Colofon

De liedjes die in dit boek genoemd worden zijn terug te vinden op Spotify:

Het boek M – thysiahuisman

Nur 340/W062201

Bisac FIC041000 / FIC050000

© MMXXII Pepper Books

© MMXXII Tekst: Thysia Huisman

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

© Auteursfoto: Chantal Spieard

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten. Feiten en fictie zijn vermengd; personen en gegevens zijn volledig geanonimiseerd om de privacy van deze personen te beschermen.

Pepper Books is een imprint van Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

pepperbooks.nl

Van Thysia Huisman verscheen eveneens bij Pepper Books

Close-up

Dit boek draag ik op aan alle kinderen van te vroeg overleden ouders.

Als je als kind een ouder verliest, laat dat de rest van je leven een zwart gat achter. Met alle gevolgen van dien.

Deel I

Amsterdam, midden jaren 90

Politiebureau

Vanaf de andere kant van de tafel keken twee paar ogen me strak aan. De twee politiemannen hadden uitgestreken gezichten. Alles aan hen straalde uit dat dit een serieuze zaak was. Dat was al gebleken toen ik het bureau binnengebracht was en door een vrouwelijke agent was gefouilleerd. Ze had dat heel grondig gedaan. Geen holte was overgeslagen. Daarna was ik naar een arrestantencel gebracht. Een kleine ruimte met een keihard bankje. Alleen met mijn gedachten had ik een paar uur naar het wit van de muur gestaard. Ik had gepiekerd over wat me te wachten stond. En ik hoopte boven alles dat ik mijn rug recht zou kunnen houden.

Nu zat ik hier, in een verhoorruimte tegenover twee rechercheurs. Ik durfde hen niet aan te kijken. Wat zou ik er veel voor overhebben om hen te laten verdwijnen. Dat ze simpelweg op zouden lossen in de lucht. De rechercheur links was de oudste en had duidelijk de leiding. Hij was flink wat kilo’s te zwaar en zijn overhemd zat strakgespannen om zijn buik. Op zijn neus een bril met vettige glazen. De rechercheur rechts was een potiger exemplaar, type klerenkast. Zijn schedel glom door zijn gemillimeterde haar heen. Naast de twee politiemannen stond een camera op een statief die dit gesprek opnam.

‘Mia, snap je waarom je bent aangehouden?’

‘Nee, geen idee.’

‘Je bent verdachte…’

Ik schudde nee, al had dat geen zin.

‘Je bent verdachte in een grootscheeps politieonderzoek naar mensenhandel, prostitutie en drugshandel.’ De woorden lieten er geen enkele twijfel meer over bestaan. Ineens realiseerde ik me dat dit menens was. Dit was geen vergissing. En nog belangrijker: ik moest mijn kop erbij houden. Alles wat ik zei kon tegen me gebruikt worden. Dat was me talloze keren op het hart gedrukt door M.

Hoe vaak had hij wel niet gezegd dat je nooit tegen de smerissen moest praten. Zolang je je mond hield, konden ze je niks maken. Niemand is te vertrouwen, zeker de politie niet. Ik kon zijn stem nog horen. Bloedserieus en doordringend. Alsof hij de leraar en ik zijn leerling was. Zijn woorden hadden me altijd wat overdreven in de oren geklonken. Alleen had ik niet kunnen bedenken dat ze nog eens mijn houvast zouden zijn in deze situatie. Ik rechtte mijn rug en keek de politiemannen aan.

‘Ik weet niet waar jullie het over hebben.’ Van mij zouden ze niks horen. Helemaal niks.

Een jaar eerder

1.

‘Vanavond gaan we helemaal naar de klote.’ Gabrielle sloeg een arm om me heen, terwijl ze me meetrok richting ons stamcafé.

‘Ik ga het niet heel laat maken.’ Ik had minder wilde plannen dan mijn beste vriendin. ‘Morgen heb ik de ochtendshift.’

‘Jezus man, je bent toch niet bejaard.’ Gabrielle duwde me de voordeur van café Hell’s Kitchen door. ‘Het eerste rondje baco’s is van mij.’

Het was vrijdagavond en zoals gewoonlijk was Hell’s Kitchen stampvol. De hiphop knalde uit de speakers. Regulate van Warren G. De bas resoneerde in mijn oren. Er hing een zware rookwalm van sigaretten en joints. Gabrielle en ik wrongen ons tussen het grotendeels mannelijke publiek door. Hoody’s waren het uniform en skatepetjes de norm. Dansen deed je hier niet, hoogstens wat deinen. Je kwam hier niet om te dansen, je kwam hier voor de muziek.

Ik kwam vooral voor Jim. Jim was de eigenaar en hij stond vanavond zelf achter de bar. Ik vond hem stoer en onweerstaanbaar. Vanaf de eerste keer dat hij een drankje voor me op de bar zette, was ik verkocht. We keken elkaar aan en glimlachten bijna onmerkbaar, alsof we elkaar wilden vertellen dat we stiekem precies dezelfde fantasie deelden. Het spel begon. Een verslavend spel van uitdagen en aantrekken. En vervolgens net zo hard weer afstoten.

Gabrielle en ik vonden twee lege barkrukken. Ik probeerde Jims aandacht te trekken, maar hij negeerde me. Een paar weken geleden was ik na sluitingstijd blijven hangen, terwijl Jim aan het opruimen was. Allebei wisten we donders goed wat er in de lucht hing. Toen we zoenden, was dat geen verrassing. Het was magisch, daar in het donker van Hell’s Kitchen. Jammer genoeg was het bij die ene kus gebleven. Ik kwam erachter dat Jim al jaren een vriendin had. En tot mijn schrik zag ik dat zij er vanavond ook was. Overdreven ver boog Jim over de bar om zijn vriendin iets in haar oor te fluisteren. Lief lachte ze naar hem. En hij naar haar. Een scherpe steek van jaloezie ging door me heen. Overdreven hard lachte ik om een grapje dat Gabrielle maakte en probeerde mezelf krampachtig een houding te geven.

Vanaf de andere kant van de bar ving ik een blik op. Een man bestudeerde me uitgebreid. Hij nam me de maat. Zijn glimmende ogen boorden dwars door me heen en hij grijnsde naar me. Scheef, maar ergens ook sexy. Ik voelde dat ik begon te blozen. Hij was aantrekkelijk, maar ook een flink stuk ouder dan ik. Toch was er iets wat mijn aandacht vasthield. Hij was anders, alsof hij hier niet thuishoorde. In de donkere bar onderscheidde hij zich van de homogene hiphopclientèle. Hij droeg geen hoody en petje, maar een leren jasje en een smetteloos wit overhemd. Met gel was zijn haar glad naar achter gekamd.

