Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?

Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284 / W102301

Bisac YAF062000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXIII Tekst: Max van Olden

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, Sproud.nl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Proloog

De stilte voelt niet goed. Het enige wat ze hoort is haar eigen ademhaling, oppervlakkig en gejaagd. Het is zwart om haar heen, pikzwart, en door de prop in haar mond heeft ze het gevoel dat ze stikt.

Waarom staan ze stil? Waarom is iedereen ineens weg? Hoelang staan ze al stil? Dertig seconden, twee minuten?

Ze ligt op haar zij, haar handen op haar rug. De metalen ondergrond is koud en hard. Ze trekt haar benen op om een betere houding te vinden, maar haar vastgebonden enkels en polsen doen pijn. Ze kreunt. Het geluid klinkt vreemd, hol.

De gedachten van daarnet komen terug, in alle hevigheid. Ze denkt aan Brenda, aan Jurgen, haar ouders. Aan Raf. Gaat ze hen ooit nog zien? Of wordt ze door de politie gevonden, ergens op een industrieterrein of een afgelegen plek in een bos?

Nooit heeft ze stilgestaan bij haar eigen begrafenis. Haar ouders weten niet welke muziek ze wil laten horen, wie er mogen komen, welke foto er op de kist moet staan.

Met een schok bedenkt ze iets. Zou het kunnen dat ik al dood ben? Het is pikkedonker en stil. Alle mensen zijn weg. Ik ben alleen.

Hoe weet ik dat ik nog leef?

Hoofdstuk 1

‘Blijf je even zitten tot iedereen zijn toetje op heeft? Die computer kan best nog een paar minuten zonder jou.’ Liz’ moeder probeert Jurgen aan te kijken, maar hij ontwijkt haar blik.

Een tel later zit haar broer zo onopvallend mogelijk naar beneden te kijken, maar hun vader heeft het meteen door. ‘En ook niet op je telefoon als we aan tafel zitten. Kom op, doe een beetje volwassen, oké. Je bent verdorie negentien!’

Met een overdreven zucht stopt Jurgen zijn telefoon terug in zijn zak. ‘Kunnen jullie dan even dooreten?’

Liz neemt zuchtend een hap van haar vla. Haar broer doet weer vet irritant! Hij is de hele tijd superchagrijnig en negeert iedereen.

Zodra haar vader zijn laatste hap neemt, schiet Jurgen weg, de trap op.

‘Wat is er toch met die jongen aan de hand?’ moppert haar moeder. ‘Hij zit werkelijk ieder moment van de dag op zijn kamer te gamen.’

‘Hij is gewoon verslaafd,’ zegt Liz en ze haalt haar schouders op. Ze staat op en stapelt de lege borden op elkaar.

‘Weet je waarom ik me er zo’n zorgen over maak?’ zegt haar moeder, terwijl ze de glazen verzamelt. ‘Omdat hij al die uren die in het gamen gaan zitten, niet in zijn opleiding kan steken. En wat heb je straks aan die spelletjes als je geen diploma hebt gehaald?’

‘San, het gaat vanzelf wel weer over,’ zegt Liz’ vader en hij haalt het tafelkleed weg. ‘Wij hebben vroeger toch ook computerspelletjes gespeeld? Op een gegeven moment is de lol er weer vanaf en dan lost het zich vanzelf op.’

‘Dat is wel zo, maar die spelletjes waren minder verslavend dan die van tegenwoordig,’ reageert haar moeder. ‘En ik heb ook het idee dat het erger is geworden sinds hij met die Kevin omgaat.’

Dat laatste klopt wel, denkt Liz. Vroeger ging Jurgen nog wel eens voetballen of stappen met andere vrienden, maar dat is voorbij sinds hij met Kevin omgaat. Een paar weken geleden kwam hij voor het eerst langs. Zijn laptop was gecrasht en hij had geen geld voor een dure reparatie. Liz’ beste vriendin Brenda had gevraagd of ze Jurgens nummer aan Kevin kon geven, omdat hij heel handig is met computers. Als Liz had geweten dat de jongen daarna de deur bij hen zou platlopen had ze het niet gedaan.

‘Moet jij niet aan je huiswerk, Liz?’ vraagt haar moeder.

Liz zit op haar kamer. Ze stampt de Franse werkwoordstijden in haar hoofd, als ze iets ziet bewegen door de kier van haar deur.

