In de serie Horrorland zijn verschenen:

Het poppenhuis

Verdronken

Ik zal je vinden

Kamer 333

Duisternis

Ik kom je halen

Bloedhond

Voor Azara, die me leert om de schoonheid in elk vreemd wezen te zien, zelfs in mijzelf

Colofon

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe boeken en ander nieuws over de serie Horrorland? Volg dan @horrorland_kluitman op Instagram.

Nur 283/W062201

Bisac JUV018000

© MMXXII Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXI Tekst: Christopher Krovatin

Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY10012, USA.

Oorspronkelijke titel: Red Rover

Nederlandse vertaling: Jet Zegers & Mylène Delfos

Omslagontwerp: Mike Heath | Magnus Creative en Keirsten Geise

Nederlandse belettering: Studio L.E.O.

© Omslagbeeld: Shutterstock

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

1

Weerloos

‘Er is wat met die hond,’ zei Katie.

Amy stopte met tekenen en keek op van haar iPad. Vanaf het moment dat pap van de snelweg af was gegaan om een ongeluk een paar kilometer verderop te omzeilen, had ze geprobeerd haar kleine zusje te negeren. De hele terugreis van hun weekendje aan de kust was het al druk op de weg geweest, en dat ongeluk maakte het er niet beter op.

Katie was begonnen alles te benoemen wat ze passeerden, vooral om haar eigen stem te horen: ‘Kijk, een motel.’ ‘En ze hebben een zwembad.’ ‘Iemand heeft een pizzadoos uit het raam gegooid.’ ‘Er staat een lelijk woord op dat stopbord.’ Tot nu toe was het Amy aardig gelukt om zich niets van haar aan te trekken. Ze had geconcentreerd ideeën zitten uitdenken voor haar werkstuk voor de wetenschapsexpo.

Maar nu had Katie Amy’s aandacht gewekt. Ze had een zwak voor honden.

‘Wat dan?’ vroeg Amy.

Voor een zesjarige kon Katie een behoorlijk ernstig gezichtje trekken; ze fronste haar wenkbrauwen en perste haar lippen samen tot een dun lijntje. Ze wees uit het raam en Amy volgde haar vinger naar de donkere gedaante die bij het gaashek zat.

Eerst wist Amy niet goed wat ze zag. Toen kroop er een koude tinteling langs haar nek omhoog.

‘Pap, stop,’ zei ze.

Via de achteruitkijkspiegel wierp haar vader een snelle blik op haar. ‘Amy, hoe vaak heb ik je niet gezegd te plassen voor we gaan rijden?’

‘Ze hebben wat met zijn ogen gedaan!’ riep ze uit, harder dan ze van plan was.

Pap fronste zijn wenkbrauwen en eindelijk keken mam en hij uit het raam. ‘Ik geef het op,’ mompelde hij en hij verraste Amy door de auto naar de berm te sturen.

‘Pas op!’ riep mam, maar Amy was de auto al uit. Ze rende zo goed en zo kwaad als het ging door het kniehoge gras langs de weg. Hoe dichter ze bij de hond kwam, hoe meer ze zag en hoe misselijker ze werd. Toen ze bij het hek kwam waar hij aan vast was gebonden en bij het dier neerknielde, ontsnapte haar een snik. Ze kon elk moment in huilen uitbarsten.

Het was een Duitse herder met een zwarte vacht die glansde als vers gelegd asfalt. Een roestige ketting zat strak om zijn nek gedraaid en was met een hangslot vastgezet; met een ander slot was de provisorische riem bevestigd aan een stuk gaas van het hek dat niet echt een functie leek te hebben. De hond was met een vuile lap geblinddoekt en om zijn snuit zat een dik stuk ducttape gewikkeld die zijn bek stevig dichthield.

‘Arm diertje,’ stamelde Amy. Ze stak haar arm uit en aaide de hond in zijn nek; ze had eigenlijk verwacht dat hij terug zou deinzen, maar de herder liet zich aaien en jammerde zachtjes.