De man grijnsde nog eens, nu breder. Ik voelde me betrapt dat ik naar hem had staan staren, maar voorzichtig glimlachte ik terug. Deze man kon bijna mijn vader zijn. Ik voelde me altijd opgelaten door mannelijke aandacht. Mijn ervaring met mannen was beperkt tot wat halfslachtig geklungel met een handvol vriendjes in Enschede. En met Jim. Maar dat was nauwelijks een succes te noemen.

Ik zag dat de man Jim wenkte om hem iets in zijn oor te zeggen. Heel even keken de twee tegelijk in mijn richting. Jim knikte kort naar hem. Waar ging dat over? Over mij?

Jim kwam mijn kant op en zette met een overdreven zwaai nog een baco voor me op de bar.

‘Dit drankje krijg je van hem daar.’ Koeltjes wees Jim naar de man.

‘Die ken ik niet.’ De man werd op datzelfde moment omhelsd door twee knappe meisjes. Eentje met een lange blonde paardenstaart kuste hem op de mond.

‘Iedereen kent hem. Pas maar op.’

Voor ik iets terug kon zeggen, draaide Jim zich om en richtte zijn aandacht op een volgende klant.

Op dat moment zag ik de man de twee knappe meiden van zich afschudden en aanstalten maken mijn richting op te komen. Ik deed alsof ik hem niet zag en begon me tussen de mensen door te wurmen. Als ik snel was, kon ik de uitgang misschien nog halen, flitste het door mijn hoofd. Gewoon veilig verdwijnen in de nacht. Uit het niets stond hij voor me en blokkeerde mijn vluchtroute.

‘Jij gaat toch niet nu al weg?’

2.

De man trok me mee naar de bar, waar mensen op waren gestaan om plaats voor hem te maken. Hij ging demonstratief zitten en klopte met zijn knokkels uitnodigend op de lege kruk naast hem. Hij haalde me over en ik bleef. Toen ik naast hem zat, bekeek ik hem nog eens goed. Zo oud was hij eigenlijk niet. Eerder ietwat doorleefd. Een man die gewoonweg wist wat er in de wereld te koop was. En die ervan overtuigd was dat diezelfde wereld maar wat dankbaar mocht zijn dat hij bestond. Een karaktertrekje waar ik jaloers op was.

De twinkeling in zijn ogen maakte dat ik hem iets langer aankeek dan normaal. Eén seconde, één blik, maar die leek eindeloos te duren. Zijn ogen hielden de mijne in een houdgreep vast. Hij en ik, hier nu. Hell’s Kitchen bestond niet meer. De muziek was gestopt. Het gepraat van de kroeggangers was verstomd. Voor één moment leek alles om ons heen als een dvd-speler op pauze te zijn gezet. De rest van de wereld was in één keer onbetekenend en ondergeschikt geworden. Zijn ogen waren vreemd vertrouwd, alsof ik hem al jaren kende. Alsof hij precies wist wie ik was en wat ik nodig had.

‘M.’ Hij stak zijn hand uit.

‘Lekker kort.’ Ik grinnikte. Hij niet. Hij keek me onbewogen aan. Zijn mond was een strakke streep.

‘Ik heet Martin, net als mijn vader. Maar op mijn dertiende heb ik dat afgekort tot M.’ Een kort moment leek zijn gezicht van gewapend beton.

‘Oké M, ik heet Mia.’

‘M en Mia. Mia en M.’ In het gewapende beton werd ineens een grijns zichtbaar als een scheur in pleisterwerk tijdens een aardverschuiving. ‘Dat klinkt als een gouden duo. Net als Bonnie en Clyde.’ De grijns werd groter. ‘Maar dan nog beter.’ Zijn ogen glommen alsof hij één groot avontuur voor zich zag. All Eyes On Me van Tupac knalde de speakers uit.

Nog geen half uur later hoorde ik mezelf ontspannen lachen om zijn verhalen. M praatte makkelijk en hij was aangenaam gezelschap. Een bijdehante Amsterdammer met een flinke voorraad anekdotes over zijn stad. Ik hing aan zijn lippen.

Het was duidelijk dat M iedereen kende. Om de haverklap kwamen er mensen langs om hem te begroeten. Ook opvallend veel meisjes, die hem stuk voor stuk overdreven kusten. M had voor ieder van hen aandacht. Verleidelijk zag ik die meiden naar hem opkijken. En hij grijnsde breed terug met die sexy lach van hem. Ik wilde dat hij alleen maar naar mij lachte.

‘Walk this way. Talk this way.’ Gabrielle toeterde met Run-DMC mee in mijn oor en pakte me stevig vast. ‘Ik ga met hem mee naar huis.’ Mijn vriendin giechelde, terwijl ze naar een langharige jongen wees die bij de deur op haar stond te wachten. ‘Jij komt wel thuis, toch?’

‘Ja hoor. Veel plezier.’

‘Wie is dit hier?’ Niet gehinderd door goede manieren knikte Gabrielle richting M alsof hij er zelf niet bij aanwezig was.

‘Dit hier heet M!’ Hij leek in het geheel niet van zijn stuk gebracht door de lompheid van mijn vriendin.

‘Hai.’ Gabrielle glimlachte uitdagend naar hem. ‘Nou M, haal je maar niks in je hoofd. Jij bent zó niet haar type.’ Overdreven rolde ze met haar ogen. Ze was overduidelijk aangeschoten.

‘Ja, heel grappig. Ga nou maar gewoon. Die gast wacht op je.’ Ik duwde mijn vriendin richting de uitgang. Veel aanmoediging had ze niet nodig en ze snelde naar haar verovering van de avond.

‘Zo, dus ik ben niet jouw type?’ M hield zijn hoofd ietsje schuin. ‘Mooi is dat.’

‘Je bent echt veel te oud voor mij. Je kunt mijn vader zijn.’ De Bacardi had toegeslagen als een sluipschutter. Anders had ik zoiets nooit hardop durven zeggen.

M begon te lachen. ‘Ik mag jou wel, meisje.’

3.

Snoop Doggs Who Am I? galmde vanuit de boxen door de kamer. Ik kende ieder woord uit mijn hoofd. De tv stond op TMF, met het geluid uit. De laatste videoclip van 2 Unlimited kwam langs. Ik was net thuisgekomen van mijn werk. Tussen een stapel vieze borden en een volle asbak had ik mijn make-upspulletjes uitgestald. Met een zo vast mogelijke hand probeerde ik een rechte streep eyeliner boven mijn ogen te zetten. Gabrielle kwam de kamer binnen strompelen en plofte, nadat ze de bank ontdaan had van lege pizzadozen en een berg vuile was, met een dramatische zucht neer. De hele dag had ze in bed gelegen. Ik kon wel raden dat ze een leuke nacht had gehad met die langharige jongen met wie ze gisteren was vertrokken uit Hell’s Kitchen.

‘Was het gezellig?’

‘Ja, veel te gezellig. We zijn bij hem thuis beland, in zijn studentenhuis. Ik heb zo hard gelachen.’

