Voor Dylan en Mia

NUR 282-283/W112201

BISAC JUV018000 / JUV038000

© MMXXII Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXII Tekst: R.L. Stine

© MMXXII Illustraties: David SanAngelo

Omslagillustratie: Marcela Bolívar

First published by Feiwel and Friends, an imprint of Macmillan Publishing Group, LLC. All rights reserved.

Oorspronkelijke titel: Stinetinglers

Nederlandse vertaling: Jet Zegers en Mylène Delfos

Boekontwerp: Trisha Previte

Nederlandse belettering: Hannah Roos

Verzorging e-book: ZetSpiegel, Best

ISBN e-book 9789020630268

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

INLEIDING

LEZERS, OPGEPAST. Ik heb deze nieuwe verhalen geschreven om jullie de koude rillingen te bezorgen.

Je kent het wel. Die tinteling die je achter in je nek krijgt als je bang begint te worden. Je vel wordt koud en de haartjes gaan recht overeind staan. Je hart gaat tekeer en je begint te klappertanden.

Dat tintelende gevoel wanneer…

Je denkt dat een kwaadaardig persoon je in de gaten houdt…

Je niet weet waar je bent of hoe je thuis moet komen…

Er een angstaanjagend gehuil uit de kelder komt…

Je er niets aan kunt doen dat je verandert in een wezen dat je zelf niet herkent…

De duisternis je omringt en er geen uitweg is…

Het is lekker om te griezelen als je weet dat het verhaal niet echt gebeurd is. De verhalen in dit boek kunnen jou nooit overkomen, of wel soms?

Ik heb ze geschreven om je mee te nemen naar een griezelwereld net buiten de echte wereld… een wereld van schaduw, schrik en schokkende wendingen en verrassingen.

Ik hoop dat deze verhalen je naar een plek brengen waar die koude rilling een SCHREEUW wordt!

—R.L. Stine

WELKOM IN DE TUSSENTIJD

Heb je ooit wel eens het gevoel gehad dat de tijd stil was blijven staan? Bijvoorbeeld op zo’n lange, lange schooldag? Elke keer als je op de klok keek, leek het wel of die niets was opgeschoten. En dan moest je nog uren!

Ik kan me nog herinneren hoe verschrikkelijk zwaar ik het altijd vond om in de kerstnacht te moeten wachten tot het ochtend was en ik eindelijk mijn cadeautjes mocht openmaken. Ik bleef maar op de wekker naast mijn bed kijken – en elke keer waren de wijzers nauwelijks verschoven.

Ik heb al heel veel verhalen geschreven over teruggaan in de tijd. Maar dit is het allereerste verhaal over vast komen te zitten in de tijd.

‘Gabe, beloof me dat je niet te laat komt,’ zei mijn vriend Carver. Hij sloeg met zijn ijshockeystick op de mijne. We waren een puck heen en weer aan het schieten op Willmore Pond. De vijver was dichtgevroren en het ijs was mooi glad. Het was een koude decembermiddag en ik rilde onder mijn drie truien plus een parka.

‘Beloofd,’ zei ik. Ik gaf een harde zwieper met mijn stick en de puck schoot langs hem heen. Carver ging bijna onderuit toen hij zich razendsnel om zijn as wentelde om erachteraan te gaan.

Hij is een veel betere schaatser dan ik. Hij zit bij de Blazers, het ijshockeyteam van onze middelbare school.

Ik zit nergens bij. Ik ben niet zo van de sport. Maar Carver is graag met mij op het ijs. Ik denk omdat hij zich dan een superster kan voelen.

‘Dat zeg je altijd, en je komt altijd te laat,’ zei hij.

Hij onderschepte de puck en schoot hem terug naar mij. ‘Je bent altijd overal te laat, Gabe, en ik begin het zat te worden om de hele tijd op je te moeten wachten.’

‘Ik hoop dat ik met kerst zo’n smartwatch krijg,’ zei ik. ‘Dat zou wel helpen.’

