Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?

Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284/W062201

Bisac YAF062000 / YAF058080 / YAF058160

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXII Tekst: Marlen Visser

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

marlenvisser.nl

1.

Dinsdag

Een doffe dreun. Ik kijk om. Mijn slaapkamerdeur staat op een kier voor het geval Sem roept. Dua Lipa klinkt in mijn oortjes. Ik zet het geluid zachter en luister. Niks.

Het zal dat ventje van hiernaast wel weer zijn. Als hij niet loopt te schreeuwen, smijt hij wel met deuren. Het is dat hij pas tien jaar is, anders zou je denken dat hij vet aan het puberen is. De muren tussen onze flats zijn zo dun, dat ik soms letterlijk kan verstaan welke benamingen hij allemaal voor zijn moeder heeft bedacht.

Ik zet het volume iets harder en kijk in de spiegel. Is die dikke eyeliner niet te opvallend voor een sollicitatiegesprek? Misschien scheelt het als ik voor de bruinroze lipstick kies in plaats van die rode. Aan de andere kant, ik moet zorgen dat ze me niet als een jonkie zien. Sowieso is het maar de vraag of ze bij het casino zitten te wachten op iemand die net achttien is en nul horeca-ervaring heeft. Het is al een wonder dat ze me hebben uitgenodigd. De reactietermijn van de vacature was eigenlijk al verlopen, maar ze hebben me er nog net tussen weten te proppen.

Ik stift mijn lippen alsnog rood en sta op.

Achter in mijn kast staan de pumps die ik op een schoolfeest had gedragen en die ik na tien minuten alweer uit had gedaan. De rest van de avond liep ik de gaten in mijn panty, maar alles beter dan die afgeknelde tenen. Even twijfel ik, maar dan pak ik ze. Ik hoef niet te dansen tijdens mijn sollicitatiegesprek, lijkt me.

Ik check mijn mobiel. Shit, het is drie uur geweest. Godzijdank heb ik Sem al geholpen met plassen. Dat kost altijd veel tijd. Hij kan weliswaar een of twee stappen lopen, maar ik moet hem goed ondersteunen en het is zwaar om hem daarna weer in zijn rolstoel te helpen. Alleen nog wat te drinken voor hem klaarzetten. Dat laatste uurtje totdat mama thuiskomt, redt hij zich wel. Mag ook wel, met zijn veertien jaar.

Met mijn pumps in mijn hand loop ik de gang in, waar ik mijn voeten er met moeite in wring. Ik kom overeind en werp een blik in de lange spiegel. Het groene zomerjurkje dat ik pas één keer heb gedragen staat best goed. Ik pak mijn colbert van de kapstok en trek het aan.

‘Hoi, ik ben Luca,’ zeg ik, terwijl ik een denkbeeldige hand schud. My god, die lach is echt dom. Ik moet serieus zorgen dat ik een beetje normaal overkom. In het casino hebben ze niks aan een giechelend meisje en ik ben tenslotte volwassen. ‘Gedraag je dan ook zo, Luca, anders verkloot je het bij voorbaat.’ Ik maak een kotsbeweging naar mijn spiegelbeeld.

‘Ik moet gaan, Sem!’ Ik zwaai de deur van de woonkamer open en dan zie ik hem.

Mijn broertje ligt op zijn buik op de grond, met zijn hoofd opzij gedraaid. Zijn ogen zijn zo ver weggedraaid dat ik alleen maar oogwit zie. Uit zijn mond komt een mengsel van bloed en spuug. Zijn armen en benen maken schokkende bewegingen, mijn eigen voeten blijven aan de drempel plakken. Een meter naar rechts staat zijn rolstoel.

‘Sem! What the fuck.’ Ik kom in beweging, laat me op mijn knieën vallen en grijp zijn bovenarm vast. Mijn andere hand leg ik op zijn voorhoofd. ‘Sem, zeg iets.’ Mijn stem schiet de hoogte in.

Hij reageert niet. Het enige wat ik hoor, is een rochelend geluid uit zijn keel. Komt dat door dat bloed? Hoelang ligt hij hier al? O nee, dat was dus die dreun! Ik krijg het warm en er ontsnapt een snik uit mijn mond. Stikt hij? Ligt hij hier dood te gaan?

Ik grijp in de zak van mijn colbert naar mijn mobiel, tik 112 in en zet hem op luidspreker. Sem schokt nog steeds en ademt raar.

‘Goedemiddag, alarmcentrale. Wat hebt u nodig, politie, brandweer of ambulance?’

‘Ambulance, snel alstublieft, er is iets vreselijk mis met mijn broertje!’

‘Blijf aan de lijn, ik zet de melding door. Niet ophangen.’

Stilte. Mijn hand trilt.

