GELD

Van dezelfde auteur verschenen in Pandora

De pijl van de tijd
Nachttrein

Martin Amis

GELD

Afscheidsbrief van een zelfmoordenaar

Vertaald door Guido Golüke

Aan Antonia

Pandora maakt deel uit van Uitgeverij Contact
Geld verscheen eerder bij Uitgeverij Contact

Vierde druk augustus 2010

© 1984, 2010 Martin Amis
© 1986, 2010 Nederlandse vertaling Guido Golüke
Oorspronkelijke titel Money
Omslagontwerp Via Vermeulen / Rick Vermeulen
Omslagillustratie © David McGlynn / Alamy
ISBN 978 90 254 3470 0
NUR 302

www.uitgeverijcontact.nl

Dit is de afscheidsbrief van een zelfmoordenaar. Tegen de tijd dat je hem terzijde legt (en je moet die dingen altijd langzaam lezen, op je qui-vive voor aanwijzingen en aanknopingspunten), bestaat John Self niet meer. Dat is de bedoeling tenminste. Je weet het maar nooit, met die afscheidsbrieven, wat jij? In het planetair aggregaat van alle leven zijn er veel meer afscheidsbrieven dan zelfmoorden. In dat opzicht zijn het net gedichten, die afscheidsbrieven: bijna iedereen probeert er op een gegeven ogenblik een te schrijven, talent of geen talent. In gedachten schrijven we ze allemaal. Gewoonlijk blijft het bij de brief. Je schrijft hem en erna hervat je de tijdreis. De brief, niet het leven wordt geannuleerd. Of andersom. Of de dood. Maar je weet het maar nooit, met die afscheidsbrieven, wat jij?

Aan wie is de brief gericht? Aan Martina, aan Fielding, aan Vera, aan Alee, aan Selina, aan Barry – aan John Self? Nee. Hij is voor u daar, de geachte, waarde lezer.

M.A.

Londen, september 1981

Net toen mijn taxi ergens onder in de honderd van de Roosevelt Drive kwam, zwiepte een laag-bij-de-grondse Tomahawk vol zwarten als een haai zijn rijstrook uit en sneed vlak voor onze boeg langs scherp naar rechts. We zwenkten en raakten een dikke striem of stremstrook over de weg: het taxidak dook met een geluid als een geweerschot omlaag en smakte op mijn kruin neer. Dat kon ik er net bij hebben, man, ik had toch al constant een enorme pijn in mijn hoofd, rug en hart, en ik was nog dronken, maf en verdwaasd van de vliegtrip.

‘Jongejonge,’ zei ik.

‘Welja,’ zei de chauffeur achter zijn gebarsten plastic scherm. ‘Teringlijers.’

Mijn chauffeur was een jaar of veertig, mager, kalend. Het haar dat hij nog overhad, kroop lang en klef over zijn nek en schouders. Voor de passagier is de taxichauffeur nooit meer dan dat – leipe nek, leipe kuif. Deze leipnek was een vlekkig slagveld van kraters, en er gloeide een puberale virulentie in de purperen lellen. Hij hing er onderuit in zijn hoek, de lange handen slap op het stuurwiel.

‘Je hebt maar zo’n honderd jongens nodig, honderd jongens als ik,’ zei hij, zijn stem naar achteren smijtend, ‘en we hebben al die nikkers en Rico’s in deze klerestad zo opgeruimd.’

Ik luisterde op mijn zitplaats achterin. Dank zij een verse kwaal die ik oordruis heb genoemd, horen mijn oren de laatste tijd allerlei dingen, dingen die niet strikt auditief zijn. Opstijgende straaljagers, brekend glas, geschraap in het ijsrek. Ik heb het vooral ’s morgens maar soms ook op andere tijden. Ik had het bij voorbeeld in het vliegtuig, dat denk ik tenminste.

‘Wat?’ riep ik, ‘met honderd man? Dat is niet veel, man.’

‘Dat lukt best. Met het goeie spuitwerk lukt dat best.’

‘Spuitwerk?’

‘Spuitwerk, ja. Vijfenzestigs. Automatische.’

Ik leunde achterover en wreef over mijn hoofd. Ik had twee uur bij de paspoortcontrole zoekgebracht, godverdomme. Ik heb een antitalent voor in de rij staan. Je kent het wel. Ai ai ai, denk ik, terwijl ik me met effectief voeten- en elleboogwerk naar het eind van de kortste rij dring. Maar er is een interessante reden waarom de kortste rij de kortste rij is. De mensen voor me zijn allemaal Venusianen, pterodactylen, mannen en vrouwen uit een andere tijdstroom. Ze moeten allemaal middels vivisectie in plastic zakken uitgesorteerd worden door de glimlachloze driehonderdponder in zijn verlichte glazen doos. ‘Zaken of vakantie?’ vroeg de vent me ten slotte. ‘Ik hoop alleen voor zaken,’ zei ik, en ik meende het ook. Met zaken zit ik meestal wel goed. Met de vakantiepret beginnen voor mij de geldverslindende problemen… Dan een halfuur bij de douane, en nog een halfuur voor ik deze taxi had georganiseerd –ja ja, met de gebruikelijke maniak schuimend en knetterend achter het stuur. Ik heb zelf gereden in New York. Vijf stratenblokken en je huilt al tranen van barbaarse onpasselijkheid. Kun je nagaan wat er gebeurt met de atavisten die ze de hele dag voor geld laten rondrijden. Probeer het zelf maar eens. Ik zei:

‘Waarom zou je dat doen?’

‘Hè?’

‘Alle nikkers en Rico’s afmaken.’

‘Die lui denken, weet je, als je in een gele taxi rijdt,’ zei hij, en lichtte een slappe gespreide hand van het stuur ‘dan ben je voor die lui een of andere kankerhond.’

Ik zuchtte en boog me naar voren. ‘Zal ik jou eens wat vertellen?’ zei ik tegen hem. ‘Jij bént ook een kankerhond. Ik dacht dat het maar een scheldwoord was voor ik jou tegenkwam. Jij bent de eerste echte kankerhond die ik ben tegengekomen.’

We stopten. Van zijn stoel omhoogkomend draaide hij zich geleidelijk naar me om. Zijn gezicht was veel gemener, veel smeuïger, over het geheel genomen veel effectiever dan ik gedacht had – het was een korstig en meisjesachtig gezicht met heldere ogen en pinnige lippen, alsof er een ander gezicht, het echte gezicht, onder dat masker van vel zat.

‘Oké. Uitstappen. Uitstappen, godverdomme!’

‘Ja ja,’ zei ik en schoof mijn koffer over de zitting.

‘Tweeëntwintig dollar,’ zei hij. ‘Kijk daar, de méter.’

‘Ik geef jou helemaal niks, lelijke kankerhond.’

Zonder zijn blik te verleggen reikte hij onder het dashbord en trok de speciale knop uit. Allevier de deursloten klakten dicht met een olieachtig, tjokvol geluid.

‘Moetje eens goed luisteren, dikke klootzak,’ begon hij. ‘We zijn hier op Second Avenue, bij 99th Street. Mijn geld. Geef me mijn geld.’ Hij zei dat hij twintig straten door zou rijden en me daar de straat op zou trappen. Hij zei als de nikkers daar met me klaar waren, was er niks anders van me over als een dot haar met een paar tanden erin.

Ik had wat papiergeld in mijn achterzak, van de laatste trip. Ik schoof een briefje van twintig door het smoezelige scherm. Hij ontgrendelde de sloten en ik stapte uit. We hadden elkaar niets meer te zeggen.

_________

Daar sta ik dan met mijn koffer, in ketsend licht en eilandregen. Achter me schemert een massa water, en de industriële korsetterie van de FDR Drive… Het moet onderhand tegen achten lopen maar de dreinende adem van de dag schermt de gloed nog af, het is een flakkerende, doodellendige gloed – verregend, doorgelekt. Aan de overkant van de gore straat hangen drie zwarte jongelui in de deur van een dooie drankzaak. Maar ik ben groot, o ja man, ik ben een grote rotzak, en ze lijken te lamlendig om me te komen aftasten. Ik neem een opstandige teug van mijn halfje belastingvrije. Het is na middernacht, mijn tijd. God wat haat ik deze film. En hij is nog maar net begonnen.

Ik keek uit naar een taxi, maar er was geen taxi te bekennen. Ik stond op 1st Avenue, niet 2nd, en ist gaat naar noord. Alle taxi’s gingen de andere kant op, als de donder ervandoor over 2nd en Lexington. Een halve minuut in New York en ik loop al aan het randje, het hele lange eind door 99th Street.

Weet je, een maand geleden had ik dit niet gedaan. Toen had ik het niet gedaan. Toen ging ik het nog uit de weg. Nu wacht ik gewoon af. Er overkomt me van alles. Zo gaat het. Het moet maar. Je kijkt uit–je wacht af… de inflatie houdt grote schoonmaak in deze stad, zeggen ze. De poen rolt de mouwen op om de tent eens flink uit te mesten. Maar er gebeurt hier nog steeds van alles. Je stapt uit het vliegtuig, kijkt eens rond, je haalt eens diep adem – en je komt ergens onder Soho in je onderbroek bij, of op een tractietafel ergens in het centrum met een zilveren schaaltje en een kaart aan een koordje op je borst en dan zegt een vent in het wit: Goeiemorgen, meneer. Hoe maakt u het vandaag? Dat is dan vijftienduizend dollar… Er gebeurt hier nog steeds van alles en er staat mij ook iets te wachten. Ik weet het zeker. Mijn leven voelt de laatste tijd aan als een bloedstollende grap. Mijn leven begint vórm te krijgen de laatste tijd. Er staat me iets te wachten. Ik wacht af. Binnenkort is het afgelopen met afwachten – het kan nu elke dag gebeuren. Rotdingen kunnen je elk moment overkomen. Dat is het rotte.

Angst heeft massa’s kapsones op deze planeet. Angst zit hier geramd en gebeiteld. Angst heeft ons allemaal bij de staart. Nou en of, jongen. Maak je maar niks wijs, meid… Een dezer dagen stap ik regelrecht op die Angst af. Ik loop recht op hem af. Iemand moet het doen. Ik loop recht op hem af en zeg: Oké, droplul. Nou is het afgelopen. Je hebt ons lang genoeg in een hoek gedrukt. Hier is iemand die DAT NIET PIKT. Afgelopen. Kom maar even mee naar buiten. Die bullebakken zijn diep in hun hart allemaal lafaards, heb ik gehoord. Angst is ook een bullebak, maar ik heb zo het idee dat Angst geen schijthuis is. Ik heb zo het vermoeden dat Angst ongelofelijk moedig is. Angst neemt me regelrecht mee naar de deur, zet me in de steeg tussen de kratten en lege flessen tegen de muur om me te laten zien wie hier de baas is… het gaat me wel een paar tanden kosten, denk ik, misschien breekt hij me zelfs een arm – of hij molt me een oog! Die Angst gaat misschien een beetje op tilt, dat heb ik wel meer zien gebeuren, dan blijft het niet bij blikschade en kan het allemaal niks meer schelen. Misschien heb ik wat mankracht nodig, of een stuk gereedschap, een gelijkmaker. Maar nu ik er zo over nadenk, lijkt het me beter Angst maar met rust te laten. Als het knokken wordt, ben ik niet bang – of ik ben roekeloos, onverschillig, of gewoon oneerlijk. Maar voor Angst ben ik echt bang. Hij is mij te goed in vechten en ik begon gewoon te bang.

Ik liep een blok westwaarts en dan naar zuid. Bij 96th Street enterde ik een taxi bij het stoplicht- ik rukte gewoon het portier open en zwaaide mijn koffer op de zitting. De chauffeur draaide zich om: onze ogen hadden een allerakeligste ontmoeting. ‘Het Ashbery,’ zei ik, voor de tweede keer. ‘In 45th Street.’ Hij reed me erheen. Ik gaf de vent de twee dollar die hij van me kreeg, plus nog een paar dollar extra. Het geld wisselde heel welsprekend van eigenaar.

‘Bedankt, maat,’ zei hij.

‘Niks te danken,’ zei ik. ‘Jíj wordt bedankt.’

_________

Ik zit op het bed in mijn hotelkamer. Prima kamer, prima. Absoluut geen klachten. Wat een waar voor je geld.

De pijn in mijn gezicht heeft zich in tweeën gesplitst, maar doet ongeveer even zeer. Er zit nu beslist een gezwel in mijn kaak, aan de noordwestkant. Een of ander rottig abces, een zenuwcrisis of tandvleestering. O Jezus, daar moet ik wat aan laten doen, denk ik. De kiezensmid die ik kies zal me een schok krijgen. Dat krokogebit, dat Engelse gebit van mij – dat is ongeveer even goed, denk ik, als dat van de gemiddelde Amerikaanse dooie. Het zal ook een dure grap worden… Voor al dat soort dingen moet je hier flink over de brug, zoals je weet, zoals ik al gezegd heb. Je moet van tevoren tegen jezelf zeggen dat geld geen rol speelt. Al die mensen op straat, al die bijrollers en figuranten, het kost meters geld om al dat volk op de been te houden. Ze hebben hier taximeters, geldklokken, in de ambulances: met zo’n soort stad heb ik hier te maken. Ik voel een ander soort pijn in mijn ooghellingen opstarten. Hallo, maak het je gezellig.

