Colofon

Nur 282 / 283 W042301

Bisac JUV069000 / JUV028000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXIII Tekst: Chinouk Thijssen

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

chinoukthijssen.com

Proloog

Zevenstroom lijkt een heel normaal dorp, zoals alle andere. Saai zelfs. Er zijn weinig inwoners en iedereen kent elkaar. Maar wat niet veel mensen weten, is dat Zevenstroom een lange, duistere geschiedenis kent.

Honderden jaren geleden leefde hier een heks. Luna Laveau.

Vanaf haar komst in het dorp begonnen er kinderen te verdwijnen…

Langzaam liep Zevenstroom leeg. Geen kinderen meer. Geen tieners meer. Luna kreeg steeds meer macht.

De bewoners van het dorp kwamen erachter dat Luna Laveau achter de vele verdwijningen zat. De heks werd verdronken in de rivier en de bron werd gedempt. Later is er een fabriek op de plek gebouwd. Sindsdien is de rivier opgedroogd.

Ook de legende werd diep begraven. In Zevenstroom werd nooit meer over de heks gesproken. Alsof iedereen haar plotseling was vergeten.

Maar sinds een paar dagen is het voelbaar dat er iets aan zit te komen.

Er borrelt iets onder de grond. Iets wat wacht op haar nieuwe prooi.

Zevenstroom zal niet lang meer saai zijn.

Ouders, pas goed op je kinderen.

Voor je het weet, ben je ze kwijt.

1

‘Bodi, kom je? Je vrienden zijn er!’ klinkt mijn moeders stem van onderaan de trap.

Ik roep vanuit mijn slaapkamer dat ik eraan kom. Eerst mijn nieuwe kaarten van de Green Rider, mijn favoriete superheld, opbergen. Die spaar ik al een jaar. Ik heb er nog maar vijf nodig en dan is mijn verzameling compleet.

Ik stop ze in een la en ren de trap af.

‘Doei, mam!’ Ik zwaai naar mijn moeder terwijl ik mijn fiets uit de schuur pak.

‘Wel voor het donker thuis zijn, hè?’ waarschuwt ze me. ‘En goed bij elkaar blijven!’

‘Ja, mam!’ Ik geef Maja, mijn beste vriendin, en haar neef Jeffrey een high five en samen fietsen we de straat uit.

‘Waar gaan we naartoe?’ vraag ik.

Jeffrey fietst voorop. ‘Eerst Ayden ophalen en dan naar het bos!’ roept hij. Daar gaan we vaker naartoe en dan vertelt Jeffrey spannende verhalen.

‘Wat? Nee!’ Ik ga naast hem fietsen. ‘Weet je nog wat er gebeurde toen we er de laatste keer waren?’

Dat was een paar dagen geleden. Het begon al donker te worden, en we liepen met z’n vieren door het bos. Er is maar één pad, dus je kunt er niet verdwalen. Maar toch hebben we een uur lang rondjes gelopen. We kwamen er niet meer uit.

En toen begon het. Een zacht gehuil. Het leek overal vandaan te komen. De grond begon te trillen en er stak een felle wind op.

Het leek wel uren te duren, maar uiteindelijk vonden we onze weg het bos uit en zijn we meteen naar huis gefietst.

‘Stel je niet aan, Bodi,’ zegt Jeffrey met een glimlach op zijn gezicht. ‘Er is toch niks gebeurd?’

Jeffrey is de oudste van ons vier. Hij is al twaalf, en hij is ook het langst van ons allemaal. Daarom doet hij zich altijd stoerder voor dan hij eigenlijk is.

Zonder handen aan het stuur fietst hij verder, en hij zet zijn pet achterstevoren op zijn rode krullen.

Maja komt naast me fietsen. We hebben de weg voor onszelf. Zoals altijd, want in Zevenstroom komt bijna nooit iemand buiten. Er is niets leuks te doen.

Ik kan niet wachten tot ik dit saaie dorp eindelijk kan verlaten.