Achter haar hoorde ze mam, pap en Katie aan komen lopen.

Mam maakte een geluid in haar keel. ‘Mijn god… Wat verschrikkelijk. Kijk nu toch, Mitch. Hoe kan iemand dit een weerloos dier aandoen?’

‘Vreselijk, ja,’ zei pap, wat hij snel liet volgen door: ‘Amy, blijf van die hond af. Misschien is hij wel ziek.’

Daar had Amy nog niet aan gedacht. In haar hoofd was ze al druk bezig een oplossing te bedenken. Stukje bij beetje, stap voor stap, werkte ze het probleem, de opties en het antwoord uit. ‘We hebben water nodig. Om het plakband los te maken.’ Ze keek achterom naar Katie, die knikte en terug naar de auto draafde.

‘Ho, wacht even,’ zei pap. ‘We weten niet wiens hond dit is. Misschien is iemand wel naar hem op zoek.’

‘Ze hebben zijn bek dichtgeplakt, pap,’ hielp Amy hem herinneren.

‘Ja, maar dan nog…’ Voor hij zijn zin had afgemaakt, was Katie alweer terug met de fles water uit de tas met eten voor onderweg.

Amy suste de hond terwijl ze achter zijn kop reikte om de blinddoek los te knopen. De lap was zo strak aangetrokken dat het wel pijn moest doen, dus Amy’s vingers gingen voorzichtig te werk. Ze merkte dat de Duitse herder geen krimp gaf toen ze eindelijk de stof van zijn kop trok. Het arme beest moest heel wat hebben meegemaakt.

Amy zag dat de ogen van de hond glansden, nu de blinddoek af was. Ze vond dat hij er bang en verloren uitzag en vroeg zich af hoe hij hier terecht was gekomen.

Zijn snuit was lastiger te bevrijden, omdat de tape er helemaal omheen gedraaid zat. Amy pakte de fles en druppelde water op zijn vacht in een poging de lijm los te weken. Toen pakte haar vader zijn Zwitserse zakmes en knipte met het piepkleine schaartje de tape door op de plek waar de bek van de herder zat dichtgeplakt. Daarna goten ze nog meer water over de neus en kin van de hond en kon Amy de rest van het plakband wegtrekken. Ze dacht dat het wel een traumatische ervaring moest zijn, maar ze hadden de hond in elk geval bevrijd.

Zodra ze het laatste stuk tape wegtrokken, blafte de hond en likte Amy in het gezicht. Ze moest lachen en huilde er aan het eind ook een beetje bij, zo blij als ze was dat ze de hond los hadden, maar ook zo verdrietig omdat iemand zo’n lief, mooi dier zo aan zijn lot had overgelaten. De herder rukte aan zijn ketting, likte Amy’s hand en kwispelde opgewonden. Katie deed een stap in zijn richting en zodra ze binnen zijn bereik was, overstelpte het dier het gezicht van het kleine meisje met hondenzoenen, wat haar aan het giechelen maakte. Ze sloeg haar armen om zijn nek.

‘Nou, goed,’ zei pap terwijl hij door zijn glimlach heen streng probeerde te kijken, ‘dat was heel lief van je, Amy. Maar nu zijn snuit vrij is, kunnen we het verder aan het asiel overlaten.’

‘Pap!’ reageerde Amy als door een wesp gestoken en ze krabbelde op. Hoe konden ze dat arme dier hier achterlaten? ‘We moeten hem ergens heen brengen. Hij kan hier wel doodgaan!’

‘We kunnen hem niet zomaar meenemen, Amy. Hij zit vast aan dat hek,’ zei pap.

‘Zit er geen betonschaar bij je noodgereedschap?’ vroeg mam.

Pap rolde met zijn ogen. ‘Bedankt, Patricia. Daar heb ik wat aan.’