Ik drink belastingvrije whisky uit een tandenborstelbeker, en luister of ik nog steeds dingen hoor. ’s Morgens is het het ergste. Vanmorgen was het erger dan ooit… Ik hoorde computerfuga’s, Japanse jamsessies, diddeldiedoes. Wat voert mijn hoofd in zijn schild? Ik wou dat ik enig idee had wat mijn hoofd voor me in petto heeft. Ik wil Selina nu meteen bellen om het haar te vertellen, om haar te vertellen wat er in mijn hoofd omgaat. Het is daar één uur. Maar het is hier ook één uur ’s morgens, in mijn hoofd in ieder geval wel. En Selina zou ruimschoots tegen me opgewassen zijn, zoals mijn hoofd er nu aan toe is… Nu heb ik nog een avond voor de boeg. Ik heb helemaal geen zin in nog een avond. Ik heb er al een achter de rug, in Engeland en in het vliegtuig. Ik heb geen tweede avond nodig. Alec Llewellyn is me geld schuldig. Selina Street is me geld schuldig. Barry Self is me geld schuldig. Ik zie dat het buiten snel avond is geworden. Toe… rustig aan. De lichten lijken helemaal niet vast of stabiel daar in die kapseizende lucht.

Verkwikt door een korte blackout kwam ik overeind en ging aangrenzend. De spiegel keek niet bijster geïmponeerd toe terwijl ik een serie revisies uitvoerde in de gehuurde schettergloed van de vensterloze badkamer. Ik poetste mijn tanden, kamde mijn kuif, knipte mijn nagels, spoelde mijn ogen uit, gorgelde, douchte, schoor en verkleedde me – en zag er nog even belazerd uit. Jezus, ik ben zo dik tegenwoordig. Eerlijk waar, in bad en op de plee afgrijs ik gewoon van mezelf, ik zit ineengezakt op het ossejuk als een knoedel loodgieterij, de amechtige ketel van een wrakkige ouwe vrachtschuit. Hoe is het zover gekomen? Het kan niet alleen komen van al die drank en snelle happen die ik verstouw. Nee, ik moet er al een hele tijd voor op de lijst staan. Mijn pa is niet dik. Mijn moeder was ook niet dik. Hoe komt het dan? Is er met geld wat aan te doen? Ik moet mijn hele lijf laten uitboren en reparen, ik moet het laten vernieuwen. Ik moet mijn hele lijf laten trekken. Ik laat het doen ook, zodra ik de poen binnenheb.

Selina, mijn Selina, die Selina Street… Vandaag vertelde iemand me een van haar vreselijke geheimen. Ik wil er nog niet over praten. Ik vertel het je later wel. Ik wil eerst naar buiten om nog wat te drinken en nog veel moeier te worden.

_________

De deuren sprongen open en ik wankelde een hal van teak en schitterlicht in. Enkele geüniformeerden stonden onbewogen als schildwachten in hun loopgraaf toe te kijken. Ik smakte mijn sleutel op de balie en knikte plechtig. Ik was zat genoeg om niet te kunnen zien of zij konden zien dat ik zat was. Zouden ze het erg vinden? Ik was in elk geval te zat om erover in te zitten. Ik liep met vierkantige, hangschouderende passen naar de deur.

‘Meneer Self?’

‘Spreekt u mee,’ zei ik. ‘Ja?’

‘O, meneer, er is vanmiddag voor u gebeld. Caduta Massi?… Is dat dé Caduta Massi?’

‘Ja zeker. Ze… heeft ze een boodschap achtergelaten of zoiets?’

‘Nee, meneer. Geen boodschap.’

‘Nou, oké. Bedankt.’

‘Mm-hm.’

En daarna liep ik zuidwaarts over buigend Broadway. Wat is dat voor gezeik met dat ‘mm-hm’? Ik beende dwars door vleesetende djins van metroadem. Ik hoorde het scheurend geloei van sirenes, het gefluit van tweewielers en rolplankers, springstokkers, zeepkisters en plankzeilers. Ik zag de hotsende auto’s en taxi’s, voortgestuwd door de macht van hun claxons. Ik voelde alom de strijd, de democratie, de cursiefletters in de lucht. Deze mensen zijn vastbesloten zichzelf te zijn, wat er ook gebeurt, schaamte komt er nauwelijks aan te pas. Een grote blonde schreeuwerd, uit de stroom schuifelaars en leeglopers, toekijkers en stoepstappers opzijgedrukt, stond aan de stoeprand molenwiekend alle verkeer te veroordelen. Zijn haar had die aparte manisch gele kleur van een omelet, een kuifomelet. Al schijnboksend lulde hij losjes over bedrog en verraad, afvloeiing, uitzetting. ‘Het is mijn geld en ik wil het nu hebben!’ zei hij. ‘Ik wil mijn geld, ik wil het nu hebben!’ De stad zit vol met dat soort lieden, lieden en luiden die de godganse dag over hun ongeluk schreeuwen, jammeren en drenzen. Ik las ergens in een tijdschrift dat het chronisch gestoorden zijn uit de gemeentelijke gekkenhuizen. Ze zijn tien jaar geleden losgelaten toen het geld foutging… Dat is nog eens een goeie grap, een mondiale poets, ons door het geld gebakken. Een Arabier trekt zijn gulp dicht in de schapestal, kijkt voldaan de hokken langs en zegt: ‘Hé, Basim, laten we de olieprijs eens flink opschroeven.’ Tien jaar later staat een grote blanke voor een ieder zichtbaar op Broadway met zijn armen te molenwieken.

Ik ging een toplessbar binnen in 44th Street. Wel eens in zo’n tent geweest? Ik verwachtte altijd een soort maffiaclub gesurveilleerd door halfgeklede kamermeisjes. Maar het gaat er heel anders toe. Er staan gewoon een paar stukken in slip op een podium achter de bar te dansen: je zit er met een borrel bij terwijl zij hun nummer neerpoten. Ik liet de ene whisky na de andere aanrukken, ad $3.50 per, en sluisde de drank rond de noordwestkant. Ik drukte tevens het koude glas tegen mijn bibberige wang. Het helpt, zo te voelen, in elk geval. Het is verzachtend.

Er werkten drie stukken op het podium, op evenredige afstanden voor een spiegelwand over de volle breedte. Het stuk dat voor mijn plezier, en voor de rossige hermafroditische gedaante twee krukken rechts van mij, haar toplessdans uitvoerde, was klein en verlegen met een figuur als een jong hondje. Oké, laten we het eens goed bekijken. Haar huid zag bleek, pijnlijk vaal in het licht, alsof ze aanleg had voor huiduitslag en allerlei allergisch. Ze had grote treurborsten met bijeengerimpeld hart en er hing een plooi los vlees over de hoge rand van haar slip, die marineblauw was met pluisbolletjes, als een gymbroekje. Ja, de bovenhellingen van haar borsten zaten vol lichte kloofjes nog witter dan de rest van haar lijf. Op haar twintigste, op haar negentiende al rekplekken: er klopte iets niet, de vormen die in dat prille stadium al op moeheid, op constructiefouten duidden. Ze wist er ook alles van, mijn stuk daar. Haar normale jongensachtige gezicht deed pogingen tot de geijkte snier van verdiepte zelfgenoegzaamheid en was toch vol ongerustheid – een ongerustheid des vlezes, niet die andere vorm van schaamte. Als je mijn weloverwogen mening wilt horen, had die griet geen greintje toekomst in de striptiek. Maar het was mijn stuk, voor het komende halfuur in elk geval. Haar twee rivalen verder op het podium leken meer mijn type, maar telkens als ik hun kant opkeek, begon mijn gezicht met kennis van zaken te bonzen. Ik moest ook rekening houden met mijn stuk, met haar eigen gevoelens in deze situatie. Ik sta achter je, meid, maak je geen zorgen. Je kunt er best mee door. Ze glimlachte nu en dan mijn kant op. Wat een hulpeloze en onzekere glimlach. Ja, wat een beschaamde glimlach.

‘Nog een scotch?’ zei de madam achter de bar – dat ouwe wijf met haar gesteven pruik en schavende stem. Haar tweede huid of tutu was een onvriendelijk, saai bruin of caramel. Het deed denken aan steunkorsetten en hernia.

Ja,’ zei ik, en stak een nieuwe sigaret op. Zonder expliciet tegenbericht kun je ervan uitgaan dat ik steeds een nieuwe sigaret opsteek.

Ik streelde mijn wang een poosje met het glas. Ik mompelde en vloekte. Toen ik weer opkeek, was mijn stuk verdwenen. Op haar plaats kronkelde nu een ééntachtig lange Mexicaanse met kamerbrede mond, hete vettige borsten en een streep zwart haar over haar buik die als een spoor buskruit die witte pistoolholster van een slip inkroop. Dat lijkt er godver een beetje meer op, dacht ik. In mijn ervaring kan je alles watje van een vrouw moet weten zien aan het geld, de tijd en zorg die ze aan haar slipjes besteedt. Neem Selina. Dit slipje hier verried echte kofferkunst. Ze danste als een natte droom, verdorven en leip. Haar tandenlach ging van alles naar niets. Het gezicht, het lichaam, de bewegingen, alles even zeker van haar act, de kunst, de pornografie.

‘Wil je Dawn een drankje aanbieden?’

Ik trok mijn hoofd recht. Het ouwe wijf achter de bar gebaarde werktuiglijk naar de kruk naast me, waar Dawn inderdaad was neergestreken – Dawn, mijn stuk, nu knus ingepakt in een wollige peignoir.

‘Nou, wat drinkt Dawn?’ vroeg ik.

‘Champagne!’ Er werd een gedrongen glas met iets van ijsblokjes op zware siroop voor me neergesmakt. ‘Zes dollar.’

‘Zes dollar…’ Ik plette nog een briefje van twintig op het vochtige hout.

‘Sorry,’ zei Dawn ineenkrimpend. Ze had de langgerekte klinkers van buiten, buiten de stad. ‘Ik doe dit niet graag. Het is niet zo leuk voor een meisje.’

‘Zit er maar niet over in.’

‘Hoe heet je?’

‘John,’ zei ik.

‘Wat doe je, John?’

‘Aha, ik begrijp het… een gesprek. Mooie toestand. Anderhalve meter voor mijn neus staat een naakt wonder te wiebelen, maar ik betaal mijn goeie geld om met Dawn in haar peignoir te praten.

‘Ik zit in de pornografie,’ zei ik. ‘Tot hier aan toe.’

‘Dat is interessant.’

‘Nog een scotch?’ Het ouwe wijf, die schooldirectrice in haar therapeutische hemd doemde voor ons op met mijn wisselgeld.

‘Waarom ook niet,’ zei ik.

‘Wil je nog een drankje voor Dawn bestellen?’

‘Jezus. Welja, oké… doe maar.’

‘…Ben je Engelsman, John?’ vroeg mijn meisje vol begrip, alsof dat van alles zou verklaren.

‘Om je de waarheid te zeggen, Dawn, ben ik half Amerikaans en maar half wakker. Ik kom net uit het vliegtuig, zie je.’

‘Ik ook. Uit de bus, bedoel ik. Gisteren. Ik ben net uit de bus gestapt.’

‘Waarvandaan, Dawn?’

‘New Jersey.’

‘Je meent het? Waar in New Jersey? Weet je, ik ben opgegroeid in…’

‘Nog een scotch?’

Ik voelde mijn schouders meegeven. Ik draaide me langzaam om. Ik zei: ‘Hoeveel kost het om jou tien minuten bij me vandaan te houden? Noem ’s wat,’ zei ik. Maar ik zei nog veel meer. Ze week geen duimbreed, het ouwe wijf. Ze had ervaring. Ik liet haar volop van mijn gezicht genieten, het is breed en grauw, vol adolescente archeologie, goedkoop voer en rotgeld, het gezicht van een dikke slang met alle sporen van zijn zondig bestaan. Een paar tellen keek zij mij ook vlak in het gezicht, een keiharde presentatie van ogen die harder waren dan de mijne, oho, veel harder, man. Met haar kleine vuisten op de bar boog ze zich naar me toe en zei: ‘Leroy!’

De muziek verslikte zich onmiddellijk. Diverse vlekkige profielen draaiden zich in mijn richting. Met haar handen op haar heupen, ouder nu in de stilte, met haar borsten op de plaats rust stond de donkere danseres me met doorgewinterde minachting aan te kijken.

‘Ik ben naar dingen aan het uitkijken.’ Dat was Dawn. ‘Ik heb wel belangstelling voor pornografie.’

‘Welnee,’ zei ik. En de pornografie heeft ook geen belangstelling voor jou. ‘Niks aan de hand, Leroy! Rustig maar, Leroy. Geen probleem, maat. Ik ga al. Hier is het geld. Dag Dawn, het beste, hoor.’