‘Alleen gelachen?’ Ik wist dat mijn beste vriendin veel ruimdenkender was dan ik. Van huis uit was ik gehersenspoeld dat je je als meisje te allen tijde moest gedragen. Geen aanstoot geven, nooit jongens laten denken dat je makkelijk was en zeker niet met een jongen die je pas een avond kende het bed induiken. De afkeuring van mijn moeder was altijd aanwezig, zelfs als ik alleen al praatte met een jongen. Maar hoe ouder ik werd, hoe meer het oordeel van mijn moeder contraproductief werkte. Hoe meer zij veroordeelde, hoe meer ik er stiekem naar verlangde.

‘Ach, in bed bakte hij er gisteravond weinig van. Te dronken denk ik. Vanochtend hebben we dat ingehaald. Alleen had ik zo’n kater dat ik bijna zijn bed onderkotste.’ Met uitgelopen mascara, rode ogen en een bleek gezicht zag Gabrielle eruit alsof ze het nog steeds zwaar had.

Gabrielle was als een soort gekke grote zus voor me, die me altijd op sleeptouw nam. Al sinds we klein waren, was ze er voor me. Toen ik mijn oude leven in Enschede ontvluchtte, kon ik terecht bij mijn hartsvriendin, die een rommelige etage bewoonde in de Pijp. Ik was Gabrielle eeuwig dankbaar dat ik bij haar mocht logeren. In de grote stad, voor het eerst op mezelf, weg van mijn familie. Ik was vrij, maar toch kon ik mijn draai niet helemaal vinden. ’s Nachts in het smalle logeerbed vlogen de gedachten als vlokken in een sneeuwstorm door mijn hoofd. Ik sliep slecht. Het leven in de stad overweldigde me en maakte dat ik me vaak verloren voelde. Om mezelf te kalmeren dacht ik terug aan de momenten dat ik als kind bij mijn vader in de auto zat. Onze autoritjes vormden mijn dierbaarste herinneringen. Papa maakte me altijd aan het lachen. Ik kon zijn heldere lach horen in mijn hoofd. En als ik ergens mee zat, zei hij altijd dat alles uiteindelijk goed zou komen. ‘Dat weet je toch, liefje?’ Door zijn woorden werd ik dan weer rustig.

Onderuitgezakt op de bank keek Gabrielle naar mijn make-upritueel. ‘Zó, jij hebt zo te zien grote plannen vanavond.’

‘Ik ga uit eten.’

‘Met wie?’

‘Met M. Je hebt hem gisteravond ontmoet in de kroeg.’

‘Zegt me niks.’

‘Je zei nogal bot in zijn gezicht dat hij zó mijn type niet was,’ herinnerde ik haar.

‘O god, die oude vent.’

‘Nou, zo oud is-ie nou ook weer niet. Hij is achtendertig.’

‘Dat bedoel ik, stokoud. Dat is zeventien jaar ouder dan jij.’ Gabrielle rolde met haar ogen. ‘Hoezo ga je met die gast uit eten?’

‘Ik had gister een hele leuke avond met hem. En hij stond vandaag uit het niets voor mijn neus op het terras.’

‘Hij kwam langs op het werk?’ Gabrielle had me aan een baantje geholpen bij het populaire Esprit-café op het Spui.

‘Ja, hij stond ineens voor me en vroeg of ik vanavond mee uit eten ging.’

‘Wel vreemd dat-ie op je werk langskomt.’

‘Ach, ik vond het wel romantisch.’ Natuurlijk had ik het ook wel gek gevonden dat M daar ineens breedlachend midden op het terras stond. Ik had nog net niet het volle dienblad uit mijn handen laten vallen.

‘Je kent die gast net een avondje. En dan komt-ie zomaar langs…’

‘Ja, best wel gek. Ik kan me ook niet herinneren dat ik hem gisteravond verteld heb waar ik werk.’ Ik liet een stilte vallen. Hij wilde me gewoon zien, had hij gezegd. Om me te vertellen hoe leuk hij onze ontmoeting had gevonden en dat hij steeds aan me moest denken. Ik wist niet waar ik moest kijken. Hij vond dat gisteravond veel te kort had geduurd en vroeg of ik vanavond met hem meeging naar De Kersentuin. Even dacht ik dat hij een avondje bloedserieus toneel in gedachten had, maar toen bleek dat het een chic restaurant in Amsterdam-Zuid was.

Gabrielle trok haar wenkbrauwen op. ‘Ik weet het niet, hoor. Die vent kan je vader zijn. En dat hij zomaar op je werk langskomt, dat vind ik dus echt creepy. Klinkt als een gevalletje stalker.’ Gabrielle trok er een vies gezicht bij.

Ondertussen trok ik uit de berg kledingstukken op de grond mijn zwarte minirokje. Dat stond goed bij mijn Dr. Martens. ‘Overdrijf niet zo. Ik heb gewoon zin in een leuke avond.’ Tijdens onze ontmoeting was ik geïntrigeerd geraakt door M. Er hing iets spannends en avontuurlijks om hem heen, ook al was hij volgens Gabrielle stokoud.

De bel ging. Gelukkig. Geen tijd meer voor kritische vragen. Ik roffelde de trap af. Midden op straat tegen een zilveren Porsche geleund stond M me op te wachten.

‘Ga je mee op boevenpad?’ Zijn ogen fonkelden ondeugend.

‘We gaan toch gewoon uit eten?’

‘Ja, maar dat is pas het begin.’

‘Je maakt me nieuwsgierig.’

4.

We zaten aan een tafeltje in het poepchique restaurant. De obers waren als scherpe knipmessen in hun stijve zwart-witte uniformen. Kristallen glazen en kroonluchters flonkerden vervaarlijk. Het haardvuur knetterde. Duur uitziende schilderijen aan de muur keken op ons neer. Alles ademde geld. Heel veel geld.

De menukaart stond vol met gerechten die ik niet eens kon uitspreken, laat staan betalen. Ik wilde een baco bestellen, maar M lachte me uit en zei dat dat een drankje voor kleuters was.

‘En je bent toch geen klein kind meer?’ plaagde hij.

‘Nee, natuurlijk niet.’

‘Vanavond drinken we alleen maar fantastische wijnen. Of hou je soms niet van wijn?’

Zonder mijn antwoord af te wachten bestelde M een fles witte wijn met een ingewikkelde Franse naam uit een dik boek dat de wijnkaart moest voorstellen. En daarna maakte hij voor mij een keuze uit het menu.

‘Ik weet precies wat jij lekker vindt.’

Zijn voortvarendheid overrompelde me. Hij voelde zich in dit chique restaurant duidelijk helemaal op zijn gemak. En ik moest toegeven dat ik het best fijn vond om op zijn zelfverzekerdheid mee te liften.

‘Vertrouw me nou maar. Alles wat ik uitgekozen heb, ga je heerlijk vinden.’

Ik liet hem begaan, omdat ik me schaamde dat ik in de verste verte niet begreep wat ik zou moeten kiezen uit de ellenlange Franse beschrijvingen van gerechten. Frans was nooit mijn lievelingsvak geweest op school.

