Stad van de zon

David Levien

Stad van de zon

Vertaald door Sandra van de Ven en Irene Ketman

Uitgeverij L.J. Veen
Amsterdam/Antwerpen

© 2008 David Levien
© 2009 Nederlandse vertaling Sandra van de Ven en
Irene Ketman en Uitgeverij L.J. Veen
Oorspronkelijke titel City of the Sun
Oorspronkelijke uitgave Doubleday, New York

Omslagontwerp Roald Triebels
Omslagbeeld Millennium/Hollandse Hoogte

ISBN 9789020417449
D/2009/0108/704
NUR 332

ljveen.nl

2

Carol Gabriel duwt een lok asblond haar achter haar oor en neemt een slok van haar koffie, Folgersbonen, versgemalen, mild gebrand. Haar vriendinnen houden van Starbucks, maar dat vindt zij bitter smaken en ze weet dat ze het drinken vanwege het merk.

Ze staat in de keuken en kijkt naar buiten door het kleine vierkante raam boven de gootsteen. Sinds de verhuizing heeft ze hier op de meeste dagen glimlachend gestaan. Vooral sinds de herfst drie weken geleden met een kleurenexplosie aan de bomen zijn intrede heeft gedaan. Vandaag is er geen glimlach, ook al is het een heldere, zonnige dag. Carols tweede kop koffie stremt inmiddels in haar maag, terwijl Jamie meestal de oprit op komt fietsen wanneer ze haar eerste nog niet eens opheeft.

Paul komt de keuken in. Om zijn nek hangt een blauwe stropdas, nog ongeknoopt. Omdat hij verdiept is in een brochure, botst hij tegen een keukenstoel. De stoel schuift piepend over de terracottategelvloer, en er gaat een pijnscheut van Pauls knie naar zijn dij. Carol kijkt om in de richting van het geluid.

Tweeledige lijfrentes. Nu een uitkering met belastingvoordeel, én een gegarandeerde hoofdsom. Hoe hij het concept moet verkopen, is Paul nog niet helemaal duidelijk, maar hij zal zich nu echt in nieuwe producten moeten verdiepen. Hij gaat zitten en pakt een inmiddels koud geworden geroosterde boterham. Lijfrentes met een variabele uitkering; jaarlijkse inleg voor een verzekering die uitkering bij overlijden garandeert, maar bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd verandert in een persoonlijke pensioenopbouwrekening. Aan dat soort producten heeft hij het te danken dat hij naar deze buurt kon verhuizen. Hij verbreedde zijn basis, bereikte een ander type cliënten. Hij koos voor een solide, behoudende aanpak en kocht een huis waarvan hij de maandlasten ook tijdens zijn slechtste maanden kon opbrengen op basis van enkel zijn commissie op die polissen. Het nieuwe plan was om geen slechte maanden meer te hebben.

Paul kauwt op zijn snee geroosterd brood, die hij in zijn rechterhand houdt. Ondertussen drukt hij met zijn linkerhand op zijn pens. Die geeft mee. Tja, vijfendertig jaar. Tot zijn eenendertigste was het een wasbord, maar de afgelopen vier jaar heeft hij het laten versloffen. Met zijn een meter vijfentachtig was hij, een hardloper, het grootste deel van zijn leven mager geweest. Maar toen kreeg hij hielspoor. Artsen adviseerden hem om het operatief te laten verhelpen, maar dat betekende een langdurige revalidatie, dus besloot hij erdoorheen te lopen. Volgens zeggen zou dat niets uithalen en zou de scherpe botvergroeiing de vezelband onder zijn voet in toenemende mate belasten. Volgens alle deskundigen kon je het er niet uitlopen, maar hij had zich in het hoofd gezet dat híj het wel kon. Kilometer na slopende kilometer hield hij het vol, totdat er iets veranderde en meegaf en het ding helemaal wegsleet. Daarna deed zijn werk wat de pijn niet vermocht; hij stopte met hardlopen. Hij begon moe thuis te komen, anders moe dan van de zware lichamelijke arbeid die hij in zijn jongere jaren had verricht. Een paar whisky’s per week werden er een paar per avond, zodat hij kon slapen. Dat, zo vermoedde hij, had voor het eerste vetrolletje gezorgd. Hij was overgeschakeld op wodka, en dat hielp, maar hij was uit conditie en dat wist hij donders goed.

‘Paul, ik ben ongerust.’

Carol staat naast hem. Hij kijkt op. Er ligt een schaduw over haar gezicht.

‘Heb jij Jamie buiten gezien?’

‘Nee. Hoezo?’

‘Hij is niet thuis en ik heb hem niet van zijn krantenwijk terug horen komen.’

‘Misschien is hij vroeg naar school gegaan…’

Een hele rits vragen staat op haar gezicht te lezen, en de vriendelijkste is: welk kind gaat er nou vroeg naar school?

Hoe kan een volwassen vent zo achterlijk zijn, is haar eerste gedachte. Ze voelt zich er onmiddellijk schuldig over en drukt hem weg. Maar gedacht heeft ze het wel.

‘Nee, natuurlijk niet,’ corrigeert hij zichzelf. Hij drinkt zijn koffiekop met grote teugen leeg, veegt een stapel verzekeringsbrochures bij elkaar en staat op. ‘Misschien heeft hij pech met zijn fiets.’ Carol kijkt hem aan. In haar blik ligt twijfel, geen hoop. ‘Ik ben al laat, maar ik zal op weg naar kantoor zijn route volgen en naar hem uitkijken. Bel me als hij komt opdagen. Ik wil weten waarom–’

‘Bel me zodra je hem ziet. Bel zodra je kunt. Ik zal bij de familie Daugherty informeren. Misschien zit hij daar.’

‘Ja. Dat zal het zijn.’ Paul kust haar vluchtig en loopt naar de deur. Het is alsof hij een paspop kust.

Moeders weten dingen.

Pauls blauwe Buick LeSabre rijdt langzaam door de buurt. Er heerst bedrijvigheid in straten waar het een uur geleden nog leeg en stil was. Minibusjes vervoeren kinderen naar school. Oudere kinderen fietsen in groepjes. Nog oudere kinderen rijden met z’n vieren in een auto naar de middelbare school. Op de stoep lopen joggers en mensen die de hond uitlaten.

Paul blijft met draaiende motor staan voor een miniatuurstopbord, dat wordt vastgehouden door een oudere vrouw met grijs haar en een oranje sjerp om haar bovenlichaam. Terwijl Paul zijn raampje opent, laat ze een groep kinderen van een jaar of acht voor de Buick langs oversteken.

‘Kent u Jamie Gabriel? Hebt u hem gezien?’

‘Niet van naam.’ Haar stem is die van een verstokte roker. ‘Ik ken alleen de gezichten.’

‘Hebt u een krantenjongen gezien?’ vraagt Paul. Hij had nu graag een foto bij zich gehad. ‘Mogelijk met een kapotte fiets.’

‘Zeker weten van niet, alleen maar kinderen op weg naar school.’

Niet gerustgesteld knikt Paul en rijdt door. Op Tibbs slaat hij rechtsaf. Olievlekken op het wegdek. Jamie is daar niet en Paul ziet verder niets bijzonders. Niet goed wetend wat hij nu moet doen, rijdt hij de rest van de krantenwijkroute en gaat vervolgens naar kantoor.