Bij de bosrand stappen we van onze fietsen, en we zetten ze neer tegen het hek. Ayden komt al naar buiten. Hij woont hier recht tegenover. We lopen het bos in.

Jeffrey bukt zich om steentjes op te rapen en gooit ze in de opgedroogde rivier.

Het pad buigt naar rechts, dieper het bos in. Hier staan de bomen zo dicht op elkaar dat het best donker is. We volgen Jeffrey, die zijn zaklamp uit de zak van zijn broek heeft gepakt zodat we kunnen zien waar we lopen.

‘Waar gaan we naartoe?’ vraag ik weer.

Met elke stap die we zetten, wordt het donkerder. Onder mijn voeten voel ik het trillen. Het is net alsof de grond onder stroom staat.

Op een open plek met afgehakte boomstronken en gras stopt Jeffrey. Hij draait zich naar ons om, en Ayden, Maja en ik deinzen achteruit van schrik.

Jeffrey houdt de zaklamp onder zijn kin, waardoor zijn gezicht een spookachtige gloed krijgt. Als hij onze blikken ziet, begint hij hard te lachen. Het geluid echoot door het bos.

Ik hou mijn adem in en kijk een beetje zenuwachtig naar Jeffrey. Hij doet altijd wel iets om ons bang te maken.

‘Willen jullie een nieuw verhaal horen?’ vraagt hij. Met de zaklamp verlicht hij de grond en hij gebaart naar het gras.

We gaan in een kringetje zitten. Jeffrey zet de zaklamp in het midden.

‘Ooit, heel lang geleden,’ begint hij, ‘woonde hier een heks. Op een avond lokte ze een jongen het bos in. Hij liep hierlangs,’ Jeffrey wijst naar rechts, ‘en ging steeds dieper het bos in.’

Jeffrey blijft even stil; vol verwachting kijken we hem aan.

‘En toen?’ wil Maja weten.

‘Hij werd nooit meer teruggevonden,’ gaat Jeffrey verder. ‘De legende zegt dat het daar is begonnen. Die avond. Vanaf dat moment begonnen er meer kinderen te verdwijnen. Alle ouders waren in paniek. Waar waren de kinderen gebleven? Na een week waren er wel tien kinderen vermist. Allemaal elf jaar oud. Maar…’

‘Maar?’ vraag ik bijna fluisterend.

‘Iemand had de heks gezien. Ze schuilde diep in het bos, wachtend op nieuwe kinderen. Toen ze een manier vond om steeds meer jongeren naar haar toe te lokken, stroomde het dorp langzaam leeg. De ouders waren radeloos. Ze moesten iets doen. De heks moest tegengehouden worden. Toen ze haar te pakken kregen, gooiden ze haar in de rivier, en ze wachtten net zo lang tot ze verdronken was.’

Ik slik en voel kippenvel op mijn armen en in mijn nek opkomen. Het lijkt alsof het harder is gaan waaien.

‘En nu is ze terug,’ vertelt Jeffrey.

‘Terug?’ vraagt Ayden. ‘Hoe bedoel je?’

Ik hou mijn adem in.

Jeffrey kijkt hem vanonder zijn wimpers aan. ‘Ze is terug om meer kinderen diep het bos in te lokken. Voelen jullie de elektriciteit onder de aarde niet? Voelen jullie de wind door jullie haren?’

‘Dat is de heks?’ Opnieuw hou ik mijn adem even in. Wanneer het pijn begint te doen op mijn borst laat ik mijn ingehouden adem ontsnappen. ‘Hoe weet je dat?’

Maja slaat haar hand voor haar gezicht en zucht. ‘Bodi, je weet toch dat hij dit allemaal verzint?’ Ze kijkt haar neef aan. ‘Ja toch, Jeff, dit is toch gewoon een verhaaltje?’

Heel even kijkt Jeffrey serieus, maar dan begint hij hard te lachen. ‘Je had jullie gezichten moeten zien! Ha! Jullie geloofden elk woord dat ik zei.’

