Van Hanna Bervoets verschenen eerder bij L.J. Veen

Of hoe waarom

Lieve Céline

Hanna Bervoets

leuk zeg doei

Uitgeverij L.J. Veen
Amsterdam/Antwerpen

Deze columns verschenen eerder in Volkskrant Magazine

© 2011 Hanna Bervoets en uitgeverij L.J. Veen

Omslagontwerp Pankra

Omslagfoto’s Hanna Bervoets

NUR 401

ISBN 978 90 204 1334 2

Deze digitale editie is gemaakt naar de 3e druk 2012 met ISBN 978 90 204 1234 5

leukzegdoei.nl

hannabervoets.nl

ljveen.nl

Dit is voor:

Aniek, Anna, Anne-Will, Aren, Carolien, Daniël, Diana, Diederik, Eelco, Gerben, Hanna S., Laura, Louis, mama, Mark, Niquisha, Oma Breda, Oma boerderij, oom Jan, papa, Renske, Robert-Jan, Stolichnaya, Vera, Wim, en alle mensen die ik om redenen schuilnamen heb gegeven.

Dankjewel voor jullie bruisende cameo’s!

Zonder jullie was alles anders geweest.

Inhoud

Annemiek

Feestboek

Wereld

JA/NEE

Fotogezicht

Fladderen

Pannenkoekenhuizen

Hip

Codes

Begrafenis

Mening

Piñata’s

Gebrek

Maandagavond

Toneelstuk

Assimilatie

Vakantiedag

Klap

Dutch Deluxe

Sms-iquette

Kennismaking

Kwijt

Sterren

Warehouseparty

Onbekend

Pakketje

Kindster

Vriendenboekje

Feest

Discrepantie

Paraderen

Überjas

Markt

Pensioen

Vrijdag

Outfit

Kamer

Treinroulette

Kunstenaar

Blind

Flesje

Wachters

Grijs

Lampjes

Reason

Nostalgie

Jezelf

Liefdesbrief-Van-De-Week

Tournee

Etentje

Lachband

Volwassen

Aafke

In het nu

Cadans

Iets medisch

Laatste indruk

Aardig

Modus

Pester

Raadgever

Recensies

Toeval

De loop

Groeten

Annemiek

‘Kijk,’ zegt mijn moeder, ‘helemaal geen leuk verhaaltje.’

We zitten samen achter haar laptop en bekijken het Linked-In-profiel van Annemiek Bosch: van 1999 tot 2004 hoofd P&O bij een internationaal bedrijf, daarna twee jaar lijnmanager bij een universiteit, momenteel zelfstandig ondernemer. Het cv staat netjes onder elkaar: een bolletje voor elke nieuwe regel.

‘Op mijn profiel heb ik tenminste iets over mezelf geschreven,’ doet mijn moeder, ‘zelfs je vader heeft een leuk verhaaltje. Maar kijk nou, hier: niets.’ Ik draai m’n hoofd naar het hare. Zij blijft naar het scherm staren.

Dit is mijn moeder:

Een vrouw die ooit in een woongroep zat, maar vertrok na een ruzie over een toetje.

Een vrouw die nooit een bh draagt, niet uit principe, maar ‘dat bandje zit gewoon zo naar’.

Een vrouw die iedere maand d’r haar hennaat.

Een vrouw die het liefst in d’r eentje op vakantie naar Libanon gaat.

Een vrouw die dingen in een Romatöff bereidt.

Een vrouw die zelden schoonmaakt: ‘Zonde van m’n tijd.’

Een vrouw die haar enige dochter belt om te vragen of ze soms zomerzegels spaart, wanneer ze wil horen hoe het gaat.

Een vrouw die de afgelopen vijfentwintig jaar een relatie had met m’n vader.

Dit is mijn vader:

Een man die ooit in de redactie van een krakersblad zat, maar vertrok na een ruzie over een cover.

Een man die zomers open sandalen draagt.

Een man die ’s winters dezelfde open sandalen draagt, maar dan met extra dikke sokken.

