend van hem, een van de weinige; dat maakte het werk er een stuk gemakkelijker op. Niet dat Hastings van plan was ontslag te nemen als Klosterman niet terugkwam, maar zonder hem zou alles anders zijn. De rit naar het werk zou bijvoorbeeld een stuk langer lijken. Het luchtte hem op dat zijn vriend bevestigend had geantwoord. Nu kon hij zijn aandacht weer richten op de mooie mensen op de kleurrijke foto’s in het tijdschrift. Tv-sterren die poseerden met filmsterren bij een liefdadigheidsbijeenkomst in Malibu en allemaal iets van elkaar wilden.

Klosterman zei: ‘Ik voel me een lafaard.’

Hastings keek op van een foto van Jennifer Lopez’ strakke achterwerk. Hij schudde zijn hoofd. ‘Hoezo?’ vroeg hij.

‘Ik had gewoon niet verwacht dat ik zo bang zou zijn.’

‘Tja, je dacht dat je doodging. Dan zou ik ook bang zijn.’

‘Dat denk ik niet.’

‘Heus wel.’ Hastings stond op. ‘Hoor eens,’ zei hij, ‘je bent geen watje, dus dat zet je maar snel uit je hoofd. Dat gelooft toch geen mens. Begrepen?’

‘Ja. Begrepen.’

‘Wil je met een psycholoog praten?’

‘Shit, nee.’

Hastings aarzelde. Hij wilde weggaan en schaamde zich daarvoor. Maar hij vroeg zich af of hij de man in verlegenheid bracht door te blijven. Hij vroeg: ‘Wil je tv kijken?’

Klosterman glimlachte en schudde zijn hoofd. ‘George, ga toch naar huis.’

Hastings nam de lift naar de lobby van het ziekenhuis. Liep langs een nachtconciërge die de vloer aan het dweilen was naar buiten, de parkeerplaats op. Buiten hoorde hij het verkeersgeraas van de nabijgelegen I-64, een geluid dat hem even respijt bood van zijn somberheid. Hij hield van deze stad. Hij herinnerde zich nog levendig de eerste keer dat hij in St. Louis was, toen hij vlak bij het Barnes de sporthal zag, die toen nog de ‘Checkerdome’ werd genoemd, en had bedacht dat het de grootste verkoopschuur was die hij ooit had gezien. Toen was hij nog maar een boerenjongen, die half verwachtte dat de themamuziek van Midnight Cowboy zou gaan klinken terwijl hij door de straten van de stad liep, ‘going where the weather suits my clo-oh-othes’. Maar het gevoel een buitenstaander te zijn trok al snel weg. De mensen thuis vonden het maar vreemd dat hij zich zo snel aanpaste, maar toch was het zo.

Hij liep naar een chocoladebruine Jaguar XJ6 uit 1987. Dat was zijn politiewagen, het resultaat van een beslaglegging onder de ‘pluk ze’-wet en door het bureau aan de afdeling Moordzaken geschonken. De vorige eigenaar had de Britse zescilindermotor eruit gehaald en in plaats daarvan een Corvette V8 gemonteerd. Het was een snelle wagen met een zalige bubbelende brom, zelfs wanneer de motor stationair liep.

Hastings had het portier net van het slot gedaan toen zijn mobieltje ging.

Hij nam op met: ‘Ja?’

‘George. Met Karen.’

Karen Brady, zijn hoofdinspecteur en supervisor.

‘Hoi. Zeg het eens.’

‘Heb je het al gehoord?’

‘Wat?’

‘Er zijn aan Manchester Road twee agenten van de regionale politie doodgeschoten. Met een machinegeweer.’

Als ze het bij ‘doodgeschoten’ had gelaten, zou hij misschien niet zo zijn geschrokken. Dat gebeurde eens in de zoveel jaar: schoten gelost, agent getroffen. Maar ze had het niet bij ‘doodgeschoten’ gelaten; ze had er ‘met een machinegeweer’ achteraan gezegd. Wellicht sloeg het nergens op, maar het duidde voor zijn gevoel op iets veel ergers. Alsof de samenleving werd bedreigd wanneer er machinegeweren werden gebruikt. Te weloverwogen misschien, te bruut.

Hastings zei: ‘Jezus christus. Wanneer?’

‘Nog geen halfuur geleden.’

‘In ons district?’