2

Samen lopen we terug naar onze fietsen. Ik kan niet geloven dat ik wéér in zo’n stom verhaal van Jeffrey ben getrapt.

Dan kijk ik op. ‘O nee, het is al bijna donker,’ fluister ik tegen mezelf. ‘Mijn moeder gaat echt boos worden.’

Maja schudt haar hoofd, en de kleine pijpenkrullen die tot haar schouders komen, dansen heen en weer. Alle meisjes in het dorp zijn jaloers op haar krullen. En op de sproetjes in haar gezicht. Ze lijkt echt precies op Jeffreys moeder. Dat is de tweelingzus van Maja’s moeder. Of was, want ze is overleden.

‘Zeg gewoon dat we de tijd zijn vergeten omdat we zo hard aan het leren waren.’ Maja steekt haar duimen achter de lussen van haar spijkerbroek. ‘In Kaapverdië is het altijd vroeg donker. Zelfs in de zomer gaat om zeven uur de zon onder.’

Maja’s grootouders van haar vaders kant zijn in Kaapverdië geboren, en Maja en haar ouders hebben daar zelf ook een jaar gewoond voor het werk van haar vader. Maar die baan was maar tijdelijk, dus moesten ze weer terug naar Nederland. Sindsdien heeft Maja het zo vaak over alles wat in Kaapverdië anders is dan hier, dat ik denk dat ze het stiekem mist om daar te wonen. Ik weet ook zeker dat het daar een stuk leuker is dan in Zevenstroom.

Jeffrey haalt zijn schouders op. ‘Maar daar hebben we nu niets aan. Bodi’s moeder wordt toch wel boos.’

‘Misschien moeten jullie dan nu niet hier blijven staan praten, maar gewoon gaan fietsen. Anders wordt het nog later,’ zegt Ayden, terwijl hij naar zijn voordeur loopt. Hij is tenminste lekker snel thuis.

Ons dorp is in een rondje gebouwd. In het midden heb je een groot plein met rondom allemaal winkels. Onder andere de groenteboer, bakker, slager, kaasboer en ook een bibliotheek kun je er vinden. Daaromheen ligt de woonwijk. Allemaal straten die om het plein heen zijn gebouwd. Achter elke tuin begint weer een nieuwe straat. Als je Zevenstroom vanuit een helikopter zou zien, zijn het allemaal cirkels om elkaar heen. Met daarnaast een bos, waarin een oude fabriek staat.

Eenmaal thuis word ik door mijn moeder met een schuin hoofd aangekeken. Haar ogen… Heeft ze nou gehuild?

‘Je gaat nooit meer weg zonder je telefoon, hoor je me?’ Mam trekt me aan mijn arm naar binnen en omhelst me. Het lijkt wel uren te duren.

‘Sorry, ik…’ begin ik, maar ze schudt haar hoofd en laat me weer los.

Een traan landt op haar wang. ‘Ik was zo ongerust. Het is al donker, Bodi. Wat had ik nou gezegd?’

‘“Voor het donker thuis zijn en goed bij elkaar blijven,”’ herhaal ik haar woorden van eerder.

‘Er is iets aan de hand, lieverd.’ Haar stem klinkt nu zachter. ‘Het voelt niet goed.’

Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Waar heb je het over?’

Weer schudt ze haar hoofd en ze zucht een paar keer diep. Met een piepende stem zegt ze: ‘Ik ben zo bang om je kwijt te raken.’

Ik wist dat we eerder weg hadden moeten gaan, maar Jeffrey zei dat we nog alle tijd hadden. Dat het nog heel vroeg was. Nou, niet dus.

Ik weet wel waarom mijn moeder altijd zo ongerust is wanneer ik weg ben. Toen ik zeven was, ging mijn vader op een dag net als altijd naar zijn werk in de fabriek van Zevenstroom. Maar die dag was anders. Het was de laatste keer dat we hem zagen. Niemand weet wat er gebeurd is. Toen hij klaar was met werken, zou hij naar huis gaan. Maar hij is nooit meer teruggekomen. Het hele dorp heeft naar hem gezocht. De politie werd ingezet. Er waren zelfs politiehonden, die eerst aan de kleren van mijn vader roken en daarna op pad gingen. Maar het hielp niet. Na drie dagen zei de politie dat hij echt spoorloos was en dat we moesten accepteren dat hij misschien niet meer terug zou komen.