Een man die kapotte computers spaart.

Een man die elke dag rond vijf uur boodschappen doet, in zo’n blauwkatoenen tas met beige leren handvat.

Een man die dagelijks afwassen onzin vindt.

Een man die huilde toen z’n kat dood was.

Een man die z’n enige dochter voor haar drieëntwintigste verjaardag een rubberen mal voor ijsblokjes gaf. In de vorm van pinguïns.

Hij vond ’m zelf zo mooi, vandaar.

Ja, eigenlijk passen mijn vader en mijn moeder best goed bij elkaar. Toch zijn ze sinds vorig jaar niet meer samen. En nu is mijn vader niet alleen een man die van sandalen houdt en kapotte computers spaart, maar ook een man die alleen nog over Annemiek praat. Eerst met mijn moeder, tot ze hem zei dat ze dat ‘eigenlijk niet echt fijn’ vond. Dus nu deelt mijn vader Annemiek alleen met mij. Ik heb haar nog nooit ontmoet, maar ken haar al best goed. Want elk gesprek heeft Annemiek als conclusie:

‘Papa kom je m’n band plakken?’

‘Dat moet dan wel voor vijven’

‘Oké’

‘Annemiek komt eten namelijk’

‘Hanna ga jij wel eens naar het theater’

‘Soms’

‘Ik ga vanavond’

‘Leuk’

‘Want Annemiek heeft kaartjes’

‘Sorry Hanna, ik ben een beetje moe’

‘Ah’

‘Want ik had nachtelijk bezoek’

‘Goed’

‘Van Annemiek’

‘Oké’

‘En we hebben gevreeën’

‘…’

Mijn moeder wijst naar haar laptop. ‘Vind je haar knap?’ Ik klap het scherm naar me toe en bekijk de foto nog eens goed. Annemiek lijkt mij vrij symmetrisch. Ze heeft blond krulhaar en ziet eruit als een vrouw die graag schoonmaakt.

Een vrouw die op regelmatige basis bh’s draagt.

‘Nee,’ zeg ik. ‘Ze is eigenlijk best lelijk.’

Feestboek

From: mijn 750+ Facebookvrienden en ik

To: mensen boven de vijftig

Cc: alle andere mensen zonder Facebook

Beste bovengenoemden,

Wij wonen al weer een tijdje op Facebook, maar u heeft deze netwerksite tot nu toe gemeden. Jammer, want nu zien we elkaar zo weinig! Daarom nodigen we u bij dezen uit tot onze orde toe te treden. Maar eerst wat dingen die u over Facebook moet weten:

facebook is een virtuele doch reële utopie vrij van hoofdletters, correcte interpunctie of logische zinsconstructies, het leven is er een lange zin en iedereen is er chronisch grappig en permanent lief, maar laten we beginnen bij het begin: het verzamelen van vrienden, wij zijn daar goed in, want de onderliggende ideologie kennen we van de pokemonhype en flippo-rage: gotta catch em all!, spaar ze allemaal!, hoewel: aan het toevoegen van contacts ligt een uitgebreid stelsel ongeschreven regels ten grondslag, we gaan dat nu niet ontrafelen (ooit willen we er een lucratief cadeauboekje voor op de toonbank van de ako over maken), maar dit geven we u graag mee: * toegevoegd worden is beter dan zelf iemand uitnodigen, * iemand adden die je niet kent is een grote nee nee * verschillende friends hebben verschillende waardes – voor bn’ers als bastiaan van schaaik krijg je extra punten namelijk –, *teveel vrienden leidt tot inflatie, ja, wie meer dan 850 vrienden heeft is een facebookhoer en daalt daarmee in waarde, behalve als het een bn’er betreft, want, zoals eerder gezegd: voor bn’ers op facebook gelden anderen regels maar zie daarvoor dus binnenkort de ako, overigens: zodra iemand uw vriend is, ziet hij alles wat u doet, dus ook: welke facebookvrienden u nog meer toevoegt (bastiaan van schaik!) , dat u lid werd van een facebookgroup (‘wij huilden toen geri de spice girls verliet’), welke facebookquizzen u maakt en met welk resultaat, zo zijn daar: ‘in welk land hoor jij te wonen?’ (‘Mongolië’), ‘hoe ga jij dood?’ (‘door haaien uiteengereten’), ‘zit je op een boot?’ (‘ja: je zit op een boot’), en al die facebookactiviteiten verschijnen dan in de news feed, het scherm dat iedereen bij het opstarten ziet, ‘lijkt het dan niet of ik geen leven heb?’ vraagt u nu, nee, dat lijkt het niet, of nou ja: we raden u wel aan regelmatig iets op de openbare wall van uw friends te schrijven, iets waarmee u nonchalant doch doeltreffend refereert aan uw leven naast facebook: ‘lieffie kom je vanavond ook naar het ding van die en die?,’ en dan zijn er nog de status updates, waarin u uw activiteiten van dat moment weergeeft, dat zijn: ‘zitten en tikken’, maar u schrijft: ‘straks eten bij hele leuke mensen en hele leuke cocktails drinken en naar een heel leuk feestje of drie want ik kan niet kiezen hihi’, en vervolgens maakt u van al die leuke dingen foto’s: bewijsmateriaal van uw bruisend bestaan, trouwens: dat we die foto’s nu pas noemen is eigenlijk best raar, want photo’s, dat is waar facebook om draait, en denk nou niet dat er een feest of partij voor nodig is om foto’s te maken, nee: facebookplaatjes maak je op alle denkbare gelegenheden en plaatsen, regels zijn er niet, alles is even fotogeniek: zebrapaden, autootjes voor supermarkten die licht en geluid maken, maar ook wipkippen waar we dan op gaan zitten om aan de hanenkam te likken en er woest op los te klikken zodat we het resultaat op ons profiel kunnen zetten opdat onze 750+ digitale vrienden zullen reageren (‘mwaha x’) lachen en denken dat we het leuk hadden; een terechte gedachte, want we hádden het ook leuk, sterker nog: sinds we op facebook wonen, is het alles altijd overal fantastisch want worden we niet langer gekweld door existentieel getinte kwesties, neen, dankzij facebook hebben we eindelijk een doel in het leven: foto’s maken, overal, altijd: klik! pose klik! pose, en vinden we een plaatje uitzonderlijk flatteus, artistiek of mooi, dan zeggen we niet ‘da’s mooi’, maar schreeuwen we: ‘profielfoto!’, een groter compliment bestaat niet, want profielfoto’s zijn de boegbeelden van onze identiteiten, identiteiten waar we dus nooit meer over twijfelen, want wij weten: we facebooken, dus we bestaan, of eigenlijk: we bestaan, dus we facebooken, we facebooken om te leven, we leven voor facebook, facebook verdrijft de leegte.

Komt u ook op ons feestje?

Wereld

‘De literaire wereld is vol intriges,’ zei schrijver Carlos Ruiz Zafón laatst in een interview.

De literaire wereld.

Dat was voor mij lange tijd een abstractie. En dat is het eigenlijk nog steeds, want hoewel ik onlangs mijn debuutroman schreef, ben ik nog nooit op een boekenborrel of -bal geweest. Binnenkort zou dat wel eens kunnen veranderen, en dat vind ik best een beetje spannend. Want dit is hoe ik de literaire wereld nu voor me zie: (NB: wat volgt is zuur noch satirisch bedoeld en betreft absoluut geen Orwellerige anomalie op wat voor wereld dan ook. Het is slechts een objectieve weergave van een puur persoonlijke fantasie.)

De literaire wereld is geen bol maar een ruimte; een huis, ik denk een grachtenpand, met donkere houten tafels, een hoog plafond vol fresco’s, en – bij wijze van flora en fauna – in de hoek één vingerplant.