Ik schoof op mijn benen en vond geen evenwicht. De kruk wiebelde op zijn voet rond als een geldstuk. Ik wuifde naar de toekijkende vrouwen… Ja, kijk maar effe goed… en trok mijn diagonaal naar de deur.

_________

Buiten was alles te koop. Boylesk, douches met assistentie, levende seks, een continu draaiend pornopaleis dat knetterde van hoogspanning. Ze hadden er zelfs het originele produkt, in prostituéeverpakking. Maar ik kocht niks, vanavond niet. Ik liep zonder incidenten terug naar het hotel. Er gebeurde niets. Er gebeurt nooit iets, maar dat komt nog wel. De draaideur schoof me de hal in, en de portier deinde in zijn loopgraaf op en neer.

‘Hallo,’ zei hij. ‘Meneer Lorne Guyland heeft vanavond gebeld terwijl u weg was, meneer.’

Met een koket gebaar overhandigde hij me mijn sleutel.

‘Is dat de echte Lorne Guyland, meneer?’

‘O, dat niet direct,’ zei ik, of misschien dacht ik het alleen maar. De lift zoog me hemelwaarts. Mijn gezicht deed aldoor nog erg veel pijn. In mijn kamer pakte ik de fles en liet me achterover op het bed zinken. Terwijl ik wachtte tot de geluiden kwamen, dacht ik aan reizen door lucht en tijd, en aan Selina… Ja, daar kan ik je nu wel over inlichten. Wie weet voel ik me zelfs wat beter als ik het je verteld heb, als het eruit is.

Eerder op de dag – vandaag? Jezus, het lijkt wel of het in mijn jeugd was – reed Alec Llewellyn me naar Heathrow Airport in mijn veelver-mogende Fiasco. Hij heeft mijn auto te leen zolang ik er niet ben, de leugenaar. Ik was vlekkig van de drank en serafines, met het oog op de vliegreis. Ik ben bang voor vliegen. Ik ben ook bang voor het landen. We zeiden niet veel. Hij is me geld schuldig. We sloten ons aan bij de lange rij voor de standbytickets. Ergens in mijn binnenste hoopte ik dat de vlucht volgeboekt zou zijn. Dat was hij niet. De klikkende computer tructe mijn plaats te voorschijn. ‘U kunt beter opschieten,’ zei het meisje. Alec jogde naast me naar de paspoortcontrole. Hij wreef mijn kuif door de war en maande me voorwaarts.

‘Hé, John,’ riep hij van de andere kant van het hek. ‘Hé, junk!’ Naast hem stond een oude man naar niemand te zwaaien voor zover ik het kon zien.

‘Wat?’

‘Kom even hier.’

Hij wenkte. Ik liep hijgend naar hem toe.

‘Wat is er?’

‘Selina. Ze naait met een ander… heel vaak, aldoor.’

‘Ach jij, leugenaar.’ En ik geloof dat ik zelfs vermoeid naar zijn gezicht uithaalde. Alee heeft altijd van dat soort grappen.

‘Ik vond dat je het hoorde te weten,’ zei hij beledigd. Hij glimlachte.

‘Van achteren, één been in de lucht, zij boven. Alle standjes.’

‘O ja? Met wie? Leugenaar. Of ben jij… wie is het, wie, wie?’

Maar hij wilde het me niet vertellen. Hij zei alleen dat het al een hele tijd aan de gang was, en dat het iemand was die ik vrij goed kende.

‘Jíj,’ zei ik, ik draaide me om en rende weg…

Ziezo. Ik voel me niet beter. Ik voel me geen cent beter. Nu draai ik me om, om te proberen wat te slapen. Londen wordt nu wakker. Selina ook. Het verre gebruis, gefluit of gesis achter in mijn hoofd begint weer, moduleert zich traag, op zoek naar de juiste toonhoogte.

_________

O man, soms voel ik me een aangereden kater als ik wakker word.

Ben jij vertrouwd met de stoïcijnse aspecten van veel drinken, zwaar drinken? O, het is mij te veel, het wordt me te zwaar. Het valt niet mee. Jezus, ik wilde mezelf geen kwaad doen. Ik wilde alleen maar een beetje amusement.

De ziekte die ik te gast heb, oordruis geheten – betrouwbaarder en bovenal goedkoper dan een wektelefoontje – wekte me klokslag negen uur. Oordruis verkeerde in een staat van diepe irritatie, alsof hij al uren bezig was mij wakker te krijgen. Ik liet mijn saploze tong om-hoogknarsen om het gezwel aan de noordwestkant af te tasten. Zo’n beetje hetzelfde, maar wel gevoeliger. Mijn keel meldde dat ik ook een walmkater had. De eerste sigaret zou een lont tot in de holster, tot in het kruitvat in mijn borst ontsteken. Ik klopte op mijn zakken en stak hem toch maar op.

Tien minuten later kwam ik op handen en voeten van de plee, een bleke en diep berouwvolle krokodil, vol spijt over al die brakke droesem, al het afvalwater dat ik gisteravond naar binnen had gegoten. Ik had me net op mijn rug gerold en was bezig mijn stropdas omlaag te schuiven en mijn hemd los te knopen toen de telefoon ging.

‘John? Met Lorne Guyland.’

‘Lorne!’ zei ik. Jezus, wat een kraakstem. ‘Hoe gaat het?’

‘Prima,’ zei hij. ‘Ik maak het prima, John. Hoe is ‘t met jou?’

‘Best, best.’

‘Mooi zo, John. John?’

‘Ja, Lorne?’

‘Er zijn wat dingen waar ik mee zit, John.’

‘Vertel het ‘s, Lorne.’

‘Ik ben heel toevallig geen ouwe kerel, John.’

‘Dat weet ik, Lorne.’

‘Ik ben in prima conditie. Beter dan ooit.’

‘Blij het te horen, Lorne.’

‘Daarom heb ik niet graag dat jij zegt dat ik een ouwe kerel ben, John.’

‘Maar dat zeg ik helemaal niet, Lorne.’

‘Goed, oké. Maar dat implicéér je, John, en dat is, dat is, dat komt op hetzelfde neer. Bij mij dan. Jij impliceert ook dat ik seksueel niet erg actief ben en mijn vrouwen niet kan bevredigen. En dat is gewoon niet waar, John.’

‘O, ik weet zeker dat het niet waar is, Lorne.’

‘Waarom impliceer je het dan, John? John, ik denk dat we een afspraak moeten maken om die dingen te bespreken. Ik heb er een hekel aan dingen telefonisch te bespreken.’

‘Volledig mee eens, Lorne. Wanneer?’

‘Ik heb het erg druk, John.’

‘Daar heb ik alle respect voor, Lorne.’

‘Je kunt niet van me verwachten dat ik alles zo uit mijn handen laat vallen om even, om jou even te spreken, John.’

‘Natuurlijk niet, Lorne.’

‘Ik heb een druk leven, John. Ik heb een drukbezet, actief bestaan. Superactief, John. Om zes uur ben ik op de trimclub. Zodra mijn programma daar is afgewerkt, ga ik met mijn judoleraar op de mat. ’s Middags train ik met mijn gewichten. En thuis is het niks als golf, tennissen, waterskiën, duiken, squash en polo. Weet je, John, soms ga ik gewoon het strand op en dan ren ik er als een kind rond. De meiden, de grieten die ik in huis heb, als ik laat thuiskom, gaan ze tegen me tekeer, John, alsof ik een klein jongetje ben. En dan erna nog de halve nacht aan het neuken. Neem gisteren…’

Zo ging het anderhalfuur door, ongelogen. Na een tijdje bleef ik zwijgen. Dat had totaal geen uitwerking. Dus uiteindelijk zat ik het maar gewoon uit met sigaretten roken en balen.

Toen het afgelopen was, nam ik een teug scotch, bette mijn tranen met een papieren zakdoekje en belde de kamerbediening. Ik bestelde koffie. Ik bedoel, soms moet je jezelf een adempauze gunnen.

‘Koffie, met wat?’ was het achterdochtige antwoord.

Ik vertelde het hem: met melk en suiker. ‘Hoe groot zijn die potten?’

‘Voor twee,’ zei hij.

‘Vier potten.’

‘Komt er aan.’

Ik ging achterover op het nest liggen met mijn gerafelde, waaiervormige adresboek. Op het van hotelwege verstrekte blocnootje met potlood begon ik een lijst aan te leggen van alle plaatsen waar ik de nomadische Selina zou kunnen treffen. Die Selina, die komt nog eens ergens. Ik vroeg me, puur uit belangstelling, af hoeveel dat bellen me zou gaan kosten.

Ik kleedde me uit en liet een bad vollopen. Toen arriveerde de smetteloze zwarte piccolo met mijn bestelling. Ik liep naar hem toe, parafeerde de rekening en stak de knul een dollar toe. Hij zag er goed uit, die knul: een prettige agitatie in tred en glimlach. Hij fronste onnozel en snoof aan de lucht.

Eén blik op mij – op de asbak, de fles, de vier potten koffie, mijn gezicht, mijn pens als een blok steen op de witte handdoekrand – één blik was voldoende om te weten dat ik op zware brandstof draaide.

Er is een hond vastgebonden in de steile luchtkoker onder mijn kamer. Een getalenteerd blaffer, hij blaft verblaffend goed. Ik luisterde een hoop naar hem terwijl Lorne tegen me aanpraatte. Zijn halfuurlijkse blafbuien galmen met monsterachtige dreiging langs de spelonkwanden omhoog. Hij heeft die nederfurie hard nodig. Hij heeft een hoop verantwoordelijkheid – hij klinkt of hij de poorten der hel bewaakt. Zijn longen zijn bodemloos, zijn hellehondse razernij is enorm. Die longen heeft hij wel nodig – waarvoor? Om ze binnen te houden, om ze buiten te houden.

_________

Ik kan je beter inlichten over Selina – en gauw ook. Dat hete loeder, wat laat ik me door haar aandoen?

Zoals zoveel meisjes (denk ik), vooral die van het kleine, soepele, glooiende, buigzame, bedweterige soort, leidt Selina haar leven in diepgewortelde angst voor aanranding, molest en verkrachting. De wereld heeft haar in het verleden vaak genoeg aangerand, en ze denkt dat de wereld haar graag nog eens wil pakken. Tussen de lakens, of naast me tegen de leuning gestut tijdens die lange, gespannen tochten in de Fiasco, of tegenover me aan tafel in de diepe geborgenheid van een peperduur diner, heeft Selina me dikwijls verkwikt met verhalen over belediging en schending in haar jeugd- en tienerjaren – een muskus uitwasemende, snoepjes aanbiedende viezerik in het park, ondervraging in het gereedschapshok door natgezwete plantsoenwachters; van de rondlummelende imbeciel in steeg of zijstraat tot en met de narcistische fotografen en priapische propjongens die in haar werk op haar peesden, en nu de vuilkijkende punks, het voetbalschorem en de engerds op bushaltes die kwaadwillig de straten flankeren en haar min of meer constant in haar kont knijpen of langs de tieten strijken en in het algemeen geen moeite hebben met de dingen die ze zonodig moeten… Het moet vermoeiend zijn te beseffen dat de helft, dat één op de twee leden van deze planeet met je kan doen wat hij maar wil.

En dat moet extra vervelend zijn voor een meid als Selina, wier verschijning na vele uren voor de spiegel een evenredig compromis is tussen prille zedigheid en wilde provocatie. Haar smaak is ook strikt winkelstraat, met een openhartige belofte van bordeelse bedrevenheid en dollarduur ondergoed. Ik heb Selina wel gevolgd in de hoofdstraat, met winkelen bij voorbeeld, terwijl zij voor me uitloopt in afgeknipte spijkerbroek en in de was gekrompen t-shirt, in een flodderjurkje dat de bovenrand van haar rosbruine dijen markeert, of een transparant laagje gaas… als een condoom, of een verkort schooluniform… de mannen verschieten en kijken, verschieten en kijken. Ze wankelen en wenden zich af. Ze knijpen hun ogen dicht en klampen zich in de kloten. En soms, als ze zien hoe ik achter mijn vriendinnetje aan kom flaneren en een arm om haar strakke gespierde middel schuif, kijken ze me aan alsof ze willen zeggen: doe er wat aan, wil je. Laat haar niet zo rondlopen. Vooruit man, jij bent verantwoordelijk.

Ik heb met Selina gepraat over haar uiterlijk. Ik heb haar gewezen op de nauwe relatie tussen verkrachting en haar zomergarderobe. Ze lacht erom. Ze lijkt gevleid, bloost gestreeld. Ik moet in pubs en op feesten voortdurend voor haar eer opkomen. Ze wordt bevoeld, geknepen of ten huwelijk gevraagd – en daar ga ik weer, vermoeid hef ik wederom mijn gebutste mokers. Ik zeg haar dat het komt omdat ze erbij loopt als een naaktblad. Dat vindt ze ook om te gillen. Ik snap het niet. Soms denk ik dat Selina doodstil voor een naderende vrachtkolos zou blijven staan, zolang de chauffeur zijn ogen maar niet van haar tieten afhoudt.