De puck schoof in de sneeuw langs de oever van de vijver en we gingen er met z’n tweeën achteraan. Mijn adem stoomde voor me uit. Het leek wel een work-out.

‘Weet je?’ zei Carver. ‘Er is niks aan om jarig te zijn op de dag voor kerst. Iedereen vergeet het altijd of anders vinden ze het wel te veel gedoe.’ Hij legde de puck terug op het ijs.

‘Maar je hebt toch een feest…’ begon ik.

‘Ja. Ik kan nog steeds niet geloven dat mijn ouders eraan gedacht hebben,’ antwoordde Carver. ‘Het is dus nogal speciaal. Niet te laat komen.’

Ik stak mijn gehandschoende hand op. ‘Ik zweer dat ik op tijd kom. Daar kun je op rekenen. Als ik te laat ben, eet ik deze puck op.’

Carver grinnikte. ‘Daar hou ik je aan. Wil je er ketchup of mosterd bij?’

Thuis zaten mijn vader en moeder in de woonkamer een Netflix-documentaire te kijken over een octopus. ‘Nooit geweten dat octopussen een eigen persoonlijkheid hadden,’ zei pap.

‘Misschien moeten we een kleintje nemen voor in het aquarium,’ zei mam.

‘Ik geloof niet dat er kleintjes zijn,’ zei pap.

Ik stond in de deuropening, maar ze waren zo vol van dat octopusprogramma dat ze me niet eens zagen. ‘Mag ik jullie wat vragen?’ zei ik.

Ze draaiden allebei hun hoofd om. ‘Dit moet je zien, Gabe,’ zei pap. ‘Je kunt er heel wat van leren over het onderwaterleven.’

‘Dat leer ik wel van SpongeBob,’ antwoordde ik.

Ze schoten allebei in de lach. Ze vinden me enorm grappig.

Ik ging voor de tv staan. ‘Hoor eens, ik moet een cadeautje hebben voor Carver,’ deelde ik mee.

Mam keek me door haar bril onderzoekend aan. ‘Een kerstcadeau?’

‘Nee, een verjaardagscadeau. Hij geeft morgenmiddag een verjaardagsfeestje.’

Ze schudden hun hoofd en fronsten hun wenkbrauwen. ‘Waarom heb je daar tot op het laatste moment mee gewacht?’ vroeg pap.

‘Waarom ben je altijd overal te laat mee, Gabe?’ voegde mam eraan toe. Ze wierp een blik op de grote staartklok in de hoek van de kamer. ‘Het is al na zessen. De winkels zijn dicht.’

‘Kunnen we dan morgen meteen na het ontbijt gaan?’ vroeg ik. ‘Ik kan niet met lege handen komen aanzetten.’

‘Geen sprake van. Wie is er nu jarig op de dag voor kerst?’ vroeg pap.

‘Daar had hij niets over te zeggen,’ zei ik.

Daar moesten ze ook om lachen.

‘We gaan morgenochtend wel iets kopen,’ zei mam. ‘Weet je al wat je hem wilt geven?’

‘Niet echt,’ zei ik. ‘Misschien een ijshockeytrui of zo. Hockey is echt zijn ding.’

‘Goed idee,’ zei mam. ‘Maar je had er wel eerder aan kunnen denken, dan hoefden we niet op de dag voor kerst te gaan winkelen.’

‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘Ik moet beter vooruitplannen.’ Ik stond op het punt om weg te lopen. ‘Weet je wat? Ik ga nu naar boven om aan mijn boekverslag te werken, zelfs nu het kerstvakantie is.’

Ik liep de trap op naar mijn kamer. Ik had ze niet verteld dat ik mijn boekverslag al een week geleden had moeten inleveren. Ik had het boek ook nog niet eens uit. Maar ik dacht dat ik dat verslag zo wel kon schrijven.