In die ruimte staan een heleboel mannen, en al die mannen dragen een corduroy pak met rode vlinderdas. Ook persen ze allemaal een glas tussen duim en wijsvinger; een rood wijntje, want de literaire wereld is vrij van bier, en rosé bestelt niemand.

De literaire wereld is niet groot, dus is het er al snel druk. Zó druk, dat lopen lastig is. Zet mannetje 1 een stap, botst ie meteen op mannetje 2.

‘Pardon!’ zegt mannetje 1 dan. Zegt mannetje 2 vervolgens ‘is oké’, gaat mannetje 1 weer op z’n plek staan. Daarna kijken de mannetjes elkaar begrijpend aan en nemen ze tegelijkertijd een slokje rode wijn.

Maar soms gaat het mis. Dan zegt mannetje 2 niet dat het oké is, maar begint ie te schreeuwen.

Zo: ‘Aaaaaaaah!’

Mannetje 1 kan nu niet achterblijven, en roept mannetje 2 na: ‘Aaaaaaaaah!’

En staan mannetje 1 en mannetje 2 eenmaal te schreeuwen, dan willen mannetje 3, mannetje 4 en de mannetjes 5, 6 en 7 ook meedoen: ‘Aaaaaaaaaah!’

De intrige is nu een feit, dus gooien de mannetjes hun armen in de lucht…

‘Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!’

… rennen ze op en neer, botsen ze tegen elkaar aan…

‘Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!’

… en schudden ze met hun hoofden, zoals tekenfilmfiguren dat doen wanneer hun staart of pluisoren in de fik staan. Maar dan opeens:

is het stil. De mannetjes zijn uitgeschreeuwd. Het enige dat nog aan de intrige herinnert is het kleine blonde liftjongetje dat voorzichtig de gesneuvelde glazen opveegt.

De literaire wereld is overigens gemakkelijk te betreden. Je loopt er zo naar binnen, bewaking ontbreekt. Maar denk niet dat je automatisch een wijntje krijgt, want wie onuitgenodigd binnenwandelt, hoort er niet meteen bij.

Betrad ík op een ochtend de literaire wereld, zou ik dus het grootste deel van de dag achter de vingerplant staan. In al die uren zou ik misschien wat sms’jes versturen en een paar keer m’n voicemail bellen. Om mezelf een houding te geven, zou ik soms wat zeggen tegen de voicemaildame. Pas ’s avonds zou ik een groepje mannetjes benaderen; tegen die tijd gezellig gestemd door alle wijntjes. Ik zou ze aantikken, vriendelijk lachen, en naar het plafond wijzen. ‘Kijk!’ zou ik zeggen, ‘moeten jullie die fresco’s zien, het lijkt de Sixtijnse kapel wel! En nu we het toch over Rome hebben, wat vinden jullie nou van die ene roman over die ene man in Italië? Ik bedoel: als jullie dat boek vergelijken met die andere klassieker over die andere man in Italië, hebben we hier dan te maken met een rake parodie, een vorm van kritiek, een speelse verwijzing of slechts slimme pastiche?’

Wellicht start ik hiermee een nieuwe intrige. (‘Aaaaaah!’) Maar ik hoop van niet. Ik hóóp, nee, ik wens namelijk dat de mannetjes zullen zeggen: ‘Wat een rake observering. Wilt u misschien een wijntje? Wat is uw naam eigenlijk? Hanna? Welkom Hanna. Welkom in de literaire wereld!’

JA/NEE

Wordt het vannacht JA? Of: NEE? Ik heb geen idee.

Onze gezamenlijke vriend is net weggefietst. Om een hotdog te halen, zei ie. Maar om zes uur ’s ochtends is de hotdogkar dicht. Ik begrijp: onze gezamenlijke vriend laat ons even alleen. Dus wanneer Micha vraagt: ‘Komt ie nog terug denk je?’ zeg ik: ‘Neuh.’

Ik ken Micha nu al drie feestjes en volgens onze gezamenlijke vriend moet het vannacht gebeuren. Wat hem betreft is het dus: JA. Maar we zijn moe en het is laat. Het zou dus ook zomaar NEE kunnen wezen. Ik kijk naar Micha: hij hangt over z’n fietsstuur en staart naar een blikje op straat. Wat wil hij?