Ongemakkelijk keek ik wat om me heen. Aan de andere tafels zaten dames en heren beschaafd te converseren. De meeste gasten waren twee keer zo oud als ik. Drie keer was nog waarschijnlijker. Ik voelde me een kleuter, ook in de nabijheid van de veel oudere M. Hij had vast al een heel leven achter zich. Wat moest hij met een meisje van eenentwintig? Hij kon mijn vader zijn. Daar had Gabrielle gelijk in gehad. Maar ons leeftijdsverschil leek M niet te deren. Hij was prettig gezelschap en leek mijn onzekerheid te doorzien. Met grapjes probeerde hij me op mijn gemak te stellen en ik raakte meer ontspannen. De wijn deed ook zijn werk.

‘Waar droom jij van, Mia?’ De directheid van zijn vraag verraste me.

‘Dat klinkt als iets voor later, voor als ik groot ben.’ Ik grinnikte.

‘Ach kom, je hebt vast wel dromen.’

‘Natuurlijk.’ Ik liet een pauze vallen en probeerde in te schatten wat hij ervan zou vinden. Zou hij me uitlachen als ik hem vertelde waar ik al jaren stiekem van droomde? Hij zou het vast kinderachtig vinden. Misschien was het dat ook wel.

Met zijn hoofd schuin wachtte M geduldig op mijn antwoord. Geen oordeel leek het. Geen afkeurende blik. Ik was anders gewend. Jarenlang was me bijgebracht dat ik als meisje heus niet meer moest ambiëren dan een kortstondige loopbaan als verpleegkundige of juf. Kortstondig, want het zou natuurlijk eindigen wanneer ik zou trouwen en kinderen zou krijgen. Dat toekomstbeeld had me altijd met afgrijzen vervuld. Dat ik meer uit mijn leven wilde halen, was onbespreekbaar. Ik wist precies wat ik wilde. Maar ik wist ook dat ik daar thuis beter mijn mond over kon houden. Dus had ik altijd gezwegen. Maar ik was niet meer thuis. Thuis bestond niet meer.

‘Ik schrijf liedjes.’

‘Wat voor liedjes?’

‘Van alles. Beetje rock, maar ook wel funk en hiphop. Maar jij bent waarschijnlijk veel te oud om dat soort muziek leuk te vinden.’

‘Ho zeg, ik ben geen dinosaurus! Muziek maken dus…’

‘Inderdaad. Ik piel wat op mijn oude keyboard en schrijf mijn eigen teksten.’

‘Mag ik een keer wat horen?’

‘Zou je dat willen dan?’

‘Natuurlijk wil ik dat. Waar gaan je liedjes over?’

‘Gewoon over mijn leven.’

‘Moet je dan niet “van de straat” zijn of heel veel drama meegemaakt hebben?’

‘Ja, misschien.’ Hij moest eens weten. Mijn nummers gingen altijd over drama. Pijn. Verdriet. Boosheid. Als kind was ik er al achter gekomen dat je er alleen voor stond, omdat het leven voorwaardelijk was.

‘Wat heb jij nou meegemaakt, als guppy uit de provincie?’ Een klein glimlachje speelde rond zijn mond.

‘Ik heb genoeg meegemaakt. Meer dan goed voor me was.’ Zijn ogen glinsterden uitdagend. Ik had gehapt. ‘Maar dat zie ik nu als inspiratie.’ Ik nam een flinke slok wijn en keek hem over het randje van mijn glas heen aan.

‘Je maakt me nieuwsgierig.’

Voor hij verder kon vragen, stonden er twee obers naast onze tafel met het voorgerecht.

Alle gerechten die M had uitgekozen, waren verrukkelijk. Ik had nog nooit zulke dingen geproefd. Foie gras, wildbouillon, tournedos met truffel en crème brûlée. De kookkunsten van mijn moeder lagen hier mijlenver bij vandaan. Verder dan Hollandse pot van doorgekookte groenten, kruimige aardappelen en een karig stukje vlees was ze nooit gekomen. Al was het vooral de kilte tijdens de avondmaaltijden die ik me het meest helder voor de geest kon halen. Die bezorgde me zelfs nu nog steeds de rillingen.

In onze asgrijze keuken met de ijskoude granieten vloer zette mama iedere avond de pannen met een klap op de grauwe formica tafel en verdeelde de inhoud over onze drie borden. Afgemeten. Kraak noch smaak. Mijn moeder zat aan het hoofd van de tafel, mijn oudere zus Lena aan de ene kant. Ik aan de andere. Er werd niet gesproken tijdens de maaltijd. Behalve om te bidden. Voor en na het eten. Verder werd er geen woord gezegd. Ik had geleerd te zwijgen. Mijn hersenspinsels hield ik wijselijk voor mezelf. Door schade en schande had ik ondervonden dat dat beter was, anders riskeerde ik een draai om mijn oren. Er klonk slechts stilte, op het tikken van ons bestek op de borden na. Verder niks.

Het contrast met vanavond kon niet groter. Het heerlijke eten, de overdaad, de wijn, de warmte van de open haard en het aangename gezelschap van M. Mama zou me nu eens moeten zien.

M legde zijn hand op de mijne. Ik schrok op uit mijn gedachten.

‘Waar zit jij met je hoofd? Heel ver weg volgens mij.’

‘Ik bedacht me even hoe blij ik ben dat ik nu in Amsterdam woon.’

‘Jij past ook niet in de provincie.’ Hij lachte. ‘Weet je wel zeker dat je daar vandaan komt?’ Zwijgend keek ik M aan. ‘Je familie vindt het natuurlijk niks dat hun prinsesje in deze vieze grote stad woont.’

‘Laten we het ergens anders over hebben.’ Het kwam er feller uit dan ik had gewild.

M zweeg, maar ik voelde zijn onderzoekende blik. Hij had vast door dat er heel wat meer drama achter school. Een half jaar geleden was ik het grauwe Enschede ontvlucht om een nieuw leven te beginnen in Amsterdam. Ik had me nooit thuis gevoeld in mijn geboorteplaats. Ik was te anders. Te apart. Te rebels. Alles te. Ik moest me er conformeren, maar ik koos ervoor om weg te gaan.

‘Ik kan goed luisteren. Je kunt me alles vertellen.’

Ik keek hem aan. Ook al voelde het alsof ik M al jaren kende, toch zou ‘alles vertellen’ waarschijnlijk alles kapotmaken. Ik wilde geen kastdeur openen, zodat mijn lijken eruit zouden vallen.

‘Misschien een andere keer.’

‘Wat jij wilt.’ M kneep zachtjes in mijn hand. ‘Zullen we gaan? Ik ben wel klaar in deze kouwekaktent.’

