Reacties naar aanleiding van een artikel dat Dirk Jan Roeleven schreef in de Volkskrant over zijn lotgevallen met de nieuwe fiets:

‘Geachte heer Roeleven, via via heb ik uw e-mailadres opgescharreld. Ik wil u even laten weten dat ik met genoegen en ontroering het verslag in de Volkskrant heb gelezen van de tocht van Dronero naar Amsterdam. Het zal voor een belangrijk deel de herkenning zijn geweest. Niet vanwege de monstertocht zelf – want zoiets heb ik nooit gedaan – maar wel vanwege het geluksgevoel op de fiets, het gemis van een overleden vader en de muziek (Parker, Morrison, Reed).

Mijn dag ziet er anders uit vandaag. Ik moet als zelfstandig ondernemer (aannemer/meubelmaker) voor de vakantie nog zoveel doen dat ik van plan was om vandaag naar de werkplaats te gaan. Maar na lezing van het stuk gaat dat niet door. Ik ga 100 kilometer op de racefiets zitten. Eat your pie before you die!’ – Joost

‘Wat een ontberingen. Het was zowel komisch als ontroerend, maar bovenal moedig. Jij hebt iets gedaan, terwijl het bij veel mensen blijft bij plannen die ze nooit uitvoeren.’ – Kees Driehuis

‘Dirk Jan Roeleven heeft nu een verslag van twee pagina’s in de Volkskrant over zijn monstertocht van Italië naar Nederland op de fiets. Hij heeft er weer een waar epos van gemaakt. Hij schrijft mooi, geeft zich bloot en heeft lef.’ – Runner’s World

‘Wat een fantastisch verhaal heb je geschreven. Ik heb het met kippenvel en veel plezier gelezen. Mijn dank voor je heerlijke bijdrage aan onze sport en sportbeleving. Vive le cyclisme!’ – Meinte

‘Je bent een held! Wat een prachtige actie, geweldig verhaal en schitterende foto. Dit zijn echt verhalen waardoor ik niet bang ben om ouder te worden. Dat het merendeel van Nederland slaapt, moeten zij weten, wij blijven erop los leven!’ – Mayko

‘Dat was een mooi anders-dan-gewoonlijk verhaal in het Vervolg. Romantisch en onbezonnen. Dat slechte weer zat er natuurlijk dik in. Ik ben met een vriend wel eens in de zon uit Frankrijk komen fietsen. Toen hebben we een stuk met de trein gedaan, omdat het te ver was. Daar zat ik over in, totdat die vriend zei: in de Tour de France noemen ze dat een verplaatsing. Toen was het minder erg geworden. Ik heb aan jouw stuk zaterdagochtend veel plezier beleefd.’ – Gijs

Dirk Jan Roeleven

De nieuwe fiets

Villar San Costanzo – Amsterdam, 1247 km

Eerste druk, mei 2009

Tweede druk, juni 2009

© 2009 Dirk Jan Roeleven en Uitgeverij L.J. Veen

Omslagontwerp Roald Triebels

Omslagfoto Jean-Pierre Jans

Foto’s achterzijde omslag Dirk Jan Roeleven

Kaart Erik d’Ailly

ISBN 9789020491241

D/2009/0108/720

NUR 320

ljveen.nl

denieuwefiets.nl

Eat your pie before you die
Herman Brood

Voor Theo
17 november 1923 – 23 april 1977

Hoofdstuk 1

Bergamo – Dronero

Waarin geen meter wordt gefietst, de liefde wordt beleden en de zenuwen toeslaan bij de nadering van eindpunt Dronero.

Aan boord van de rijdende Intercity 606 Valentino, 9 mei, ’s middags

Een sms gaat uit. ‘Milano. Met water en panini aan boord vd trein naar Turijn.

In de verte besneeuwde Alpentoppen. Lees: ‘… de liefde kent haar eigen diepte pas op het uur der scheiding…’ La vita è bella. Ti amo.’

Tegenover mij zit een charmante man met bruine ogen en donker haar. Keurig in Italiaanse snit. Jaar of vijfenveertig. Bruinleren instappers. Moderne bril. Gazzetta dello Sport naast zich. Hij monstert mij.

Wat hij ziet is een leeftijdgenoot, licht ongeschoren, glimmende ogen, gekrulde mondhoeken, zwart rugzakje, rode fietshelm. Omringd door Italiaanse Michelinkaart 428, uitgeprint routeschema, Moleskine-dagboek. In de weer met een flink verouderde Nokia.

