ANDREW
KAUFMAN

AL MIJN VRIENDEN
ZIJN SUPERHELDEN

ROMAN

Vertaald door
Caroline Teszler

UITGEVERIJ L.J. VEEN
AMSTERDAM/ ANTWERPEN

Voor Marlo

© 2003 Andrew Kaufman

© 2009 Nederlandse vertaling Caroline Teszler en

Uitgeverij L.J. Veen

Oorspronkelijke titel All My Friends Are Superheroes

Oorspronkelijke uitgave Coach House Books, Toronto

Omslagontwerp Roald Triebels

Omslagillustratie © City of Toronto Archives (Fonds 1244,

Item 1028G)

ISBN 9789020488722

D/2009/0108/719

NUR 302

ljveen.nl

EEN

WACHTRUIMTE

Tom en de Perfectioniste zitten in de wachtruimte van Gate 23, Terminal 2, Lester B. Pearson International Airport. Het is 10:13. Tom kijkt toe hoe de Perfectioniste het adres op het label van haar handbagage controleert. Het is de derde keer dat ze dit doet. Ze kijkt rond in de lounge. Er zijn meer mensen dan stoelen. Ze snapt niet waarom niemand in de stoel rechts van haar is gaan zitten.

De stoel rechts van haar is niet leeg. Tom zit in deze stoel. Voor de Perfectioniste is Tom onzichtbaar. Hij probeert haar sinds 14 augustus, de avond van hun trouwdag zes maanden geleden, ervan te overtuigen dat hij niet onzichtbaar is. Tom heeft gefluisterd en geschreeuwd. Hij heeft gebeld, faxen, telegrammen en e-mails gestuurd. Wederzijdse vrienden hebben geprobeerd haar ervan te overtuigen dat Tom niet onzichtbaar is. Zij kunnen hem zien. De Perfectioniste niet. Tom is alleen voor haar onzichtbaar.

Ze hebben nog vijftien minuten voordat het instappen van vlucht AC117 naar Vancouver begint. De Perfectioniste heeft volstrekt niet in de gaten dat Tom naast haar zit. Hij raakt de achterkant van haar hoofd aan; de Perfectioniste krijgt de hik. Wanneer hij haar been aanraakt, krijgt ze kramp. Raakt hij haar rug aan, dan niest ze. Tom trekt zijn hand terug van haar hoofd en legt hem in zijn schoot. De Perfectioniste stopt met hikken.

Hun relatie is nooit eenvoudig geweest. De Perfectioniste is een superheld. De bron van haar kracht is haar drang naar orde. Die drang is zo sterk dat ze die met haar gedachte gedaan kan krijgen. Tom is geen superheld, maar de Perfectioniste is niet de eerste superheld waarmee Tom een relatie heeft.

Toms eerste superheldvriendin was Ooit. Ze had rood haar, een compacte bouw en twee superkrachten: een ongelooflijk vermogen om groots te denken en een eindeloze capaciteit om beslissingen uit te stellen. Ooit had haar superkrachten nog nooit gecombineerd toegepast tot op een zondagmorgen, drie maanden nadat ze voor het eerst met Tom uitging. Ze lagen in bed. Ooit staarde naar het plafond.

‘Stel het je allemaal eens voor,’ zei Ooit.

‘Hmm,’ zei Tom. Hij kuste Ooits besproete schouder.

‘We trouwen en kopen een huis. We krijgen kinderen…’ zei ze.

Tom onderbrak het zoenen van haar besproete schouder. Hij hield zijn vingers stil. Ze hoorden de koelkast.

‘… ooit,’ voegde Ooit er snel aan toe.

Het moment waarop ze dat zei, kromp ze. Het gebeurde iedere keer.

‘Ik ga de badkamer schilderen…’ zei ze dan.

‘Zeg het niet!’ schreeuwde Tom.

‘… ooit,’ zei Ooit dan. En ze kromp.