Micha kijkt naar mij: ik zoek in mijn tas de Labellostick die in mijn jaszak zit. Wat wil ik?

Ik weet niet wat ik wil en ik weet ook niet wat hij wil al weet ik volgens mij wel dat hij ook niet weet wat hij wil al vraag ik me af of hij weet dat ik weet dat hij niet weet wat hij wil en dat ik ook niet weet wat ik wil, wat ook zo is, dus in dat opzicht weet ik meer dan hij, of…

Ik doe mijn ogen even dicht.

Ik heb echt heel veel wodka-Fanta Pomelo op.

Weet je wat: NEE.

‘Zullen we gaan?’ vraagt Micha.

‘Oké.’

We fietsen. Langzamer dan nodig. We fietsen niet om thuis te komen. Betekent dat dan toch: JA? Ik kom tot stilstand tegen een stoeprand, Micha merkt niets: ‘Wacht even!’ Op de hoek van de Herengracht komt zijn stuur in mijn wiel.

Eigenlijk fietsen we zoals we eerder vannacht dansten: met z’n tweeën, maar niet samen. Deed hij een stap naar voren, gleed ik opzij. Draaide ik me om, pakte hij me niet beet. En twee keer stond ik, heel cliché, op zijn teen. ‘O wat cliché, ik sta op de teen,’ riep ik nog. Dat maakte veel goed, maar toch.

Ik sla af, Micha niet: mijn trapper ramt zijn enkel.

Oké: NEE.

‘Waar moet jij naar rechts?’ – ‘Hier.’ – ‘O.’ – ‘Maar ik kan ook de volgende straat nemen.’

Of toch: JA?

We rijden door de Spuistraat.

Hij zegt: ‘Ik hoor de vogels al.’ Ik zeg: ‘Die vogels zijn een karikatuur van zichzelf,’ en ik roep: ‘Vogels; jullie zijn een karikatuur van jezelf!’

Hij lacht niet.

NEE.

Ik rem voor een stoplicht.

Hij zegt: ‘Jij bent wel een voorzichtige fietser, hè?’ Ik zeg: ‘Ik wil gewoon niet dood. Ga jij altijd door rood?’ Hij zegt: ‘Ja. En ik steel en sla ook.’

Ik lach wél.

JA?

Het wordt al licht. Nu ontdekt hij dat mijn kaaklijn van witte oogschaduw gemaakt is en zie ik dat hij heel dunne lippen heeft.

NEE!

De hoek van de Prins Hendrikkade: hier moet hij naar rechts. Ik woon rechtdoor. We stoppen. We staan. Hij neemt een Stimorol…

JA

… maar biedt mij niets aan.

NEE

‘Ik vond het heel gezellig vanavond.’ – ‘Ik ook.’

JA?

‘Nou dag.’ – ‘Dag.’ – ‘Tot snel.’ – ‘Uhuh.’ – ‘Ik ga.’ – ‘Ik ook.’

NEE

We blijven allebei staan.

JA

Hij legt zijn hand op mijn nek.

JA?

Ik duw hem weg.

NEE

Ik sla mijn armen om zijn schouders.

JA!

Hij ruikt nu wodka-Fanta Pomelo en ik proef Stimorol. Onze tanden raken elkaar. Een paar keer achter elkaar. Ik denk aan sturen in fietswielen en op tenen staan, maar ik weet ook: na JA is het voor NEE te laat.

De gezamenlijke vriend belt de volgende dag: ‘En? Heeft mijn wegfietsactie vruchten afgeworpen?’ Ik vraag niet wat de gezamenlijke vriend onder vruchten verstaat. Ik zeg alleen maar: NJA.

Fotogezicht

We staan in de keuken, want dat is de plek om te zijn vanavond. Er leunt een jongen tegen het aanrecht: Gerben. Ik heb Gerben nooit eerder ontmoet maar hij kent mij. Van Facebook.