De man, die Massimo heet, vraagt waar ik heen reis. Ik zeg ‘Dronero’ en vertel hem mijn missie. Over de belofte aan een oude wielrenner die tegenwoordig fietsen bouwt. Over de ontmoeting in 1994 toen hij pro Deo mijn fiets repareerde. Dat ik ooit zou terugkeren om een nieuw gebouwde fiets te kopen. En dat ik die fiets dan over de Alpen naar huis zou trappen. Solo.

Ik zie glanzende ogen en een volle glimlach bij een wildvreemde Italiaan. Hij slikt en knikt aanmoedigend. Ik vraag me af of dit sentiment typisch mediterraan is of universeel. Massimo wil mijn route weten. Die is simpel. Omdat ik zo lang mogelijk in het ideale fietsland Italië wil rijden, vertrek ik over enkele dagen vanuit basiskamp Dronero niet naar het naburige Frankrijk, maar koers recht omhoog via Aosta naar Zwitserland. Kilometer of 350. Sla Zwitserland zelf zo veel mogelijk over en reis in drie uur per sneltrein van Martigny naar Bahnhof Basel. Daar per fiets Frankrijk in, naar de Vogezen. Over de cols naar het noorden, naar groothertogdom Luxemburg. Van Esch-sur-Alzette over het parcours van de derde etappe van de Tour de France 2006 naar finishplaats Valkenburg. Daar zien we wel verder.

Mijn traject bevat achttien cols, waarvan drie hoger dan 2000 meter. Ik vertel Massimo over de voorpret om zonder routeplanner, gewoon met kaarten aan de keukentafel, te zoeken naar een rustig en toch spannend parcours. Binnen twee weken af te leggen, wat neerkomt op zo’n 100 kilometer per dag. In het begin korter, om te wennen aan de bergen. Daarna: lange halen gauw thuis, richting zompige moerasdelta.

Ik leg uit dat de Colle del Nivolet (2611 meter) het spektakelstuk van mijn tocht moet worden. Een onbekende grootheid die volgens een Belgische website een pad van ‘steenslag’ zou bevatten. Dwars door het natuurgebied Gran Paradiso over een weg die volgens de ene kaart wel en volgens een andere niet bestaat. Ik vertel hem het heroïsche verhaal van een roekeloze fietstocht in het zuiden van Spanje. Hoe we daar in de Sierra Nevada tegen het vallen van de avond op smalle bandjes een urenlange, levensgevaarlijke afdaling over een met keien en kuilen bezaaid geitenpad hebben gemaakt. Of de onverharde beklimming van de Colle delle Finestre in 1994. Gebroken zadelpen, modder, regen, kou. Ik vertel het hem lachend, maar hij lijkt niet te begrijpen wat daar leuk aan is.

Station Savigliano. Massimo staat op, geeft een hand, wenst me een goede reis en loopt naar de uitgang van de wagon. Ik kijk naar buiten. Het perron ligt ruim onder straatniveau. Zie van onderen hoe mensen zich op het stationsplein haasten om de trein te halen. Een eenzame bergschoen ligt op een muurtje achter een manshoog reclamebord. Vreemde plek voor schoeisel om achter te blijven. Leg mijn kousenvoeten op de zitting van de vrijgekomen stoel tegenover mij. Peins verder over de schoen en over de geneugten van alleenstaand reizen. Dat je dan lekker lang kan blijven prakkizeren over een achtergelaten bergschoen.

Pak even later mijn notitieboekje dat ik voor deze reis heb aangeschaft. Een Moleskine-boekje dat in geopende staat bijna een A4’tje meet.

Ik schrijf: ‘La Vita! Mooi dat Dikke Dirk zijn droom achterna aan het jagen is. Even bevrijd van de stress. Bijna 45 jaar, hoe hangt de vlag erbij? (Makkelijk praten, in een soepele Italiaanse trein die over de Povlakte dendert.) Happiest man in the world. On the road. Again.’

Telefoon trilt in broek. Haar sms beantwoordt de mijne over diepe liefde in het uur der scheiding: ‘Traantjes… Mooi zeg… Helemaal waar…’

Ik sluit de ogen en denk terug aan de eerste keer dat ik in mijn eentje een grote reis maakte.