‘Ik wil het hondje redden,’ zei Katie en ze kriebelde de herder over zijn snuit. ‘Toe, papa. Alsjeblieft?’

Amy vouwde haar armen over elkaar en staarde haar vader afwachtend aan.

Nee zeggen tegen Amy was één ding, maar als ook Katie in het spel kwam, wist hij dat hij de strijd zou verliezen. Met opengesperde neusgaten staarde pap terug, en gooide uiteindelijk zijn armen in de lucht. ‘Vooruit dan maar. Eén moment.’

Amy knielde naast de herder en kriebelde in zijn nek. De hond hijgde en keek van Katie naar Amy met zijn tong uit zijn bek. Wat een brave hond, dacht Amy. Sterk ook, en dapper. Hij had niet eens gepiept toen ze een pluk haar uit zijn vacht had getrokken. Wat best gek was. Misschien had hij ooit een gehoorzaamheidstraining gehad of had hij vaker plakband op zijn snuit gehad. Of misschien was hij gewoon blij dat iemand zoals zij voorbij was gekomen en hem had gered.

‘Brave hond, Rover,’ zei Katie met een lachje.

Amy fronste haar voorhoofd. Typisch Katie om de hond een naam te geven voordat Amy daar de kans toe had gekregen. ‘O,’ zei Amy op een toon alsof ze een grapje maakte, maar waar ergernis in doorklonk, ‘dus wij hebben niets over zijn naam te zeggen?’

Katie keek onthutst, alsof ze zelf ook niet wist waar die naam vandaan was gekomen. ‘Ik weet niet,’ zei ze aarzelend. ‘Ziet hij er niet uit als een Rover? Zo moeten we hem noemen. Vind je niet, Rover?’

Amy wilde haar tegenspreken – Katie was het kleintje, dus kreeg ze altijd haar zin, wat niet eerlijk was – maar die naam voelde eigenlijk wel goed. De herder zag er nobel en gehoorzaam uit, echt een trouwe viervoeter. Zo’n klassieke hondennaam paste bij hem.

‘Brave hond, Rover,’ zei Amy. Rover blafte en hijgde naar haar.

Als Amy niet beter had geweten, had ze gedacht dat de hond lachte.

2

Rover

Ze stopten een paar kilometer verderop bij een rustplaats, zo’n betonnen plek met een benzinestation en een wegrestaurant met daartussenin een enorme parkeerplaats en een heleboel picknicktafels. Er zaten nog een stuk of vijf andere families ijsjes en hamburgers te eten. Amy vond ze er allemaal best ruig uitzien; de vaders waren potig, met stoppelbaarden, mouwloze hemden en tatoeages, de moeders keken chagrijnig en snauwden met schelle stem hun kinderen af.

Een mager meisje van ongeveer dezelfde leeftijd als Amy liep langs de auto en staarde haar met gemene ogen aan. Zonder erover na te denken stopte Amy haar iPad in de zak aan de achterkant van haar moeders stoel. Mam voelde de beweging, keek achterom en schonk haar een meelevende glimlach.

‘Niemand zal je hier lastigvallen, Amy,’ zei mam.

‘Weet ik,’ zei Amy, en ze rolde met haar ogen.

‘Als je iemand niet kent, wil dat nog niet zeggen dat die persoon slecht is,’ ging mam verder. ‘Goed en slecht zijn alleen maar etiketten die mensen op anderen plakken.’

Pap wierp een blik op mam en trok een wenkbrauw op. Hij keek om naar Amy, zei geluidloos ‘verstop de iPad’ en knipoogde. Ze glimlachte en knipoogde terug.

Ondertussen zat Katie onbedaarlijk te lachen terwijl ze met Rover speelde. De hond stond achter de achterbank en stak zijn kop over de stoel van de meisjes en likte en snuffelde aan Katie. Ze bleef giechelen en duwde de hond steeds weg, maar Amy kon wel zien dat ze niet erg haar best deed want ze liet Rover steeds winnen zodat hij aan haar oor kon snuffelen en likken.