Rooster zit zijn ochtendbiertje te drinken. Intense gitaarklanken dreunen in zijn hoofd. Hij heeft de hele ochtend Mudvayne gedraaid. Zojuist heeft hij het afgezet, maar hij hoort het nog steeds. Dat kan hij. Het is een van de vele dingen die hij kan, maar anderen niet. Hij is bijzonder. Dat weet hij. Maar hij is niet gelukkig. Een gave hebben is niet hetzelfde als gelukkig zijn. Zijn geest laat zich meeslepen door het gesimuleerde gitaargeweld – hij wil niet nadenken over daarbinnen – tot hij buiten de bestelbus hoort aankomen.

Tad stapt log uit het busje. Hij houdt stevig een sixpack Blue Ribbon vast en een nieuwe lading eten, de tweede ronde van vandaag. Deze keer van McDonald’s, zoals hem is opgedragen. Hij nadert het huis, de doorn in het oog van de buurt. De verf bladdert af, in vlokken en in lange repen. Alleen de ramen aan de zijkant en die van de kamer aan het eind van de gang zijn onlangs geschilderd. Zwart. Dat is hun ‘muziekstudio’, mocht iemand ernaar vragen. Maar niemand doet dat. Dit is het huis waarvan de buren alleen maar hopen dat het verdwijnt, zodat de waarde van hun huizen weer stijgt.

Tad komt binnen, zet een donkere zonnebril af en stopt hem in de borstzak van zijn flanellen overhemd. De woonkamer is armoedig. Tapijt, met de kleur en textuur van linzen. Tweedehandsbanken, groen en oranje, al decennialang niet opnieuw gestoffeerd, nemen zowat de hele kamer in beslag.

De eethoek ligt bezaaid met dozen en wikkels van fastfoodmaaltijden. Rooster zit op een krakkemikkig stoeltje tegenover een op een melkkrat geplaatste, twintig jaar oude kleurentelevisie met een dubbele sprietantenne van aluminiumfolie. De tv is uit. Rooster staart naar het zwarte scherm en hij wiebelt licht mee op de maat van muziek die alleen hij kan horen. Hij heeft geen overhemd aan.

‘Lui varken.’

Rooster houdt zijn blik strak op de televisie gericht terwijl hij zijn middelvinger naar Tad opsteekt.

‘Jij hebt geen arbeidsethos.’

‘Heb je Riggi gesproken?’ vraagt Rooster, alsof Tad nu pas de kamer is binnengekomen en er nog niets is gezegd.

‘Kom toch eens van je luie reet. Moet je jezelf zien.’

‘Ik ben al twee keer binnen geweest sinds jij bent vertrokken,’ zegt Rooster. Zijn toon is vlak. Zijn blik, eveneens uitdrukkingsloos, verplaatst zich naar Tad, slaat hem uit het veld. ‘Heb je Riggi gesproken?’

‘Twee keer? Asjemenou, twee keer…’ Tad heeft zich hersteld. ‘Ja, ik heb Riggi gesproken.’

‘Wat zei hij?’

Tad zet het bier neer tussen de troep op de eettafel. Hij opent een blikje voor zichzelf en werpt er een naar Rooster.

‘Meneer Riggi moet het donderdag hebben.’

Rooster opent het nieuwe biertje en neemt een voorzichtig, keurend slokje. ‘Donderdag. Shit.’

‘Ja,’ zegt Tad, genietend van de verwarring van zijn partner. ‘Hij heeft de afspraak voor donderdag gemaakt, dus ik zou maar eens wat gaan doen als ik jou was.’

‘O? Moet ík wat gaan doen? Doe zelf ook eens wat.’

Daar heeft Tad even niet van terug. ‘Liever niet. Jij bent de pro,’ zegt hij dan.

Rooster knikt lichtjes, tevreden. Dan slaat hij een pil achterover, giet een stevige hoeveelheid bier naar binnen en staat lusteloos op. Vicodin. Wanneer je lichamelijk pijn hebt, verdrijft het de pijn. Wanneer je geen pijn hebt, verdrijft het andere dingen. Hij vermant zich en loopt vastberaden door de gang naar de deur van de achterste slaapkamer.

Tad pikt de stoel voor de tv in, buigt naar voren en schakelt een tekenfilmzender in.

Het geluid van een slot dat van buiten wordt ontsloten en de deur gaat open, zodat er een lichtstreep binnenvalt in de lelijke, verduisterde slaapkamer. De geblindeerde ramen zijn dichtgespijkerd, aan de binnenkant zit een metalen traliewerk. Een bed zonder lakens vormt het enige meubilair. Rooster draait boven zijn hoofd een gloeilamp vast in de fitting zodat de kamer verlicht wordt. Een glimp lijkbleke, betraande huid, angstig in elkaar gedoken tussen het bed en de muur. Het gezicht van de man verhardt zich tot een masker waaruit opwinding noch waanzin spreekt. Het gezicht van de jongen vormt zijn eigen masker, een van pijn en angst en onbegrip en, zo diep onder het oppervlak dat het bijna onzichtbaar is, razernij. Hij zegt niet eens ‘nee’, maar doet een zwakke poging om weg te kruipen voor de man.

‘Daar gaan we weer,’ zegt Rooster. Hij schopt de deur dicht en zet tegelijkertijd een dreigende stap in de richting van de jongen.

In de woonkamer zet Tad het geluid van de televisie harder.

Verdomme. Waar heeft hij die klotehandleiding van zijn Blackberry nou gelaten? Paul doorzoekt zijn met papieren overladen bureau. Buiten zijn kantoor wordt druk gebeld. Wekenlang heeft hij nummers in dat ding geprogrammeerd en nu krijgt hij hem niet aan de praat. In zijn gelambriseerde kantoor hangt een aantal ingelijste certificaten, hem toegekend vanwege zijn verdiensten als verzekeringsagent. Maar daar heeft hij nu niets aan.

Janine verschijnt in de deuropening. ‘Carol op lijn drie.’ En dan verdwijnt ze weer. Hij had Carol op weg naar zijn werk gebeld en haar gezegd dat ze naar Jamie moest gaan zoeken.

‘Carol? Mijn Blackberry is gecrasht. Is hij komen opdagen? Want dan heeft hij iets uit te–’ Van haar antwoord wordt hij ijskoud vanbinnen. Het is kwart over tien in de ochtend.

‘De politie? Dat kunnen we doen, maar ik weet het niet, hoor. Een beetje drastisch, vind ik…’ Hij staart voor zich uit. Er kan van alles gebeurd zijn. Maar daar wil hij nog niet aan. Misschien willen vaders het niet weten.

‘Als hij na school niet op de normale tijd thuiskomt…’ Hij stopt. Zijn maag brandt. Het zuur borrelt op alsof hij zes koppen koffie heeft gedronken op een nuchtere maag.

‘Nee, je hebt gelijk. Ik kom naar huis en we ondernemen stappen… Oké… Probeer je niet te veel zorgen te maken.’ Maar als hij ophangt, begint hij zich zelf zorgen te maken.

Paul en Carol staan stil in de bureaucratische branding van het drukke politiebureau. Voor hen gaat alles traag, zonder samenhang, als een beschadigde videoband die in de recorder blijft hangen.

Ze staan te gebaren tegen de vlezige brigadier achter de balie.

Later zitten ze aan het bureau van een bezorgd ogende politieagent, vullen formulieren in, geven hem foto’s.