Iedere keer dat Ooit haar superkrachten gecombineerd gebruikte, kromp ze, en iedere keer dat ze kromp, kromp ze ietsje meer. Toen Tom en Ooit elkaar in maart ontmoetten, was Ooit 1 meter 62. In mei 1 meter 40. Eind augustus was ze 28 centimeter. In oktober sliep ze op het watje uit de aspirinefles.

De laatste keer dat Tom haar zag was in december, door een microscoop. Ze stond naast een stofvlokje.

‘Ooit, ik mis je!’ zei Tom tegen haar.

‘Ooit niet meer,’ zei ze.

Ze loste op.

Toms tweede superheldvriendin was TV Meisje. Als kind was TV Meisje gek op televisie. Ze stond dichter bij de personages op televisie dan bij echte mensen. Ze keek zoveel televisie en gaf zoveel om de mensen die ze erop zag dat haar band met televisie biologisch werd. Ze begon televisietoestellen te huilen. Als TV Meisje verdrietig was, biggelden kleine televisietoestelletjes over haar wangen.

Tom was niet erg aardig tegen TV Meisje. Zelf had hij geen televisie. Hij ging naar haar huis en deed onaardig om haar te zien huilen.

Op de receptie van zijn bruiloft werd Tom voorgesteld aan de Komedie Jongen. Tom wist niet dat Komedie Jongen de oudere broer van TV Meisje was. Komedie Jongen balde zijn vuist en sloeg Tom hard op zijn mond.

‘Ze is mijn zusje man!’ zei de Komedie Jongen.

‘Wie?’ vroeg Tom.

‘TV Meisje! Ze voelde zich als Mallory toen ze met Alex’ beste vriend uitging op de universiteit.’

Tom hield een papieren servetje tegen zijn lip. Hij sloeg niet terug. Hij wist dat die klap z’n verdiende loon was – misschien niet op zijn trouwdag, maar hij was verdiend. Alle gasten gingen om Tom en Komedie Jongen heen staan. Hypno wist dat dit zijn kans was.

Alleen de Perfectioniste zag dat Hypno op haar af liep. Ze was niet bang voor hem. Ze wist hoe hij te werk ging. Hij had het bij hun eerste ontmoeting gedaan. Hij kwam het café binnen waar ze werkte. Hij ging alleen aan de bar zitten, net toen het druk was tijdens de lunch.

‘Koffie,’ commandeerde Hypno. Hij zwaaide zijn hand voor haar gezicht. Hij hypnotiseerde haar.

De Perfectioniste liet alles vallen. Broodjes hamburger stonden koud te worden terwijl zij een nieuwe pot voor Hypno zette. Ze vulde een mok en bracht ’m direct naar Hypno. En zette ’m voor hem neer.

‘Hoe deed je dat?’ vroeg de Perfectioniste.

‘Je bent aardig,’ antwoordde Hypno.

‘En?’

‘Heb ik je gehypnotiseerd. Maar je kunt niet iedereen hypnotiseren om ze dingen te laten doen die ze niet al hadden willen doen. Ik geef alleen toestemming,’ zei Hypno. Hij tikte met zijn lepel tegen de rand van de mok en hypnotiseerde haar zodat ze geloofde dat ze met hem de allerbeste seks van haar leven zou hebben. De Perfectioniste ging drie maanden lang heel vaak met hem uit.

‘Alleen omdat je gehypnotiseerd werd om te denken dat het de beste seks van je leven was, betekent niet dat het niet waar was,’ is hoe de Perfectioniste zich hun verhouding herinnert. Hypno had veel diepere gevoelens. Hij was nog steeds verliefd op de Perfectioniste toen hij tijdens de bruiloftsreceptie op haar af liep.

De Perfectioniste stond stil. Zijn timing was perfect; er was net een knokpartij bij het visbuffet uitgebroken. Als hij stennis zou schoppen, zou niemand het merken. Hypno omhelsde haar. Zij hem ook. Het was haar trouwdag. Ze had niemands toestemming nodig.

‘Gefeliciteerd,’ fluisterde hij.

‘Wat?’ vroeg de Perfectioniste.

‘Gefeliciteerd,’ fluisterde hij nog zachter.