Naast verkrachting is Selina ook bang voor muizen, spinnen, honden, paddestoelen, kanker, borstamputatie, bekers met scherfjes eraf, spookverhalen, visioenen, voortekenen, waarzeggers, astrologierubrieken, diep water, branden, overstromingen, witte vloed, armoede, bliksem, buitenbaarmoederlijke zwangerschap, roest, ziekenhuizen, autorijden, zwemmen, vliegen en oud-worden. Net als haar dikke bleke minnaar leest ze nooit een boek. Ze heeft geen baan meer: ze heeft geen geld. Ze is ofwel negenentwintig of eenendertig, of misschien zelfs drieëndertig. Ze wacht er erg lang mee, en dat weet ze. Ze moet de stap zetten, en gauw ook.

Ik geloof Alec niet zonder meer, maar ik geloof Selina ook niet, dat is zeker. In mijn ervaring is het met vrouwen zo: je weet nooit waar je aan toe bent. Nee, dat weet je nooit. Zelfs als je ze op heterdaad betrapt – driedubbelgevouwen ondersteboven, hoog in de lucht over het hoofdeinde, bij voorbeeld, net bezig haar tanden te poetsen met de lul van je beste vriend -je weet nooit waar je aan toe bent… Ze zal het verontwaardigd ontkennen. En het nog geloven ook. Ze heeft die lul als een microfoon vast, en zegt tegen je dat het niet waar is.

Ik ben Selina nu al meer dan eenjaar trouw gebleven, godbeterhet. Ja zeker, meneer. Ik probeer het niet te zijn, maar het wordt nooit wat. Ik kan niemand vinden om haar ontrouw mee te zijn. Ze willen niet wat ik ze te bieden heb. Ze willen verbondenheid en oprechtheid, sympathie en vertrouwen en alle andere dingen waar ik echt een tekort aan heb. Ze zijn voorbij het stadium waarin ze zomaar voor de lol met iemand naar bed gaan. Selina is dat stadium ook voorbij, al heel lang. Ze was een bekend peesnummer, dat is zo, maar nu moet ze om haar toekomst denken. Ze moet om het geld denken. Ah, Selina, toe. Vertel me dat het niet waar is.

_________

Ik werkte me in het zweet aan dat toestel die ochtend -ja, en ook in de schulden. Verdoofd door al die caffeïne was ik gewoon een warmbloedige robot, een tikkend circuit van straalstress, klokkesprongen en katerellende. De telefoon was toevallig een antiek model: met draaischijf. En mijn vingertoppen waren al zo pijnlijk afgekloven dat elk overhemdknoopje aanvoelde als een druppel gesmolten soldeer… halverwege de sessie draaide ik met mijn linkerpink. ‘Kamernummer alstublieft,’ zei de telefoniste in haar honingzoete refreintje, keer op keer weer. ‘Ja daar ben ik weer,’ zei ik keer op keer. ‘Kamer 101. Met mij. Met míj.’

Ik probeerde mijn eigen nummer eerst en probeerde het naderhand nog herhaalde malen. Selina heeft haar eigen sleutel. Ze komt en gaat voortdurend…. Ik sprak Mandy en Debby, Selina’s schimmige voordeurdelers. Ik belde haar vroegere kantoor. Ik belde haar dansschool. Ik belde zelfs haar gynaecoloog. Niemand wist waar ze was. Op een parallel spoor speurde ik de geluidsgolven af naar Alec Llewellyn. Ik praatte met zijn vrouw. Ik praatte met drie van zijn vriendinnen. Ik praatte met zijn reclasseringsambtenaar. Zonder succes. Fijn idee hoor, jongens, zo’n vijfduizend kilometer van huis.

De hond blafte. Mijn gezicht voelde klein en besluiteloos aan tussen de dikke rode oren. Ik zat een poosje onderuitgezakt naar de telefoon te staren. Hij hield het enkele seconden vol, toen rinkelde hij. En natuurlijk dacht ik: dat is ze, en deed een haastige graai naar mijn meid.

‘…Ja, hallo?’

‘John Self? Met Caduta Massi.’

‘Eindelijk,’ zei ik. ‘Caduta, wat een eer.’

‘Goed je te spreken, John. Maar voor we elkaar zien wil ik een paar dingen met je opnemen.’

‘Zoals wat, Caduta?’

‘Hoeveel kinderen vind jij dat ik moet hebben, bij voorbeeld?’

‘O, ik dacht van één.’

‘Nee, John.’

‘Meer?’

‘Veel meer.’

Ik zei: ‘Hoeveel ongeveer?’

‘Volgens mij moet ik veel kinderen hebben, John.’

‘Goed, oké. Best. Waarom niet. Wat doen we, nog twee of drie erbij?’

‘Dat zien we nog wel,’ zei Caduta Massi. ‘Ik ben blij dat je zo soepel bent, John. Dank je.’

‘Niks te danken.’

‘En nog wat. Volgens mij moet ik een moeder hebben, een witharige dame in een zwarte japon. Maar dat is niet zo belangrijk.’

‘Voor mekaar.’

‘En nog wat. Vind je niet dat ik mijn naam moet veranderen?’

‘In wat, Caduta?’

‘Dat weet ik nog niet. Maar iets wat een beetje toepasselijker is.’

‘Je zegt het maar. Caduta… laten we iets afspreken.’

Daarna liet ik een rek cocktails en borrelhappen bovenbrengen. Dezelfde zwarte piccolo liep bedreven de kamer in met de zilveren bladen op zijn gespannen vingertoppen. Ik had niet kleiner, dus stopte ik hem een briefje van vijf in de hand. Hij keek naar de drankjes en toen naar mij.

‘Neem er een,’ zei ik en pakte een glas.

Hij schudde zijn hoofd terwijl hij een lach onderdrukte en zijn beweeglijke gezicht afwendde.

‘Wat is er?’ zei ik koel, en dronk van-mijn glas. ‘Een beetje te vroeg voor je?’

‘Feestje gehad gisteravond?’ vroeg hij. Hij kon zijn gezicht niet langer dan een paar seconden in de plooi houden.

‘Hoe heet je?’

‘Felix.’

‘Nee, Felix,’ zei ik. ‘Dat heb ik helemaal alleen gedaan.’

‘… Maar nu heb je Wel een feestje?’

‘Ja. Maar weer helemaal in mijn eentje. Godverdomme. Je zou het niet geloven, de problemen die ik heb. Ik draai op een andere klok als jij, Felix. Op mijn klok is het nu ver na lunchtijd.’

Hij hief zijn ronde kin op en knikte stijfjes. ‘Man, ik hoef maar heel even naar je te kijken,’zei hij, ‘en ik weet al dat jij helemaal nóóit ophoudt.’

Meer ondernam ik die dag niet. Ik dronk de drank en at het voer. Ik schoor me. Ik maakte een ruk, hecht gestructureerd rond mijn laatste nacht met Selina. Dat probeerde ik tenminste. Ik kon me er niet veel van herinneren, en al die gozers die zich erin kwamen mengen… dus bonsden mijn zere kies en ik maar door een paar uurtjes televisie – perplex mompelend als een afgeleefde geest, helemaal afgepeigerd van zijn gespook, sloeg ik me door sport, soap, reclames, nieuws, de andere wereld. Het beste was een variety show met als gastheer een veteraan in de showbusiness, iemand die al behoorlijk op zijn retour was toen ik nog een klein jongetje was. Verbazend dat die lui er nog zijn, dat ze nog leven, laat staan nog geld verdienen. Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer. Nee, kom nou even, even accuraat blijven: alleen nu, in 1981, maken ze ze zo. Daarvoor konden ze dat niet – het ontbrak ze aan de technologie. Jezus Christus, die ouwe paal is aan mekaar genaaid en dichtgestikt in een kosmetisch lab voor de schone kunsten. De golvende schittering van zijn bruggen harmonieert met de macabere gloed van zijn overhemdfranje. Zijn helverlichte contactlenzen gloeien tijgergroen. Doe even wat aan het bruin van die vent… het is net een schildersklus. Hij ziet er fantastisch uit, ronduit blakend. Zijn Latijnse kuif zweet van de vitaminen. Zijn valse oren zijn scherp en vlezig. Als ik al het geld gemaakt heb dat ik ga maken en naar California afreis voor die welverdiende lichaamstransplantatie die ik me beloofd heb, noem ik de naam van meneer groenoog hier en zeg ik tegen de operateurs als ik onderuitga: Zo een. Zo een wil ik. Doe mij maar precies zo… Maar nu komt die androïde bejaarde met een hele serie nog ouwere kerels, al even kraakgezond en blinkend van het metaal, een koor van smokinglullen met namen als Mister Music en Entertainment Himself. Wacht eens even. Ik weet zéker dat die daar al ettelijke decennia dood is. Nu ik erbij stilsta, het hele programma heeft die geconserveerde atmosfeer en fletse substantie van een film op sterk water, die begrafenisgloed – verdoofd, glimmend in trance als een lijk. Ik schakelde over op een ander kanaal en zat maar over mijn gezicht te wrijven. Het scherm toonde nu een kraterveld vol dooie auto’s, de rafelige wrakken werden in elkaar gebeukt bij het geluid van oordruis, een nieuwe necropolis van oude Amerikaanse goden. Ik belde en vond nergens gehoor.

De tijd verstreek tot het tijd was om te gaan. Ik hees me in mijn grote pak en borstelde het haar achterover uit mijn gezicht. Ik werd die middag nog een keer gebeld. Het was een eigenaardig telefoontje, een vreemd telefoontje. Ik vertel je er later wel over. Een of andere psychoot. Niks aan het handje.

Waar is Selina Street? Waar is ze? Ze weet waar ík ben. Mijn nummer staat op de keukenmuur. Wat voert ze uit? Wat voert ze uit om aan geld te komen? Een straf, dat is het. Het is een straf wat ik hier doormaak.

Ik wil maar één ding. Ik ben een man van begrip. Ik ben volwassen. En het is ook niet veel wat ik vraag. Ik wil terug naar Londen om haar op te sporen, ik wil alleen zijn met mijn Selina – of niet eens alleen, verdomme, ik wil alleen maar dicht bij haar zijn, dichtbij genoeg om haar huid te ruiken, de gevlekte netwerkjes in haar citroengele ogen te zien. De welving van haar sluwe lippen. Een paar heerlijke seconden maar. Lang genoeg om één goeie, doorkomende stoot te plaatsen. Meer vraag ik niet.

_________

Nu moet ik noordwaarts voor een ontmoeting met Fielding Goodney in het Carraway Hotel – Fielding, mijn geldman, mijn contactpersoon en kameraad. Hij is de reden dat ik hier ben. We gaan samen hopen geld verdienen. Hopen geld verdienen… dat is niet zo moeilijk, weet je. Het wordt overschat. Hopen geld verdienen is een fluitje van een cent. Let maar eens op.

Ik kwam de trap af en liep de straat in. Boven was alles oceanisch helder; tegen de vlakke blauwe lucht waren de wolken ingeschetst door een imponerend snelle en zelfverzekerde hand. Wat een talent. Ik hou van de lucht en vraag me dikwijls af waar ik het zonder die lucht zou moeten zoeken. Ik weet het: in Engeland, waar we er geen hebben. Door een fysiologische meevaller- giffen en lichaamschemicaliën doen een deal in een rokerig achterkamertje – voelde ik me goed, ik voelde me prima. Manhattan gonsde in zijn voorjaarsozon, bereidde zich al voor op de branden van juli en de rellerige hitte van augustus. Laten we gaan lopen, dacht ik, en begon aan de tocht dwars door de stad.

Op de masculiene Madison Avenue (strak dichtgeknoopt als een biljartvest) sloeg ik linksaf noordwaarts die oneindige fuik van lucht in. Auto’s en taxi’s vloekten luid tegen elkaar, ze zochten ruzie, klaar om te vechten, klaar voor de confrontatie. En hier zijn de straten met hun buitenissige rolbezetting. Hier zie je de straatartiesten. Op de hoek van 54th Street stond een grote zwarte vent binnen het glas en staal van een telefooncel te kronkelen. Hij had het afgrijselijk te verduren daarbinnen, dat was duidelijk. Terwijl ik dichterbij kwam, sloeg hij herhaaldelijk op de hete metalen buitenkant van de cel met zijn bleke biefstukhand. Hij schreeuwde… wat wist ik niet. Ik wed dat het over geld ging. Het gaat altijd over geld. Misschien ook over drugs of vrouwen. Hoeveel geweld knetterde er via de tunnels vol kabels onder de straten en via de abstracte luchtwegen door New York? Wat was het gemiddelde? Belazerd waarschijnlijk. Elke lijn die twee geliefden verbindt, wordt verbogen en gewurgd door honderd andere die louter opereren in termen van obsceniteit en geweld… ik heb vrouwen geslagen. O ja, ik weet het, ik weet het: dat is niet rielekst. Het valt gek genoeg niet mee, in zekere zin. Heb jij het ooit gedaan? Meisjes, dames, hebben jullie wel eens een paar tikken uitgedeeld? Het valt niet mee. Het is een hele stap, vooral de eerste keer. Maar daarna wordt het steeds makkelijker. Na een poosje wordt vrouwen slaan zo makkelijk als een ei stuktikken. Maar ik denk dat ik er beter mee op kan houden. Ik kan er beter van afzien te komen, een dezer dagen… Toen ik hem passeerde, klapte de neger de hoorn weer op het rek en wankelde mijn kant op. Toen liet hij zijn hoofd zakken en sloeg nog eens op het metaal, maar zwakjes nu. Boven ons flitsten tijd en temperatuur.