Nu, terwijl ze stil zitten te wachten op een houten bank, houdt Paul een koud geworden kop koffie in zijn ene hand en Carols koude hand in zijn andere. Haar gelaatstrekken zijn aan het verstrakken – te zien is het nog niet – maar er is inmiddels iets in haar aan het afsterven.

Eindelijk. Eindelijk brengt de bezorgd ogende agent hen naar commissaris Pomeroy in zijn kantoortje met glazen wanden. Pomeroy, een man zacht als een kussen en met een prominente neus, zit achter zijn bureau. Op zijn stropdas prijkt een zilveren dasspeld. In de borstzak van zijn overhemd zitten een zilveren pen en een potlood. Zijn haar is achterovergekamd met Vitalis, op zijn gezicht is een overdadige hoeveelheid Aqua Velva aangebracht, zijn mond is met nicotinekauwgom gevuld.

‘Meneer en mevrouw Gabriel, ik heb uw aangifte bekeken en ik verzeker u dat wij alles zullen doen wat in ons vermogen ligt om u behulpzaam te zijn bij het opsporen van uw zoon, eh… James.’

‘Jamie,’ perst Carol er met opeengeklemde kaken uit.

‘Jamie.’ Pomeroy maakt een aantekening. ‘Ik dacht dat het een afkorting was van–’

‘Nee, zo heet hij. Zo staat het op de geboorteaangifte.’

‘Maar voordat we aan de slag gaan, voordat we er echt tegenaan gaan, wil ik wel zeker weten dat dit om een… tja, dat uw zoon niet is weggelopen vanwege een–’

‘Hij wordt vermist. Dat weet ik zeker. Zulke dingen hoor je aan de lopende band.’

‘Mevrouw, de meeste moeders… Luister, ik bedoel alleen maar dat ik zekerheid wil hebben. Jongens zijn nu eenmaal zoals ze zijn.’

‘Wat?’ Het komt er schor en krakend uit, alsof Paul zijn stembanden in geen jaren heeft gebruikt.

‘Wat ik ermee wil zeggen, is dat het vaak zo is dat een jongen gewoon spijbelt omdat hij geen zin heeft in een wiskundeproefwerk. Of omdat hij niet met een slecht cijfer voor een biologiewerkstuk wil thuiskomen–’

‘Zo is Jamie niet.’

‘Mevrouw Gabriel…’ Pomeroy gaat achterover zitten en verschuift zijn heupholster met het automatische pistool erin. Hij kijkt Paul dwingend aan.

‘Schat, dat zegt natuurlijk iedereen over zijn eigen–’

‘Precies,’ zegt Pomeroy dankbaar. Hij neemt het weer van Paul over. ‘Waarschijnlijk is hij gewoon…’

Hoop is een dun strohalmpje, en een man doet zijn best om zich eraan vast te klampen, maar Carol laat zich er niet mee afschepen. Pomeroy zwijgt bij het zien van haar gezicht.

‘Ik stel voor,’ steekt hij dan opnieuw van wal, ‘dat u met zijn leerkrachten praat. Informeert of alles kits was op school. En dat u aan zijn vrienden vraagt…’

‘Best, dat zullen we doen, maar…’ zegt Paul.

‘Alles wat u zelf kunt doen, bespaart ons werk.’ Pomeroy tikt met een zilveren pen tegen de rand van het bureau.

‘Wat gaat u doen? Laat u een opsporingsbericht uitgaan?’

‘Hebben we al gedaan. We hebben de informatie doorgegeven. Goed, mevrouw. We zullen het groots aanpakken. We beginnen bij uw huis. En waar u werkt, meneer. Ik stuur mijn mensen de huizen langs voor een buurtonderzoek. En ik verlang van u dat u me belt zodra uw zoon weer boven water komt…’ Pomeroy leidt hen naar de deur van zijn glazen kantoortje, ‘… want dat gaat hij doen.’ Pomeroy glimlacht geruststellend. ‘Heus.’ En dan doet hij de deur achter hen dicht.

‘Die man gaat ons niet helpen.’ Carol zegt het grimmig.

Paul zegt niets.

De wintertijd is ingegaan en het wordt vroeg donker in Indiana. De Buick rijdt naar het huis. Na urenlang zoeken en posters ophangen stapt Paul uit de auto, zoals zo vaak als hij Jamie van voetbaltraining heeft opgehaald. Paul blijft aan de bestuurderskant staan. Carol, die de hele middag bij de telefoon heeft zitten wachten, verschijnt in de deuropening. Ze schudt haar hoofd. In het licht van de ondergaande zon is Paul een knappe, nog jonge vader. Hij neemt zijn gerieflijke huis in zich op, zijn nog jonge vrouw, die ervoor staat. Een patrouillewagen staat aan de stoeprand geparkeerd. Hij loopt naar het huis en zij komt hem tegemoet. Ze bereiken elkaar en klampen zich aan elkaar vast op de oprit; geen van beiden weet waaraan ze zich precies vastklampen. De zon zakt weg achter de bomen.

Somber eet Paul zijn avondmaal: cornflakes met koude melk. Op de telefoon is een traceer-opnameapparaat aangesloten dat buiten kan worden afgeluisterd door de twee politiemensen in hun patrouillewagen. Carol zit als in trance naast hem. Er wordt aan de keukendeur gekrabbeld. Carol staat op en laat Tater binnen. Zijn muil is drijfnat van het bloed. Met een theedoek veegt ze hem schoon. Hij is niet gewond – het bloed is van iets anders – en hij dendert de woonkamer in, opgewonden door de geur van de politiehonden die de hele middag door het huis hebben gesnuffeld. Paul schudt nog meer Lucky Charms in zijn kom. De verrassing valt eruit.

‘Daar heeft hij op gewacht. Ik zal het voor hem bewaren.’ Als hij de verrassing op tafel legt, stort hij opeens in. Zijn schouders schokken van het snikken.

Carol staat aan de andere kant van de keuken. Ze komt niet naar hem toe. Even later houdt hij op.

‘Laten we maar naar bed gaan.’ Hij staat op. Misschien worden we morgen wakker en blijkt het allemaal een nare droom te zijn geweest, wil hij zeggen, maar doet dat niet.

Paul loopt alvast naar de trap. Carol doet eerst de lampen van de woonkamer en de veranda aan.

‘Die laten we aan, voor het geval dat.’ Ze volgt hem de trap op. De deur zwaait open. Er valt licht op de matras, die de jongen van het bed heeft getrokken en als een beschermend afdak schuin over zich heen tegen de muur heeft gezet. Rooster gooit laconiek een met vet doordrenkte fastfoodzak de kamer in en haalt zijn neus minachtend op over de poging van de jongen om zich te verdedigen. Deze heb ik nog niet eerder meegemaakt. Alsof het wat zou helpen. Met een klap slaat hij de deur achter zich dicht. Opnieuw wordt de kamer door duisternis overspoeld.