‘Wat?’ vroeg de Perfectioniste opnieuw. Ze kon hem niet verstaan. Ze draaide haar hoofd bij. Ze leende Hypno haar oor. Hij leunde voorover en fluisterde.

Alleen het Oor hoorde wat Hypno zei. Het Oor was in de badkamer bezig de watjes in zijn oren te verwisselen. Hij had zojuist het gebruikte watje verwijderd. Hij had een schoon watje in zijn hand. Zijn gehoor was op z’n gevoeligst.

Het Oor hoorde het gevecht tussen Tom en Komedie Jongen. Daarachter hoorde hij gefluister.

‘Ben je bang dat hij niet is zoals wij?’ hoorde het Oor. Hij herkende Hypno’s stem. Het Oor wist niet tegen wie Hypno sprak. De andere persoon zei niets.

De Perfectioniste zei niets omdat ze nadacht. Die vraag was haar nog nooit gesteld en ze had er zelf nooit over nagedacht. Ze beet op haar onderlip. Ze schudde haar hoofd.

‘Wat zie je in hem?’ vroeg Hypno.

‘Ik… ik… weet het niet,’ antwoordde de Perfectioniste. Ze wist dat ze van Tom hield, maar opeens wist ze niet meer waarom.

Zodra het Oor de stem van de Perfectioniste hoorde, haastte hij zich uit de badkamer. Hij probeerde door de menigte te komen die Tom en Komedie Jongen omringde. Hij bleef luisteren.

‘Ik denk,’ hoorde het Oor Hypno fluisteren, ‘dat je niets meer kan zien.’

‘Perf, nee!’ riep het Oor.

Maar hij was te laat. De Perfectioniste was gehypnotiseerd. Tom was onzichtbaar voor haar.

TWEE

AL ZIJN VRIENDEN ZIJN
SUPERHELDEN

Een groep kinderen, allemaal met hetzelfde blauwe T-shirt, loopt hand in hand langs Tom. Hij leunt voorover in de ongemakkelijke vliegveldstoel en ziet ze voorbijlopen. Voorzichtig om haar niet aan te raken, leunt Tom naar de Perfectioniste. ‘Zie me alsjeblieft,’ smeekt hij. ‘Je moet me zien voordat we in Vancouver landen.’

Dit is waar. De Perfectioniste verhuist naar Vancouver. Ze heeft haar spullen laten verschepen en een appartement gehuurd. Zodra vlucht AC117 in Vancouver is geland, zal ze alles achter zich laten, ook Tom. Alle pijn, alle verdriet, al haar liefde voor hem zal verdwijnen. Ze zal ervoor zorgen dat Vancouver perfect is. Ze heeft het in zich om dit voor elkaar te krijgen. Hij is al zes maanden verdwenen. Zes maanden is lang genoeg.

Het was de Amfibie die Tom die avond van Hypno wegrukte. Hij liet Tom vijf klappen uitdelen. Hypno lag op de grond met een bloedneus. De Amfibie besloot dat vijf klappen genoeg was. Hij pakte Tom bij z’n armen en trok hem van Hypno af.

Tom werkte tegen. De Amfibie had al zijn kracht nodig om Toms armen op zijn rug te houden.

‘Nog eentje!’ riep Tom.

‘Dat helpt niet,’ zei de Amfibie.

‘Nog eentje!’ zei Tom.

‘Het zal niet helpen,’ zei de Amfibie.

Toms armen verslapten. Hij gaf het op. Hypno grinnikte. Tom spuugde Hypno in het gezicht. Hij had Hypno het liefst niet uitgenodigd.

De Amfibie en Tom zijn nu beste vrienden, maar Tom kende nog niemand toen hij naar Toronto verhuisde. Hij had een baantje als zwembadschoonmaker. Het seizoen was bijna afgelopen en Tom had nog geen ander werk. Hij leegde een zwembad dat niet volgens afspraak was schoongemaakt. Het water had een morsig groen tintje. De eigenaars waren maanden weggeweest en ze zouden de volgende dag thuiskomen. Het zwembad moest leeg zijn en iets verstopte de afvoer op de bodem.