Fielding Goodney was al present in de Dimmesdale Room toen ik even na zessen het Carraway binnenwandelde. Diep in die glazen grot stond hij kaarsrecht, met zijn rug naar me toe tussen de beroerd ontworpen kinderstoelen, met twee vingers slapjes opgeheven in een waarschuwend of onderstrepend gebaar. Ik zag zijn pratende gezicht tot staal verbleekt in een beslagen spiegel. Een barman met een laag voorhoofd luisterde plichtsgetrouw naar zijn orders.

‘Je spoelt het ijs er alleen even mee,’ hoorde ik hem zeggen. ‘Niks in het glas, oké? Je spoelt het er alleen even langs.’

Hij draaide zich om en zijn kleurechte gezondheid, dat Californische pindakaasbruin, blaakte me tegemoet.

‘Hé, Slick,’ zei hij en gaf me een hand. ‘Wanneer ben je aangekomen?’

‘Weet ik niet. Gisteren.’

Hij nam me kritisch op. ‘Vliegje touringklasse?’

‘Standby.’

‘Betaal wat meer, Slick. Vlieg voorin, of supersonisch. Touringklasse is slopend. Het is valse zuinigheid. Nat? Geef mijn vriend hier een Regenkoning. En het ijs alleen even spoelen. Ontspannen, Slick, ontspannende ziet er goed uit. Heb ik gelijk of niet, Nat?’

Fielding leunde achterover tegen het luxueuze houtwerk, zijn gewicht bevredigend verdeeld over twee ellebogen en één lang Yankeebeen. Hij nam me op met zijn gênante ogen, die superopenhartige korenblauwe kijkers, het soort dat in de mode kwam met de eerste golf Amerikaanse filmsterren in technicolor. Zijn dikke ongelaagde haar was achterover geveegd van het hoge potsierlijke voorhoofd. Hij glimlachte… Voor een Engelsman is een van de pluspunten van New York dat je je hier verbazend ontwikkeld en elitair voelt. Ik bedoel, je voelt je hier vanzelf een beetje geleerd en blauw in het bloed, een beetje exquis, als je door 42nd Street of over Union Square loopt, of over 6th Avenue zelfs – tijdens de lunchpauze, tussen al die kantoorpieten met hun lunchkofferkoppen en spijbelaarsogen. Bij Fielding heb ik dat gevoel niet. Helemaal niet.

‘Hoe oud ben jij?’ vroeg ik hem.

‘Ik word in januari zesentwintig.’

‘Jezus Christus.’

‘Word er maar niet zenuwachtig van, John. Hier is je drankje.’

Met een verwachtingsvolle frons schoof Nat me het glas toe. De vloeistof leek zwaar als kwikzilver.

Wat zit erin?’

‘Niks als zomerse frisheid, Slick… Je bent nog een beetje vliegmoe, niet?’ Hij legde een warme bruine hand op mijn schouder. ‘Laten we erbij gaan zitten. Nat: zorg dat ze blijven komen.’

Ik volgde hem naar de tafel, gesterkt door dat blijk van medemenselijkheid. Fieldingjusteerde zijn manchetten en zei: ‘Nog ideeën over de vrouw?’

‘Ik heb Caduta Massi net gesproken.’

‘Je meent het? Belde zij jou?’

Ik haalde mijn schouders op en zei: ‘Ja vanmiddag.’

‘Dus ze is wel happig. Wat zei ze?’

‘Ze zei dat ze veel meer kinderen wilde.’

‘Hè?’

‘In de film. Ze wil een hele straal kinderen.’

‘Logisch,’ zei Fielding. ‘Ik heb gehoord dat ze zich heeft laten knippen. Toen ze achter in de twintig was. Ze was vroom katholiek, en een heet nummer. Je kent het wel… geen abortussen meer.’

‘Ja, luister eens,’ zei ik. ‘Ik weet het niet, Fielding. Is ze niet een beetje oud voor ons?’

‘Heb je De bizarre zuster gezien?’

‘Ja. Afgrijselijk.’

‘O ja, de film was flut, maar Caduta zag er geweldig uit.’

‘Dat is het hem net. Ze zag eruit als een vertroetelde filmster. Dat wil ik niet. Ik wil zo’n…’ Ik wilde zo’n actrice nieuwe stijl, het soort dat eruitziet als de gemiddelde wat sleetse huisvrouw. De recensenten zeiden maar steeds hoe “sexy” en “levensecht” die actrices eruitzagen. Ik vond ze niet sexy maar ik vond ze wel levensecht. Dat vertelde mijn instinct me tenminste, en mijn instinct was het enige waar ik op af kon gaan. ‘Wie hebben we nog meer? Wat dacht je van Happy Johnson?’

‘Dat is niks. Dit zit in de Hermitage.’

‘Hoe dat zo?’

‘Depressief, diep depressief, catatonisch bijna. Die meid heeft pas echt de blues, Slick.’

‘Oké wat denk je van Sunny Wand?’

‘Idemdito. Afslankboerderij. Tweehonderdentwintig pond.’

‘Poe… Oké, Day Lightbowne.’

‘Vergeet het maar. Die heeft net twee jaar analyse achter de rug. Toen is ze in Bridgehampton uit verkracht door haar weekendtherapeut.’

‘Uitverkracht? Wat is dat? Met bananen en zo?’

‘Uit verkracht, Slick. Door de vent met wie ze úít was, snap je? Niet vergeten. Het is in feite een interessant onderscheid. Bij gewone verkrachting speelt lust geen rol. Het is niks als macht, geldingsdrang, geweld… Op een normale manier maken die zielepoten het niet eens klaar. Maar bij dat uit verkrachten speelt lust wel een rol.’ Hij zweeg even en hernam toen energiek: ‘Hoe dan ook, Day Lightbowne is lensgeneukt door haar psychiater en staat op non-actief. Ik hou het op Caduta, Slick. Zij is het helemaal voor ons. Denk er nog eens over na. Denk er eens over na. Heb je Lorne gesproken?’

‘Ja.’

‘Lorne heeft het erg moeilijk op het ogenblik.’

‘Godverdomme, die maakt grappen.’

‘Zijn carrière staat op een keerpunt en hij heeft net voor tachtig mille aan zijn gebit laten vertimmeren. Hij zit een beetje in de put.’

‘In de put? Hoe is hij dan als hij zich goed voelt? Ik heb hem twee uur lang aan de lijn gehad. Luister, Fielding, die vent haalt me door de wringer. Ik kan hem niet aan.’

‘IJzige kalmte, Slick. De waarheid is dat Lorne alles zal doen om in deze film te komen. Heb je De Cyborg Sanctie gezien?’

‘Nee.’

‘Pookie trekt erop los? Dick Dynamiet?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Hij is nu tot alles bereid. Ruimte-opera, onderwegfilms, wakkere helden, tv-films. Zijn agent bindt hem op het paard vast en rijen maar. Dit is de eerste echte rol die hem de laatste vier, vijfjaar is aangeboden. Hij geilt erop.’

‘Waarom willen wij hem dan?’

‘Je moet vertrouwen in me hebben, Slick. Met Guyland wordt het hele project gerespectabiliseerd. Uiteindelijk komt het hierop neer: geen enkele film met Lorne Guyland heeft ooit geld gekost. De verkoop aan tv, kabel en video gaat met vijftig procent omhoog, het betekent winst in Taiwan en Guadeloupe. Ik heb een stel ouwe zakken met vijfhonderd ruggen onder hun matras. Die halen ze niet voor de dag voor Christopher Meadowbrook of Spunk Davis of Butch Beausoleil. Hebben ze nooit van gehoord. Maar voor Guyland komen ze er wel mee voor de draad. We moeten Lorne hebben, Slick. Daar kun je niet omheen.’

‘Het is een maniak. Hoe pak ik die vent aan?’

‘Dat doe je zo. Je zegt dat je alles zult doen wat hij wil en als het erop aankomt, doe je het gewoon niet. Als hij door het lint gaat, schiet je de scène en raak je vervolgens de take kwijt. Jij hebt het laatste woord bij de montage, John, dat garandeer ik je.’

Nou, dat klonk me heel redelijk in de oren. Ik zei: ‘En het geld?’

‘Het geld,’ zei Fielding. ‘Het geld is subliem geregeld. Doe je wel eens wat aan lichaamsbeweging, Slick?’

‘Hoezo? Ja hoor.’

‘Wat doe je dan?’

‘O, je kent het wel. Ik ga wel eens zwemmen. Tennissen.’

‘Je meent het?’ Hij riep om de rekening. Ik reikte naar de verfrommelde briefjes in mijn broekzak. Fielding pakte met een stevige linkerhand mijn pols beet. Terwijl ik opstond, zag ik hem een briefje van vijftig, een van de vele, van zijn gloeiende geldknip trekken

_________

Fielding had de wagen voor staan – een zesdeurs Autocraat, een halve straat lang, compleet met scherpgekloft chauffeur en zwarte lijfwacht met jachtgeweer. Hij nam me mee naar een oud gangstersteakhouse in de Heights. Het was fantastisch. We praatten over geld. Alles leek voor mekaar met Fieldings quorum investeerders. Godverdomme, dacht ik: in het ergste geval financiert zijn pa de hele onderneming. Fieldings vader heet Beryl Goodney en bezit half Virginia. Wie weet heet zijn moeder ook Beryl, en bezit zij de andere helft. Fielding praat nooit over zijn eigen poen, maar een spektaculairder hebber moet ik nog tegenkomen: hij heeft al een heleboel en hij wil nog meer hebben… ‘Wat weet jij van geld, Slick, in algemene termen gesproken?’ Ik zei: heel weinig. ‘Laat mij je erover vertellen,’ begon hij. En hij was al van wal, met een stem vol gepassioneerde deskundigheid, met talrijke parallellen en precedenten, het Italiaanse bankwezen, liquiditeitsvoorkeur, denkfouten bij akkoordprocedure, hyperinflatie, het vertrouwenssyndroom in de zakenwereld, hausse en paniek, Amerikaanse corporaties, de nuchterheid van de financiële architectuur, de Krach van ‘29, de zelfmoorden in La Salie en Wall Street… En ik betrapte me erop dat ik me afvroeg of Alec die ene dode bloem in de jampot naast Selina’s bed had gezien, haar neuriënd had horen piesen in de stille badkamer, het zwarte slipje als een draad tussen haar kuiten gespannen. Er schijnt iets te zijn met meisjes en beste vrienden. Ik heb ook altijd een oogje op hun beste vriendinnen, nu ik erbij stilsta. Ik val beslist op Debby en Mandy, en die Helle van de boutique waar Selina dik en mik mee is. Misschien val je op de beste vriendinnen van je vriendin omdat je vriendin en haar beste vriendinnen een hoop gemeen hebben. Ze hebben veel van elkaar weg, op één ding na. Je gaat niet aldoor met die beste vriendinnen naar bed. In de koffer kunnen ze je één ding geven dat je eigen vriendin je niet kan geven: een verandering van vriendin. Zelfs Selina kan je dat niet geven. Neukt Alee haar echt? Tja, wat denk jij? Doet ze al die lekkere dingetjes voor hem? Kan best, ja toch? Dit is mijn theorie: ik denk van niet. Ik denk niet dat Selina Street Alec Llewellyn neukt. Waarom niet? Omdat hij geen geld heeft. Ik wel. Kom nou, waarom denk je dat Selina het zo lang met mij heeft uitgezongen? Om mijn bierbuik, mijn voddige kuif, mijn persoonlijkheid? Ze doet het niet voor haar gezondheid, ofwel soms?… Weet je, ik werd waarachtig opgevrolijkt door die overpeinzingen. Met economische noodzaak weet je waar je aan toe bent. Als ik al dat geld heb dat ik ga maken, sta ik nog sterker. Dan kan ik Selina eruit gooien en een nog betere nemen.

Fielding parafeerde de rekening. Ik tekende wat contracten, dirigeerde steeds meer geld mijn kant op.

Hij zette me af op Broadway. Elf uur. Wat doet een volwassen man ’s avonds alleen in Manhattan, behalve op zoek gaan naar moeilijkheden en pornografie?

Ik persoonlijk bracht vier leerzame uren door in 42nd Street en verdeelde mijn tijd tussen een automatenhal vol ruimtespellen en de stripbar in de kelder ernaast. In de hal staan de proletarische spoken van de Newyorkse nacht, die duisternisvereerders met hun doodsbange gezichten in de videoschermen weerspiegeld over hun bedieningspanelen gebogen. Ze zien eruit als mensvormige mutaties van mollen en vleermuizen, verslaafd aan de radar, het gezoem en gewauwauw van de gedrongen nieuwe robots die met je spelen als je ze geld geeft. Ze praten ook met je, tegen een bepaald tarief. Launch Mission, Circuit Completed, Firestorm, Flashpoint, Timewarp, Crackup, Blackout! De jongelui, de zwervers en eenlingen hier zijn de mijngeesten van de nieuwe tijd. Hun grootouders hebben vast ondergronds gewerkt. Van de mijne weet ik het zeker. In de stripbar staan mannen en vrouwen eeuwig tegenover elkaar opgesteld, van elkaar gescheiden door een wal van drank, een gracht van vergif, waarlangs boze bazinnen en dubbele uitsmijters heen en weer kuieren.