‘Ik ga eens kijken of ik in de buurt een asiel kan vinden,’ zei pap. ‘Blijven jullie maar hier op de hond passen.’

‘Mogen we met Rover gaan wandelen, pap?’ vroeg Katie.

Pap zuchtte en schudde zijn hoofd. ‘Niet te geloven dat jullie hem al een naam hebben gegeven. Dat wordt straks huilen. Ja, toe maar, ga maar een luchtje met hem scheppen. Ik zal kijken of ik een bak water voor hem kan vinden. Amy, blijf jij hier of ga je mee?’

‘Ik ga mee,’ zei ze. ‘Ik moet toch naar de wc.’

Ze gingen het winkeltje van het pompstation binnen en Amy ging naar de felverlichte toiletten, waar een chemische lucht hing. Toen ze weer buitenkwam, was pap verdwenen. Ze vond hem op een bankje aan de zijkant van het gebouw, voorovergebogen over zijn telefoon. Even geneerde ze zich. Pap belde altijd via de luidspreker omdat volgens hem de telefoon zweterig werd tegen zijn wang, dus hij was zo iemand die altijd hardop in het openbaar gesprekken voerde die iedereen kon horen. Er klonk een klik uit de telefoon. ‘Robins County Dierenopvang,’ klonk een zangerige stem. ‘U spreekt met Becca. Wat kan ik voor u doen?’

‘Hallo, wij hebben een zwerfhond gevonden,’ zei pap. ‘Het ziet ernaar uit dat hij flink mishandeld is. We vroegen ons af of we hem bij u kunnen brengen.’

‘Ach, wat verdrietig,’ kirde de vrouw aan de telefoon. ‘Maar misschien kan hij beter naar een dierenarts, want onze medische voorzieningen zijn beperkt. Wat voor verwondingen heeft hij?’

‘Hij is niet echt gewond,’ zei pap. ‘Ze hadden zijn bek dichtgetapet en een blinddoek voor zijn ogen gebonden. We hebben waarschijnlijk een beetje van zijn vacht uitgetrokken met het verwijderen van de tape. Hij zat met een ketting aan een hek maar die hebben we losgeknipt om hem te bevrijden. We waren bang dat hij daar in zijn eentje van de honger zou omkomen.’

Stilte.

‘Hallo?’ zei pap.

‘Hoe heet die hond?’

Amy voelde de haren op haar armen overeind gaan staan. De stem van de vrouw was zo plotseling veranderd dat het leek alsof iemand anders de telefoon had gepakt. De stem klonk niet meer hoog, maar laag en hees; niet meer vrolijk, maar bijna kwaad.

Pap merkte het ook en keek met een boze blik naar zijn telefoon. ‘De hond had geen naamplaatje en geen halsband. Luister, wij weten niet wie…’

‘Hoe héét die hond?’

Amy deed een stapje achteruit. De vrouw schreeuwde bijna. Paps mond bleef even openhangen.

‘Nou eh… Dat… Mijn dochter heeft hem Rover gedoopt,’ zei pap. ‘Maar dat heeft ze zelf verzonnen…’

Klik. GESPREK BEËINDIGD knipperde op het scherm. Pap ging stomverbaasd rechtop zitten en zag toen eindelijk vanuit zijn ooghoeken Amy staan. Ze keken elkaar verbijsterd aan.

‘Supervreemd, toch?’ zei pap met een lachje.

Amy knikte en probeerde terug te lachen zodat het een vreemd, maar niet een eng moment was. Maar er was iets waardoor ze zich ongemakkelijk voelde. De stem van de vrouw had geklonken zoals grote mensen alleen klonken in een noodsituatie, zoals toen mam vier jaar geleden op hun reis naar Phoenix door een slang was gebeten. Er had angst in die stem geklonken, echte, oprechte angst.