Paul ligt op zijn rug in de donkere slaapkamer, zonder zich bewust te zijn van de matras waarop hij ligt. Hij lijkt te zweven, in een ruimte die alleen wordt begrensd door zijn misère. Een verdriet waarvan hij zich tot op dat moment geen voorstelling had kunnen maken, sluit hem in en rukt van alle kanten aan hem. De omstandigheden vermorzelen hem, verlammen hem, zuigen hem leeg. Vanuit de badkamer sijpelt een dof rommelend geluid de kamer binnen. Daar, in een vollopend bad, zit Carol te denken aan Jamie als kind van drie, toen hij het wegstroomspelletje speelde dat hij zelf had bedacht. Haal de loodgieter, mammie, ik verdwijn. Ik spoel weg… Carols bleke rug schokt. Het water klettert en raast. Dan beseft ze dat het niet het water is maar haar eigen gekrijs.

Rooster en Tad zitten aan de rommelige eettafel. Er klinkt harde feedbackmuziek en Tad trommelt mee op de maat.

‘Dus hij is op tijd klaar?’

Rooster kijkt naar zijn partner. Tad rookt sinds kort speed, en daar is hij nu high van. Rooster ziet het aan dat smerige vochtlaagje op zijn huid. Het is een gore drug die de poriën opent en vuil en afval lijkt aan te zuigen. Hij moet het gerookt hebben toen Rooster de laatste keer in de slaapkamer was. Walgelijk. ‘Tuurlijk is hij op tijd klaar, mietje.’

‘Want met vroeg bedoelde hij allejezus vroeg, zonsopgang donderdag, snap je, klootzak?’

Tad heeft een wilde, gevaarlijke blik in zijn ogen. Zonder speed zou hij zo niet kijken, denkt Rooster. ‘Ja, weet ik, bruinwerker.’ Rooster schiet een dop van een bierflesje naar hem toe. Mist die vette klojo net.

‘Effe dimmen, jij.’ Tad duikt weg, zij het te laat. ‘Het was maar een vraag, eikel.’

‘Ik ben een professional, holtor.’

Dat is tegen Tads zere been, en even weet hij niet hoe hij moet reageren, hoe hij het op de spits kan drijven.

‘Zeg, flikker, moet jij eens goed luisteren,’ begint hij en dan opeens klinkt er een klik en heeft hij een mes op zijn keel.

Rooster heeft de tien centimeter lange Spyderco die hij altijd bij zich heeft uit zijn zak gehaald en opengeklikt. Vliegensvlug. Tad voelt de druk van het lemmet op zijn adamsappel, een harde, dunne streep.

‘Ik wil geen kik meer van je horen. Geen sorry, niks niet. Begrepen?’ De moordlust spat van Roosters gezicht.

Tad Ford knikt langzaam.

De JFK Middenschool gaat net uit. Kinderen stromen naar buiten, naar bussen en auto’s van ouders. Carol Gabriel loopt tegen de stroom in naar het lage gebouw, terwijl ze zich afvraagt waarom ze zichzelf dit aandoet, waarom ze niet later op de middag is gekomen. Het is nu vier dagen geleden. De politie staat niet meer bij haar huis. Bij elke rugzak die ze ziet, elk jack, denkt ze heel even dat het Jamie is, voordat ze beseft dat het een ander kind is. Alex Daugherty loopt haar tegemoet en blijft even staan.

‘Hoi, mevrouw Gabriel,’ zegt hij.

Ze buigt zich naar hem over. ‘Alex. Hallo, Alex.’ De jongen lijkt te weten dat er iets aan de hand is, maar niet precies wat. ‘Je weet toch dat Jamie al een paar dagen weg is?’ gaat ze verder. Ze kan zich niet bedwingen, ze moet hem aanraken. Ze strijkt de mouwen van de jongen glad, zijn haar. Haar handen, die onafhankelijk van haar geest opereren, moeten weten dat déze jongen in elk geval echt is.

‘Ja.’

‘Weet je of hij… van streek was? Was alles goed op school en zo?’

‘Ja. Is hij weggelopen?’ vraagt de jongen.

‘Dat denken we niet, nee.’ Het gesprekje kost Carol nu al moeite. ‘Had hij soms problemen waarover hij jou heeft verteld? Heeft hij soms iemand leren kennen? Hield hij iets geheim? Want als dat zo is, moet je het me vertellen. Het is belangrijk.’

Alex schudt zijn hoofd en schraapt met de neus van zijn schoen over de stoep. Op dat moment toetert zijn moeder en ze stapt uit haar stationwagen, die een eindje verderop aan de stoeprand staat.

‘Daar is mijn moeder.’

Carol gaat rechtop staan en wisselt een blik met Kiki Daugherty. Kiki wuift. Ze heeft het aan Kiki verteld en Kiki zei alles wat je als bezorgde moeder wilt horen. Carol kijkt jaloers toe terwijl die andere moeder haar kind afhaalt. Als er al een beschuldiging in Kiki’s strakke blik ligt, iets in de trant van: ‘Welke moeder laat haar kind dit overkomen?’ dan verbergt ze die, zodat Carol die niet kan zien. Carol haast zich naar het schoolgebouw.

In Jamies klaslokaal krijgt Carol een kop koffie van zijn lerares Andrea Preston, een zevenentwintigjarige zwarte vrouw.

‘We houden kringgesprekken waarin we de kinderen bijbrengen dat ze niet met vreemden moeten praten en ook geen lift van vreemden moeten aannemen. En gisteren hebben we dat nog eens extra–’

‘Ja. Ja.’ Carols woorden weerkaatsen hol tegen het linoleum. ‘Jamie is heus oud genoeg om dat allemaal te weten. Ik kwam alleen om me er nogmaals van te vergewissen dat op school alles goed was. Het ging toch goed met hem, hè?’ Er klinkt nu paniek door in haar stem. Misschien was het allemaal niet zoals ze dacht.

‘Hij deed het goed. Heel goed,’ zegt de lerares langzaam en ze glimlacht er gepijnigd bij, alsof ze een verborgen betekenis wil leggen in de lege woorden. ‘Wat problemen met breuken, maar niets om over naar huis te schrijven. Kon ik u maar iets vertellen waar u wat aan hebt.’ Preston neemt Carol behoedzaam op.

Carol beseft opeens hoe jong de lerares nog is en dat ook zij er kapot van is. Ze vindt dat ze de vrouw zou moeten troosten, maar hoe? ‘Mag ik zijn spullen uit zijn kastje halen?’

De lerares knikt.

Wat voor een gazon moet doorgaan voor het verslonsde huis is op donderdagochtend paarsgrijs van de rijp. Tad zit achter het stuur van een bestelbus, een bejaarde Ford Econoline met geblindeerde achterruiten, naar een flauw ochtendprogramma op de radio te luisteren. Hij is op veilige afstand gebleven van Rooster, die heen en weer loopt over de veranda en een sigaret rookt.

Er komt een onberispelijke zwarte Cutlass Supreme T-top met getinte ruiten naar het huis gereden. Er stapt een gezette man uit in een ietwat glimmend pak van een paar honderd dollar. Hij draagt gouden sieraden en een zonnebril, en hij heeft een kaal hoofd. Het is Oscar Riggi. Hij is de grote man.

Rooster houdt op met ijsberen.

Tad springt uit de bestelbus en loopt door een wolk uitlaatgas van de Econoline op de man af. ‘Hoe gaat het met u, meneer Riggi?’

Tad slijmt, maar daar doet Rooster niet aan mee. Hij weet dat hij niet een-twee-drie te vervangen is.

‘Rooster. Tad. Hoe gaat het hier? Hoe is het met ons pakketje?’