Om half twaalf of daaromtrent zei de oude barmeid tegen me: ‘Zie je wel? Ze praat tegen je, Cheryl praat tegen je. Wil je Cheryl niet een drankje aanbieden?’

Ik betaalde de tien dollar en zei niets. De ouwe barmeid in haar bruine condoom kon de zuster van die van gisteravond zijn. Dat is mijn leven: herhaling, herhaling. Oké, de stukken op het podium boden enige variatie. Geen ervan had een slipje aan. Aanvankelijk nam ik aan dat ze daarom een hoop meer betaald kregen. Toen ik de staat van de tent en de staat van de stukken eens goed opnam, concludeerde ik echter dat ze een hoop minder kregen.

Twee uur later toerde ik Times Square rond, kijkend of ik nog wat kon aanrichten. Dat kon. Ik werd benaderd door een heel jonge prostituée. We pakten een taxi en reden dertig blokken zuidwaarts, Westside, richting Chelsea. Ik keek maar één keer vluchtig naar haar in de bokkende wagen. Ze was donker, ze had lippen met de kleur van bloed en Spaans haar dat te dicht in de knoop zat om te kunnen glanzen. Ik troostte me met de gedachte dat ik naast een flesje Je Rêve, een slof Executive Light en een stoot in de tieten ook een fikse lullendosis voor Selina zou meebrengen – Herpes I, Herpes II, Herpes: De speelfilm. Ik herinner me de rudimentaire hal van een of ander florerend peeshuis. Ik betaalde voor de kamer, vooruit. Ze ging me voor. Er werd een bedrag van veertig dollar door haar genoemd en door mij goedgekeurd. Ze begon zich uit te kleden en ik ook. Toen hield ik op. ‘…Maar je bent zwanger,’ herinner ik me dat ik zei met kinderlijke, openblijvende verbazing. ‘Dat geeft niets,’ zei ze. Ik staarde naar de stevige glimmende buik. Je zou verwachten dat zo’n buik heel zacht is maar hij is heel stevig. Dat geeft wel wat,’ zei ik. Ik zei haar zich aan te kleden en op het bed te komen zitten. Ik hield haar hand vast en hoorde mezelf anderhalf uur beuzelpraat uitslaan. Ze knikte dikwijls. Ik had haar het geld al betaald. Ze luisterde af en toe zelfs: makkelijk verdiend eigenlijk. Tegen het eind dacht ik erover haar een rukbeurt af te troggelen. Ze had het ongetwijfeld bereidwillig gedaan. Ze was zoals ik. Ze wist dat ze het niet moest doen, ze wist dat ze er niet mee moest doorgaan. Maar ze ging er toch mee door. Ik persoonlijk kon het niet eens wijten aan geldgebrek. Wat is het voor een toestand waarin je het verschil tussen goed en kwaad ziet en het kwade kiest – of met het kwade instemt, het kwade oké vindt?

Er gebeurde niets. Ik gaf haar nog tien dollar voor een taxi. Ze ging weg, op zoek naar meer geld en andere mannen. Ik keerde terug naar het hotel en ging volledig aangekleed op het bed liggen en vluchtte voor de tweede achtereenvolgende nacht in slaap in deze stad, waar sloten en lichtknopjes allemaal verkeerd om werken, en waar de sirenes je uitjouwen en ‘Boe! roepen, en Auw Auw Auw zeggen.

_________

Mijn hoofd is een stad, en diverse pijnen hebben zich nu in diverse delen van mijn gezicht gevestigd. Pijnen in kies, kaak en tandvlees zijn een coöperatie begonnen aan de noordwestkant. Aan de overkant van het park heeft neuralgie een appartement gehuurd in de chique zeventigers. Verder zuidwaarts bonst mijn kin van de zolders aan kaakverlies. Wat mijn hersenen betreft, de honderden… Harlemse toestanden daar, nog verder escalerend in de zomerse branden. Het gist en broeit er. Binnenkort komt het daar tot een uitbarsting.

Grappig, hè, dat geheugen van ons. Vind jij van niet? Ik vind er ook niks aan. Ik heb dat geheugen nooit erg amusant gevonden, en ik vind zijn streken steeds vervelender worden naarmate ik ouder word. Misschien blijft het geheugen gewoon hetzelfde maar heeft het minder te doen naarmate de dagen worden gevuld. Mijn geheugen verkeert volgens mij in redelijke staat. Het probleem is gewoon dat mijn leven steeds minder gedenkwaardig wordt. Kun jij je herinneren waar je die sleutels hebt gelaten? Waarom zou je? Kun je je herinneren of je je tenen al gewassen hebt als je op een luie middag in de badkuip ligt? (Wordt dat pissen niet vervelend, na de eerste paar duizend keer? Poe, wat krijg je dáár genoeg van!) De helft van de dingen die ik doe, kan ik me niet meer herinneren. Maar dat hoefik ook niet zo nodig.

Nu ik om twaalf uur ’s middags wakker word bij voorbeeld, heb ik sterk het gevoel dat ik Selina tijdens de nacht heb gesproken. Net iets voor haar om me in de duister uren lastig te vallen, als ik zwak en bang ben. Selina weet wat iedereen onderhand zou moeten weten. Ze weet dat je mensen heel makkelijk kunt bang maken en lastig vallen. Je kunt mensen heel makkelijk de stuipen op het lijf jagen. Mij ook, en ik heb meer lef dan de meeste mensen. Ik ben in ieder geval dronkener. Ik ben gisteravond nog aan het vechten geweest. Laten we het zo stellen: ik ben een toffe knul als ik slaap. Het begon in de bar en eindigde op straat. Ik begon. Ik heb het ook afgemaakt, gelukkig- maar het scheelde niet veel. De vent was veel beter in vechten dan hij eruitzag… Nee, Selina heeft niet gebeld, dat is niet gebeurd. Anders had ik het me wel herinnerd. Ik heb al een hartkwaal die me constant pijn bezorgt, maar dit is een nieuwe pijn, een nieuw nijpend gevoel midden in mijn tikker. Ik wist niet dat Selina me zo’n pijn kon doen. Het is dat gevoel van hulpeloosheid, zo ver van huis. Ik heb gehoord dat afwezigheid het hart liefhebbender maakt. Dat is waar, denk ik. Ik mis mijn promiscuïteit wel degelijk. Ik probeer me aldoor te herinneren wat ik het laatst tegen haar gezegd heb, of wat zij het laatst tegen mij gezegd heeft die avond voor mijn vertrek. Het kan niet erg interessant, niet erg gedenkwaardig zijn geweest. En toen ik de volgende dag wakker werd om me gereed te maken voor de reis, was zij al weg.

Kwart over twaalf, en daar kwam Felix met een paar cocktailtjes op zijn schouderhoge blad. Ik drink toch al veel te veel koffie.

‘Bedankt, maat,’ zei ik en schoof hem een tientje toe.

O ja, nu ik eraan denk… ik heb je nog niet ingelicht over die mysterieuze beller van me. Ofwel? Of toch niet? O ja, ik heb je al van de hele toestand op de hoogte gesteld. Dat is ook zo. Een of andere psychoot. Niks aan de hand… Wacht even, dat is gelogen. Daar heb ik je nog niets over verteld. Anders had ik het me wel herinnerd.

Gistermiddag. Ik was aan het doen wat ik nu ook aan het doen ben. Een van mijn favoriete activiteiten –je zou het zelfs een hobby kunnen noemen. Ik lag op mijn bed cocktails te drinken en televisie te kijken, alles tegelijk… ik begin last te krijgen van buisgekte, ik voel het. Binnenkort ben ik net als dat televisievee. Je kent dat soort mensen wel. Meisjes die zich subliminaal naar presentatrices van kinderprogramma’s modelleren, vol valse zangpraat en blijdschap, Zangpraat en Blijdschap… Mannen wier manier van doen duidt op de inwerking van nieuwslezers, serievergiftiging, filmbevlekking. Of de buisgekken die in bussen en op straat praten alsof tv echt is, die omroepen opbellen met bizarre vragen en bizarre verzoeken… als je je kuif kwijtraakt, kun je een valse krijgen. Als je je lach kwijtraakt, kun je een valse krijgen. Als je je verstand kwijtraakt, kun je een vals krijgen.

De telefoon ging.

‘Ja?’

Er volgde een stilte – nee, geen stilte, een zwak smachtend gefluit, mat en heel ver weg, als het geluid dat in mijn hoofd woont. Misschien was dit het geluid dat de Atlantische Oceaan maakte met al zijn massa en ruimte.

‘Hallo, Selina? Zeg eens wat, god nog toe. Wie betaalt er voor dit gesprek?’

‘Geld,’ zei een mannenstem. ‘Geld, altijd weer dat geld.’

‘Alec? Met wie spreek ik?’

‘Niet met Selina. Ik ben Selina niet, man.’

Ik wachtte.

‘O, ik ben geen speciaal iemand, hoor. Ik ben enkel de vent die jij zijn leven verkloot hebt. Meer niet.’

‘Wie ben je? Ik ken je niet.’

‘Die vent zegt dat hij mij niet kent. Hoeveel mensen heb jij de laatste tijd hun leven verkloot? Misschien moet je de stand eens gaan bijhouden.’

Waar kwam dit gesprek vandaan? Zou de hoteltelefoniste het weten? Hád ik de laatste tijd iemand zijn leven verkloot? Niet dat ik me kon herinneren…

‘Vooruit,’ zei ik. ‘Wat moet ik hiermee? Ik ga ophangen.’

‘WACHT!’ zei hij – en ik dacht meteen opgelucht: o, hij is gek. Geen echt probleem dus. Het is mijn schuld niet. Alles is in orde, dik in orde.

‘Oké. Zeg het eens.’

‘Welkom in New York,’ begon hij. ‘Vlucht 666, kamer 101. Dank u wel en tot ziens bij Trans-American. Niet met taxichauffeurs bakkeleien, niet met dronken kerels vechten. Niet door 99th Street lopen. Niet naar toplessbars gaan. Wil je Dawn een drankje aanbieden? Blijf uit die pornowinkels waar je aldoor naar gluurt. Die helpen je hoofd in de vernieling. Blijf dronken voor onze ontmoeting. En geef me godver mijn geld terug.’

‘…Wacht. Hé. Hoe heet je?’

De verbinding werd verbroken. Ik legde de hoorn neer en nam hem weer op.

‘Het was een plaatselijk gesprek, meneer,’ zei het meisje tegen me. ‘Alles in orde, meneer?’

‘Ja,’ zei ik. Dank u. Alles is in orde, dik in orde.’ Hallo, dacht ik – iets geheel nieuws. Het was een plaatselijk gesprek, dat leed geen twijfel. Een bijzonder plaatselijk gesprek.

_________

Om twintig voor drie liep ik over Broadway, in noordelijke richting. Goed, hoe beroerd denkje dat ik me voel?… Nou, je hebt het mis, hoor. Ik voel me geroerd door je sympathie (en wil nog meer, nog veel meer sympathie: ik wil sympathie, al vind ik het nog zo moeilijk me sympathiek te gedragen). Maar je hebt het mis, broeder. Je zit ernaast, zus. Ik voelde me niet geweldig vanmorgen, dat geef ik toe. Nochtans, een bezoek van anderhalf uur aan Pepper’s Burgerwereld en ik was weer het heertje. Ik at er vier Ballen, drie Broodjes Braakworst en een Snars, plus een gezinspak pils. Ik voel me misschien een beetje vol en slaperig, maar verder ben ik volledig gevechtsklaar.

Over Broadway bulkend vroeg ik me af hoe die stad ooit in elkaar is gezet. Beslist door iemand met grootse dromen. Vanaf zijn begin bij Wall Street steeds verder omhoogneuzend door de bouwvallen van de oude Westside kronkelt Broadway over het eiland, de enige bocht in deze wereld van rasters. Op de een of andere manier slaagt Broadway er altijd in net even rottiger te zijn dan de wijken waar het doorheen buigt. Neem de East Village: Broadway is rottiger. Ga noordwaarts, neem Columbus: Broadway is rottiger. Broadway is de vervellende python van strikt New York. Zo voel ik mij af en toe ook een beetje. Hier wiebelen de gekken op de maat van Manhattan.

Wat is dat voor grap, ik tennissen met Fielding Goodney? Kun jij je herinneren dat ik die belachelijke afspraak gemaakt heb? Help me herinneren. Vanmorgen, toen ik net door mijn eerste sigaret zat te snotteren, belde Fielding en zei: Oké, Slick. Ik heb de baan geregeld. Laten we het doen.’