In de zilveren sportwagen van M scheurden we richting het centrum met harde hiphopmuziek over de speakers. De bas resoneerde door de auto. We blèrden mee met de Beastie Boys. Fight for your right to party. Geen gêne. Gewoon gaan. De muziek. De snelheid. De nacht. Ik zou hieraan kunnen wennen. Het voelde als vrijheid. Alsof de wereld voor me openlag.

Toen we stopten voor een rood verkeerslicht, draaiden onze gezichten zich precies tegelijk naar elkaar toe. Hij keek naar mij. Ik naar hem. En hij zag me. Uit het niets pakte hij mijn hand vast en kneep erin. Alsof hij zonder woorden wilde zeggen dat we samen de hele wereld aankonden. Dat ik het niet meer alleen hoefde te doen. Het gebaar ontroerde me. Gelukkig sprong het licht op groen en kon ik de brok in mijn keel wegslikken. M drukte het gaspedaal diep in en we spoten weg, de nacht tegemoet. En de nacht, die was van ons.

5.

De afgelopen week had ik na mijn werk bij het Esprit-café iedere avond met M afgesproken. Ik was er zelf al net zo verbaasd over als Gabrielle.

‘Wat moet je nou met die ouwe gast? Da’s toch net of je met je pappie op stap bent!’

‘Niet grappig!’ Ik wierp haar een dodelijke blik toe.

‘Sorry. Stom van me.’ Schuldbewust keek ze me aan. Mijn vader stond op de lijst met verboden onderwerpen.

‘Ik vind het gewoon fijn om met M op stap te gaan.’

‘Hebben jullie het gedaan?’

‘Nee, doe niet zo gek!’

Eigenlijk wist ik zelf ook niet precies wat ik met M aan moest. ‘We hebben niet eens gezoend of zo. Het voelt meer als een…’ ik dacht even na, terwijl Gabrielle me fronsend aankeek, ‘… een hele bijzondere vriendschap.’

M nodigde me uit en ik zei ja. En elke keer was het weer zo nieuw en verrassend dat ik stiekem uitkeek naar een volgende afspraak, een volgend gesprek, een volgend avontuur met deze man die zo anders was. Ik wilde meer.

‘Luister, Mia, het allerbelangrijkste is dat je het leven bij zijn kloten moet grijpen.’ M glimlachte breed, terwijl hij zijn levenslessen doceerde.

‘En hoe doe je dat dan?’ Ik keek hem wat appelig aan.

‘Heel simpel: iedere dag opnieuw moet je weer proberen het maximale eruit te halen. Het is zonde als je er niet iets moois van maakt.’ Zijn lust for life was aanstekelijk. ‘En de enige die de slingers kan ophangen, dat ben je zelf.’

En dat kon M. Als er iemand wist hoe je het leven vierde, was hij dat. Zonder enig voorbehoud of reserve. Hij haalde me op na mijn werk en nam me mee naar het strand, waar we de zon als een grote rode vuurbal in zee zagen zakken. Glunderend bestelde hij kreeft voor ons bij het beste visrestaurant van Nederland. Hij ontvoerde me naar een sprookjesachtig meer met tientallen eilandjes die je alleen kon bereiken met een roeibootje. We zwommen en legden aan bij een eilandje om te picknicken. Ieder uitje met hem was magisch. En iedere avond wanneer M me thuisbracht, wilde ik meer. Dit mocht gewoonweg nooit stoppen. En dat deed het ook niet.

Ook vanavond waren we weer samen. Ontspannen, alsof hij hier al jaren kind aan huis was, liep M naar binnen bij het chique Hotel Okura. De elegante bedrijfsleidster verwelkomde hem als een lang verloren vriend. M pakte haar hand.

‘Pauline, ik geloof mijn ogen niet. Jij lijkt iedere keer dat ik hier kom wel jonger te zijn geworden.’ M drukte een kus op haar hand. Pauline bloosde. ‘Dertig ben je toch?’

‘Heel lief van je, maar ik ben bijna veertig.’

‘Daar geloof ik helemaal niks van. Dan heb je zeker die ziekte dat je steeds jonger wordt.’ M gaf haar een vette knipoog. Iedere keer verwonderde ik me over zijn makkelijke omgang met mensen. En dan met name vrouwen.

Een en al glimlach troonde de bedrijfsleidster ons mee naar de teppanyakiplaat. M en ik zaten er dicht naast elkaar en kregen een schort voor. Het zag er koddig uit. Alleen jammer dat mijn met zorg uitgezochte sexy-maar-niet-té-jurkje niet meer te zien was op deze manier.

Ik keek mijn ogen uit. De serveersters gekleed in kimono zetten geruisloos kruikjes sake voor ons neer. Voor onze neus sloofde de Japanse chef zich uit met zijn vlijmscherpe messenset om van ons eten een waar spektakel te maken. Ik had moeite om niet te staren.

De eetstokjes waren een ver-van-mijn-bedshow. M deed voor hoe ik die moest vasthouden, want dat had ik nooit eerder gedaan. Afhaalchinees in Enschede was het meest exotische dat ik ooit had gegeten. Op mijn verjaardag gaf mama me altijd de keuze tussen patat of chinees. Ik koos zonder uitzondering voor chinees. Al werden de babi pangang en tjaptjoi in de witte plastic bakken gewoon met bestek naar binnen gewerkt.

‘Mes en vork zijn vanavond verboden,’ doceerde M toen hij mijn gehannes zag. ‘Maar ik kan vast wel kinderstokjes voor je regelen met een stukje karton ertussen, zodat het makkelijker eten is. Al zijn die eigenlijk alleen bestemd voor kleine kinderen en bejaarden.’ M glimlachte plagerig.

‘Echt niet. Ik ben geen klein kind.’ Verontwaardigd keek ik hem aan.

M vond het heerlijk om me een beetje op de kast te jagen. Plagen. Daar was ik de afgelopen dagen wel achter gekomen. Stiekem genoot ik ervan. Het herinnerde me aan mijn vader. Die had me vroeger ook altijd geplaagd. Als klein meisje wist ik al dat zijn plagerijtjes niet serieus waren. Ik was altijd al een vaderskindje geweest.

‘Leg me nou eens goed uit hoe ik die stokjes moet vasthouden!’ Licht geïrriteerd deed ik nog een poging zijn ogenschijnlijk simpele techniek na te doen. M pakte mijn vingers vast om ze in de juiste positie te manoeuvreren. De aanraking van zijn vingertoppen deed een elektrisch stroompje door mijn lichaam gaan. Een aangename hoogspanning. Zou hij dat ook voelen? Of was het mijn eigen rare hoofd dat met me aan de haal ging? Het verwarde me. Maar ik moest toegeven dat zijn ‘man van de wereld’-uitstraling de uitwerking had van een magneet.

‘Voel je je al een beetje thuis in Amsterdam?’

‘Jawel hoor. Mijn baantje is best leuk. En ik heb een hele goede pianoleraar gevonden die me helpt om liedjes te schrijven, dus dat is te gek. Ik kan hier eindelijk mijn eigen gang gaan. Maar echt thuisthuis voel ik me hier nog niet.’