‘De commissaris vindt van wel,’ zei ze. ‘Bobby Cain is er al.’

Hastings vroeg: ‘Hoezo?’

‘Dat weet ik niet. Hij zei dat de commissaris hem had gebeld… George, ik weet het niet.’

‘O, fff…’ George beet op zijn tong voordat het woord over zijn lippen kon komen. Hij mocht Karen graag, maar ervaringen uit het verleden hadden hem geleerd dat hij haar niet volledig kon vertrouwen. En zeker niet in die mate dat hij het aandurfde haar te laten blijken hoe hij over Bobby Cain dacht. Hastings vroeg: ‘Vind je niet dat hij dat eerst even met mij had moeten bespreken?’

‘Ja, misschien wel. Maar hij zei dat het hoofd recherche hem op de hoogte had gesteld en…’ Ze maakte haar zin niet af. Hastings besefte dat ze zelf niet eens met het hoofd van de recherche had gepraat, maar ook dat ze Bobby Cain er niet op zou aanspreken, want ze wist donders goed hoeveel invloed hij had en ze was bang voor hem. Bang voor een blaag van zesentwintig die twee rangen lager stond dan zij. Jezus.

Hastings vroeg: ‘Dus je wilt dat ik ernaartoe ga?’

‘Ja.’

‘Oké. Zeg maar waar het is.’

Ze vertelde het hem, en hij beloofde later contact met haar op te nemen. Karen zei: ‘Nou, morgen is vroeg genoeg.’

En Hastings dacht: Ja, voor jou wel natuurlijk, lui stuk vreten. Maar weer hield hij zijn mond.

Hij startte de auto en liet de motor stationair lopen terwijl hij een nummer intoetste.

‘H’lo.’

‘Howard. Met George. Er is een moord gepleegd. Een dubbele moord, twee… agenten van het regiokorps St. Louis zijn met een machinegeweer doodgeschoten.’

‘Hè?’

‘Ja. Ik denk dat het buiten de gemeentegrens is, in de buurt van Rock Hill misschien. Maar Karen stuurt ons eropaf. Ik kan je hulp goed gebruiken.’

Rechercheur Howard Rhodes zei: ‘Oké. Waar is het?’

‘Op de kruising van Manchester en Bryant Place. Place dus, niet Avenue. Vlak bij dat houtbedrijf, Somerset Lumber.’

‘Begrepen.’

‘Hé,’ zei Hastings, ‘doe me een plezier en bel Murph. Ik heb jullie allebei nodig.’

‘Komt voor mekaar.’

Hastings beëindigde het gesprek en toetste nog een nummer in. Hij zette de Jaguar in de eerste versnelling en reed in de richting van de uitgang van de parkeerplaats aan Kingshighway. Opgelucht hoorde hij dat een man opnam.

‘Bailey.’

‘Jeff, met George Hastings. Hoor eens, ik heb je hulp nodig.’

‘Gaat het om die twee agenten van de regiopolitie?’

‘Ja.’

‘Ja, dat zie ik net op de tv. Mijn god.’ Jeff Bailey vroeg: ‘Heb jij de zaak toegewezen gekregen?’

‘Ja. Een paar minuten geleden. Misschien heeft de regiopolitie of bureau Glenwood er al een fotograaf bij gehaald, maar ik betwijfel het. En al is dat wel zo, dan nog moeten we zorgen dat we niks over het hoofd zien. Kun je komen?’

‘Ja, hoor.’

‘Mooi. Het is op de kruising van Manchester en Bryant Place. Heb je dat?’

‘Manchester en Bryant Place. Oké.’

Hastings beëindigde het gesprek. Twee gewetensvolle rechercheurs en een goede forensische fotograaf kwamen hem assisteren. Hij ontspande zich, een beetje.

4

Even later reed Hastings met ruim 120 kilometer per uur over de I-64 met op het dashboard een blauw zwaailicht dat het verkeer vóór hem verjoeg, en was hij Karen Brady alweer vergeten. Lieve hemel, twee agenten neergemaaid met een machinegeweer. Bendeleden, bankrovers… wat was er gebeurd? Forest Park flitste langs hem heen terwijl hij in westelijke richting reed; een eindje verderop nam hij de afslag en volgde Brentwood Avenue in zuidelijke richting tot aan Manchester Road, van waaruit hij naar het westen reed tot hij de plaats delict in het oog kreeg.