Pap had het kennelijk ook opgemerkt want hij viste een briefje van twintig dollar uit zijn zak en zei: ‘Hier heb je wat geld, haal maar ijs voor ons allemaal.’

Amy pakte het geld aan en liep terug langs de zijkant van het gebouw, maar een lange gestalte versperde haar de weg.

Het was het meisje dat bij de picknicktafels zo vuil naar Amy had gekeken toen ze aan kwamen rijden. Ze was lang en mager, misschien een jaar ouder dan Amy, en ze droeg een afgeknipte broek en een T-shirt met een groot logo.

‘Ik hoorde toevallig dat jij geld hebt voor ijsjes,’ zei het meisje zachtjes.

Plotseling voelde Amy zich klein en hulpeloos. Ze klemde haar hand om paps briefje van twintig en draaide zich om, maar een ander meisje blokkeerde haar pad. Zij was kleiner, maar zag er niet minder vals uit. Amy keerde zich weer naar het lange meisje, dat nu niet meer glimlachte maar grijnsde.

‘Geen probleem, toch?’ zei het lange meisje. ‘Als we alles samen delen is er niets aan de hand. Geef één kik en ik breek je neus. Zo simpel is het.’

Amy kreeg een gevoel alsof haar keel samengeknepen werd. Ze voelde tranen in haar ogen prikken en vervloekte zichzelf omdat ze bijna als een baby ging huilen. Ze wilde dat ze stoerder was, zoals die grote, sterke kinderen van het softbalteam van school die zo’n meisje gewoon opzij zouden duwen. Maar nee, zij was meer een studiebol, een soort nerd bij wie het niet eens in het hoofd opkwam om een stomp uit te delen. En wat had ze nu aan mams goed-en-slecht-zijn-alleen-maar-etiketten-preek? Het beste wat er nu kon gebeuren, was dat ze dat geld zou overhandigen en huilend weg zou lopen als de slappe sukkel die ze was.

Wroeff.

Ze keken alle drie om. Rover zat links van Amy op het asfalt en keek naar het lange meisje. Even was Amy bang dat hij zou bijten. Maar Rover gromde niet en dook ook niet ineen zoals honden doen voordat ze aanvallen. Hij staarde alleen rustig naar het lange meisje en wachtte af.

‘Wat… Wat is er met die hond?’ vroeg het meisje. Amy zag dat ze terug staarde naar Rover met wijd open ogen en trillende lippen. De kleur trok langzaam weg uit haar gezicht en ze stapte weg van Amy en ging met haar rug tegen de muur van de winkel staan.

‘Gaat het?’ vroeg Amy, die plotseling bezorgd was om het meisje. Misschien had ze een of andere levensbedreigende hondenallergie.

Het lange meisje deed haar mond open alsof ze wat wilde zeggen, maar in plaats daarvan boog ze plotseling voorover en kotste op het beton. Meteen begonnen er mensen te gillen en ‘ieuw’ en ‘jakkes’ te roepen, en de ouders van het meisje kwamen aanrennen en vroegen of ze oké was. Het tweede meisje deinsde achteruit en keek alsof ze zou gaan huilen.

Amy rende terug naar mam en Katie.

Rover rende naast haar mee, met nog steeds die lege blik in zijn ogen.

3

De roedelleider

‘Gaat het wel, lieverd?’ vroeg mam. Ze stopte even met het uitladen van de weekendtassen en badlakens vol zand uit de kofferbak, en legde haar hand op Amy’s schouder.

‘Jawel,’ zei Amy en ze glimlachte geforceerd naar haar moeder. Mam lachte terug en leek overtuigd. Amy wilde niet laten blijken hoe aangeslagen ze eigenlijk was; dat zou maar leiden tot een hoop heisa en lange gesprekken over hoe dit soort dingen soms gebeuren. Amy wist dat ze bangelijk was aangelegd – de zolder, slechte cijfers op school… Er was van alles wat haar angst in kon boezemen, dus probeerde ze dit af te doen als iets onbelangrijks.