‘Mis je je familie?’ Hij keek me aandachtig aan. Bij hem zijn voelde moeiteloos vertrouwd. Ik hoefde me niet groot te houden of me anders voor te doen. Mezelf zijn was goed genoeg.

‘Nee, niet echt. Ik voelde me juist bij hen heel alleen.’

‘Hoezo dat dan?’

‘Er waren altijd spanningen.’

‘Is dat de reden dat je weg bent gegaan?’ We namen tegelijk een slok van onze dopjes sake. Ik probeerde tijd te winnen door te bedenken of ik hem een inkijkje zou gunnen in mijn binnenste. Het sein stond niet op rood. Integendeel… Dit soort vertrouwelijkheid was nieuw voor me, maar het voelde als een warm bad.

‘We hadden continu ruzie. Mijn zus en ik, wij zijn water en vuur. Mijn moeder en ik trouwens ook. Zij lijken op elkaar, ik ben het buitenbeentje. Het liep vaak compleet uit de hand.’ Ik slikte. Dit hardop uitspreken was als het toegeven van een zware nederlaag. Nee, ik kom niet uit een perfect gezin. Ja, het was één doffe ellende. Ja, agressie en geweld voerden vaak de boventoon. En ja, ik schaamde me voor waar ik vandaan kwam en wat ik had meegemaakt. Normaal was mijn leven niet geweest, dat besefte ik maar al te goed.

M keek me aandachtig aan. Zonder oordeel, leek het. Zonder medelijden. Hij luisterde gewoon.

‘Ik deed vaak dingen die volgens mijn moeder niet door de beugel konden. En dan werd ze echt pislink. Maar hoe bozer ze werd, hoe meer ik ertoe aangetrokken werd. Tja, en dan sloegen de stoppen door.’

De chef zette twee borden voor ons neer. Blokjes ossenhaas met flinterdunne plakjes knoflook. Het rook heerlijk. Ik verbaasde me ook vanavond weer dat er überhaupt zulk lekker voedsel bestond. Er was een hele nieuwe wereld voor me opengegaan sinds M me iedere avond mee uit eten had genomen.

‘Wat bedoel je daarmee: dan sloegen de stoppen door?’

‘Ach, niks…’ Ik keek naar mijn bord. Het gevoel van machteloosheid. Dat woorden niet meer toereikend zijn. Dat het ontspoorde en dat het daarna niet meer te lijmen viel. Dat was wat ik het meest wilde achterlaten toen ik op de trein naar een nieuw leven stapte.

‘Dat klinkt niet als niks.’ Zijn ogen bleven me doordringend aankijken.

‘Het voelde vaak alsof ik er niet thuishoorde. Alsof ik per ongeluk in ons gezin was neergezet.’ Ik liet een stilte vallen. Ik wilde niet te lang stilstaan bij de pijnlijk schrale momenten uit mijn vorige leven. ‘Maar nu ben ik hier. Met jou. En voor ons staat heel lekker eten. En dat is veel belangrijker dan wat er vroeger allemaal is gebeurd.’

‘Daar proost ik op. Op ons. En op het allerlekkerste vlees dat je ooit gegeten hebt.’ M nam nog een slok van zijn sake.

Met mijn eetstokjes pakte ik in één keer een stukje ossenhaas van mijn bord om het met een elegante beweging en zonder morsen in mijn mond te stoppen. Triomfantelijk lachte ik naar M. En hij had geen woord te veel gezegd. Nooit eerder had ik zulk vlees gegeten. Boterzacht, fluwelig van smaak en de combinatie met de flinterdunne krokantjes knoflook was perfect.

‘Lekker, zeg.’ Met volle mond keek ik hem gelukzalig aan.

‘Goed zo.’ Hij lachte. ‘De wereld ligt aan je voeten, Mia. Besef je dat wel? Alles waar je van droomt is binnen handbereik.’ Zijn woorden klonken vaderlijk. Ik kreeg het er warm van.

‘Denk je?’

‘Absoluut, maar dan moet je wel eerst in jezelf gaan geloven. Want voordat anderen in jou gaan geloven, moet je eerst in jezelf gaan geloven. Dus beloof je me dat?’

‘Dat beloof ik.’ Dat wilde ik ook maar wat graag. Zijn vertrouwen in mij vervulde me met trots. Al voelde het tegelijkertijd ook onwennig. Als een hertje dat voor het eerst wankel op haar dunne pootjes moet gaan staan.

‘Ik wil je heel graag wat laten zien.’ M was ineens heel serieus.

‘O ja, wat dan?’

‘Waar ik vandaan kom.’

6.

De oudste buurt van Amsterdam. Waar het ’s nachts drukker was dan overdag. Waar geld als water verdiend werd. Waar honger gestild werd. Waar verleiding een professie was. Waar seks niets meer was dan een transactie. Daar waar de duivel huisde, zou mijn moeder zeggen. Die plek, daar kwam M vandaan.

‘Ben je hier echt nog nooit geweest?’

‘Eh… nee.’ Schichtig keek ik om me heen.

‘Kom mee. Ik wil je laten zien waar ik geboren en getogen ben. Of durf je niet?’

‘Natuurlijk wel.’

‘Kan mijn prinsesje uit de provincie dit wel aan?’

Nog voor ik een weerwoord kon bedenken, pakte M mijn hand vast en nam me mee door zijn buurtje. Ik was hier nog nooit geweest. Nooit gedurfd. Alleen de naam ‘de Wallen’ maakte me al een beetje bang. Ik had hier nooit iets te zoeken gehad. Maar nu was ik er met M en die was helemaal op zijn gemak. Zijn hand voelde warm en zijn greep stevig. Het gaf me vertrouwen, zoals hij naar me glimlachte. Veilig aan zijn zijde liet ik me op sleeptouw nemen door smalle stegen en langs grachten, waar neon in het zwarte water reflecteerde en waar hordes toeristen zich vergaapten aan het aanbod. Zoiets had ik nooit eerder gezien. Het was overweldigend. De hoofden waar je over kon lopen, de rode lichten, de seks die in de lucht hing en de vrouwen achter het raam. Vooral de vrouwen. Zo veel vrouwen. Eindeloos veel. Overal waar ik keek. Ik was dankbaar dat M me af en toe een geruststellend kneepje in mijn hand gaf.

Achter ieder raam stond wel een prostituee. Het was een toneelstuk dat ze opvoerden. Ze speelden alsof ze opgewonden werden van de mannen die naar hen keken. Alsof ze niets liever wilden dan dat die mannen dichterbij zouden komen. Alles werd uit de kast gehaald. Wulps werden heupen gedraaid, borsten geschud en lippen bevochtigd. Ik sloeg mijn ogen neer. Het was alsof ik een stiekeme toeschouwer was op deze vleesmarkt. Al dat naakte vlees dat zonder enig voorbehoud tentoongesteld werd aan de wereld. Het benam me de adem. Ik wist niet of ik walging voelde over de platheid ervan. Of dat het fascinatie was? Het leek wel alsof het niks voorstelde om je lichaam te verkopen. En alsof het de normaalste zaak van de wereld was om een lichaam te kopen. Het liet niks aan de verbeelding over. Ook al wilde ik niet, ik kon niet stoppen met staren naar het schouwspel.