‘Goedemiddag, wat is er aan de hand?’

‘Mijn broertje, hij spuugt bloed en zijn lijf schokt. Dit gaat helemaal fout!’

‘Wat is je adres?’

Ik noem straat, huisnummer en plaats. ‘Schiet op, alstublieft!’

‘Kun je contact met hem maken?’

Ik schud ‘nee’ en kan mijn tranen niet langer tegenhouden.

2.

Ik zit op een harde plastic stoel in een witte kamer die verder leeg is. Voor de zoveelste keer open ik TikTok. Ik bekijk een kattenfilmpje, en nog een, maar klik het dan weer weg.

Sem is niet dood. Hij ligt in de behandelkamer hiernaast. Volgens de ambulancemensen had hij een zware epileptische aanval. Niet dodelijk, maar wel risicovol. Daarom besloten ze om hem mee te nemen voor verder onderzoek. Natuurlijk ging ik mee. Ik kon mijn broertje toch niet alleen laten gaan?

Nadat we de straat uit waren gereden, gingen de sirenes en het zwaailicht aan. Het had me altijd cool geleken om een keer mee te mogen met een ambulance, maar dit was niet wat ik bedoelde.

Onderweg belde ik mama, maar ik kreeg haar niet te pakken. Ze belde terug toen we al bijna bij het ziekenhuis waren.

Ook al had de verpleegkundige gezegd dat Sem er wel weer bovenop zou komen, toch maakte ik me zorgen. En daarbij voelde het als falen. Ik had meteen moeten checken toen ik die dreun hoorde.

Volgens de ambulancebroeder had mijn broertje geen bloed uit zijn longen gespuugd, maar had hij met zijn tanden zijn tong stukgebeten, doordat zijn kaken tijdens de aanval op elkaar klemden.

‘Een tong bloedt snel en veel, maar geneest ook zo weer,’ had hij gezegd.

Ik drukte mijn eigen tanden hard in mijn tong, totdat het zo’n pijn deed dat ik niet verder durfde te gaan. Straks beet ik er echt een stuk vanaf.

Nu ik weet dat Sem in goede handen is, verdwijnt mijn bezorgdheid langzaam. Wat ook helpt, is dat hij net voor het onderzoek zijn hand opstak en glimlachte zoals alleen hij dat kan.

Toch voel ik me niet echt ontspannen. Er iets anders in de plaats gekomen van mijn bezorgdheid. Ik merk dat ik geïrriteerd ben, al voel ik me daar direct weer schuldig over. Ik heb mijn sollicitatiegesprek gemist en dit was mijn enige kans. Alle gesprekken vinden vanmiddag plaats.

Voor de derde keer bel ik het nummer van de manager, maar die neemt nog steeds niet op. Logisch, die is natuurlijk alweer met de volgende kandidaat in gesprek.

Mijn blik gaat naar mijn voeten. De pumps knellen. Ik wurm mijn tenen achter de hiel van mijn voet en schop mijn rechterpump uit. Twee meter verder blijft hij liggen.

Net als ik probeer de andere pump uit te doen, hoor ik het geluid van tikkende hakken op het zeil. Ik sta op, op een blote voet en een schoen, en strompel naar de gang.

Een smalle gestalte komt mijn kant op. Donkere krullen wippen op en neer op het ritme van haar snelle stappen. Mama!

Heel even ben ik blij als een meisje van vijf dat haar moeder weer ziet na een lange schooldag. Mama heeft tranen in haar ogen en valt me in de armen.

‘Ach Luca toch, ik ben me kapot geschrokken. Jij vast ook. Dat hij dit er nu ook nog bij moest krijgen. Waar is hij?’ Nog voordat ik me tegen haar aan heb kunnen vlijen, laat ze me alweer los en loopt door.

‘Tweede deur rechts.’ Mijn hand maakt een flauwe beweging naar voren, maar mama heeft de deur al opengetrokken en stapt naar binnen. Ik blijf staan, met mijn armen langs mijn lijf. Een paar seconden. Dan duw ik met mijn tenen mijn andere pump uit en schop hem keihard tegen de muur.

3.

Woensdag

‘Hey, maat!’ Ik loop de keuken in, waar Sem aan tafel zit. Met zijn verkrampte handen pakt hij zijn beker vast en slurpt de inhoud naar binnen. ‘Blijf je vandaag wel in je stoel zitten?’

Sem lacht met een flinke uithaal. Ik noem het altijd zijn paardenlach en als ik dat zeg, giert hij nog harder.

‘Het is maar goed dat ik per ambulance werd afgevoerd, want zo’n excuus moesten ze wel geloven bij het casino,’ zegt hij met een grijns op zijn gezicht.