Bijna drie maanden door Argentinië, Chili en Bolivia, in 1992. Ik vond dat ik dat een keer moest hebben geprobeerd. Alleen op reis, kijken of je dat kan. En of het bevalt om je eigen reisgenoot te zijn. Mens op pad naar verbetering. Zonder fiets overigens. Gewoon met bussen en treinen.

Vlak voor vertrek ontmoette ik mijn huidige geliefde. Ze gaf me twee dunne boekjes mee. Le Petit Prince ‘… alle grote mensen zijn eerst kinderen geweest (maar alleen een héél enkele herinnert het zich)…’ en De Profeet ‘… en alleen, zonder zijn nest, moet de arend uitvliegen, de zon tegemoet…’

Voor in die boekjes schreef ze: ‘… denk je ook aan jezelf! Observeer jezelf, schrijf je gedachten op, hou van jezelf (je bent een schat, ik ben trots op je)…’ en ‘… als ik me eenzaam voel, niet meer weet hoe het leven ongeveer in elkaar zit, dan pak ik De Profeet en voel me daarna een stuk sterker…’

Tijdens de reis stuurde ze meters liefdesfaxen naar de plekken waar ik verbleef. Een engel op afstand. Ze schreef naar Vuurland: ‘Zonder jou is het net of ik een arm mis.’ Die eerste soloreis leerde me vooral dat je ook in een volstrekt andere omgeving dezelfde persoon blijft. Een open deur als openbaring. Ik dacht (net dertig jaar oud) toen nog dat alles anders en makkelijker zou zijn als ik maar weg was.

Maar in steden als Santiago, La Paz of Buenos Aires bleek dat je ook daar jezelf uit bed moet schoppen, de straat op.

In mijn schriftje met reisnotities staat op 5 maart 1992: ‘Bob Marley zingt op mijn walkman: “You’re running away, but you can’t run away from yourself.” Lig tot half I ’s middags in bed. Killing time en verstop me voor de boze buitenwereld. Mijn hoofd maalt. Heb angst, paniek, weet niet waar te beginnen. Fucking faalangst. NL of Argentina, wat maakt het uit, je neemt jezelf mee, je eigen body en soul.’

Ik overwon daar angsten.

Dat was veertien jaar geleden. Nu zit ik comfortabel in een rijtuig van Trenitalia en heb minder hoogdravende verwachtingen. Geen tussenbalans van het leven, minder tobberig en minder melancholiek. Gewoon Italië-Nederland op een nieuwe fiets. Twee weken van huis. Duizenden gingen mij voor. Waarschijnlijk met dezelfde doelen. Lekker fietsen. Beetje klimmen. Beetje dalen. Beetje trappen. Beetje kijken. Beetje denken. Beetje wijzer worden.

Aan boord van de trein stuur ik weer een sms naar Nederland: ‘Rij nu Cuneo binnen. Dan half uur bus naar Dronero… Het regent hard hier.’

Het stijlvolle stationsgebouw van Cuneo heeft een grote bar waar reizigers tijdens het wachten iets kunnen consumeren. Op de grond ligt marmer, er hangt een grote spiegel en op de toog worden lollies, kauwgom en voetbalplaatjes te koop aangeboden. Ze serveren voortreffelijke koffie. Maar ik bestel bier.

Er is wielrennen op tv. De Giro d’Italia is al drie dagen bezig. Een vlakke etappe in Wallonië. Het kan me niet boeien. Ik kijk naar buiten. Waar is die zon gebleven? Voordat een meter is getrapt begin ik al te twijfelen aan het welslagen van mijn tocht. Wat een barre toestanden. Wordt dit wel het vertier dat ik twaalf jaar lang voor ogen had?

Ik wil deze week over minimaal drie cols van meer dan 2000 meter fietsen. Hoogtes die zowel in de Giro als in de Tour de France tot de buitencategorie worden gerekend. ‘En niets zo onvoorspelbaar als het weer in de bergen,’ praat ik fietsvriend en Alpenkenner drs. C. na. De moed zakt. Maar ik voel ook een vreemde sensatie bij het idee die Alpenreuzen in hondenweer toch te gaan aanvallen. De waanzin van deze bergfietser. Altijd vol vertrouwen en vol optimisme. Meneer Mooi Weer.

