Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?

Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284/W082201

Bisac YAF062000 / YAF058210

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXII Tekst: Jowi Schmitz

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

jowischmitz.nl

1.

Een diepe, rafelige snee in zijn zij, bloed dat eruit gutst. Matteo zit met half dichtgeknepen ogen naar zijn vader te kijken. Bijna onvoorstelbaar, zo’n wond bij die keurige man die met afgemeten hapjes zijn ontbijt uit een kom lepelt. Matteo richt zijn blik op het raam. Niemand op straat. Logisch, want hij woont in de saaiste buitenwijk van Nederland. Misschien moet hij een kogel door zijn eigen hoofd verzinnen. Dat er een indringer opduikt die meteen op zijn vader begint te schieten en dan dus mist. Of raak schiet, het is maar hoe je het bekijkt.

‘Moet jij niet al bijna weg?’ Zijn vader kijkt op.

Matteo schudt beslist zijn hoofd. ‘De bus gaat over een uur pas, maar dat maakt niet uit. Want ik ga niet op kamp, het is een rotklas. Ik blijf hier om, uh… huiswerk te maken.’ Stom, te veel details, hij had naar boven moeten gaan toen het nog kon. Nu zit hij aan een verhoor vast.

Zijn vader veegt met precieze bewegingen zijn niet-vieze mondhoeken schoon. Iedere ochtend maakt hij voor zichzelf vijf scheppen yoghurt klaar, bedekt met vier scheppen granola. Hij kauwt er heel zorgvuldig op. Die yoghurt zou ook tegen het behang kunnen spetteren, wit met bloed, bizarre strepen op de muur… Matteo kijkt weg. Buiten breekt de zon door, er zit lente in de lucht.

‘Maar die twee dan, Jimmy en hoe heet ze, daar speel je toch mee?’ Zijn vader gaat er niet over ophouden, dat is duidelijk.

Matteo checkt of hij berichten heeft. Die heeft hij nooit, alleen pushberichten van spelletjes.

‘Je hebt vrienden om mee te spelen, toch?’ De stem van zijn vader klinkt al strenger. Op zijn werk wordt hij wel ‘de IJzeren Rechter’ genoemd. Valentijn de Meester, de IJzeren Rechter van Nederland. Blijkbaar weet de rechter niet dat ‘spelen’ stopt na je twaalfde.

‘Nou?’ Zijn vader is gaan staan, lege kom in de hand.

‘Ik ga niet,’ zegt Matteo nors.

Zijn vader loopt met stramme passen naar de keuken. ‘Als rechter luister je zorgvuldig,’ zei hij laatst in een interview. ‘En je kiest geen partij.’

Nou, daar weet Matteo alles van. Het betekent dat de zoon kan zeggen wat hij wil en dat zijn vader daarna alsnog bepaalt wat er gebeurt.

Zijn vader komt terug uit de keuken, koffiebeker in zijn hand. ‘Ik wil dat je gaat, Matteo.’

Dit is mijn leven, denkt Matteo. Deze man is ‘thuis’ en op school wacht de hel die ‘de klas’ heet.

‘Stuur maar een gerechtelijk bevel.’ Matteo rent de trap op naar zijn kamer.

2.

In zijn kamer trekt Matteo al zijn tekenblokken onder het bed vandaan. Als zijn vader nou straks gewoon vertrekt naar de rechtbank, dan heeft hij de dag voor zichzelf.

Matteo gaat op zijn buik liggen tekenen. Hij maakt eerst zijn oude tekening af: Jimmy en Mirjam in een enorme plas bloed. Vijf maanden zijn ze vrienden geweest met z’n drieën. Matteo kon zijn geluk niet op. Vrienden! Voor even hoorde hij ergens bij. Toen werden Jimmy en Mirjam opeens verliefd op elkaar en lieten ze hem stikken. Sindsdien heeft hij ze al op heel veel gruwelijke manieren de dood in gestuurd.

Matteo staat er zelf ook wel honderd keer in, in alle 28 tekenblokken die hij tot nu toe vol tekende. Gewurgd, in stukken gesneden, door een bus overreden. Die bus is goed gelukt, je ziet nog net zijn voeten aan de ene kant, zijn hoofd met uitpuilende ogen aan de andere kant. Bloederig, extreem en een beetje grappig, dat is wat hij zoekt. Want als de tekening heel erg is, zou het echte leven net iets minder erg moeten zijn.

Niemand mag weten dat hij tekent. Tekenen is voor watjes. Sowieso: alles wat creatief is, vindt zijn klas stom. Je moet rijk willen worden. Of beroemd. Niet iets sufs als ‘tekenaar’. Dat is niet eens een beroep. Als zijn klasgenoten erachter komen dat hij tekent, noemen ze hem vast meteen ‘Tekentrut’ of zoiets. Of nee: TekenTubby. Of gewoon nog steeds: Freak.

Matteo zet heel precies een zwart lijntje op het papier. Mirjam en Jimmy bestaan alleen nog maar uit stukjes ledematen, want ze zijn samen op een bom getrapt. Matteo tekent zichzelf ernaast, alleen zijn afgescheurde hoofd, mond opengesperd van gestolde ontzetting.