We hebben boven een lange gang met vier slaapkamers. De mijne is helemaal aan het eind. Halverwege, bij de logeerkamer, hield ik halt. Het was een klein kamertje met felgeel behang, een bed, een ladekast en één stoel.

Mijn neefjes uit Michigan zouden met kerst komen. Maar mijn oom was ziek geworden en ze hadden afgezegd. Vandaar dat de logeerkamer leeg was.

Toch had ik een goede reden om daar te blijven staan. In de kledingkast van die kamer verstopten mijn ouders altijd mijn kerstcadeautjes. Altijd in dezelfde kast. Ze wisten niet dat ik dat wist.

Durfde ik naar binnen te gaan en stiekem te kijken? Waarom stelde ik mezelf die vraag nog? Ik doe dat elk jaar.

Ik draaide mijn hoofd naar de trap en luisterde. Mijn ouders zaten nog altijd in de woonkamer met hun octopusfilm. Ik haalde diep adem en dook de logeerkamer in.

De kast was lang en smal. Toen ik de deur openschoof, ging de plafondlamp automatisch aan. In de kast hingen wat oude winterjassen en er lag een berg afgetrapte sneakers. Op de vloer tegen de achterwand zag ik een stapel ingepakte cadeautjes.

Ik dook onder de jassen door en ging op mijn knieën zitten om de pakjes te bekijken. De eerste doos die ik oppakte, was lang en vrij zwaar. Hadden ze een nieuwe PlayStation voor me gekocht? Ik schudde met de doos. Nee. Het voelde als kleren.

Ik zette hem terug en pakte nog een paar pakjes op, tot ik een dun, rechthoekig doosje in mijn handen had, dat in zilverpapier was verpakt. Het was heel licht. Misschien bluetooth-oortjes?

Het begon warm te worden in de kast. Of lag het aan mij? Ik luisterde ingespannen. Ik hoorde niemand. Snel scheurde ik het pakpapier open.

‘Yes!’ fluisterde ik. ‘Ze hebben er een voor me gekocht!’

Een smartwatch. Ik vouwde het bandje open en bekeek het horloge eens goed. Super!

Dit was het coolste cadeau ooit! Nu kon ik gewoon vanaf mijn horloge appjes versturen en bellen en allerlei andere toffe dingen doen.

Ik kon de verleiding niet weerstaan. Ik moest hem even passen. Mijn hand trilde gewoon toen ik het rode plastic bandje om mijn pols deed en vastmaakte. Ik hield het bij mijn gezicht en las de tijd: 18.10 uur.

Nu kom ik nooit meer te laat, zei ik bij mezelf. Want ik doe dit horloge nooit meer af.

Ik schrok van eerst een zachte plof en toen een schuifelend geluid. Voetstappen? Een van mijn ouders kwam naar boven.

Ik moest het horloge terugdoen in het pakpapier en zorgen dat ik die kast uit kwam. Maar ik werd overvallen door paniek. Ik kreeg geen lucht. Ik rukte het horloge af, rukte harder dan ik had moeten doen.

Het horloge gleed uit mijn hand en viel op de harde vloer. Stuiterde omhoog. En kwam weer op de vloer terecht.

Ik kon een kreet niet onderdrukken toen ik een krakend geluid hoorde.

O, nee! Het wijzerglas ging aan diggelen. De batterij vloog eruit en belandde ook op de vloer.

Nu ben ik erbij, dacht ik en mijn hart bonkte in mijn borst. Hoe moet ik dit ooit uitleggen?

Ik griste het kapotte horloge van de vloer en propte het in mijn broekzak. Pas na drie pogingen lukte het om het piepkleine batterijtje in mijn vingers te krijgen. Dat stak ik ook in mijn zak.

Ik krabbelde overeind de kast uit. Sloop naar de gang. Niemand. Poeh. Ik rende naar mijn kamer en trok de deur achter me dicht.

Ik plofte neer achter mijn laptop en probeerde aan mijn boekverslag te beginnen. Het ging over een boek met Griekse mythen en sagen. De verhalen waren best goed. Ik had het boek bijna voor de helft gelezen, meer dan genoeg om een goed verslag te kunnen schrijven.