‘Alles picobello in orde en keurig ingeladen, meneer,’ antwoordt Tad en onwillekeurig kijkt hij naar de bestelbus en denkt dan aan het met tapijt beklede gat in de bodemplaat. Hij geeft een klopje op de zijkant van de bus.

Riggi kijkt door Tad heen alsof híj een wolk uitlaatgas is. ‘Ik neem aan dat alles soepel is verlopen, Rooster?’

‘Ja, reken maar, chef.’ Rooster schiet zijn sigarettenpeuk in Tads richting. Niet recht op hem af, maar in zijn richting. Net zo ver bij Tad vandaan dat die er niets van kan zeggen.

Riggi loopt de paar treden naar de veranda op en stopt Rooster een stevige rol biljetten in kleine en middelgrote coupures toe die met een elastiek bij elkaar worden gehouden. Rooster haalt er nonchalant zijn duim overheen en stopt het geld weg.

Riggi geeft hem, niet zonder genegenheid, een tikje tegen zijn achterhoofd. ‘Op jou kan ik rekenen, hè?’

‘Dat klopt, Oscar.’

Tad voegt zich bij hen. Hij is veel groter dan beide mannen en toch voelt hij zich zwak en geïntimideerd in hun aanwezigheid.

Zonder zijn blik van Rooster af te wenden, haalt Riggi een stapeltje papieren uit zijn binnenzak en geeft die aan Tad.

‘Dit is het adres van de andere afhaalopdracht. Instructies over de route die je moet nemen. Je bestemming staat er ook bij. Leer het uit je hoofd of noteer het in geheimschrift, je ziet maar. Daarna vernietig je het. Er zit ook reisgeld bij.’

Tad luistert, probeert helder te kijken, alsof hij de situatie onder controle heeft. ‘Oké. Oké.’

‘Je belt me om de acht uur, ongeacht waar je bent. Gesnopen? Ik wil dat mijn telefoon om de acht uur overgaat.’

‘Gesnopen.’

‘Waar ga je me bellen?’

‘Waar ik ook ben, iedere acht uur.’

Riggi glimlacht zuur, alsof hij bedorven jam proeft. ‘Je krijgt de rest van het geld zodra je terug bent.’

‘Ja, meneer.’

Riggi draait zich om en kijkt naar hem. ‘Wat sta je hier nog?’

Tad haast zich naar de bestelbus, stapt in en rijdt weg.

Riggi draait zich weer om naar Rooster. ‘Heb je al ontbeten?’

3

Veertien maanden later

Paul Gabriel schudt een tweede portie cornflakes in zijn kom. Hij vist er de verrassing uit. Het is een rubberen astronautje dat achtenhalve keer zo groot wordt als je het in water weekt. Hij legt het bij de rest van de verrassingen die hij voor zijn zoon heeft bewaard. Inmiddels zijn het er al meer dan tien. Met zijn vingertoppen wrijft Paul in een cirkel over zijn slaap. Zijn haar is daar grijs aan het worden. Hij is bleek. Ook ziet hij er vermoeid uit.

Paul legt zijn lepel neer. ‘Carol? Carol? Ben je zover? We moeten echt weg.’ Even later komt ze de keuken binnen. Wat ze aanheeft flatteert haar niet. Ze draagt geen make-up, heeft donkere kringen onder haar ogen. Ze loopt de keuken door, die er verwaarloosd uitziet, haalt een spons over de aanrecht en smijt die in een gootsteen vol met vuile vaat. Op het moment dat Paul van gedachten verandert over die tweede kom cornflakes en hem leeggooit in de vuilnisbak, komt zijn vrouw naast hem staan. In gedachten kijkt hij van bovenaf op hen tweeën neer. Ze zien er samen belabberd uit, het huis ziet er belabberd uit, alles is belabberd.

‘Goed, laten we gaan.’ Hij grist zijn sleutels mee. Zij pakt een dunne map waarop Jamies foto is geniet en waaruit aan de onderkant verslagen en formulieren piepen. Ze vertrekken.

Te midden van de bedrijvigheid op het politiebureau zitten de Gabriels als stenen beelden op de bank voor het kantoor van commissaris Pomeroy. De bezorgde agent die heel lang geleden hun aangifte opnam zit aan de andere kant van de ruimte en kijkt even naar hen. Dan beseft hij dat het medelijden van zijn gezicht af te lezen is en wendt hij schuldbewust zijn blik af. Paul en Carol zitten enkele centimeters bij elkaar vandaan, maar het hadden evengoed lichtjaren kunnen zijn. Inmiddels leven ze ieder in hun eigen coconnetje, alleen, niet in staat zich voor elkaar open te stellen. Een groot onvermogen is tegenwoordig het enige wat ze delen.

Ze kunnen Pomeroy in zijn kantoor zien zitten, met zijn voeten op het bureau, in gesprek met een collega. De collega is geen politieman, hij draagt tenminste geen pistool, en wanneer hij ziet hoe laat het is, staat hij op. Pomeroy loopt met hem mee naar de deur en als die opengaat, ontsnapt zijn hartelijke lach naar de wachtruimte. De Gabriels kijken hem beschuldigend aan; in geen tijden hebben ze zelf zo gelachen. Zodra hij de Gabriels ziet, valt Pomeroy prompt stil.

‘Goed, Jase, we komen hier later op terug. Meneer en mevrouw Gabriel, hoe maakt u het? Komt u binnen, dan praten we even bij.’

Ze gaan zijn kantoor binnen. Paul en Carol nemen plaats en Pomeroy, zorgelijk nu, ploft met een diepe zucht op zijn bureaustoel neer. ‘Ik verzeker u, rustig is het hier niet. Nooit.’

Hij gaat door een aantal lichtbruine mappen en trekt zijn eigen exemplaar tevoorschijn van het dossier met op de voorzijde de foto van Jamie Gabriel. Pomeroy zet een leesbril met een plastic montuur op en neemt de zaak vluchtig door, als een koopman die even de gegevens van een vaste klant doorneemt. Zijn lippen bewegen mee met zijn ogen en zo nu en dan is zijn gemompel verstaanbaar. ‘Aangifte 24 oktober… Veertien maanden… Avond ervoor voor het laatst gesignaleerd… Geen aanwijzing van worsteling. Omgeving verdw: Auburn Manor-buurt in Wayne Township. Precieze plaats onbekend. Ingelicht: Bureau Vermiste Kinderen, Nationaal Centrum voor Vermiste en Uitgebuite Kinderen… Kinderen van de Nacht… Shelter-project… Telefonische Hulpdienst Weggelopen Kinderen… Angel Find… Melding doorgegeven aan staatspolitie, districtspolitie en FBI–’

‘Is er nieuwe informatie? Wat dan ook?’

Pomeroy doet alsof hij de vraag niet hoort en leest nog even door. Dan duwt hij zijn bril omhoog en masseert zijn neusbrug met duim en wijsvinger. ‘Zoals u uit uw eigen exemplaar van het verslag kunt opmaken, zijn we er nog niet in geslaagd om duidelijke aanknopingspunten te ontdekken.’

‘En wat doen jullie er momenteel aan?’

‘Ik verzeker u, de zaak heeft nog steeds onze aandacht. In situaties als deze, vermiste jongeren, weglopers…’

‘Hij is geen wegloper.’ Carols woorden komen er zwakjes uit, afgemat bijna. Alleen schrale woede drijft ze naar buiten. ‘Waarom begrijpt u dat nu niet? Het enige wat jullie hebben gedaan is zijn foto naar opvangtehuizen sturen. Hij weet best hoe hij thuis moet komen, áls hij zou zijn weggelopen. Maar hij kan niet thuiskomen, omdat iemand hem heeft meegenomen. Hij is meegenomen.’