Er is altijd een moment dat hij zó in zijn tekening opgaat dat hij niet meer nadenkt. Dan is hij even later verbaasd als hij ziet wat het is geworden. Dat is de flow die hij zoekt. Pijnlijnen. Zo noemt hij zijn tekenlijnen bij zichzelf. Pijnlijnen.

‘Zoon.’ Hij heeft zijn vader niet eens de trap op horen komen! Normaal hoor je dat gebonk vanaf de eerste stap. Nu staat hij opeens in zijn kamer. Matteo wil snel nog zijn tekenblokken verstoppen, maar zijn vader is sneller, razendsnel zelfs voor zo’n oude man. Hij pakt het blok dat voor Matteo ligt, gaat ermee op het bed zitten en begint erin te bladeren.

Matteo zit als versteend op de grond. Dit gebeurt niet echt. Dit kan niet, tot nu toe heeft hij alles geheim kunnen houden. Straks vindt zijn vader zichzelf, gevierendeeld, overreden, vermorzeld in een hakselaar, alleen nog herkenbaar aan zijn puntige lakschoenen.

Hij is betrapt. Hij is erbij. Matteo ziet de kop in de krant al voor zich: Jongen (15) tekent gruwelijke dood van alle mensen die hij kent. Verbijsterde vader geeft hem rest van zijn leven huisarrest. Beetje lange kop misschien, maar vast de waarheid.

Huisarrest. Matteo moet maken dat hij wegkomt, nu zijn vader alleen nog maar één blok heeft gezien. Te laat. Met een snelle beweging grijpt zijn vader de andere tekenblokken. Nu haat Matteo zichzelf nog meer; hij had ze weg moeten moffelen, daar had hij nog tijd voor gehad. Matteo de TekenSukkel.

Daar liggen ze dan. Alle vol getekende gruwelboeken, in een bak op zijn vaders schoot. Zijn vader is op het bed gaan zitten. Die gaat nu alle blokken een voor een bestuderen. Met de grondigheid die bij rechters hoort. Bewijs. Matteo-is-gek-bewijs. Zelfs Matteo’s moeder komt erin voor, haar gezicht overgetekend van de vage foto’s die ze soms stuurt.

Matteo moet hier weg. Dat is duidelijk. Dit was zijn grote geheim. Waar kan hij heen? Volgens zijn wekker duurt het nog een half uur voor de bus naar het schoolkamp vertrekt. Wat is erger: de blik van zijn vader die over zijn diepste geheimen glijdt of een bus vol stinkende pubers die hem haten?

Geen moeilijke keuze. Matteo springt overeind.

Zijn vader kijkt op. ‘Wat ga je doen?’

‘Naar kamp natuurlijk, en als ik terugkom doe ik wel huisarrest.’ Hij zegt het en opeens – alsof er een lampje aangaat in zijn hoofd – is er een plan. Beetje vaag nog, maar aantrekkelijk. Hij kan maar beter wat meer spullen pakken. Matteo loopt snel naar zijn kledingkast, onderin ligt zijn slaapzak met daarnaast zijn groene superlichtgewicht-tentje. Wat heeft hij nog meer nodig? Opinel zakmes, zaklamp. En… zijn tekenspullen. Zijn tekenblok en wat stiften. Maar die liggen allemaal op het bed, en daar zit zijn vader. Mooi dat hij daar niet in de buurt komt.

De IJzeren Rechter, met zijn ernstigste gezicht, schraapt zijn keel. ‘Hier moeten we een oplossing voor zoeken, zoon. Ik ga iemand vinden met wie je kunt praten.’

‘Geen huisarrest?’ Matteo is er een beetje verbaasd over.

‘Nou…’ Zijn vader neemt de tijd voor zijn antwoord. ‘Dit,’ zegt hij dan en hij maakt een gebaar naar het tekenblok, ‘is wel iets ernstiger dan wat je tot nu toe hebt uitgespookt. Al die onderdrukte woede. Je hebt iemand nodig. Een therapeut. Ik ga een goeie voor je zoeken. Een hele goeie. Misschien moeten we wel een interne plek overwegen.’

Toe maar. Meteen intern. Daarmee bedoelt zijn vader wegstoppen in een gekkenhuis, toch? No way.

‘Tuurlijk,’ zegt Matteo alleen maar, terwijl hij zijn tas dichtritst. Eerste stap: psychiater. Tweede stap: gesticht. Tuurlijk pap, wat jij wilt.

‘Tuurlijk,’ zegt hij nog eens. ‘Maar nu ga ik weg.’

3.

PIEIEIEPPPPP. Het geluid van de microfoon zingt rond in de toerbus. Alle meisjes gillen uitgelaten.

Meneer De Greve probeert het nog eens, tikt op de microfoon. Weer een piep. ‘Jongens en meisjes. Effe dimmen nou.’

‘Jaaaaa!’ doet de bus.