De stem van mijn moeder klonk door mijn hoofd: Dit is het werk van de duivel, meisje. Ik wilde niet naar haar luisteren. Ik kon zelf wel oordelen over goed of kwaad.

‘Het draait hier op de Wallen allemaal om verleiding, Mia.’ Het klonk alsof M me een geheim toevertrouwde.

‘O, ik dacht dat het hier om seks draaide.’

‘Nee, dat zou te gemakkelijk zijn.’ M stond dicht tegen me aan. Ik kon zijn warmte voelen. ‘Ook al betaalt hij haar, toch wil hij het idee hebben dat ze naar hem verlangt. Dat hij de enige is. De beste meisjes kunnen mannen dat gevoel geven.’

Voor onze ogen speelde zich exact zo’n tafereel af. Een muizige man van een jaar of vijftig, in een donkerblauwe jas en grijze pantalon. Hij had een aktetas bij zich, omdat hij misschien rechtstreeks uit zijn werk kwam. Misschien was hij ambtenaar of boekhouder. Misschien werd hij zo wel thuis verwacht bij zijn gezin voor het avondeten. Misschien. Maar dat moest allemaal nog even wachten, want nu stond hij hier te staren naar een witblonde, rondborstige prostituee die ietwat verveeld op een kruk zat. De man stond doodstil, alsof de bliksem was ingeslagen. Zij merkte hem op en gleed soepel als een slang van haar kruk af. Haar heupen waren rond. Haar donkerrode lingerie stak af tegen haar parelmoeren huid. Haar rode lakleren pumps glommen. Ze was er duidelijk ervaren in hoe je een man moest verleiden. Haar rode lippen vormden zich tot een glimlach. Alleen voor hem. Lichtjes begon de man te wiebelen. Alsof hij er nog niet zeker van was wat hij moest doen. Zou hij? Ze deed er nog een schepje bovenop. Ze duwde haar borsten naar voren, zodat ze nog voller leken. Haar wijsvinger maakte een beweging die zei: ‘Kom eens hier, jij.’ Zijn ogen begonnen te glinsteren van wat er komen ging. Het was bekeken. Hij was kansloos. Met haastige pasjes liep de man naar het raam, terwijl hij schichtig om zich heen keek of niemand hem zag. De vrouw opende de deur op een kier. Na een korte onderhandeling mocht hij binnenkomen.

‘Het ziet er inderdaad uit als een toneelstuk.’

‘Dat is het natuurlijk ook. Deze dames kunnen boven alles hun potentiële klanten lezen. Wie ze zijn en wat ze verlangen. Daar kunnen we allemaal wat van leren. Want mensen lezen is een kunst, Mia.’ Vertrouwelijk legde M zijn hand op mijn schouder. ‘Vergis je niet, een echt goede hoer verkoopt niet alleen haar lichaam, maar vooral een illusie.’

De blonde verleidster trok het gordijn met een ferme ruk dicht. Wat erachter ging gebeuren, daar kon ik alleen nog maar naar raden.

M glimlachte naar me en we liepen verder. Onze schouders raakten elkaar. Zijn hand pakte de mijne vast, alsof het altijd zo geweest was. Ik was blij dat ik naast M liep. Zonder hem had ik hier nooit zo openlijk durven rondkijken. Om de haverklap zwaaide M naar dames achter het raam en hij werd om de paar meter begroet door mensen op straat.

‘Zo, iedereen kent je hier, lijkt het wel.’

‘Ik ben hier geboren en getogen. Ieder meisje, iedere vaste klant, iedere pooier, iedere barman. Iedereen die hier woont of werkt ken ik. En iedereen kent mij.’ We liepen over een brug. ‘Zie je dit hele stuk gracht, van deze straat tot die straat daar?’ M hield stil en wees een blok met panden aan. ‘Al deze panden, zowel op de gracht als in de twee zijstraten, zijn door mijn vader in de jaren 60 opgekocht. Hij werkte als groenteboer en zette een groot deel van zijn salaris op de bank. Met dat spaargeld kocht hij pandje voor pandje dit hele blok op. In die tijd wilde niemand die panden hebben en hij kocht ze voor een prikkie. Zijn grote droom was om hier een supermarkt te beginnen.’

‘Hier? Is dat niet een gekke plek?’ Ik gebaarde naar de mensenmassa die langs de ramen trok. Veelal toeristen. Het leek me niet zeer waarschijnlijk dat die hier op zoek waren naar levensmiddelen.

‘In die jaren waren de Wallen minder uitgebreid. Er zaten toen sowieso alleen maar ramen op de grachten. En niet in de zijstraten.’

‘Is die supermarkt van je vader er ooit gekomen?’

M’s gezicht betrok. ‘Nee. Mijn pa overleed aan een hartaanval toen ik dertien was. Bijna vijfentwintig jaar geleden alweer. Op eerste kerstdag. Heel plotseling. Net nadat hij het laatste pand had gekocht.’ Verdriet weerspiegelde in zijn ogen. ‘Sindsdien is kerst altijd een lastig feest geweest. Ik vier het nooit.’

‘Wat vreselijk dat je je vader zo jong kwijtraakte.’ Ineens viel alles op zijn plek. De reden waarom ik vanaf onze allereerste ontmoeting een diepe connectie met M had gevoeld. Alsof je zonder het te weten snapt wie de ander is. Dezelfde pijn. Hetzelfde zwarte gat in je ziel. Datgene wat niemand echt kan begrijpen, behalve diegenen die het zelf hebben meegemaakt. Ik voelde het heel sterk. Hier met M op deze drukke brug, tussen de drommen toeristen in het rode neonlicht. Hij en ik. Alsof er verder niks meer bestond. Ik keek hem in zijn ogen. Wilde ik niet hier midden op straat in tranen uitbarsten, dan moest ik nu afleiding zoeken.

‘Je pa heeft zijn droom van die supermarkt dus nooit kunnen waarmaken.’

Het leek of M verkrampte. Ik had het bordje met VERBODEN TOEGANG te laat gezien en was doorgelopen.

‘Nee. Mijn moeder had andere plannen.’ Zijn stem klonk feller dan daarnet. ‘Ze kreeg een aanbod dat ze niet kon weerstaan.’

Ik zweeg. Aan alles merkte ik dat ik dit gebied niet had moeten binnenstappen. Het was roekeloos geweest.

‘Mijn moeder werd steeds vaker benaderd of ze mijn vaders panden niet wilde verhuren om er peeskamers van te maken. De Wallen zijn de afgelopen jaren heel snel gegroeid. Er was veel vraag naar nieuwe ramen.’