Ik leeg mijn glas en denk terug aan de warme zomer van vorig jaar, toen ik hier in Piemonte was om die reddende fietsenmaker van 1994 te zoeken. Ik logeerde een kleine week in de Valle Maira. Op 1339 meter hoogte in Ciamino, een op een schaapherder na verlaten dorpje van zeven huizen met uitzicht op de besneeuwde Rocca Corna van 2375 meter.

De Valle Maira wordt beschreven als het zwarte gat van de wereld. Een uitgestorven krocht, op een paar uur rijden van de Middellandse Zee. Het is een van die gebieden in Europa waar meer mensen sterven dan er worden geboren. Ik was de naam van het gehucht van mijn fietsenmaker vergeten, maar vind het via de plaatselijke vvv van Dronero. Ik rijd 5 kilometer en parkeer naast het gemeentehuis van Villar San Costanzo. De entourage komt me bekend voor omdat er sinds ’94 niets is veranderd. Voorzichtig loop ik door de golfplaten deur de binnenplaats van Bici Cucchietti op. De moestuin ligt er keurig bij. In de werkplaats schalt een radio.

Ik sluip naar binnen en zie een jongeman druk sleutelen aan een racefiets. Als hij me ziet veegt hij zijn handen schoon aan zijn overall en begroet de onbekende klant. Het blijkt de zoon van Gian Paolo Cucchietti. Hij heet Giorgio en spreekt Spaans. Ik leg hem uit wat mij in het verleden hier is overkomen. Giorgo grijnst zijn mooiste grijns en lijkt nauwelijks verbaasd dat ik nu daadwerkelijk een fiets kom bestellen.

Zijn vader is er helaas niet: ‘Die fietst dagelijks een rondje in de Valle Maira sinds ik de zaak heb overgenomen.’

Giorgio heeft het druk, zaterdag is er een koers waarin het amateurteam van Bici Cucchietti van start gaat. We komen snel ter zake en hij pakt een A4’tje met daarop het logo van Bici Cucchietti, een getekend frame, crankstel en stuurpen en een reeks voorgedrukte vragen over afzonderlijke onderdelen. Hij is nu serieus. Giorgio pakt een meetlint en neemt me de maat. Binnenkant van de dijen. Dit is slow fietsenmaken, ambachtelijk, met een meetlint en op gevoel.

De maat is 59 zowel in hoogte als lengte. Verder zeg ik dat het een volledig Italiaanse fiets moet worden. Hij kijkt opgelucht. We lachen. Een lekker chauvinistische Cucchietti Classico moet het worden. Japanse onderdelen op een Cucchietti-frame vindt hij vloeken in de kerk. Campagnolo dus. Ik wil een frame met ouderwetse dunne buizen van modern, licht staal. Hij snapt het, is het ermee eens en noteert.

Omdat ik geen Lance Armstrong ben, besluiten we geen overdreven dure spullen te monteren. Wel drie tandwielen voor. Achter het woord Ingranaggi noteert hij: 30/42/52. Ik geniet enorm van dit moment. Eindelijk gaat het beginnen, het staat allemaal op een papiertje. Alleen de kleur nog.

We lopen langs de frames die met haken aan het plafond van de werkplaats hangen. Witte, gele, zwarte, blauwe in talloze combinaties. Zwart en rood moet het worden. De combinatie die ik al jaren de mooiste vind, als het om fietsen gaat.

Ik kies fel Ferrari-rood als basis. Met zwarte letters CUCCHIETTI. De kosten van de fiets zijn 1700 euro. Giorgio wil geen voorschot. Hij zegt dat ik maar moet bellen als ik weet wanneer ik hem wil komen halen. Dat spreek ik af. En hij belooft zijn vader namens mij te groeten.

De streekbus naar Dronero komt voorrijden. Hij gaat eens per uur en doet er dertig minuten over. Ik stap in met mijn rugzak met fietshelm. Neem in de volle bus plaats naast een praatzieke, onwelriekende mamma van middelbare leeftijd en wens dat ze even haar mond houdt. Merk dat ik chagrijnig ben. De grappa van gisteren? Of de zenuwen?