Natuurlijk hield ik me kalm, en noteerde nonchalant het adres dat hij me gaf. Ik heb toevallig een paar ouwe trimschoenen bij me, en een soortement van t-shirt. Fielding zorgt voor de korte broek. En wat dat tennissen aangaat, ik dacht bij mezelf: welja, dat kan ik wel. Amper vier, vijf jaar geleden had je me over de baan kunnen zien ronddartelen. Ik heb sindsdien niet meer gespeeld, maar ik heb wel een machtige hoop tennis op de televisie gevolgd.

Met mijn spullen in het plastic tasje van de Duty-Free volgde ik krommend Broadway langs de lussen en rotondes op de hoek van Central Park de West Side in met zijn lege percelen en gapende inritten. De genummerde straten sjokten moeizaam langs. Ik verwachtte aldoor een sportcomplex of een gymzaal te zien, of zo’n lommerrijk groen vierkant dat je in de Londense straten ineens verrast. Je bent er weer mooi ingestonken, dacht ik toen ik bij het gebouw aankwam dat Fielding had gespecificeerd. Het was een wolkenkrabber met glaslijnen die als een strook film het open blauw inklommen. Ik ging toch maar naar binnen en vroeg de oudgediende de weg.

‘Vijftiende,’ zei hij.

Wat had Fielding in gedachten? Ik nam de lift, die me langs de dode, met een x gemarkeerde verdiepingen omhoogkogelde. Op de gang passeerde ik een bekend gezicht… dat van Chip Fournaki, een donkere prof die gewoonlijk in een pokkehumeur voor de bijl ging in de halve finales van grote toernooien. Een paar tellen later passeerde ik Nick Karebenkian, Chips dubbelpartner.

De deur zoemde open en ik stapte het luidruchtige groen van een equatoriaal voorgeborchte binnen. Op het astrale grastapijt stond Fielding Goodney echt sinaasappelsap te drinken uit een hoge beker. Zijn huid was dat vorstbestendige bruin, het accentueerde het melkwitte dons op zijn ledematen en de scherpe vouwen in zijn smetteloze broek en shirt, de bleke omvang van zijn hi-tec schoeisel.

‘Hé, Slick,’ zei hij, en wendde zich naar de glazen wand. Ik voegde me bij hem. Als van een scheepsbrug keken we neer op de baan. Het was televisie: twee grootslemmers in tweestrijd, niks als knorren en sprinten. Aan het andere eind van het dek was nog een raam. Achter het donkere glas zaten zo’n twintig, dertig mensen. De baan zelf moet zo’n drie verdiepingen hoog zijn geweest. Honderd dollar per uur? Tweehonderd? Driehonderd?

‘Wie zijn dat daar?’ vroeg ik.

‘Gewoon mensen die komen kijken. Zie je dat joch daar? Jo’burg uit Texas. Elfde op de computerlijst. Zijn gedrag wordt door de TPA onderzocht. Hij pakt garantiegeld voor de kleinere grote toernooien. Het is verboden, maar praktisch alle jongens in de topdertig zijn drieverdieners. Over een paar jaar breekt de pleuris uit. Ze moeten het maar snel legaliseren. Ik ben kapitalist, Slick. Ik ben een góéie kapitalist. Het is een kwestie van vraag en aanbod. Waarom zou je dat bestrijden? Hier is je korte broek.’

Hij wees naar de deur.

‘O, meneer Goodney,’ hoorde ik de dame in witte kiel zingen. ‘U houdt wel precies op tijd op, hè? Sissy Skolimowsky heeft de baan om vier uur, en u weet hoe ze is.’

Ik wist ook hoe Sissy Skolimowsky was. Ze was de wereldkampioene.

Ik schoot aangrenzend mijn spullen aan. Hippierood mouwloos drum-mer-t-shirt, Fieldings afzichtelijke korte broek (het was helemaal geen tennisbroek, verdomme; het was een strakke, in golfstijl geblokte bermuda), zwarte sokken, mijn gebarsten, uitgedroogde sportschoenen… Gewoonlijk, zoals ik geloof ik al gezegd heb, is New York een vakantie waarin ik aan de dagelijkse sleur van mijn maatschappelijke schande kan ontkomen. Maar ik had nu een slecht voorgevoel… een intens, adolescent voorgevoel. Ik liep op mijn tenen naar de plee. De schoenen knelden als de pest: mijn voeten hadden zeker nog last van straalstress, straalzwelling. Ik ritste de bermuda open en deed mijn portie. De pis zag gruwelijk bleek tegen de vol vitamine B gepompte motteballen in de glooiende kan. Ik draaide me om. Er was een spiegel. O, laat ook maar. Ze laten je toch niet spelen.

Maar dat deden ze wel. De dame keek verschrikt naar me – naar die soepterrine van een pens zeker, en mijn fijngeperste bullezak in de grofgeblokte bermuda – maar ze gaf me mijn racket en deed de deur open. Ik liep de trap af en begaf me aan dek. Fielding was al hongerig naar de overkant gestruind, met een slagijzer zo groot als een staldeur in de ene hand en een dozijn gele tennisballen in de andere.

‘Zullen we eerst wat inslaan?’ riep hij, en de eerste bal kwam al door de lucht op me afbranden.

_________

Ik had me moeten realiseren dat als Engelsen zeggen dat ze kunnen tennissen, ze niet bedoelen wat Amerikanen bedoelen als ze zeggen dat ze kunnen tennissen. Zelfs in mijn glorietijd was ik nooit meer dan een weer-en-windspeler in het park. Een zekere sluwheid om tegenstanders op het verkeerde been te zetten had me in staat gesteld me via duwballen en dropshotjes naar overwinningen of begaafdere spelers te werken. Maar uiteindelijk ben ik een klungel. Fielding was goed. O, of hij goed was. En dan moest er ook rekening worden gehouden met het verschil in gezondheid, spierconditie en coördinatie. Fielding, gebronsd, haarfijn afgesteld, met een vorstelijk losgeld aan orthodontische behandelingen tussen zijn kaken, grootgebracht op biefstukken en liters melk vol zink en ijzer, vijfentwintig jaar jong, leunde achter zijn slagen aan en gaf topspin door even zijn pols om te rollen. En ik sprong en zwoegde voor mijn leven aan de andere kant van het net; tweehonderd pond proletengenen, drank, walm en snelle happen, tien jaar ouder, geblakerd en uitgerookt van al die zware brandstof, met niks anders in de kast als een paar blokkeerslagen en de gekapte backhand. Ik keek op naar het glazen raam boven Fieldings hoofd. Het middenkader van Manhattan keek toe met gezichten dun als kredietkaarten.

Oké,’ zei Fielding. ‘Wil jij serveren?’

‘Begin jij maar.’

Ik zag Fielding vooroverbuigen, hij klopte op de bal en richtte zich toen op om zijn kanon te richten. Míjn serve is niet meer dan een convulsie die nu en dan een hoogvlieger over de achterlijn oplevert. Maar Fielding was precies in zijn houding, afgemeten in zijn bewegingen met dat zweem van gestrengheid dat alle balspelers gemeen hebben. Wat begrijpen zij beter aan het ronde ervan dan wij? De wereld is rond. Dat begrijpen ze ook al.

Zijn openingsserve zag ik helemaal niet. De bal suisde langs, verloor een ogenblik zijn omtrekken boven de middenstreep voor hij na één stuit achter me tegen het groene canvas patste. De passerende bal scheen een gele staart als van een komeet boven het kunstgroen van de baan achter te laten.

‘Goeie bal,’ riep ik en sjouwde in mijn zwarte sokken en geblokte bermuda naar de andere kant. Ditmaal wist ik zicht op Fieldings eerste serve te krijgen: hij smakte tegen de netband met een geluid dat me deed kermen: het geluid van een sterke hand die op een harde buik slaat. Ik schoof een metertje naar voren terwijl Fielding heel elegant de tweede bal uit de zak van zijn maatbroekje plukte. Ik draaide mijn racket rond en zwaaide wat heen en weer… maar zijn tweede serve was ook niet misselijk. De bal werd laat en laag geraakt in een backhandgreep, denk ik, dook in een boog over het net, kwam diep neer en stuiterde als de tering. Hij sprong zo hoog op dat ik hem alleen maar kon retourneren met een geschrokken halve smash. Fielding was natuurlijk al naar het net gekuierd en stuurde de bal met scherpe beslistheid de baan af. Bij dertig-nul sloeg hij weer een ace, maar bij het laatste punt van de game mocht ik die tweede serve van hem nog eens proberen. Ik hield stand en lobde de rotzak heel accuraat zodat Fielding van de servicelijn achteruit moest wandelen om hem te retourneren. Die lob was mijn laatste bal, eigenlijk. Daarna deed ik niet meer mee. Fielding stond midden op zijn achterlijn terwijl ik mezelf alle hoeken van de baan liet zien. Maak hem áf, zei ik aldoor tegen hem, maar er werden heel wat slagen gewisseld voor hij het verkoos de bal buiten mijn bereik te plaatsen.

We wisselden van helft. Ik keek hem niet aan. Ik hoopte dat hij mijn schurend snakken naar lucht niet kon horen. Ik hoopte dat hij de afvalgassen niet kon ruiken – niet kon zien – die mijn gezicht omwolkten als een trillend hittewaas. Terwijl ik mijn positie innam, keek ik vluchtig op naar ons publiek in hun hoge aquarium. Ze glimlachten op ons neer.

Mijn openingsserve plofte vijftien centimeter van de grond in het net. Mijn tweede serve is een lachertje en Fielding nam er de tijd voor om hem af te slachten, hij leunde achterover voor hij al zijn gewicht achter de klap aangooide. Ik ging niet eens achter zijn bal aan. Bij het volgende punt ging het net zo. Bij nul-dertig serveerde ik zo blind en woest dat Fielding eenvoudigweg zijn racket uitstak en de bal tegenhield voor hij de grond had geraakt. Hij stak hem in zijn zak en liep een paar passen naar voren – hij deed diverse passen naar voren. Ik stapte opzij, sloeg mijn tweede serve in giftige wanhoop even hard als de eerste. En hij was in! Fielding was niet zo verbaasd als ik maar hij kon de bal maar net halen – en hij stond zo beledigend ver naar voren dat zijn terugslag niet meer was dan een schaatsende halfvolley. De gele bal plopte uitnodigend midden op mijn helft neer. Ik stuurde hem vrij laag, hard en diep naar Fieldings backhand en wankelde behoedzaam naar het net. Een kapitale vergissing. Fielding koos dit moment om een tweehandige topspin te laten losbranden. De bal kwam gierend over de netband, sloeg over, herwon zijn richting en vaart – en trof me in het gezicht. Ik viel achterover en mijn racket kletterde op de baan. Diverse geschokte ogenblikken lag ik er als een ouwe hond, een ouwe hond die over zijn ouwe buik geaaid wil worden. Fraai gezicht, hoor. Ik kwam overeind. Ik wreef over mijn neus.

‘Gaat het, Slick?’

‘Ja. Niks aan de hand,’ mompelde ik. Ik boog me naar mijn racket, en richtte me weer op. Achter de glazen wand keken de zeedieren vanuit hun zwembad toe. Scherpe gezichten. Ja hoor, kijk maar eens goed.

En zo ging het maar door. Ik scoorde zo’n vijf, zes punten – dubbele fouten van Fielding, netballen en afketsers, en door te liegen over een paar twijfelgevallen. Ik wilde aldoor zeggen: ‘Hoor eens, Fielding, ik weet dat het je een hoop geld kost en zo, maar vind je het erg als ik ermee stop? Want ik kon wel eens DOODGAAN als ik doorga. Ik had geen adem meer. Na vijf minuten speelde ik min of meer voortdurend met een mond vol braaksel. Het was het langste uur van mijn leven, en ik heb wat lange uren doorgemaakt.

De eerste set werd zes-nul. De tweede ook. Het was zo’n negen-nul in de derde toen Fielding zei: ‘Nog doorspelen of gewoon wat heen en weer slaan?’

‘…Laten we maar wat slaan.’

Eindelijk ging er een bel en verscheen Sissy Skolimowsky met haar trainer. Fielding bleek de struise, bleke meid te kennen.

‘Hai,’ zei ze.

‘Hé, Siss,’ zei Fielding. Oké als we blijven kijken?’

Ze stond al op de lijn en begon haar training. ‘Je mag wel kijken,’ zei ze, ‘maar je mag niet luisteren. Kut!’

Maar tegen die tijd wankelde ik de baan al af. Tien minuten later, toen ik nog gierend en kokhalzend op een regisseursstoel in het voorgeborchte hing, kwam Fielding de treden opdraven. Hij kneep me in mijn schouder.

‘Het spijt me, ik…’

‘Geen zorgen, Slick,’ zei hij. ‘Je moet enkel een paar duizend aan je backhand besteden, misschien nog eens duizend aan je serve. Je moet ophouden met roken, minder drinken, beter eten. Je moet naar prijzige trimclubs en chique massagestudio’s gaan. Je moet eigenlijk een serie lange, pijnlijke en kostbare operaties ondergaan. Je moet…’

‘Hou godver je kop, wil je. Ik ben er niet voor in de stemming.’