‘Dat is wel wat anders dan een supermarkt.’

‘Mijn pa zou zich omdraaien in zijn graf. Maar mijn moeder zwichtte voor zo veel geld. En ergens snap ik dat. We hadden het niet breed na de dood van mijn pa. Dit was in één klap de oplossing voor onze financiële problemen.’ M liet een stilte vallen, alsof hij naar woorden moest zoeken. ‘Maar het veranderde alles.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Het lijkt een zegen, maar geld verandert alles.’

Dat was makkelijk praten voor iemand met zo veel geld als hij, dacht ik, maar voor ik dat hardop kon uitspreken trok M me mee. Een paar minuten later hadden we de drukte van de Wallen achter ons gelaten en liepen we over een prachtig stukje gracht met indrukwekkende panden. Het was hier rustig. Voor een imposante metershoge deur met een gouden bel stond M stil.

‘Dit is van mij. Wil je het zien?’

Ik keek naar boven. Het was een paleis. ‘Ja, natuurlijk. Ik ben nog nooit in een grachtenpand geweest.’

M ging me voor naar binnen. Een lange marmeren gang strekte zich voor ons uit. Aan het einde kronkelde een brede houten trap zich als een wurgslang omhoog. M opende een dubbele deur. Erachter bevond zich een ruimte ter grootte van een half voetbalveld. Het hoge plafond was versierd met ornamenten. De ramen liepen van plafond tot de vloer. De ruimte was leeg op een kookeiland en twee zwartbruine chesterfieldbanken na.

‘Welkom in mijn huis.’ Zijn woorden echoden door de ruimte.

‘Wauw, mooi zeg.’ Ik keek om me heen door de lege kamer. ‘Maar woon je hier echt?’

‘Soms.’

‘Soms? Waar slaat dat nou op?’

‘Wil je wat drinken? Ik heb denk ik nog wel wodka koud staan.’ M pakte de bevroren fles en twee glaasjes uit de vriezer. Op het marmeren blad van het kookeiland zette hij ze neer en schonk ze tot het randje toe vol.

‘Het ziet er niet uit alsof je hier heel vaak bent.’

‘Ach, ik kom hier soms. Dit is een van de panden in mijn vastgoedportefeuille. De meeste van mijn panden verhuur ik. Maar deze hou ik voor mezelf.’

‘Echt huiselijk ziet het er niet uit.’ Verbaasd keek ik om me heen. ‘Qua gezelligheid kun je nog wel een slagje maken.’

‘Vind je? Ach, ik ben hier te weinig om de boel vol te zetten met planten en frutsels en zo.’

‘Oké, maar zo kaal als dit is wel weer het andere uiterste.’ Ik lachte naar hem. ‘Het lijkt alsof hier helemaal niemand woont.’

M zette het glaasje aan zijn lippen en leegde het in één teug. ‘Ik bezit gewoon veel vastgoed. En daarom verdeel ik mijn tijd ook over meerdere huizen. Maar misschien heb je gelijk. Het mag inderdaad wat gezelliger. Je mag me daar wel bij helpen.’

‘Dat wil ik best doen.’

M pakte mijn hand en trok me zachtjes naar zich toe. Ik voelde de warmte van zijn lichaam tegen het mijne. Hij was ineens heel dichtbij en ik leek te verdrinken in zijn ogen. Ik wist wat er ging gebeuren. Onze gezichten werden naar elkaar toe getrokken. Een kus was onvermijdelijk.

De stilte werd verbroken door het opdringerige gerinkel van een telefoon. In een fractie van een seconde werd het moment van intimiteit de das omgedaan. De belofte van meer spatte als een zeepbel uit elkaar toen M mijn hand losliet en uit zijn binnenzak een telefoon opviste. Ik kende niemand met een gsm. Waarom zou M er eentje hebben? Dan moest je onmisbaar zijn of altijd bereikbaar. Of beide.

‘Hai, schat.’ M luisterde aandachtig naar de persoon aan de andere kant van de lijn. ‘Wat is er aan de hand?’

Hij draaide zich van me af en liep een eindje de kamer in. ‘Doe eens even rustig. Zo kan ik je niet verstaan.’ In zijn woorden lag een gemaakte vriendelijkheid die ik nog niet eerder van hem gehoord had. Voor een moment transformeerde hij voor mijn ogen in een ander persoon. ‘Luister, schat, ik ga het voor je regelen. Breek jij daar je mooie hoofdje maar niet over. Ik kom zo naar je toe.’ M hing op en zuchtte diep. Op zijn gespannen gezicht forceerde hij iets wat op een glimlach moest lijken. ‘Ik moet nog iets regelen.’

‘Zo laat nog?’

‘Dit kan echt niet wachten.’

‘Wat is er dan zo belangrijk dat het niet kan wachten?’

‘Zaken die jou niet aangaan, nieuwsgierig aagje.’ M probeerde het luchtig te brengen, maar ik wist dat ik niet verder moest vragen.

‘Oké, geen probleem. Ik ga nog even een drankje doen in Hell’s Kitchen.’

‘Ik kom daar wel naartoe als ik klaar ben. Echt, ik ben max een uurtje bezig.’

‘Kijk maar.’

‘Ik maak het goed met je.’

‘Yeah, whatever.’ Geïrriteerd dat ik afgepoeierd werd om een of ander schatje te hulp te schieten, sloeg ik de belachelijk grote voordeur hard achter me dicht. Ik had me de avond gewoon heel anders voorgesteld.

7.

‘Wat zeg je nou?’ Gabrielle verslikte zich zowat in haar bier. ‘Wat doet hij?’

‘Hij bezit allemaal panden in de stad. Ook op de Wallen,’ zei ik zo nonchalant mogelijk. De ogen van Gabrielle werden zo groot als schoteltjes. ‘En die verhuurt hij.’

‘Doe normaal! Als peeskamers?’ Nu plopten haar ogen zowat uit hun kassen. Mijn vriendin was met stomheid geslagen.

Ik stamelde onzeker: ‘Nou, volgens mij verhuurt hij ze gewoon als woningen.’

‘Panden op de Wallen verhuren als woningen? Daar geloof ik geen reet van.’

‘Jawel, dat zei hij.’ Ineens voelde ik me een ontzettende oen. Natuurlijk verhuurde hij die panden met een heel ander doel dan wonen.

Vanaf het huis van M was ik linea recta naar Hell’s Kitchen gelopen. Gabrielle had al aan de bar gezeten toen ik binnen was gekomen. Ze had net een grapje tegen Jim gemaakt. Het was schijnbaar heel grappig geweest. Toen Jim me had gezien, had hij me geprobeerd te zoenen, maar ik had hem afgewimpeld. Het had ongemakkelijk gevoeld. Nu doe je ineens wel alsof je me ziet staan, was door mijn hoofd geschoten.