Mijn moeder denkt dat hij expres is weggegaan. Misschien is hij ergens anders een nieuw leven begonnen. Maar ik wil dat niet geloven. Ik heb steeds maar het idee dat hij geen keus had. Maar wat er dan precies is gebeurd... Ik ben bang dat we daar nooit achter zullen komen.

Ik mis mijn vader heel erg. Ik mis zijn stem en zijn lach. Zijn stevige knuffels en zijn handen die door mijn haar woelden. Ik zou alles geven om pap weer te zien en vast te kunnen houden. Of om nog één keer met hem te praten.

Opeens moet ik aan het verhaal denken dat Jeffrey vertelde. Over de kinderen die het bos in werden gelokt en nooit meer terugkwamen.

Maar dat had hij natuurlijk verzonnen. Dat doet hij altijd. Hij vindt het leuk om mensen bang te maken. Eén keer vertelde hij een verhaal toen we op schoolkamp waren. We zaten rond het kampvuur en iedereen had een spookverhaal voorbereid. Jeffrey was als laatste. Hij had het engste verhaal. Die nacht kon niemand slapen. We hadden allemaal een nachtmerrie. Jeffrey moest erom lachen, die vond het alleen maar leuk.

Toen ik een paar weken daarna bij hem sliep, samen met Maja, vertelde hij weer een spannend verhaal. Zijn vier jaar oudere zus, Robin, was ook thuis en kon die nacht ook niet meer slapen.

Jeffrey en Robin wonen alleen met hun vader in een huis sinds hun moeder er niet meer is.

Ik kijk naar de foto die boven de bank hangt. Pap, mam en ik, als baby. Kon ik hem nog maar één keer zien. Hem vragen waarom hij is weggegaan. Of hij niet meer bij ons wilde zijn. Of niet meer bij mij.

Maar wat als hij door iemand is meegenomen?

In bed lukt het niet om in slaap te vallen. Ik blijf draaien. Steeds hoor ik een kakelend gelach van een heks, dat van diep uit het bos komt. In mijn droom zie ik een vrouw met haren tot aan haar enkels. Ze strekt haar vingers naar mij uit. Langzaam loop ik naar haar toe, en dan pas zie ik dat ik heel diep in het bos ben. De glimlach op haar gezicht wordt groter – en dan verandert ze in mijn vader. Haar mond gaat open en er komen scherpe, puntige tanden tevoorschijn.

‘Nee!’ roep ik, maar de heks heeft me al te pakken. Ik kan nergens naartoe.

De aarde onder mijn voeten begint te trillen. Steeds harder.

Mijn ogen schieten open en ik kijk om me heen in mijn donkere slaapkamer. Ik ben helemaal bezweet en mijn hart gaat heel erg tekeer. Het was een nachtmerrie.

Jeffrey wordt bedankt.

3

Ik leg mijn nieuwe superheldenkaart van de Green Rider op mijn bureau en bekijk mijn hele collectie. Nog vier en dan kan ik beginnen met het sparen van de limited edition-kaarten! In het donker geven die licht. Ik wil ze echt allemaal.

‘Bodi!’ roept mam van beneden.

Ik doe de deur open en roep terug: ‘Ja, ik kom al!’ Ik ruik wafels met aardbeien. Mijn lievelingsontbijt. Wanneer ik beneden kom, spuit mam er nog wat slagroom naast. Dat deed pap ook altijd. Een hele berg slagroom en een beetje wafels met aardbeien, noemden we dat. Mam zet een bord voor me neer.

‘Heb je ook zo’n zin in vanavond?’ Mam heeft haar mooiste lange rok aangetrokken en op haar gezicht staat een vrolijke lach.