Maar mijn hart ging nog tekeer van toen ik dacht bijna betrapt te worden. Ik kon me niet concentreren. Ik bleef maar aan dat kapotte horloge denken. Hoe moest ik dat aan mijn ouders uitleggen?

Ik kon ze toch niet de waarheid vertellen? Dat ik al sinds mijn zevende stiekem mijn kerstcadeautjes ga bekijken? Maar ik wist ook geen goede smoes te bedenken voor hoe dat horloge stuk was gegaan.

Misschien kon ik het opnieuw inpakken en terugleggen bij de andere cadeaus? Als ik het dan op kerstochtend openmaakte, zou iedereen denken dat er onderweg vanuit de winkel iets mee gebeurd was.

Dat zou kunnen werken. Of niet. In mijn enthousiasme had ik ook het pakpapier gescheurd. Hoe ik ook mijn best zou doen, het zou er nooit meer als nieuw uitzien.

Dit enorme probleem nam me zo in beslag, dat ik geen zin meer kon opschrijven. Ik begon te geeuwen en mijn oogleden werden zwaar.

Het is zeker al laat, dacht ik. Ik stond op van mijn bureau en liep naar beneden om welterusten te zeggen.

Ik keek gek op toen mijn ouders nog steeds in de woonkamer zaten. Op tv spreidde een octopus zijn tentakels. Ze keken allebei op toen ik de kamer in liep.

Ik geeuwde. ‘Ik ben lekker opgeschoten met mijn boekverslag,’ zei ik. ‘Maar ik begin een beetje moe te worden. Dus ik kwam nog even welterusten zeggen.’

Ze knipperden met hun ogen. Paps mond viel open. ‘Gabe, sinds wanneer ga jij voor het eten naar bed?’ vroeg hij.

‘Het eten?’ Ik keek naar de staartklok tegen de wand. Hij stond op tien over zes.

Hoe kon dat?

‘Je hebt nog tijd zat om je verslag af te maken,’ zei mam. ‘Ik ga pas aan het eten beginnen zodra dit programma is afgelopen. Dus dat wordt een uur of zeven.’

Ik geeuwde opnieuw. Hier was iets vreemds aan de hand, maar ik had te veel slaap om er helder over na te kunnen denken.

‘Als je moe bent,’ zei pap, ‘doe dan boven even een dutje. We maken je wel wakker als we gaan eten. We hebben vanavond je lievelingskostje. Mijn zelfgemaakte pizza met hotdogs erop.’

‘Super,’ zei ik. Op tv was een man bezig de octopus te voeren.

Ik liep de trap weer op en ging op bed liggen. Heel snel viel ik in een diepe, droomloze slaap. Ik weet niet hoelang ik onder zeil was. Toen ik wakker werd, zag ik door het raam dat de lucht nog steeds avondgrijs was.

Ik voelde me uitgerust. Dus ging ik weer achter het toetsenbord zitten en begon nu echt aan het boekverslag. Ik schreef snel, mijn vingers tikten dat het een lieve lust was. Schrijven gaat me makkelijk af, ik denk omdat ik het leuk vind. Ik heb nooit moeite met het schrijven van verslagen en opstellen.

Ik werkte ongeveer een uur. Van tijd tot tijd hield ik even op om te luisteren of mijn ouders me al kwamen roepen voor het eten. Toen ik merkte dat mijn maag begon te knorren, stond ik op. Ik had echt honger.

Ik haastte me met twee treden tegelijk de trap af. Mijn ouders zaten nog altijd in de kamer op de bank. ‘Gaan we al eten?’ riep ik vanuit de deuropening. ‘Ik barst van de honger!’

‘Nog niet,’ zei pap. Zijn blik bleef gefixeerd op de onderwaterscène op tv. ‘Om een uur of zeven leg ik de pizza in de oven.’