Dat laatste woord snijdt nog steeds door Pauls ziel als een tandartsboor die een zenuw raakt.

‘We hebben niets gevonden wat daarop wijst. En de FBI evenmin. Ja, het is een mogelijkheid. Een waarschijnlijkheid. Zulke dingen gebeuren, maar dikwijls willen dergelijke jongeren gewoon niet gevonden worden.’

‘Gelul,’ zegt Paul. Het verbaast hemzelf nog het meest dat hij dat hardop tegen een politieman durft te zeggen.

Pomeroy kijkt hem verrast aan. Achter het doffe waas van verdriet voor Carols ogen roert zich iets als ze naar haar man kijkt, een vonk. Even vangt ze een glimp op van wat ze al veel te lang moet missen. Maar het verdwijnt te snel.

‘Commissaris Pomeroy, het spijt me… ik weet dat u er hard aan gewerkt hebt. Alleen…’ Paul weet niet wat hij verder moet zeggen.

Pomeroys lippen verbreden zich in een flauw glimlachje nu het initiatief weer bij hem komt te liggen, zoals hij gewend is.

‘Ik begrijp wat u doormaakt. We doen ons uiterste best om–’ Hij wordt onderbroken door een vrouwelijke rechercheur die haar hoofd om de hoek van de deur steekt.

‘Sorry, commissaris, maar ik heb uw handtekening nodig om taakeenheid A2 uit te klokken. Dan kunnen ze naar huis.’

Dankbaar voor de onderbreking springt Pomeroy op uit zijn stoel. ‘Sorry, mensen, dit moet ik even regelen.’ Hij loopt achter de rechercheur aan het kantoor uit.

Carol kijkt hem na. Dan staat ze op en loopt om het bureau heen.

Paul wordt er nerveus van. ‘Wat doe je?’

Ze slaat Pomeroys dossier over Jamie open en bladert erdoorheen.

‘Carol, schat, stel dat hij je betrapt?’

‘Kan me niks schelen. Ik wil weten wat ze echt doen.’

‘Carol–’

Ze kijkt op, met een rauwe blik in haar ogen. ‘Hij is onze zoon. Weet je nog?’

Daar reageert hij niet op, maar zijn gezicht verstrakt van woede.

Ze buigt het hoofd en leest in het dossier. Opeens kijkt ze weer op. ‘O, god.’

‘Wat is er?’ vraagt hij met een snelle blik achterom om te zien of Pomeroy al terugkomt.

Ze antwoordt niet, maar al lezend verkrampt haar gezicht alsof ze aan een diepe, inwendige bloeding lijdt.

‘In zijn dossier zit een overzicht van bestede uren. Er is in geen weken aan de zaak gewerkt… in geen wéken. O, god…’ Haar vinger glijdt over de bladzijde.

De deur zwaait open en commissaris Pomeroy stapt het kantoor weer in. Gehaast loopt hij naar zijn bureau en pakt Carol het dossier af.

‘Neemt u me niet kwalijk, mevrouw Gabriel, maar dit is politie-eigendom. En vertrouwelijk bovendien.’

Ze houdt haar eigen versie van Jamies dossier omhoog. ‘En wat is dit dan, verdomme?’ Met een klap legt ze het op het bureau. ‘Een aanfluiting, als je het mij vraagt…’

‘Dat is een kopie van bepaalde informatie waar u om hebt verzocht. Dat verzoek hebben we ingewilligd, ook al hoefden we dat niet te doen. Doorgaans is dit niet ons beleid.’

Paul gaat verzitten. Hij voelt hoe zwak zijn positie is. Als deze man hun een kwaad hart toedraagt, wordt er niets meer gedaan. Hij doet een poging om de lont uit het kruitvat te halen.

‘Car, je weet best dat we geduld moeten hebben. Dergelijke onderzoeken zijn lastig.’

‘Precies,’ zegt Pomeroy, terwijl hij met iets van bezitterigheid in zijn houding gaat zitten. ‘Dat weet u, want u hebt op eigen houtje ook onderzoek verricht. En wij weten het omdat de FBI ook met de handen in het haar zit. Het kost nu eenmaal tijd.’

‘Tijd? Tijd?’ schreeuwt Carol, die nu door het lint gaat. ‘In het overzicht staat dat er aan deze zaak in totaal 22,5 uur besteed is. Nog geen twee uur voor elke maand dat hij nu weg is.’

Daar schrikt Paul van. ‘Wat?’ roept hij uit.

Pomeroy lijkt in verlegenheid gebracht.

Alle rekensommetjes komen samen. Hoe oud Jamie was toen hij verdween. Hoe oud hij nu zou zijn. Hoe weinig tijd er is besteed aan de zoektocht naar hem.

‘Lees zelf maar,’ zegt Carol schor. Ze grist de map uit Pomeroys handen en smijt hem door het kantoor heen naar haar man. Vellen papier vliegen door de lucht en dwarrelen neer.

Pomeroy herstelt zich. ‘Mevrouw Gabriel, misschien kunt u zich er niet bij neerleggen, maar dit bureau heeft ook andere zaken onder handen. Op dit moment bijvoorbeeld, heb ik–’

Hierop verliest Carol haar zelfbeheersing en rent het kantoor uit. Ze slaat de deur met een harde klap achter zich dicht en rent de zaal door waar de politiemensen aan hun bureaus zitten.

De twee mannen kijken elkaar aan. Pomeroy haalt zijn schouders op.

Als die vent geen pistool droeg, zou je nooit geloven dat hij een smeris was, denkt Paul.

Hij pakt zijn exemplaar van Jamies dossier en gaat achter zijn vrouw aan.

Agent Carriero keek op toen hij de deur dicht hoorde slaan. Zorgelijk fronste hij zijn dikke wenkbrauwen toen hij zag dat een tengere, gebogen vrouw commissaris Pomeroys kantoor uit kwam stormen. Hij herkende haar maar kon niet zo gauw op haar naam komen. Even later kwam haar man naar buiten. Lange vent. Bezorgd gezicht. Gabriel. Hij had hun aangifte opgenomen… verdomd lang geleden alweer. Vermist kind. De eerste nacht had hij bij hun huis gezeten, en hij herinnerde zich dat het op een grote teleurstelling was uitgelopen. Geen telefoontje waarin om losgeld werd gevraagd, helemaal niks. Hij hoopte, zoals altijd, dat het iets medisch zou blijken te zijn. Dat de jongen hard op zijn hoofd was gevallen of door een auto was aangereden of ziek was geworden en gedesoriënteerd was geraakt. Dan zou hij na enkele dagen, misschien zelfs enkele weken, in een ziekenhuis opduiken en dan zouden ze uitpluizen wie hij was en hem terugbrengen naar huis. Dat was het beste waarop je kon hopen, had Carriero geleerd in de zeven jaar dat hij een uniform droeg. Hij had ook buurtonderzoek verricht, en later nog eens, maar dat had niet veel opgeleverd. En daarna was hij van de zaak gehaald en op een reeks inbraken gezet.