Twaalf jaar gewacht en nu bijna in contact met een splinternieuwe racefiets waarmee ik moederziel alleen een grote reis ga maken. Ik stel me voor dat adoptieouders zich zo voelen onderweg naar Schiphol, vlak voor de aankomst van hun nieuwe kindje. Alsof ze het voelt krijg ik op dat moment een tekstbericht binnen op mijn telefoon: ‘Spannend, zoals een klein jongetje dat op zijn rode fiets wacht voor zijn verjaardag…’

De tekst ontroert me. Ben labiel. Moe. Het kleine jongetje dat zijn fiets krijgt. Ik heb er ooit eentje gekregen. Een groene Batavus met een hoog stuur, oranje geribbelde handvatten, glimmende velgen en een claxon erop.

We rijden Dronero binnen via de stenen brug over de kolkende Mairarivier. Het water staat hoog. De bus slingert door het kleine provincieplaatsje van 2500 inwoners. Ik herken het van vorige bezoeken. Het rechthoekige dorpsplein met het verpauperde theater. De scharensliep in zijn winkeltje van hooguit acht vierkante meter. De kiosk, de mannen op het bankje, de met rieten jasbeschermers uitgeruste damesfietsen die Cucchietti ook levert. De grote parkeerplaats waar eens per jaar de kermis wordt gehouden.

De bushalte is tegenover het grote, ommuurde landgoed Casa Conte. Ik steek over, ga het sierlijke stalen hek door, over het grind, bordes op en bel aan bij de hoge eikenhouten deur van de villa. Mijn hart bonkt van opwinding. Voelt als thuiskomen na een lange tijd. De vrouw des huizes doet met een grote glimlach open. Ze weet waarom ik kom.

We kussen niet, maar schudden elkaar intens de hand. Ze heet Maria Teresa en is van mijn leeftijd. Ze leidt me over de enorme marmeren trappen naar de bovenste verdieping waar ze drie kamers verhuurt. Ik krijg de zijkamer. Twee losse bedden en een houten interieur. De zon meldt zich kortstondig als ze de luiken opendoet. Ik leg mijn bagage op het ene bed en ga zitten op het andere. Ze laat me alleen. Ik doe mijn schoenen uit, ga op bed liggen en staar naar het plafond.

De afspraak is dat ik na aankomst in Dronero de zoon van Cucchietti bel, die me dan met de auto ophaalt en me meeneemt naar de werkplaats. Einde droom. Wat twaalf jaar lang de ultieme ontsnappingsclausule was voor het werkelijke leven (‘… ik kan altijd nog naar Dronero en dan van alles en iedereen wegfietsen…’) houdt straks op te bestaan.

Ik bel Cucchietti af.

Hoofdstuk 2

Dronero

Waarin de Nieuwe Fiets onbevlekt wordt ontvangen, tijdens zijn eerste tocht linea recta naar het altaar rijdt en de weergoden in een combine met het veteranenteam van Bici Cucchietti de koers wijzigen.

Striemende regen en fluitende windstoten wekken me. Waar ben ik? In een eenpersoonsbed op de bovenste verdieping van een honderd jaar oude villa in Piemonte. De komende dagen is dit mijn thuis. Ik geeuw en rek me uit. Knip het leeslampje aan. Mooi zacht licht. Het is half zes op mijn polshorloge. Klaarwakker kijk ik om me heen. Vandaag is de Grote Dag.

Vanuit bed zie ik een hoge spiegel met een goudkleurige lijst op de schouw van de ruime slaapkamer. Op het glazen tafeltje tussen twee rieten fauteuils ligt een rode wielerhelm naast landkaarten, energierepen en handschoentjes. Tussen de hoge ramen staat een grote houten hangkast met daarin mijn spullen. Twee overhemden voor ’s avonds, wielerbroek met bretels aan een hangertje, windjack, twee T-shirts en twee wielershirts. In de laden sokken en ondergoed. Op het nachtkastje links vier boeken: De Profeet van de Libanese dichter en schilder Khalil Gibran, Ik was nooit in Isfahaan, reisverhalen van Tommy Wieringa, Wij waren allemaal goden, de reconstructie van de Tour van 1948 van Benjo Maso en Passi e Valli in Bicicletta Piemonte – 2, een boekje met alle hoogtegrafieken van de cols in dit gebied.

Op het nachtkastje rechts liggen paspoort, euro’s en creditcard. Op de grond twee paar schoenen. Gympen en mijn onverslijtbare, zestien jaar oude suède wielerschoenen van de Alkmaarse Groothandelsunie, AGU.