‘Hè? Zeven?’ Ik keek op de klok. Hij stond op tien over zes.

Onmogelijk.

‘Volgens mij staat die klok stil,’ zei ik.

‘Nee hoor.’ Mam wierp een blik op haar telefoon, die in haar schoot lag. ‘Die klok loopt goed. Het is tien over zes.’

‘Waarom kijk je niet mee, Gabe?’ vroeg pap. ‘Nu wordt het interessant. De octopus begint een paar woorden te herkennen.’

‘Eh… nee, bedankt,’ zei ik.

Mijn hersenen gingen als een razende tekeer. Ik sleepte mezelf terug naar mijn kamer, ging op de rand van het bed zitten en appte Carver: ‘Hoe laat is het?’

Twee seconden later ging mijn telefoon. ‘Was dat een grapje?’ vroeg Carver. ‘Waarom vraag je hoe laat het is?’

‘Geef nou maar antwoord,’ zei ik. ‘Volgens mij is mijn telefoon…’

‘Het is tien over zes,’ zei Carver. ‘Wat dacht jij dan?’

‘Ehm, dan heb ik een probleempje,’ begon ik. ‘Weet je…’

‘Ik kan nu niet praten,’ onderbrak Carver me. ‘We gaan net eten. Mijn ouders willen mijn telefoon afpakken. Die mag ik niet gebruiken aan tafel.’

‘Oké. Sorry,’ zei ik. ‘Tot morgen op je feestje.’

‘Niet te laat komen, hè?’ zei Carver. Toen hing hij op.

‘Te laat?’ zei ik bij mezelf. ‘Hoe kan ik op tijd komen als ik nooit voorbij tien over zes ’s avonds kom?’

Ik diepte de smartwatch op uit mijn broekzak en ging aan mijn bureau zitten om hem beter te bekijken. Had ik op de een of andere manier de tijd stilgezet toen ik het horloge stuk had laten vallen? Wat een bizar idee. Dat soort dingen gebeuren alleen in enge films en op tv.

Ik bestudeerde het horloge bij het felle licht van mijn bureaulamp. Dwars over het scherm liep een gemene barst. Het leek wel een bliksemflits. Tegen een zwarte achtergrond stond in oranje cijfers de tijd: 18.10.

Ik schudde met het horloge. Ik hief het boven mijn hoofd en schudde het nog een paar keer heen en weer.

De cijfers veranderden niet. Onder het gebroken glas stond nog altijd 18.10. Ik probeerde de knopjes aan de zijkant. En ik schudde nog een paar keer.

18.10.

‘Dit gebeurt niet echt,’ zei ik tegen mezelf.

Toen had ik een idee. Ik ga naar bed. Ik ga uren slapen. En als ik wakker word, moet het wel later zijn. Dan is het tijd voor ontbijt en is alles weer normaal.

Ik stopte het kapotte horloge weer terug in mijn broekzak. Toen trok ik mijn pyjama aan en kroop onder de wol.

Ik weet niet hoelang ik heb geslapen, maar het moet wel een paar uur geweest zijn. Ik droomde dat Carver en ik op straat achterna werden gezeten door een octopus. We probeerden hem van ons af te slaan met onze ijshockeysticks. Maar de octopus bleef maar komen.

Met die droom nog in mijn hoofd liep ik naar beneden om te gaan ontbijten.

Maar bij de deur naar de woonkamer stond ik stil en sloeg de angst me om het hart. Pap en mam zaten op de bank te kijken hoe een octopus door het water warrelde.

‘Ontbijt?’ vroeg ik met een iel stemmetje.

Beiden keken ze me lachend aan. ‘Wat zijn dit voor grappen, Gabe? Waarom loop je in je pyjama? We hebben nog niet eens gegeten. Het is pas tien over zes.’

‘Ben je in de war?’ vroeg pap.

‘Misschien wel,’ antwoordde ik. Ik keek ze onderzoekend aan. ‘Ben ik niet al een paar keer eerder naar beneden gekomen om te vragen hoe laat het was?’