Carriero kreeg een hol gevoel in zijn buik van schaamte. Na de inbraken had hij zich met andere zaken beziggehouden, zonder ooit nog aan die jongen te denken. Dat zou tijdens zijn eerste jaren bij de politie nooit zijn gebeurd. De zaak van de jongen was nu in de ijskast gezet en zou pas tevoorschijn gehaald en opgewarmd worden wanneer de ouders navraag deden of naar het bureau kwamen. Het enige waarop ze nu nog konden hopen was dat er een lijk zou worden gevonden en er een eind kwam aan het wachten. Zonder er verder over na te denken stond hij op en liep het kantoor door. Net voordat de man bij de deur was kreeg hij hem te pakken.

‘Neem me niet kwalijk, meneer Gabriel?’

‘Ja?’ De man bleef staan en nam hem op. Er verscheen een sprankje herkenning in zijn blik. ‘O ja, hoe maakt u het, agent?’

‘Ik heb indertijd uw verklaring opgenomen. Een hele tijd geleden. Ik ben met de zaak van uw zoon bezig geweest…’

‘O ja?’ Gabriel keek hem hunkerend aan. ‘Bent u iets te weten gekomen?’

Carriero berispte zichzelf om zijn gedachteloze formulering. ‘Nee, ik… ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen zonder de indruk te wekken dat ik iemand afval.’ Hij zweeg. Hij wist dat dit niet goed was voor het team, niet goed voor de zaken, zogezegd, maar hij kon niet anders.

De vader keek hem smekend aan.

‘Ik ken een man. Een privédetective. Ik heb vroeger wel eens met hem gewerkt. Het kan wat kosten, maar hij is… Ik weet niet of het iets zal uithalen, maar als de zaak daardoor wat persoonlijke aandacht krijgt, is het geld wellicht goed besteed.’ Hij stak Paul een smoezelig visitekaartje toe. ‘Misschien is hij niet eens beschikbaar,’ vervolgde de jonge agent, ‘maar je kunt nooit weten.’

Pauls sprankje hoop verdween als sneeuw voor de zon. Hij had gehoopt op bruikbare informatie. Met een visitekaartje schoot hij nu niets op. Hij overwoog om de agent te vertellen over de twee privédetectives die ze al geprobeerd hadden, over het aanzienlijke deel van hun appeltje-voor-de-dorst dat ze daar met alle liefde aan hadden besteed, en dat het niets meer had opgeleverd dan maandelijkse bijeenkomsten in een café, waar de detectives hun gebrek aan succes probeerden te verhullen met breedsprakige rapporten. In plaats daarvan pakte hij het kaartje gewoon aan.

‘Bedankt. Ik moest mijn vrouw maar eens gaan zoeken.’ Paul stak het kaartje in zijn zak en ging achter Carol aan.

Carol zat bijna catatonisch in de schemerige woonkamer. De avond viel in zonder dat ze het zelfs maar merkte. Het enige licht in de kamer was het flakkerende schijnsel van de televisie, waarvan het geluid uit stond. Ze was zo kwetsbaar dat elke teleurstelling haar volledig vloerde.

De deur ging open en Paul kwam binnen, met Tater aan de lijn. Hij deed de hond de riem af, liep door de kamer en zette de tv uit.

‘Kom Carol, dan gaan we naar bed.’

Ook al leek ze hem niet te horen, toch stond ze op en liep naar de trap, op de voet gevolgd door Paul.

Onder aan de trap knipte Paul de verlichting aan de voorkant van het huis aan. Voor Jamie. Dat deden ze elke avond.

Carol keek hem even aan, deed de buitenlampen weer uit en liep de trap op.

4

Paul meed de stad en de middagdrukte aldaar door County Line te nemen tot aan Mitchner. Indianapolis lag op slechts enkele uren afstand van waar Carol en hij op de universiteit hadden gezeten, en ook van waar ze waren opgegroeid, trouwens. Aanvankelijk had de stad hem getrokken vanwege de vele bedrijfs- en industrieterreinen vol zaken en ondernemers aan wie hij verzekeringen kon verkopen. Het vooruitzicht dat hij een eigen huis zou kunnen kopen aan een lommerrijke straat beschouwde hij indertijd als een extraatje. Hij reed nu in zuidelijke richting naar Warren en de wijk Windemere Homes. De straten die hij passeerde werden allengs deprimerender. Tijdens de zomer werden de gazons al niet goed onderhouden, laat staan in de winter. Van beplanting had men hier kennelijk nog nooit gehoord. De meeste huizen leden onder de filosofie ‘Ach, die verf kan nog wel een jaartje mee’. Het was een heel eind omrijden naar het opgegeven adres, maar toch had Paul besloten om er onaangekondigd naartoe te gaan. Hij kon het niet opbrengen om het hele verhaal via de telefoon te vertellen, en als hij nu op enig moment van gedachten veranderde, kon hij tenminste gewoon doorrijden.

Hij wierp een blik op de kopie van Jamies dossier die op de passagiersstoel lag. Vervolgens keek hij al rijdend op het smoezelige visitekaartje in zijn rechterhand. De naam van de detective, Frank Behr, kwam hem bekend voor, maar hij kon hem niet plaatsen. Daarom had hij de man gegoogled, wat resulteerde in een verhaal waarvan hij zich herinnerde dat hij het vele jaren terug eens had gelezen.

Ene Herb Bonnet, werkzaam bij een transportbedrijf, had ontdekt dat de eigenaars van dat bedrijf zich schuldig maakten aan de smokkel en verkoop van gestolen landbouwvoertuigen en het witwassen van geld. Bonnet was naar de politie gestapt, maar toen de eigenaars werden aangeklaagd en bekend werd dat hij als getuige zou optreden, werd hij in elkaar geslagen door twee anonieme belagers. Het was net iets uit een film. En hoewel Bonnet een week in het ziekenhuis had gelegen, liet hij zich niet afbrengen van zijn voornemen om voor de rechtbank te getuigen. Op een middag had de agent die bij Bonnets ziekenhuiskamer op wacht zat, Frank Behr, door de glazen deur naar de gang gekeken en daar een man in een zwarte duffelcoat op zich af zien lopen die, zo scheen Behr gezegd te hebben, ‘eruitzag alsof hij daar niets te zoeken had’.

De agent was opgesprongen en had de man met de zwarte duffelcoat, een huurmoordenaar die het op Bonnet had gemunt, zo zou achteraf blijken, met de zwaaideur tegen de vlakte geslagen. Agent Behr werkte hem tegen de muur, waarbij hij een kar van de huishoudelijke dienst omgooide, waarop de man een .38 met een met tape omwikkelde kolf trok. Tijdens de worsteling die volgde wist agent Behr hem te ontwapenen en te arresteren. De beoogde huurmoordenaar, die verre familie bleek te zijn van een van de eigenaren van het transportbedrijf en tienduizend dollar had gekregen om Bonnet om te leggen, liep daarbij een gebroken pols op. Door dit incident was agent Behr een plaatselijke held geworden. Hij kreeg een onderscheiding. Ook werd hij gepromoveerd van straatagent tot geüniformeerd rechercheur.

Een gelauwerd politieman, al was dat dik tien jaar geleden, leek de moeite van een rit wel waard. Paul kwam langs een stuk met grauwe, betonnen gebouwen van twee verdiepingen. De auto’s die daar op straat geparkeerd stonden zagen er niet uit alsof ze onlangs nog waren gestart. Hij nam gas terug en reed met een slakkengangetje verder, zodat hij de huisnummers kon zien van de lage gebouwen, die eruitzagen als dubbelbrede woonwagens op een fundering van B-2-blokken.