‘Zoals jullie allemaal weten gaan we op zomerkamp naar Park De Hoge Veluwe.’

‘GAHAAAP!’ brult de bus.

‘Nee, leuheuk,’ doet meneer De Greve, zijn adem sist in de microfoon. ‘Het laatste stukje ongerepte natuur van Nederland!’

‘Slapen de jongens bij de meisjes, meneer?’ Dat is Joshua, de bijdehandste van de klas. ‘Samen slapen is toch ook onderdeel van de ongerepte natuur?’

Alle meisjes en sommige jongens beginnen gillerig te lachen.

Matteo heeft zich ergens in het midden van de bus verstopt, zo ver mogelijk onderuitgezakt. Hij moet nog even schakelen. Het ene moment was hij thuis en verheugde hij zich op vier dagen ongestoord tekenen, en zijn vader ontwijken natuurlijk. Nu zit hij opeens in de bus op weg naar de Veluwe. Echt een wonder dat zijn vader hem alsnog naar het kamp heeft laten gaan.

‘Als je terugkomt ga je met iemand praten,’ had hij nog een keer gezegd voor Matteo wegfietste.

Het besef dat zijn vader zijn tekeningen heeft ontdekt, geeft Matteo een gevoel van schaamte en woede tegelijk. Alsof zijn vader zonder toestemming in zijn hoofd heeft gekeken. In het rotte, rare hoofd van Matteo de Meester. Hij heeft op dit moment erg veel zin om met dat rotte hoofd van hem tegen de ruit te slaan, in een stevig ritme. Bonk-bonk-bonk. En anders de kop van Joshua, tot het bloed eruit druipt. O, dat zou hij willen tekenen. Tot in detail.

‘Het is mooi weer vandaag,’ hoort hij meneer De Greve babbelen. ‘Uitzonderlijk warm zelfs voor de tijd van het jaar. Dus we hebben geluk, jongens en meisjes.’

‘Warm, lekkerrr,’ doet de bus.

Op zijn telefoon bestudeert Matteo de kaart van de Veluwe. Hij moet hem in zijn hoofd prenten, want die telefoon gaat hij straks natuurlijk uitzetten en begraven. Zonder gps-signaal is hij onvindbaar.

De Veluwe is groter dan hij had gedacht, ziet hij op het kaartje. Het natuurgebied strekt zich ver uit, om dorpen heen, met uitlopers alle kanten op, zonder heldere grenzen. Duizend vierkante kilometer. Daar moet één jongen toch in kunnen verdwijnen?

‘Ik heb een potje met vet, al op de taaafel gezet,’ brult de klas. Zelfs meneer De Greve doet mee.

Pof. Matteo schrikt op. Het is een leeg plastic flesje tegen zijn achterhoofd. Hij hoort Joshua joelen. Matteo pakt het flesje en gooit het terug. Nog meer gejoel.

Hij kijkt weer naar de kaart op zijn telefoon. Overleven op de Veluwe. Hij kan zich er nog niet zo veel bij voorstellen. Zijn er openbare wc’s? Is er water op parkeerplaatsen? Of moet hij dat gaan stelen bij een camping? Geld heeft hij nauwelijks, in zijn zak zit een mueslireep, hij heeft een paar boterhammen in zijn tas. Maar het komt goed, stelt hij zichzelf gerust. Dit is de moderne tijd, mensen verhongeren tegenwoordig niet meer, zeker niet als ze jong en sterk zijn.

Matteo kijkt op als de klas opeens hard begint te lachen.

‘Matteo natuurlijk!’

Blijkbaar is er tussen het zingen door een grap over hem gemaakt. Hij steekt zijn hand op en doet net of hij meelacht. Dat wil een klas graag, dat zelfs het slachtoffer doet alsof hij erbij hoort.

‘Kom kom, jongens,’ doet meneer De Greve.

De klas lacht harder.

Matteo is de sukkel, het buitenbeentje, de driftkop. De woede en het ongemakkelijke gevoel dat hij er niet bij hoort, weet hij alleen met tekeningen te bezweren. Dus misschien wordt het wel beter als hij écht verdwijnt. Hij staat op het punt om dat te gaan ontdekken. Hij heeft zijn tent, zijn slaapzak, dát was het inzicht daarnet bij zijn vader met de tekenblokken op schoot: het wordt lente, hij kan gaan waar hij wil. Als hij maar zorgt dat hij onzichtbaar is.

In de stoelen helemaal voor in de bus kan Matteo de achterhoofden van Jimmy en Mirjam zien, dicht bij elkaar. Ze lachen in ieder geval niet mee, maar ze kijken ook niet naar hem. De rotzakken. Mirjam is het enige meisje dat ooit naar hem geglimlacht heeft. Hij mist die blik van haar. Die ene blik, waarvan Matteo dacht dat ze hem speciaal voor hem bewaarde. Nu kijkt ze zo naar Jimmy.

‘Ik heb een potje potje potje potje ve-he-het al op de tafel…’ De klas weet niet van ophouden. ‘Dat is het twaalfde couplet, ik heb een pótje met vet…’