Het is weer tijd voor de maandelijkse spelletjesavond die onze burgemeester organiseert. De volwassenen vinden het helemaal geweldig, maar de meeste kinderen uit Zevenstroom vinden het maar suf. De spelletjes zijn saai. Maar toch moeten we er iedere maand naartoe. Volgens de burgemeester versterkt dat de band van de dorpsbewoners.

Ik zucht. ‘Kan ik niet gewoon iets met Ayden, Jeffrey en Maja gaan doen?’

‘Die gaan toch ook mee?’ zegt mijn moeder met opgetrokken wenkbrauwen. Dan slaat ze haar armen over elkaar en leunt ze tegen de trapleuning. ‘Bodi, hoe komt het dat jullie nergens aan mee willen doen? Burgemeester De Graaf doet zo zijn best om leuke dingen voor iedereen te organiseren.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Ik wil gewoon iets leuks doen met mijn vrienden, niet met het hele dorp.’

‘De burgemeester, die jou al kent vanaf dat je baby was, organiseert elke maand weer andere spellen. Deze avonden zijn heel belangrijk voor Zevenstroom.’ Er lijkt stoom uit mams neusgaten en oren te komen. Haar gezicht loopt rood aan. Maar ze begrijpt het helemaal verkeerd. ‘Ik vind het heel ondankbaar hoe jullie hiermee omgaan. Nogal makkelijk om bij alles te zeggen dat je geen zin hebt.’ Ze draait zich om, zet een paar stappen en blijft dan weer staan. Over haar schouder kijkt ze mij aan. ‘Misschien moet ik ook een keer met de ouders van je vrienden praten. Eens kijken wat zij ervan vinden. Maar je gaat mee vanavond. Is dat duidelijk?’

Langzaam knik ik. Ik begrijp niet waarom ze nou opeens zo boos wordt.

‘Wat zeg je?’

‘Ja, mam,’ mompel ik.

Samen met mijn vrienden sta ik aan de kant te kijken hoe alle dorpsbewoners zich uitleven tijdens de spelletjesavond. Op het ronde plein tussen alle winkels zijn allemaal kraampjes opgezet. Je kunt schaken, dammen, sjoelen en er is zelfs een kleine bowlingbaan. Voor de deur van de juwelier staan mannen te jeu-de-boulen.

Burgemeester De Graaf loopt langs de kraampjes. Lachend schudt hij handen en knikt hij mensen toe.

‘Ik wou dat de burgemeester met leukere ideeën kwam,’ zegt Ayden, die in het rond kijkt. ‘Kan er niet een keer een bioscoop komen of zo?’

Maja en Jeffrey knikken enthousiast.

‘Ja, welk dorp heeft er nou géén bioscoop?’ Jeffrey schudt zijn hoofd.

Er is nooit een gebouw vrijgekomen dat groot genoeg is. En het kost heel veel geld. Maar het zou wel leuker zijn dan spelletjesavonden.

‘Kijk daar!’ roept iemand. ‘Brand!’

Een seconde later schrikken we van een harde knal. Binnen een paar minuten zijn alle kraampjes leeg. Iedereen loopt het plein af, dezelfde kant op. In de richting van het bos.

Als vanzelf rennen wij er ook achteraan.

Een grote, grijze wolk verspreidt zich boven de omgeving, en als we het dorp uit lopen, zien we hoge, oranjegele vlammen.

‘Het is de fabriek!’ Maja wijst naar de bekende plek in het bos.

Ik loop achter mijn vrienden aan, maar kom steeds langzamer vooruit.

Toch zijn we er eerder dan de brandweer.

Het geluid van sirenes komt snel dichterbij. Twee brandweerwagens stoppen voor het gebouw dat niet lang geleden nog grijs was. Nu kleuren de stenen zwart en springen de ramen uit hun voegen. Er klinkt glasgerinkel en de brandweermannen springen uit de wagens om de uitslaande brand te blussen.

‘Opzij!’ wordt er geschreeuwd. ‘Naar achteren!’