‘Nee,’ antwoordde mam. ‘Ben je ons voor de gek aan het houden?’

‘Waarom doe je zo raar?’ vroeg pap. ‘Omdat het overmorgen Kerstmis is?’

Ik zuchtte. Misschien wordt het wel nooit meer Kerstmis.

Ik voelde me plotseling licht in het hoofd worden, een beetje draaierig, alsof er een octopus tussen mijn hersenen door zwom. Ik zwalkte naar de kast bij de voordeur en pakte mijn donsjack. Toen sloop ik stilletjes het huis uit en deed de deur zacht achter me dicht.

Ik moest nadenken. Ik had frisse lucht nodig. Een vlaag koude wind deed me rillen. Ik ritste mijn jack tot bovenaan dicht. Aan de grijze hemel kwam een bleke vollemaan op.

Ik lette niet op waar ik liep. Auto’s raasden voorbij. Ik zag wat mensen die net uit het werk kwamen om thuis te gaan eten. Ik kwam voorbij het braakliggende terrein aan het eind van de straat en bleef lopen.

Ik dacht dat als ik maar lang genoeg bleef doorlopen, dat de tijd dan misschien wel weer in beweging zou komen en het etenstijd zou zijn wanneer ik thuiskwam. Maar eigenlijk had ik geen idee wat ik ervan moest denken.

Ik begon te rennen. Misschien kon ik de tijd te snel af zijn.

Ik wist dat ik niet meer helder kon denken. Maar dat was niet zo gek.

Ineens was ik op de speelplaats voor de basisschool. Hoe ver heb ik wel niet gelopen? Mijn hart klopte in mijn keel en ik stond te trillen op mijn benen.

Twee grote honden waren grommend en grauwend aan het spelen op het voetbalveld. Verder was er niemand. Ik plofte neer op een schommel en probeerde weer op adem te komen.

Ik stak mijn hand in mijn zak om het horloge te pakken – en toen werd alles donker. Het was alsof iemand in één keer overal het licht had uitgedaan. Ik tuurde naar de lucht, die nu helemaal zwart was. De bleke vollemaan was verdwenen.

Ik knipperde een paar keer met mijn ogen tot ze zich aan het duister hadden aangepast. Na een paar seconden doemden de bomen en de huizen aan de overkant van de straat weer op. Ze staken zwart af tegen de pikdonkere lucht.

Het duurde even voordat ik doorhad dat ik niet meer alleen was.

In de totale duisternis bewoog er iets aan de rand van het speelterrein. Ik hoorde het geschuifel van voeten over het gras. Er verscheen een groepje kinderen. Ze kwamen stil op me afgelopen.

Ik sprong van de schommel. ‘Hé!’

Te donker. Ik kon hun gezicht niet zien.

Niemand zei een woord. Ik riep opnieuw. ‘Hé!’ Ik zette een stap in hun richting.

Voor ik het wist, waren ze in een kring om me heen komen staan. Ze drongen steeds verder naar voren. Het waren donkere figuurtjes, helemaal zwart tegen de zwarte lucht. Ik tuurde intens.

En toen slaakte ik een geschrokken kreet omdat ik zag dat ze geen gezicht hadden!

Het waren schaduwen. Stille schaduwen in een krappe cirkel om me heen.

Geen ogen. Geen gezichten. Kinderen die van schaduw waren gemaakt.

‘Ik…ik…’ stamelde ik, op zoek naar woorden.

En toen sprak er eindelijk een. ‘Welkom,’ zei een schaduwmeisje. Haar stem was een zachte fluistering die in de koude lucht zweefde. ‘Welkom in de Tussentijd.’

Ik snakte naar adem. ‘Hè? Waar heb je het over? Wie ben je?’

‘Welkom,’ fluisterde een jongen schor. ‘We komen je welkom heten.’

‘Welkom heten? Hoezo?’ kraakte mijn stem. ‘Waarom kan ik jullie niet zien?’