Ik stap uit bed. Het is fris in huis. Op blote voeten steek ik de koude marmeren gang over naar de flinke badkamer. Plas zittend, kijk langs een kiertje in het gordijn naar het rotweer buiten. Het regenwater spat hoog op van de vloer van het betegelde terras. De bomen in de enorme tuin kraken in de voorjaarsstorm.

In de spiegel zie ik een ongeschoren hoofd met stevige groeven en een warrige haardos. Ik poets mijn tanden, neem een slok van het gechloreerde water, pets koud water op mijn gezicht en besluit rechtop in bed te gaan lezen tot om negen uur de heer des huizes beneden in de stijlkamer het ontbijt serveert.

In bed pak ik De Profeet. Mijn persoonlijke Beste Boek voor de Weg, dat sinds 1992 mijn reizen vergezelt. Zwaar van inhoud, licht van gewicht. Voor het eerst in het Nederlands vertaald in 1927. Ik lees en zweef als ik over De Arbeid lees:

‘En wat is vol liefde arbeiden?

Het is het kleed weven met draden gewikkeld van ons hart, alsof de geliefde dat kleed zou dragen.

Het is vol aanhankelijkheid een huis bouwen, alsof je geliefde daarin wonen zou.

Het is met tederheid het zaad zaaien en vol vreugde de oogst binnenhalen, alsof je geliefde eten zou van de vrucht.

Het is van alle dingen die je maakt de adem inblazen van je eigen geest.

En weten dat alle geliefde doden om je heen staan en toezien.’

Terug in de zachte werkelijkheid tel ik als een klein kind de uren die me scheiden van mijn nieuwe fiets. Kloppend hart. Voelt als verliefd.

Toch ben ik geen steriele mafkees met geschoren benen en een wereldbeeld van wielen en stuurlinten, maar een vrij normale, arbeidzame midveertiger zonder midlifecrisis, met vijftien jaar verkering. Ongewenst kinderloos, dertig jaar vaderloos en domweg gelukkig op een fiets. Wel zodanig gedeformeerd dat ik bij een passerende mooie vrouw op een racefiets eerst de fiets bekijk en dan pas de berijdster.

Pak Tommy Wieringa. In Ik was nooit in Isfahaan beschrijft hij hoe hij als jongen van huis wegliftte en bij gebrek aan succes in Emmen op een talud in slaap viel. Agenten wekten hem en reden vervolgens verder. Hij schrijft: ‘Vlak voor ik in slaap viel op het talud in Emmen, realiseerde ik me dat niemand wist waar ik was. Ik had alles in eigen hand, ik kon links gaan of rechts, terug of rechtdoor, de enige beperking van mogelijkheden lag in mijzelf en niet bij iemand anders. (…) Je bent uit beeld, de radar van het sociaal-familiale geweten is je kwijt, je leven kan opnieuw beginnen.’

Buiten klaart het op. Bekijk de op roze papier gedrukte Gazzetta dello Sport met zes pagina’s over de Giro d’Italia 2006. Het Italiaanse volksfeest is deze week begonnen en houdt iedereen in de ban. Snap weinig van de krantenberichten, maar smul van de namen en de foto’s. Lig te popelen in bed om naar mijn eigen fiets te gaan. 7.14 uur. Nog even geduld.

Om de tijd te doden kijk ik voor de zoveelste keer op Michelinkaart 428 waar ik ben. Het dorp Dronero is een stipje op de kaart. Ik open mijn dagboek en noteer dat Dronero op de landkaart recht boven Nice en Monaco ligt. Hemelsbreed niet meer dan 100 kilometer van zee. Hoeveel kilometer het van hier naar huis is, zal pas achteraf blijken. Ik reken op 1500 fietskilometers.

Ik beschrijf welke fiets ik straks verwacht aan te treffen: ‘Een moderne fiets van klassieke snit. Een “classico”. Volledig Italiaans, Campagnolo remmen, crankstel en versnellingsgroep. Banden? Wielen? Spaken? Ik weet het allemaal niet meer, maar heb alle vertrouwen in Giorgio Cucchietti, die me over twee uur komt ophalen. Heb een cadeautje voor hem meegenomen uit Amsterdam. Een wit wielerpetje van Ger Bikes, zijn Amsterdamse collega die mijn Cucchietti in de toekomst zal gaan onderhouden.’

Noteer vervolgens: ‘Verwachtingen over de tocht zelf.’ Dat ik vooral veel van de ‘onmogelijke’ wegen verwacht. En dat ik me verheug op de laatste grote klim, Italië uit en Zwitserland in, over de Grote Sint-Bernhard.