Paul parkeerde de Buick aan de stoeprand en nam bij het uitstappen het dossier mee. Nummer 642 was óf een deprimerend kantoor, óf een nog deprimerender dubbel woonhuis. Voor hem reed een kiepauto over een gat in het wegdek, wat gepaard ging met een geluid dat veel weg had van een ontploffing. Paul werd gehuld in de wolk van stof en uitlaatgas die de vrachtwagen opwierp, en toen die eenmaal was opgetrokken zag hij op een lapje verdord gras en aarde voor nummer 642 een dakloze man die op zijn knieën een aantal vuilniszakken doorzocht. Om de man heen lagen een halve pizza, koffiedik, rottende karbonades en een gebroken pot waaruit bedorven mayonaise liep. Op vijf meter afstand kon Paul het al ruiken. Hij liep langs de man heen naar de voordeur en klopte een paar keer aan, tevergeefs. Opeens zag hij de keerzijde van zijn onaangekondigde bezoek. Hij keek of er nog een deur was, zag er geen en overwoog terug te gaan naar zijn auto.

‘Wie zoekt u?’ vroeg de dakloze op de grond met heldere stem.

Paul draaide zich om en nam de man op. ‘Frank Behr. Weet u misschien waar ik hem kan vinden?’

De man krabbelde overeind, wat enige tijd kostte omdat hij zo groot en zwaar was. Bovendien was alles aan hem vierkant, van zijn handen tot zijn schouders, zelfs zijn kaak. Hij was een beetje rood in het gezicht en had een borstelige snor. Aan zijn neusbrug was af te zien dat hij een aantal jaren van zijn leven een football-helm had gedragen.

‘Dat ben ik. Wie bent u?’

Even was Paul meer dan een beetje verbaasd. ‘Paul Gabriel. Ik wil hem… u misschien inhuren.’

Behr zwaaide een zware vuilniszak over zijn schouder en gebaarde naar een andere. ‘Kunt u me hier even mee helpen? Dan praten we binnen verder.’

‘Vuilnis naar binnen brengen?’

Behr haalde zijn schouders op. Paul tilde de zak op en ze liepen naar de deur.

De ruimte was zowel kantoor als thuis voor de detective en bezat de charme van een schaftkeet. Vlak bij de televisie stonden een geruite leunstoel en een opklaptafeltje vol lege flessen. Die opstelling wees op een man die graag onder het genot van een biertje naar sport keek. Aan de andere kant van de kamer gaven een overladen bureau met daarop een oude computer, een telefoontoestel en een fax, een gehavende bureaustoel en uitpuilende archiefkasten de indruk dat Behr weliswaar van zijn werk hield, maar er de laatste tijd niet bepaald in was omgekomen.

Behr liet de zak achteloos op de vloer vallen, dus volgde Paul zijn voorbeeld. De detective gebaarde dat Paul moest gaan zitten en verliet de kamer. Even later kwam hij terug met twee blikjes fris.

‘Wat moet dit voorstellen, als ik vragen mag?’ vroeg Paul.

Behr gaf hem een blikje. ‘Vuilnisarcheologie. Het is van Derek Freeman.’

‘Die van de Pacers?’

‘Ja, de aanvaller. Ik heb iemand twintig piek toegestopt om het voor me te halen.’

‘Een fan in hart en nieren dus.’

Behr keek Paul met iets van humor in zijn ogen aan. Het was geen vertrouwelijke zaak. Hij besloot het uit te leggen.

‘De Tribune heeft me ingeschakeld. Freeman wil de krant voor de rechter slepen wegens laster, vanwege een artikel waarin werd beweerd dat hij een verhouding zou hebben. Uit iemands afval kun je een hoop opmaken. Nota’s, lege medicijnverpakkingen. Weggegooide documenten. Gokbriefjes. Telefoonrekeningen. Vreemd DNA op wattenstaafjes. Condooms terwijl iemands echtgenote aan de pil is. Bij de Tribune hopen ze dat ik met bewijs voor hun verhaal kom. In elk geval met voldoende bewijs om te voorkomen dat ze naar de rechtbank moeten. En dat zal me lukken ook.’ Schouderophalend maakte Behr zijn blikje fris open. Als hij zich al opgelaten voelde over het feit dat hij in vuilnis had zitten graaien, liet hij het niet merken.

Terwijl Behr in één keer de helft van zijn blikje leegdronk, zag Paul dat de man handen als kolenschoppen had.

‘Wat kan ik voor u doen?’

Paul speelde met zijn eigen blikje en haalde diep adem. ‘Ik geloof dat ik, eh… dat ik een detective nodig heb. Mijn zoon. Hij is twaalf. Was twaalfenhalf. Is nu bijna veertien. Hij is een jaar en twee maanden geleden verdwenen.’

Er kwam een somberte over Behr die de hele kamer leek te vullen, alsof er een zonsverduistering plaatsvond.

‘Verdwenen?’

‘Vorig jaar oktober is hij ’s ochtends vroeg weggegaan om zijn krantenwijk te doen. Hij is niet meer teruggekomen.’

‘Politie?’

‘Die hebben we natuurlijk ingeschakeld.’ Ter verduidelijking stak Paul de lichtbruine dossiermap omhoog.

‘Tuurlijk. Alarmfase oranje. Buurtonderzoek. Ze hebben folders verspreid onder de opvangtehuizen voor weglopers en vervolgens iedereen van de zaak afgehaald. Je weet niet of ze incapabel zijn of gewoon onverschillig.’

Een beetje overdonderd door Behrs directheid legde Paul het dossier weer op zijn schoot. ‘Precies.’

Behr leunde achterover en dacht na. ‘Na meer dan een jaar is het spoor koud. IJskoud.’

Paul zweeg. Hij keek om zich heen. De boekenplanken stonden vol gebonden non-fictieboeken. In een glazen wapenkast stond een aantal geweren. Aan de houten wand naast het bureau hingen politieplaquettes. Het waren onderscheidingen wegens dienstbaarheid aan de gemeenschap en uitmuntend politiewerk. De laatste dateerde van enkele jaren geleden.

Behr keek Paul strak aan, waarop die besloot ronduit te zeggen waar hij voor kwam. ‘Ik wil graag dat iemand een onderzoek instelt. U werd me aanbevolen.’

‘Sorry, maar ik doe het niet.’

‘Waarom niet?’

‘De politie is niet incapabel, en ook niet onverschillig. De kans dat ik iets vind is één op duizend… en zelfs dan zou u niet blij zijn met wat ik vond.’

Dwaas genoeg voelde Paul zich afgewezen, en hij werd overspoeld door wanhoop, een wervelwind van hulpeloosheid die hem dreigde te verzwelgen. ‘Maar…’ Hij wees naar het vuilnis op de grond. ‘U kunt het toch niet zó druk hebben dat–’

‘Daar gaat het niet om,’ blafte Behr zowat. De woede die even in zijn stem doorklonk, was verdwenen toen hij verder sprak. ‘Hoe gaat uw vrouw ermee om?’

‘Goed wel, geloof ik. Op haar eigen manier… maar het gaat slecht. Erg slecht.’

Behr knikte begripvol. ‘Dat kan ook haast niet anders.’