‘Wij zijn de kinderen van de Tussentijd,’ zei het meisje. ‘Je hoort nu bij ons.’

Mijn hersenen gingen als een razende tekeer. Ik was wanhopig. Wat wilden deze kinderen? ‘Zijn jullie een soort club?’ vroeg ik. ‘Een Tussentijdclub? Wat is dat? Wat bedoelen jullie?

‘We zitten gevangen in de tijd,’ fluisterde het meisje hees.

‘We kunnen niet voor- of achteruit,’ zei een andere jongen. ‘We zitten vast, en jij nu ook. Vast in de tijd.’

‘Jullie… jullie proberen me bang te maken,’ stamelde ik.

‘Nee. We zijn gekomen om je welkom te heten,’ zei het meisje.

En toen begonnen ze allemaal heel laag en monotoon te zingen…

‘Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…’

Hun stemmen weerklonken in mijn oren, steeds luider herhaalden ze de woorden.

‘Stop!’ schreeuwde ik. ‘Hou op! Ga weg! Laat me met rust!’

‘Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…’

‘Néé!’ Een ijselijke kreet ontsnapte aan mijn keel. Ik deed een uitval naar voren. Probeerde weg te rennen.

Maar als een schaduwmuur drukten ze zich dicht tegen me aan. Ik kon er niet doorheen breken. Er was geen ontsnapping mogelijk.

‘Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…’

Terwijl ik ze doodsbang aanstaarde, stak een meisje haar schaduwhand uit naar mijn schouder.

‘Ooo,’ kreunde ik toen ik de kou van haar aanraking mijn huid voelde binnendringen.

Ze greep mijn hand. Haar vingers leken wel ijspegels. Ik huiverde toen de kou door mijn arm trok.

‘Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…’

Een jongen raakte met zijn grijze schaduwhand mijn voorhoofd aan. Onder zijn aanraking werd mijn huid ijskoud.

Mijn hand tintelde en werd gevoelloos op de plek waar het meisje hem vasthield. Uiteindelijk liet ze los en ik staarde ernaar. Hij was nu grijs. Grijs en doods. Mijn hand was een schaduwhand geworden!

‘Néé!’ jammerde ik luidkeels.

Ik greep de arm van een jongen. Ik kon hem niet voelen. Mijn hand gleed er zo vanaf.

Ik kon mijn eigen ademhaling horen. Ik voelde me zwak worden. Ik voelde mezelf wegzinken in het grijs. Verdwijnen…

Mijn armen… mijn benen… ze veranderden in schaduwen. Ik werd een van hen!

‘Welkom in de Tussentijd…

Welkom in de Tussentijd…’

‘Aááh!’ Weer een kreet die aan mijn keel ontsnapte, maar nu zwakker, meer lucht dan stem.

Mijn hele lichaam trilde van pure paniek. Ik voelde hoe de wereld in schaduwen werd gehuld. Voelde mezelf wegglijden.

‘Welkom…

Welkom…’

Hun gezang bleef zich herhalen in mijn oren. Ik kon me niet bewegen. Ik kon niet denken.

Ik moest iets doen. Ik graaide naar het kapotte horloge in mijn broekzak. Ik viste het eruit. En toen voelde ik nog dieper in mijn zak tot ik het minibatterijtje vond.

Ik hield het horloge in mijn ene hand en de batterij tussen de vingers van mijn andere hand.

Beide handen waren trillende schaduwen. Ik kon ze niet voelen. Ik kon ze nauwelijks zien.

Ik haalde diep adem. Ik sloot mijn ogen. En ik ramde de batterij achter in het horloge.

Beng!

Een explosie van geluid. Mijn oren tuitten. Ik viel op mijn knieën. Het donderde in de lucht en de grond schudde onder mijn voeten. Door de knal van de explosie voelde mijn hoofd alsof het elk moment uit elkaar kon spatten.