Toch liet ze het voorval in haar hoofd steeds weer de revue passeren. Er was iets met de blik in de ogen van dat meisje en hoe plotseling ze had moeten overgeven, wat haar dwarszat. Gek genoeg dacht Amy dat het minder eng geweest zou zijn als Rover gewoon naar ze had gegromd.

Rover stond nu met Katie op het gazon. Het meisje klapte in haar handjes en lachte naar de hond, die rustig stond te kijken hoe de auto werd uitgeladen.

‘Katie, raak niet te veel aan hem gehecht,’ riep pap toen hij weer naar buiten kwam. ‘Zodra we een asiel vinden waar ze plek hebben, is die hond vertrokken.’

‘Maar pap, kijk!’ zei Katie. ‘Rover, zit!’ Rover ging zitten. ‘Rover, af!’ De hond ging liggen en hief zijn kop aandachtig naar Katie op. Katie klapte weer opgewonden in haar handjes. ‘Rover, rol om!’ Rover rolde zich op zijn rug en rolde weer terug op zijn buik. ‘Rover, spreek!’ Rover blafte zachtjes.

Of ze wilde of niet, Amy was onder de indruk. Die hond was duidelijk ooit op de een of andere manier getraind.

Zodra ze met haar armen vol tassen en badlakens naar binnen liep, hoorde ze een gekef en het tikken van teennageltjes op de vloer. Voordat Amy ook maar één voet in de hal had gezet, kwam Stormy, hun labradoedel, op haar afgerend en begon verwoed om haar heen te springen.

‘Hallo Stormy, ja, ik zie je, hallo,’ zei ze terwijl ze in de richting van de deur naar de kelder liep. Ze gooide de vuile was de trap af en ging op haar knieën zitten om de hond te knuffelen. Ze kriebelde haar achter haar oren en onder haar kin. ‘Heeft mevrouw Ward goed voor je gezorgd? Ja, hè? Brave hond. Ja, hè?’ De lieve, enthousiaste hond ontweek Amy’s hand en duwde onmiddellijk daarna haar kop er weer onder. Dat vond Amy altijd zo leuk aan haar. Ze deed alsof ze aan haar greep probeerde te ontsnappen, terwijl ze eigenlijk gewoon nog meer gekriebeld wilde worden. Amy vroeg zich af waar Coop en Hutch, hun katten, zich verstopt hadden; grote kans dat ze breeduit op haar kussen lagen of ergens achter de muizen aan zaten.

‘Je vader heeft wel een beetje gelijk,’ zei mam toen ze achter Amy was opgedoken om haar eigen weekendtas met de vakantiewas naar beneden te gooien. ‘Het begint hier al behoorlijk op een dierentuin te lijken. Ik weet niet of we er nog een hond bij kunnen hebben.’

‘Zeg dat maar tegen Katie,’ verzuchtte Amy en ze onderwierp Stormy intussen aan de gebruikelijke behandeling: achterlijf kriebelen, over haar buik aaien, klopjes op haar kop geven, waarbij de hond zogenaamd naar haar hand hapte maar er ook laag kreunend van genoot. ‘Zij is degene die steeds meer aan hem gehecht raakt.’

‘Het is wel een mooie hond,’ zei mam.

‘En we hoeven hem niet eens te trainen,’ voegde Amy er snel aan toe.

‘Aha, dus het is Katie om wie we ons zorgen moeten maken,’ zei mam grijnzend. ‘Leuk geprobeerd, mevrouwtje.’

‘Ik heb niks gezegd,’ zei Amy en ze haalde in een gespeeld onschuldig gebaar haar schouders op. ‘Zou het geen goed idee zijn als we hem konden opvangen? Nadat hij ik weet niet hoelang langs de kant van de weg vastgebonden heeft gezeten, zou het dan niet fijn voor hem zijn om een nacht in een warm huis bij lieve mensen te kunnen zijn?’