Onder ‘voornemens’ noteer ik: ‘Bij goed weer zo vroeg mogelijk op pad om evt. slecht middagweer te vermijden. En de cols in de ochtend als de benen nog vers zijn. Na Basel kilometers maken. Ga uit van veel kracht in de benen na hooggebergte. Op souplesse de Ballonnen van de Vogezen over en dan de laagvlakte in…’

Na douche en ontbijt is het bijna zover. Ik trek mijn wielerkleren vast aan, want ik fiets straks gewoon weg uit de werkplaats op mijn nieuwe fiets. Helm op, handschoentjes aan, zittend op bed wachten op de komst van Giorgio Cucchietti. Zie mezelf in de grote spiegel op de schouw. Bal de vuist. Ben blij dat ik doe wat ik mezelf heb beloofd.

De bel gaat. Ik hoor stemmen in de hal beneden. Italiaans geklets. Gastvrouw Maria Teresa Morra klopt op mijn deur. Ik doe open en zie een stralende lach. Ze ziet het gelukkige kind.

Beneden staat Giorgio met een nog bredere lach dan vorig jaar. Sterke kerel, wit T-shirt, spijkerbroek, midden dertig, lichtbruine ogen, ongeschoren. We begroeten elkaar hartelijk. Ik stap in zijn witte Toyota-pick-up en we rijden weg.

Giorgio zegt in vlot Spaans dat de fiets ‘maravillosa’ is geworden. Prachtig dus. Hij brengt de vingertoppen van zijn rechterhand samen en beweegt ze naar zijn getuite lippen.

Ik vertel hem dat ik nooit eerder een nieuwe fiets heb gekocht. Dat mijn vorige, een Koga Miyata, gestolen is op Ibiza. En dat mijn huidige racefiets, een heerlijke Giant Cadex, met een doorsnee Shimano 105-groep erop, inmiddels met frametasjes, zadelzakjes en andere accessoires is veranderd in een zwarte rock-’n-rollracefiets. Dan staar ik naar het vlakke landschap van de Povlakte en zwijg.

In de werkplaats in Villar San Costanzo staat het echtpaar Cucchietti te wachten op het buitenlandse bezoek. Gian Paolo in blauwe overall. Zijn vrouw Mariangela met de tuinhandschoenen aan. Na twaalf jaar zie ik hem terug, die lange, tanige man van inmiddels vierenzestig. Een stralende, maar bescheiden lach, sympathieke bruine ogen. Naast hem staat zijn ongeveer even oude echtgenote met een papieren wegwerpbekertje espresso in de handen. De knappe Italiaanse dame is al zevenendertig jaar samen met de oud-coureur. Glunderende gezichten. Voel me een verloren zoon in plaats van een gek uit Nederland die in dit onbeduidende oord een fiets komt kopen.

Krijg koffie en koekjes. Probeer in mijn mix van Spaans, Frans en Italiaans aan de oud-coureur te vragen of hij zich die namiddag in 1994 nog kan herinneren. Hij knikt lachend, ja dat weet hij nog wel. Mijn plechtige belofte is hem ontgaan. Onhandig staan we daar tegen de werkbank geleund met onze wegwerpbekertjes koffie. Twee mannen die elkaars taal niet spreken kijken elkaar in de ogen. Signora Cucchietti vindt het een roerend tafereel. ‘Sentimentalista,’ zegt ze teder.

Zoon Giorgio besluit dat het tijd is voor Het Grote Moment. De Cucchietti Classico wordt onder een doek vandaan gehaald. Ik tril op mijn benen. Zie roder rood en zwarter zwart dan ik ooit op een fietsframe heb zien glimmen. Giorgio tilt de fiets breed lachend en vol trots op. Hij weegt niets, zo te zien. Ik ben werkelijk sprakeloos. Wat een heftige fiets! Wat een schoonheid! Zwijgend kijk ik naar het vurige kunstwerk. Zwarte stierenkop die fel naar achteren wegloopt. Zwarte banden met rode bies. Nerveus Italiaans zadeltje. De familienaam Cucchietti cursief in zwarte moderne letters op het Ferrari-rode kader. ‘Zo is er maar eentje,’ zegt Giorgio in deze verstopte wielerwerkplaats in Piemonte.