Hij zegt: ‘Je moet dit niet als een belediging opvatten hoor, maar…’

Wacht. Ik pak even de kraan vast, ja: ik zet mij schrap. Want dingen die je niet als een belediging moet opvatten zijn vaak heel nare beledigingen. Je moet ze alleen niet zo opvatten. En dat kost energie, dus kun je vooraf maar beter even een kraan vastpakken.

‘… maar ik vind jou op al die Facebookfoto’s zo chagrijnig kijken.’

O. Oké. Dat viel mee. Ik laat de kraan los, tik Gerben tegen z’n arm (‘gekkie, joh!’) en vertel hem Het Verhaal.

Het verhaal van mijn fotogezicht:

Ooit, heel lang geleden, toen ik vier was en nog geen fotogezicht had, kwam er een fotograaf bij ons in de klas. Het was, na klassenrond, het spannendst wat ik tot op dat moment in mijn leven meegemaakt had. We werden in drie rijen verdeeld en ik zat op de eerste stoel rechts van rij twee. Liever had ik op de grond gelegen: vóór in beeld, met mijn hoofd op de rug van mijn hand, zoals de vrouwen in de Zeemancatalogussen dat ook altijd deden.

(Want ja, die las ik als vierjarige, sterker nog: ik spaarde ze. Om er soms aan te ruiken, me te verlustigen aan oversized made in China truien – met Ronald Duck en Nicky Muis! – en om dan door te bladeren naar de vrouwen in pyjama’s die altijd zo gezellig met hun ruggen tegen elkaar op de grond zaten of lagen.)

Helaas. Niet ik, maar Stefano mocht liggen; hoofd op de rug van zijn hand.

Toen gebeurde het.

‘Lachen!’ riep de fotograaf. Ik schrok. Want ‘lach!’ was een opdracht die ik nog nooit had gehad. Mijn moeder was meer van de spontane opnames (‘nee niet kijken, gewoon doorspelen!’) en hoe je eigenlijk lacht, daar had ik nog nooit over nagedacht. Dus improviseerde ik maar wat. Ik krulde mijn mondhoeken omhoog en perste mijn lippen op elkaar. Want zo deed Plons de Kikker dat.

‘Wat lach je raar,’ zei mijn moeder toen ze de foto zag. Een behoorlijke klap, want kritiek van mijn eigen lieve moeder, ook dat was iets dat ik nog nooit had meegemaakt. Op dat moment begreep ik: een mens is nergens zonder fotogezicht. Dus oefende ik uren voor de spiegel, op zoek naar de perfecte pose.

Jarenlang, van groep drie tot en met de brugklas, hing mijn mond op foto’s gecontroleerd open: een subtiele lach waarbij je nog net mijn voortanden zag. In mijn puberteit was ik dat zat, en tuitte ik mijn lippen wanneer er een camera in de buurt was. Tot een vriendin mij er op m’n tweeëntwintigste op wees dat ik zo ‘best wel heel erg op een lama’ leek.

Daarom is dit nu mijn fotogezicht: kaken op elkaar, hoofd een beetje schuin, ogen wijd open, mond dicht. Zo blijft mijn hoofd vrij van lama-achtige trekken of een bonte verzameling onderkinnen, en suggereer ik een kaaklijn die er niet is.

‘Ja maar,’ zegt Gerben, ‘nu sta je op elke foto hetzelfde.’

‘Dus?’ zeg ik, ‘zo ben ik tenminste herkenbaar. Een sterk merk, het merk Hanna B. Ik bedoel: de M van McDonald’s verandert toch ook niet? Stel je voor: soms geel, soms gestreept, dan weer als W, de volgende dag een batikmotief. Nee! Bovendien: verandering is ook maar een westerse waarde en de vanzelfsprekende waardering voor originaliteit is een verraderlijke culturele constructie.’

Hier neem ik een slokje water.