Toen het geluid eindelijk wegstierf, opende ik mijn ogen. Het gezang was opgehouden. De schaduwkinderen waren weg.

Ik keek naar de hemel. Gewoon avondgrijs. De bleke maan was terug. Hij hing recht boven de bomen.

Was de tijd weer in beweging gekomen?

Ik rende de hele weg terug naar huis. Pap stond op me te wachten bij de voordeur. ‘Gabe, waar zat je? We zaten met eten op je te wachten.’

‘Waarom heb je niet gezegd dat je wegging?’ vroeg mam. ‘Het is al half acht geweest.’

‘Yesss!’ riep ik uit. ‘Yesss!’ Ik omhelsde ze allebei. Ik kon wel huilen. Ik wilde juichen en springen.

Ik stak twee vuisten in de lucht. ‘Ik ben er weer! Ik ben er weer! Ik ben geen Tussentijder!’ schreeuwde ik.

‘Wat heb jij?’ vroeg mam. ‘Doe niet zo idioot. Ga je handen wassen en kom aan tafel.’

Op weg naar de badkamer liep ik langs de woonkamer en wierp ik een blik op de grote staartklok: vijf over half acht. ‘Yesss!’ Ik rende op de klok af en gaf er een zoen op. Toen haastte ik me om aan tafel te gaan.

De volgende ochtend nam pap me mee naar een elektronicazaak om een verjaardagscadeautje voor Carver te kopen. We liepen de paden op en neer, bekeken telefoons, koptelefoons, gameconsoles en camera’s.

‘Wat zou Carver leuk vinden, denk je?’ vroeg pap.

‘Hmmm…’ Ik dacht erover na. ‘Dat weet ik niet zo goed.’

Pap fronste zijn wenkbrauwen. ‘Daar had je eerder over moeten nadenken, Gabe. Nu is het weer op het laatste moment. Je moet echt de dingen beter leren plannen.’

‘Je hebt helemaal gelijk, pap,’ zei ik. ‘Maar…’

Pap pakte iets op van een uitstaltafel. ‘Als Carver een beetje op jou lijkt, zal hij dit zeker leuk vinden.’

Hij liet het me zien. Een smartwatch.

Ik dacht meteen weer aan mijn horloge. Ik had het gisteravond zorgvuldig weer ingepakt in nieuw pakpapier en het achter in de kast bij mijn andere cadeaus gelegd.

Een smartwatch voor Carver?

Hij zal er heus wel voorzichtig mee zijn, dacht ik bij mezelf.

En ik had dringend een cadeau nodig. Het feestje begon al over een paar uur.

‘Ja. Wat een superidee, pap,’ zei ik.

Die middag deed Carver de deur open. Hij sloeg met zijn hand tegen zijn voorhoofd. ‘Niet te geloven!’ riep hij. ‘Gabe, je bent de eerste!’

‘De nieuwe ik,’ zei ik. ‘Altijd op tijd.’

Zijn ogen dwaalden af naar het in cadeaupapier verpakte pakje in mijn hand. Ik gaf het aan hem. ‘Gefeliciteerd met je verjaardag,’ zei ik.

Hij bestudeerde het. ‘Hé, bedankt. Wat is het?’

‘Maak maar open,’ zei ik.

Carver scheurde het pakpapier open. ‘O, wauw!’ riep hij uit. ‘Supercool! Een eigen smartwatch! Super!’

Hij rukte hem uit de plastic verpakking en wilde het bandje om zijn pols doen. De smartwatch glipte uit zijn handen en hij slaakte een kreet. ‘O, nee! Ik heb hem laten vallen! Nee, hè! Volgens mij is hij stuk.’

ONZE MONSTERTJES

Toen mijn broer Bill en ik op de middelbare school zaten, pasten we vaak op onze neefjes, Eddie en Jon. Het waren leuke jongens, maar zodra hun ouders de deur uit waren, klommen ze boven op Bill en mij om met ons te worstelen, en dan stompten en beukten en sloegen ze ons tot moes.