‘Het is jouw begrafenis, Slick. Ik wil alleen maar dat je nog een tijdje bij ons blijft. Je bent een rijk man als ik klaar ben met zakendoen. Ik wil alleen maar dat je er nog een poosje van kunt geníéten.’

Al gauw jogde Fielding weer terug naar het Carraway. Ik ging aangrenzend in de kleedkamer zitten. Ik staarde naar de pukkelige tegels. Ik dacht, als ik het komende halfuur doodstil kan blijven zitten, kom ik er misschien zonder al te grote brokken van af. Eén zenuwtrekking, dacht ik, één keer met de ogen knipperen en de kleedkamer mocht rekenen op wat speciale effecten, alleen voor volwassenen… Toen kwamen er zes enorme reuzen binnen – van de squashbaan, denk ik, ergens verderop in de gang. Die glimmende, riekende binken deden niets als schreeuwen en vloeken en scheten laten terwijl ze zich uitkleedden om te douchen. Hun gezichten heb ik niet gezien. Ik kon mijn hoofd niet opheffen zonder een riant uitzicht op een oksel of dwarsbehaarde reet te scoren. Eén keer deed ik mijn ogen open en zag ik een grote rauwe lul vijf centimeter voor mijn neus hangen, als een pornografische represaille. Toen hielden ze tien minuten een handdoekengevecht. Dat wijf in de kiel stak zelfs haar hoofd om de deur om door de stoom tegen ze te schreeuwen… Ik hield het niet meer uit. Ik pakte huilerig mijn straatkleren bij elkaar en propte ze in de plastic tas. Ik stapte 66th Street op in een singlet met zweetkringen, een knielange bermuda, zwarte sokken en soppende trimschoenen. Nu ik eraan denk, moet ik er precies zoals iedereen uitgezien hebben. Mijn lichaam schreeuwde om duisternis en stilte maar de zon had alle registers opengetrokken terwijl ik in de gele kakofonie van Broadway om een taxi schreeuwde.

Er is maar één manier om goed te worden in vechten: je moet het vaak doen.

De reden waarom de meeste mensen niet goed zijn in vechten, is dat ze het zo zelden doen, en in deze tijd van verregaande specialisatie kun je eigenlijk niet verwachten ergens echt goed in te zijn zonder eraan te werken en er veel tijd in te steken. Met geweld moet je zorgen dat je in vorm blijft, en je moet een repertoire hebben. Toen ik als jongen in Trenton, New Jersey, en later in de straten van Pimlico opgroeide, heb ik die technieken een voor een geleerd. Om eens wat te noemen, kun jij een kopstoot uitdelen (dat wil zeggen, hem in zijn gezicht raken met jouw gezicht – een heel intieme vorm van vechten, met een geweldig rendement aan afgrijzen en ontsteltenis)? Ik begon met kopstoten toen ik tien was. Na een poosje, toen ik eenmaal een paar kopstoten had uitgedeeld (je probeert ze te raken met je kuifgrens, je raakt ze op hun neus, mond, jukbeen – het doet er niet veel toe waar), dacht ik: ja, de kopstoot, dat kan ik nu wel. Van toen af aan was een kopstoot ineens een optie. Idemdito met het knietje in de kloten, de schop tegen de schenen en de gevorkte vingers in de ogen: allemaal nieuwe manieren om uiting te geven aan frustratie, woede en angst, en ruzies in mijn voordeel te beslechten. Je moet er wel wat voor doen. Je leert het met de jaren, met vallen en opstaan. Met tv-kijken krijgje het niet onder de knie. Je moet met scherp schieten. Dus als jij het bij voorbeeld ooit met mij aan de stok kreeg, en het werd matten, en je probeerde mij een kopstoot te geven, mijn kop te raken met jouw kop, dan zou je er waarschijnlijk niet veel van terechtbrengen. Het zou geen pijn doen. Het zou geen deuk maken. Het zou me alleen maar kwaad maken. Daarna zou ik je extra hard voor je kop stoten met mijn kop, en dat zou massa’s pijn doen en wie weet ook een beste deuk maken.

Bovendien zou ik je waarschijnlijk al een kopstoot geven voor jij ook maar op het idee komt mij een kopstoot te geven. Er is maar één regel voor kroeg- en straatgevechten: maximaal geweld, meteen. Geen aarzelend geschuifel, niet wachten tot de oorlog begint te escaleren. Meteen met kernkoppen gooien. Je gaat ze met alles te lijf, melkfles, kruissleutel, sleutelbos, een vuist vol kleingeld. De eerste klap moet maximaal doorkomen. Als hij die aankan en je gaat neer, dan krijg je alsnog alles wat hij al voor je in petto had. Het ergste, uiterste geweld –en wel meteen. Het uiterste is het enige verrassingselement. Pak hem met alles watje in huis hebt. Geef hem geen ruimte.

_________

Nou, ik had me behoorlijk afgetuigd daar op die baan, dat kan ik je wel vertellen. Tweeënzeventig uur lang lag ik alleen maar op mijn nest in het hotel. De oordruis was zo ongeveer continu in bedrijf, en die kiespijn werd veel gecompliceerder: ze schopte me wakker met sirenes van pijn, een luid ongeremd gekrijs, vervlochten kronkelend als de stromingen in een rivier. Ik had mijn rug ook in de vernieling geholpen daar aan dek… en ik had een ongelofelijke bult achter op mijn dij waar ik was gevallen en een paar meter op mijn kont over de mat was geschoven toen ik door Fielding op het verkeerde been was gezet. Last but not least scheen ik ook nog acute gastritis te hebben opgelopen, misschien van al die verhaspelde broodjes troep. Of misschien is het gewoon een samengestelde kater, weet ik het. De eerste dag was ik één bonk turbogeweld, een menselijke hovercraft boven de pot. Of ik ook van de grond kwam… het kamermeisje hing aldoor rond maar kreeg geen schijn van kans, en de kamer kreeg spoedig een afgeleefd uiterlijk.

Piccolo Felix bleek een echte vriend voor me hier. Hij deed boodschappen voor me bij de drogist en de slijter. Hij bracht lichtpuntjes in de loze middagen met zijn vieve verschijning, zijn zorgeloze levenslust. Hij werd assertiever. Hij kafferde me zelfs uit toen hij me op een morgen om half elf met een rotsmoel voor Het Geldspel zag zitten, en keek alsof het wel eens moeilijk kon worden de drank aan te voeren. Ik kafferde terug. ‘Krijg de klere, Felix,’ zei ik, ‘dan bel ik de kamerbediening wel.’ Dus deed hij wat ik hem vroeg, rusteloos, met afgewende ogen. Ik was geroerd. Felix kreeg er geld voor – ik had de knul al een briefje van twintig toegestoken. Maar hij had veel meer verdiend als ik aldoor in de olie was geweest. Tijdens mijn inzinking kon ik zijn schrijnende afkeuring niet verdragen en daarom probeerde ik het door de bank genomen redelijk kalm aan te doen.

Ik had koorts. Ik had ook Selinakoorts. In die geslipte zone waarin je slaapt noch waakt, waarin alle gedachten en woorden elkaar tegenwerken en de geest niets anders doet dan problemen oplossen, problemen oplossen, kwam Selina in vraagtekens van paarse rook op me af. Ik zag haar werkend vlees in fantastische kronkelingen en convulsies, het gezicht met die gewillige glimlach en die medeplichtige blik in de gevleide ogen, de demonologie van haar ondergoed suggereerde spinnen en zijde, haar scherpe schouders, haar vlammende haar, het bochtig schepsel bezig met wat dat schepsel het beste kan- plus het opwindende bewijs zo rijk aan pornografie, dat ze dit alles niet doet uit hartstocht, niet uit genoegen, laat staan uit liefde, het bewijs dat ze dit allemaal doet om het géld. Ik werd midden in de nacht babbelend wakker… ja zeker, ik hoorde het mezelf zeggen, ik loste het probleem op in het droomgebrabbel – ik zei: Ik ben er dol op. Ik ben dol op haar… ik ben dol op haar corruptie.

De telefoon was een eenrichtingsinstrument, een martelwerktuig. Caduta belde. Lorne Guyland belde. Het lullentrio – Christopher Meadowbrook, Nub Forkner, en Henrick Shnexnayder – kreeg ik ook aan de lijn. De gek, de echte gek, die kemagekeurde schizomaan, meldde zich ook nog drie, vier keer, de rotzak. Hij werkt me echt op mijn zenuwen, ik geef het toe. Ik krijg het nu warm als ik dat lege geluid aan de andere kant hoor, vlak voor zijn praatje begint. Zijn stem is abject, verbitterd, arm – zijn stem is zo geméén. Je hoort de zelfhaat, de schaamte en het leed in die stem. Hij bazelt. Hij jammert. Zijn plastische, gedetailleerde dreigementen brengen opluchting. Met dreigementen weet ik wel raad. ‘Wat kan ik tegen je zeggen?’ vroeg ik hem een keer. ‘Zeg maar Frank, maar niet te vrij worden,’ zei hij en lachte langdurig, vreugdeloos.

Hij wist van het tennis en kraaide uitgebreid zijn plezier over mijn afgang. Ik neem aan dat hij van die glazen galerij omlaag had gekeken, dat hij me naar de baan was gevolgd. ‘Zwarte sokken,’ zei hij. ‘Man, wat zag jij er besodemieterd uit.’ Zijn hoofdthema? Zijn hoofdthema was dat ik zijn leven geruïneerd had: Ik had hem talrijke malen verneukt en genept. Ik kon het nooit meer goedmaken. Alleen mijn eigen ondergang kon dat bewerkstelligen. Ik sprak hem niet tegen. Ik zei helemaal niet veel. Ik wou aldoor maar dat hij me belde als ik flink dronken was: dan zou ik hem wel eens vertellen wat ik van hem denk. Soms klonk hij groot, soms kleintjes. Vaak klonk hij aangeslagen. Als het zover kwam – wie zal het zeggen? Met een paar cognacjes achter de knopen kon ik hem waarschijnlijk wel aan met mijn korte maar smerige repertoire van plotselinge straatstunts. Maar je weet het maar nooit, met die gekken. Ik kreeg een keer een opdaver van een gek, zo’n dreun had ik nog nooit gehad – hij was kwalitatief anders, doortrokken van een afgrijselijk, grenzeloos gelijk. Hun innerlijke motor is zwaar opgevoerd. Ze kunnen autobussen en dat soort dingen optillen als ze zich echt kwaad maken.

Fielding belde ook diverse keren. Hij was vriendelijk en bezorgd, en berispte zichzelf dat hij me van hot naar her over de baan had laten rennen. Het was mijn eigen schuld, en dat zei ik ook tegen hem. Hij deed geen spelletje met me. Hij was gewoon zichzelf. Jezus, hij nam niet eens gas terug.

‘Hé,’ zei ik. ‘De lui op die baan daar. Op de galerij. Wie waren dat?’

‘O, dat zou ik je niet kunnen vertellen, Slick. Ik denk dat ze gewoon van de straat binnen kunnen komen. Misschien vrienden van spelers, ik weet het niet. Waarom vraag je dat?’

‘Een ervan heeft me gebeld,’ zei ik vaag.

‘Wie was het, Slick. Een talentenjager?’

‘Ja, ja,’ zei ik, en reikte met een lange arm naar de scotch.

Daarop bood Fielding aan zijn lijfarts te sturen om me na te kijken, maar ik zag geen reden waarom ik de dokter die beproeving zou laten doormaken.

Er belde nog iemand. Nog iemand anders heeft me hier in New York gebeld. In mijn koorts klonk er op een dag een menselijke stem door het gebrabbel heen.

Ik had onderhand geleerd de telefoon te beschouwen als een hysterisch en kwaadwillig wezen, die stomme pop met haar buiksprekersdreigementen en pesterijen. Doe dat, denk dit, pretendeer wat anders. Toen kwam die menselijke stem.

Ik lag heel groot, heel mannelijk op bed in mijn lekgeslagen herenslip. Jongejonge, wat een bink ben ik. Ik lag er enkel te zweten en te vloeken en naar slaap te zoeken. Toen deed de telefoon zijn nummer, zijn act. Wat ik Selina echt kwalijk nam, was dat ik door haar verdwijning verplicht was het ding telkens als het rinkelde op te nemen. Het kon ook Fielding zijn, dacht ik, bezig steeds meer geld mijn kant op te sturen.

‘Hallo?’ zei de wetende stem. ‘John?’

‘…Selina! Aha, kreng dat je bent. Vertel mij eens waar…’

‘Jammer voor jou. Je spreekt met Martina. Martina Twain.’

Ik voelde… ik voelde diverse dingen tegelijk. Ik voelde die steek van beschamende onvoorbereidheid. Ik glimlachte en voelde hoe mijn gezichtsvlees zich ontspande uit zijn recente verstarring. Een paar tellen voelde ik mijn abces, licht geprikkeld door die vreemde plooi in mijn wang. Ik voelde de elektro in mijn hoofd bedaren – en ik voelde dat ik het eigenlijk niet aankon, nu niet, misschien wel nooit.