‘Hey, Liz, hoe is het?’ Kevin duwt de deur verder open en leunt dan nonchalant tegen de deurpost. Hij draagt een T-shirt met een vage print van een surfplank. De korte mouwen zitten strak om zijn gespierde armen, waarop zijn tatoeages duidelijk afsteken.

‘Goed, hoor,’ antwoordt ze. ‘En met jou? Gaan jullie weer gamen?’ Ze knikt naar Jurgens kamer.

‘Yes. Apex Legends.’

‘Nou, veel plezier dan.’ Ze buigt zich weer over haar boek. Een paar tellen later ziet ze dat Kevin nog steeds in de deuropening staat.

‘Gaan we nou eindelijk een keertje samen naar de film?’ vraagt hij met een grote grijns op zijn gezicht.

Liz bevriest. De vraag blijft een paar seconden tussen hen in hangen.

‘Of Netflixen bij mij thuis, mag ook,’ voegt hij eraan toe.

Wat denk je nou zelf, denkt Liz. Waarom zou ik gaan daten met iemand die de halve dag stoned is, zeven jaar ouder is dan ik en die bovendien de ex is van mijn beste vriendin.

‘Geen goed idee,’ zegt ze uiteindelijk.

Kevins gezicht betrekt. Hij blijft nog even staan, haalt dan zijn schouders op en verdwijnt naar de kamer van haar broer.

Liz ligt al in bed en staat op het punt het licht uit te doen, als Jurgen ineens in haar kamer staat. Aan zijn neppe glimlach ziet ze al hoe laat het is.

‘Liz, kan ik honderdvijftig euro van je lenen? Ik heb een nieuwe videokaart nodig voor de laatste versie van Apex Legends.’

Ze richt zich op. ‘Wat? Honderdvijftig euro?!?’

‘Die dingen zijn nou eenmaal duur.’

Liz schudt haar hoofd. ‘Denk je dat ik rijk ben of zo?’

‘Je hebt toch iets van vijfhonderd euro op je spaarrekening?’ zegt Jurgen.

‘Ja, dus?’

‘Liz, alsjeblieft. Alsjeblieft? Laatste keer.’

‘Hallo, ik werk hard voor mijn geld, hè? Waarom ga je niet meer werken, of leen je het van Kevin?’

‘Zijn geld gaat naar zijn moeder, dat weet je toch. Kevins moeder heeft geen werk en zijn vader leeft niet meer.’

‘Rot voor hem, maar dat betekent niet dat ik je dan elke keer maar geld ga lenen.’

Jurgens gezicht verstrakt. Hij buigt wat voorover. ‘Kom op, ik heb jou vorig jaar ook geld geleend toen je naar Ibiza ging…’

Liz plukt wat aan haar dekbed. Dan haalt ze diep adem en kijkt Jurgen strak aan. ‘Wanneer krijg ik het terug? Met de rest van het geld dat ik nog van je krijg?’

‘Volgende maand. Dan heb ik weer salaris.’

Ze zucht. ‘Pfff. Nou, oké, maar het is echt de laatste keer.’

‘Jurgen wilde gisteren weer eens geld van me lenen.’ Liz geeft Brenda een van de gevulde koeken die ze net in de kantine heeft gehaald.

‘Alwéér?’ reageert Brenda. ‘Je hebt het toch niet gedaan, hè?’

‘Wat gedaan?’ vraagt hun vriend Raf, die net aan komt lopen. Hij breekt een stukje van Liz’ koek af en stopt het in zijn mond.

‘Kevin kwam gisteravond weer langs om te gamen. Jurgen wilde geld lenen voor een of andere nieuwe videokaart.’

‘Was Kevin alweer bij Jurgen?’ vraagt Brenda nieuwsgierig. Het is sinds een paar maanden uit tussen haar en Kevin.

Raf schudt zijn hoofd. ‘Die broer van jou is gewoon gameverslaafd. Nu is het een videokaart, volgende week een nieuwe monitor en de week erop wil hij een nieuwe computer… Welke game spelen ze eigenlijk?’

Liz kijkt hem peinzend aan. ‘Iets met Apex?’

‘Apex Legends. Nice,’ zegt Raf.

‘Maar wacht even. Apex heeft helemaal geen split screen.’

‘Wat wil je daarmee zeggen?’ vraagt Liz.

‘Dat Kevin en Jurgen niet samen die game kunnen spelen. Kevin heeft zijn eigen computer nodig om te kunnen gamen.’