Mam probeerde streng te kijken, maar Amy zag dat ze terrein won.

Uiteindelijk schudde Amy’s moeder haar hoofd en zuchtte. ‘Ik snap niet wat voor zieke geest een hond zoiets kan aandoen,’ zei ze. ‘En dan helemaal een hond die zo lief is en zo goed afgericht.’

Amy knikte. Degene die Rover langs de weg had vastgeketend moest wel heel dringend van hem af gewild hebben, want anders gaf je een hond die zo goed luisterde toch niet op. Waarom zou je je tijd verspillen met een hond te leren omrollen als je van plan was hem met zijn bek dichtgetapet achter te laten?

‘Kom maar binnen, jongen!’ Katie leidde Rover aan zijn nekhaar het huis in. Als de hond het al vervelend vond, liet hij dat niet blijken.

‘Rover, ik zal je even voorstellen,’ zei Katie en ze wees naar de plek waar Amy op haar hurken zat. ‘Dit is Stormy, onze andere hond. Ze is heel lief.’

Stormy, die nog op haar rug lag, snoof de lucht op. Amy voelde de hond zo plotseling verstrakken dat ze haar hand geschrokken terugtrok.

Stormy fixeerde haar ogen op Rover en liet een laag gejank uit haar keel ontsnappen. Bij dit geluid kromp Amy ineen; ze had nog nooit zoiets gehoord. Het klonk geforceerd en snerpend, bijna als bestek dat over een bord schraapt. Toen Amy de hond over haar rug probeerde te aaien, trilde elke spier onder haar vacht van spanning. Haar nekharen stonden recht overeind.

Rover stond haar op zijn beurt met zijn tong uit zijn bek rustig te bekijken.

‘Stil maar, Stormy,’ suste Amy. ‘Het is gewoon een ander hondje, hij doet niks…’

Stormy sprong op en begon als een dolle te blaffen, met een paniekerig overslaand geluid. Elke keer dat ze blafte, viel ze uit naar voren om vervolgens weer terug te deinzen. Katie sloeg haar armen om Rovers nek en Amy schoof gealarmeerd door het kabaal bij haar hond vandaan. Stormy had natuurlijk wel eerder tegen andere honden geblaft, maar nog nooit op deze manier. Amy had haar één keer eerder zo horen blaffen en dat was toen ze tijdens een wandeltocht met het gezin op een beer waren gestuit.

Rover deed een stap naar voren en Stormy ging er als een haas vandoor. Het hondenluikje in de keukendeur klonk als het geklapwiek van een enorme vogel toen ze er dwars doorheen de achtertuin in vloog.

‘Wauw!’ riep Katie. ‘Wat bezielt Stormy?’

‘Het komt wel goed, lieverd,’ zei mam. ‘Dat is gewoon alfagedrag, daar kan Stormy niet zo goed tegen.’

‘Wat is al-fa-ge-drag?’ vroeg Katie lettergreep voor lettergreep.

Amy knipperde met haar ogen en hervond zich. ‘Dat is wanneer een hond aan de andere honden om hem heen laat zien dat hij de baas is en zijn territorium claimt,’ zei ze. ‘Rover is groter én een mannetje, dus Stormy zal wel bang voor hem zijn.’

‘Ai,’ zei Katie en ze drukte Rover nog dichter tegen zich aan. ‘Rover probeert toch niet Stormy’s huis af te pakken! Hij heeft gewoon een slaapplaats nodig. Kom maar, Rover, je mag wel op mijn kamer.’

‘Wacht eens even, Katie, we hadden niet gezegd dat…’ Maar mam was nog niet uitgepraat of Katie was al giechelend met Rover de trap op gelopen naar haar slaapkamer.