‘Ja maar,’ doet Gerben nu, ‘dat betekent toch niet dat je op elke foto een grafbek moet trekken?’

Oei. Een belediging. Maar moet ik dat ook zo opvatten?

Ik wacht.

Gerben zegt niets.

Ik lach.

Fladderen

Ik word wakker naast een plastic vleermuis.

Er steekt een elastiekje uit.

Ik zou de vleermuis nu dus boven mijn gezicht kunnen laten fladderen. Maar dit is niet het moment om een vleermuis boven mijn gezicht te laten fladderen. Dit is het moment om na te gaan wat er gebeurd is vannacht. Lastig, want ik weet nog wel wát, maar dat wát bestaat uit flarden.

Flard: We staan voor een gesloten nachtcafé. Met Ieren. ‘O mijn god!’ roept goede vriend Wim, ‘we staan met Ieren!’ Maar Carolien zegt: ‘We gaan tongen! Ik die blonde, Hanna die donkere.’ Ik knik. Ik ben namelijk even vergeten dat ik geen zeventien ben, en ook niet in Salou. Dat vergeet ik de laatste tijd wel vaker – misschien word ik oud.

Flard: Ik heb net iets leuks over klavertjes vier en potten goud gezegd, maar nog voor mijn Ier kan antwoorden, krijg ik een sms: STEPHEN GATELY (ZANGER BOYZONE) IS DOOD!!!

‘Jezus,’ zeg ik, ‘net nu we met Ieren staan.’ Ik kijk mijn Ier meelevend aan: ‘You must be so upset.’ ‘Uhm,’ doet hij, ‘I guess.’ Wim, Carolien en ik buigen ons over een tweede sms. ‘O mijn god!’ roept Wim, ‘Stephen is gevonden in zijn vakantievilla!’

Wanneer we opkijken, zijn alle Ieren weg.

Flard: We staan voor het hostel waar Wim de Ieren binnen zag gaan. We moeten achter hen aan. Om te tongen, maar vooral om te vertellen over Stephen Gately’s vakantievilla. Maar hoe komen we binnen? Een meisje duwt ons opzij: ‘Excuse me!’ Ze toetst een toegangscode in, de deur schiet open, we rennen achter haar aan naar boven. Op de wangen van het meisje zitten strepen roze schmink. ‘O mijn god!’ roept Wim, ‘roze schmink!’

Flard: De Ieren zitten op de trap. Ik zeg: ‘I know where they found Stephen.’ De Ieren zwijgen. Zijn ze niet blij ons te zien? Ze wijzen, wij kijken. Achter ons staat een nachtportier: ‘Where’s your key?’

‘O mijn god!’ roept Wim, ‘we hebben geen key!’ Dus rennen we een lege kamer in.

Flard: Hij is wat krap, onze kamer. Nog geen vierkante meter. En de muren zijn bedekt met witte tegels. ‘O mijn god!’ roept Wim, ‘we staan in een douchecabine!’

Flard: We zijn weer buiten. Nu met Hendrik. Hij zegt dat hij in Purmerend woont, in een garage werkt en vierentwintig is. Dat laatste geloof ik niet. Toch knik ik. Ik wil immers tongen. Hendrik niet. Althans: niet met mij. Want wanneer ik hem iets vraag, antwoordt hij Carolien. Dus als ik probeer: ‘Hebben jullie in de garage dan ook zo’n Pirellikalenderding?’ lacht hij naar Carolien: ‘Nee, niet.’

‘O mijn god!’ roept Wim, ‘een bouwvakker zonder Pirellikalenderding!’

Flard: We zitten. Carolien fluistert: ‘Zal ik met Hendrik mee?’

Ik schud nee: ‘Dan moet je in een nachtbus en in de nachtbus wil iedereen dood.’

‘Zal ik hem dan uitnodigen?’

Ik denk na. Carolien lijkt me geen meisje dat graag met minderjarige garagejongens zonder Pirellikalenderding ontbijt.

Daarom zeg ik: ‘Misschien gaat ie niet weg. Dan heb je spijt.’