Liz kijkt hem aan. ‘Apart, wat zouden ze dán doen? Ik vind het echt een rare vriendschap. Ik bedoel, Kevin is een stuk ouder, blowt en rijdt op een opgevoerde scooter. Wat moet hij met Jurgen? Een nerd die omgaat met een soort…’

‘Loser,’ zegt Raf. Hij fronst zijn wenkbrauwen.

Brenda schudt haar hoofd. ‘Kevin kan soms een eikel zijn, maar hij is geen loser. Hij en Jurgen zijn gewoon gek op gamen, dat kan toch?’

‘Nou dan zijn het gewoon allebei gamenerds, dat gaat prima samen,’ zegt Raf.

Brenda en Raf lachen, maar Liz is stil. Ze denkt aan Rafs opmerking over het split screen. Hoe zit dat? Kevin komt toch niet avond na avond langs om toe te kijken hoe Jurgen gamet? En waar is die nieuwe videokaart dan voor nodig?

Hoofdstuk 2

Het is een week later, vrijdagavond. Liz verveelt zich. Onderuitgezakt op haar zitzak scrolt ze door TikTok. De filmpjes schieten in een razend tempo voorbij, maar in gedachten is ze ergens anders.

Vorig weekend was Kevin bijna het hele weekend bij hen over de vloer geweest. Ze kwam hem tegen op de gang en vroeg hem of de nieuwe videokaart goed werkte. Het leek alsof hij even bevroor, alsof hij niet goed wist waar ze het over had, en het duurde een paar lange seconden voordat hij antwoordde dat de kaart super was en het gamen nog leuker was dan daarvoor.

Liz bleef maar denken aan wat Raf vorige week had gezegd.

Apex Legends.

Geen split screen.

Eigen computer nodig.

Waarom zouden ze daarover liegen? En wat deden ze dan samen? Op de automatische piloot scrolt ze verder door de filmpjes. Een zwaan in gevecht met een paar katten, meiden die hun gezicht met een filter laten verouderen alsof ze ineens bejaard zijn, een kleuter op de rug van een hond.

Jurgen heeft al bijna vierhonderd euro van haar geleend. Straks kan zij niet op vakantie omdat Jurgen haar niet op tijd terugbetaalt. Ze merkt dat haar handen beginnen te zweten.

Ze hoort voetstappen op de trap. Jurgen gaat naar beneden. Ze kijkt uit het raam en ziet hem op straat lopen, met Boris aan de lijn. Ineens krijgt ze een idee.

Vlug legt ze haar telefoon weg, komt overeind uit de zitzak en sluipt Jurgens kamer in.

Het is er een ongelooflijke bende. Overal liggen kleren, snoeren en lege blikjes energydrink. De computer staat aan, er is geen wachtwoordscherm. Snel gaat ze aan het bureau zitten. Ze voelt haar hart in haar keel kloppen.

Ze opent Google Chrome en scrolt door de geschiedenis. Hij heeft vanmorgen lang op een site gezeten waarvan de naam haar niks zegt. Ze klikt erop en komt uit op een goksite.

Verdomme, denkt Liz. Dat is dus waar mijn geld naartoe gaat. Echt niet naar een videokaart voor Apex Legends. Ik wist dat het niet klopte.

Ze kijkt verder terug in de geschiedenis. Gisteren: dezelfde site. Drie weken geleden: hetzelfde.

Dan beweegt ze de cursor naar de mail en klikt. Het Gmail-logo verschijnt, maar hier moet ze wel een wachtwoord invoeren. Shit.

Haar oog valt op een map op zijn bureaublad met de naam Bren. Ze opent het. Het is een filmpje. Liz fronst haar wenkbrauwen. Langzaam beweegt ze de cursor erheen. Even laat ze haar wijsvinger boven de muis zweven.

Dan opent ze het bestand. Eerst ziet ze een beslagen ruit en een hoop stoom. Ze hoort het geluid van stromend water. Dan schuift de glazen deur opzij en verschijnt tussen de flarden nevel het gezicht van Brenda. Liz’ ogen worden groot.

Brenda’s natte haar hangt in slierten langs haar gezicht. Ze kijkt in de camera en lacht, een brede lach met iets ondeugends erin. Als de stoom verdwijnt, komt Brenda’s hele bovenlijf in beeld.

Dikke dotten schuim glijden over haar borsten naar beneden. Terwijl ze uitdagend in de lens kijkt, smeert ze het schuim over haar bovenlijf.