Ik schiet in de lach. ‘Als jij niet was afgevoerd, was ik sowieso op tijd geweest voor mijn sollicitatie, slimmerd.’

Ik neem snel een hapje van mijn krentenbol, waarbij ik probeer om mijn gestifte lippen niet te raken. Een gevoel van opwinding borrelt in mijn buik. Ik ben zo blij dat ik straks toch op gesprek mag.

Gisteren rond half zes belde Tjeerd, de manager van het casino, terug. Hij had alle begrip voor de situatie. Op dat moment waren we nog in het ziekenhuis en stonden we op het punt om naar huis te gaan. Sem was onderzocht en hoefde niet te blijven. Wel moet hij terugkomen voor verdere onderzoeken. En hij krijgt medicijnen om te voorkomen dat hij binnenkort weer ligt te stuiptrekken. Zelf weet hij er niks meer van. Het enige wat hem eraan herinnert, is zijn kapotte tong.

‘Ik ga!’ roep ik bij de voordeur.

‘Succes!’ klinkt het uit de woonkamer. Mama is vandaag thuisgebleven van haar werk. Normaal gaat Sem elke dag naar een speciale school, maar dat vond ze te snel na wat er is gebeurd.

In mijn hoofd dringt zich de vraag op waarom mama niet ook standaard op dinsdagmiddag thuis kan zijn. Eerlijk gezegd ben ik er onderhand klaar mee om elke dinsdag beschikbaar te moeten zijn voor Sem. Los van alle andere keren dat ze mijn hulp inschakelt.

Toch zeg ik het niet. Mama staat er alleen voor en Sem kan er überhaupt niks aan doen.

Daarbij ben ik allang blij dat ze mijn werktijden bij het casino nu wel oké vindt. Daar begon ze meteen over toen ik de vacature aan haar liet zien.

‘Maar wat nu als je tot laat moet werken? Hoe kom je dan thuis? Je gaat toch niet in je eentje over straat?’

Ik herinnerde haar eraan dat ik achttien ben en dat we in een dorp van niks wonen. Het casino ligt net buiten de bebouwde kom. Het is om precies te zijn acht minuten fietsen, over een doorgaande weg die altijd druk is en goed verlicht is.

Toen zweeg ze. Een tactiek die ze vaker toepast als ze het ergens niet mee eens is.

In de gang twijfel ik even, maar pak dan toch mijn zwarte suède gympen in plaats van die martelpumps.

Als ik door de schuifdeuren over het rode tapijt loop, voel ik dat mijn handpalmen vochtig zijn. De hal waar ik doorheen loop is breed. Aan de rechterkant staan pilaren met grote bloemstukken erop. Aan het eind van de gang zie ik gesloten, dubbele deuren.

Het is voor het eerst dat ik in een casino ben. Verboden terrein voor onder de achttien en dus voor mij ook pas sinds drie weken legaal. Dit vakantiebaantje, dat ik op Instagram zag langskomen, leek me meteen al vet. Achter de bar staan, drankjes rondbrengen en pas ’s middags beginnen. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ze me hier zouden willen hebben.

Een vrouw van in de veertig komt naar me toe lopen. Strakke kokerrok, nette blouse, hoge hakken. Ik voel me ineens superlomp op mijn gympen en kijk haar recht aan, in de hoop dat haar ogen niet naar mijn voeten gaan.

‘Luca! Toch?’ Ze maakt een wenkend gebaar en draait zich om voordat ik kan antwoorden.

‘Klopt,’ zeg ik en ik volg haar naar een kantoortje aan de rechterkant.

Vanachter de dubbele deuren klinkt geroezemoes. Dat moet de speelhal zijn.

4.

‘Ik doe het gesprek. Tjeerd moest onverwacht de deur uit,’ zegt de vrouw, die zich net heeft voorgesteld als Manon. Ze kijkt nogal serieus. ‘Ik heb weinig tijd, dus ik begin maar meteen. Zoals je hebt kunnen lezen, hebben we extra krachten nodig in de zomerperiode. Per 1 september stopt dat, maar dan kun je eventueel op invalbasis blijven werken.’

‘Ik ben de hele zomer beschikbaar,’ zeg ik. ‘Mijn studie verpleegkunde start begin september, dus dat past perfect.’

Manon tikt iets in op haar tablet. ‘Je hebt kunnen lezen wat het takenpakket is,’ vervolgt ze. ‘Heb je eerder in de horeca gewerkt? Dat kon ik niet opmaken uit je mail.’

‘Nee, dat niet, maar ik heb wel eens geserveerd op een familiefeestje.’

Manon knikt bedachtzaam. Mijn antwoord echoot in mijn hoofd en klinkt ineens ontzettend knullig. Ik ga verzitten.