‘Spijt…’ zegt Carolien. ‘O mijn god!’ roept Wim: ‘Hendrik weet hoe je moet toupen!’

Flard: Er rolt een bakje falafelsaus langs. Ik zeg: ‘Kijk, een bakje falafelsaus’, maar denk: Eigenlijk is het leven niet veel meer dan één grote strijd tegen spijt.

Flard: Wim is gaan liggen. Hendrik en Carolien hangen tegen elkaar aan. Ze hebben allebei een oortje van mijn iPod in. Ik zit erbij, kijk ernaar, en besluit: soms moet je de strijd gewoon aangaan. Daarom zeg ik tegen Carolien: ‘Neem hem mee joh. Tongen en opstaan.’

Peep peep, sms! Carolien schrijft: HIJ IS ER NOG EN GAAT MAAR NIET WEG ;(

Ah, zo is het vannacht dus gegaan: ik heb gefaald. Het lukte me niet te tongen. En ik gaf slecht advies, waardoor Carolien de strijd tegen spijt niet heeft gewonnen.

Ja, zo ging het. Alleen: wat doet die plastic vleermuis dan in mijn bed?

Ik neem het elastiekje tussen duim en wijsvinger en trek.

Dit is het moment om een vleermuis boven mijn gezicht te laten fladderen.

Pannenkoekenhuizen

Ze is altijd bang geweest de taxi te missen. Belde mijn oma de Peutax, zat ze daarna vaak een kwartier stil te wachten in haar jas. Dit keer schuifelde ze net iets te snel de oprijlaan af, toen ze de auto aan zag komen. Ze struikelde en viel.

De taxi reed haar meteen naar het ziekenhuis.

Daar kreeg ze antibiotica. En een longontsteking. Na twee weken werd ze daarom naar een verzorgingstehuis gebracht: ‘Om even helemaal bij te komen.’

Ik ben er één keer op bezoek geweest, en heb toen zeker twintig minuten naar haar kamer gezocht. Want de afdelingen hadden heel rare namen. Geen ‘vleugel drie’ of ‘verdieping 5.1’, maar ‘Groene Geul’, ‘Gouden Regen’, ‘Dennenbos’. En in de ontvangsthal stond een ANWB-paddenstoel waar met rode letters op was geschreven: ‘Pannenkoekenhuis, 0,2 kilometer.’ Toen ik mijn oma eenmaal gevonden had – achter de eerste deur rechts van afdeling Klaverblad – stelde ik voor straks samen pannenkoeken te eten. ‘Kan niet,’ zei mijn oma, ‘die paddenstoel staat er als decoratie.’ Eten kon alleen in de gezamenlijke koepelrestauratie. Maar daar kwam mijn oma nooit, want daar zaten de andere mensen, en die praatten alleen maar over niets. En praatten de andere mensen een keer niet over niets, dan kaartten ze. Maar mijn oma haat kaarten. Nog meer dan over niets praten. Dus bleef ze op haar kamer.

Hier vroeg ze me een glas sap te maken. Ik halveerde de sinaasappel verticaal, waarop mijn oma zei: ‘Dat doe je raar.’ Het was geen klacht, meer een constatering. ‘Dat doe je raar.’ Klaar.

Op tafel lag een menukaart: een lijst met dagen en daarachter ‘boontjes’, ‘aardappelen’, ‘vlees’ en ‘vla’. Verschillen in woordvolgorde en de formulering van details suggereerden variatie: Maandag: schnitzel – boontjes – puree – vla. Dinsdag: vlees – roerbakboontjes – aardappels – toetje. Woensdag: gebakken aardappelpartjes – wienerschnitzel – sperziebonen van de boer – hopjesvla.

‘Lekker hoor,’ zei ik. ‘Mij smaakt niks,’ zei mijn oma. Want de zusters hadden per ongeluk haar zoutvaatje meegenomen, en volgens mijn oma had het geen zin het vaatje terug te vragen: ‘Ze luisteren toch niet.’