Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?

Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284/W042201

Bisac YAF062000 / YAF058030 / YAF058170

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXII Tekst: Juultje van den Nieuwenhof

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Novelles van Juultje van den Nieuwenhof:

CTRL-A

Get out

Voor de waarheid, of liever: de dynamiek van harde feiten.

Voor toekomst, verleden, het stuiterende hier en nu. […]

Voor alles altijd bang geweest.

Maar niet voor jou.

Nee. Niet voor jou.

Joost Zwagerman, Voor alles

Ik leun op de metalen wasbak in mijn ‘kamer’. In een inrichting als deze noemen ze het geen cel, maar een kamer. Alsof het iets uitmaakt. De muren op die tien vierkante meter waar ik elke dag vanaf vijf uur naar moet liggen staren, komen toch wel op je af, hoe je het ook noemt.

In de spiegel kijkt een persoon me aan die ik niet herken. Een grauw gezicht, wallen, lege ogen en ingevallen wangen. In niets lijk ik meer op degene die ik vroeger was. Wekenlang heb ik niet eens in de spiegel durven kijken; ik kon mezelf letterlijk en figuurlijk niet meer in de ogen kijken.

Hoe heeft het zover kunnen komen?

Ik staar weer terug in de metalen bak en mijn gedachten gaan naar jaren geleden. Ik zat in de tweede klas en er was een schoolfeest op het Luthercollege. Stoer als we onszelf vonden, gingen we stiekem voor de eerste keer een sigaret roken in de fietsenstalling van de leraren. We troffen twee andere leerlingen die hetzelfde idee hadden. We hadden vrienden kunnen worden, dat weet ik zeker, daar op dat moment.

Ik weet niet meer waar het precies misging tussen ons en die andere twee jongens, maar volgens mij begon het met een minuscule botsing in de kantine bij de snoepautomaat.

‘Kijk uit waar je loopt, asshole!’ zei de een.

‘Fuck you, kijk zelf uit je doppen!’ zei de ander.

Een duw. Nog een duw. Een leraar die tussenbeide kwam. En het zaadje was geplant. Het begin van wat een paar jaar later uiteindelijk het nieuws zou bereiken.

Met ons in de hoofdrol.

VIER MAANDEN GELEDEN

1.

Chav

Ik slaak een diepe zucht en schop tegen een tak aan die voor de enorme oprit ligt. De tak ligt daar als een verlaten souvenir van een tuinman die verder alles spic en span voor elkaar heeft in deze veel te nette buurt. Ik kijk rechts van me de lange, brede straat in. Overal is de kerstversiering in de keurige voortuinen me al aan het aanstaren. In dit gedeelte ben ik nog nauwelijks geweest, ook al woon ik mijn hele leven al in deze stad en is het helemaal niet zo ver bij ons vandaan.

Vroeger zei tante Jayce altijd dat de Bloemenbuurt ons ‘soort’ daar liever niet had. Ik snapte daar niks van toen ik klein was. Bedoelde ze mensen die minder rijk waren? Mensen die minder hadden? Natuurlijk was ik als kind al niet gek; ik kreeg heus wel mee van de volwassenen dat mensen onze wijk niet per se als favoriet op hun lijstje hadden staan. Maar voor mijn gevoel had het allemaal veel erger gekund en was het leven voor mij best eenvoudig.

Op de middelbare school veranderde dat wel. De verschillen tussen ons en de leerlingen uit de ‘goede buurt’ werden duidelijker. Het Luthercollege stond bijna precies tussen de twee wijken in, alsof de school juist daar neergezet was om de verschillen in afkomst nog duidelijker te maken.

En nu sta ik hier in de kou midden in de Rozenbottelstraat, in de ‘chique kakkersbuurt’, me af te vragen of ik hier wel goed aan doe. Aman zou me voor gek verklaren als hij zou weten dat ik hier ben. En hij zou me nooit meer aankijken als hij wist wat ik op het punt sta te doen. ‘Je gaat toch niet buigen voor die gasten?’ zou hij zeggen. ‘Disrespect voor ons betekent levenslang disrespect voor hen.’ Die zin zegt hij al zolang ik hem ken. Disrespect is echt zijn woord, tot enorme ergernis van onze docent Nederlands.

Overal staan Tesla’s en BMW’s op de oprit, alsof het afgesproken is dat dat je auto móét zijn. Als je het waagt om een oude Renault Clio voor de deur te zetten, ben je vast niet welkom als bewoner. Of als bezoeker.

En dan die voortuinen met alle grote kerstbomen met subtiel knipperende lichtjes. Het is misselijkmakend, maar daar denken de mensen die hier wonen vast anders over. Voor hen is het precies zoals het zijn moet in deze tijd van het jaar.

Ik probeer in te schatten hoeveel huizen uit mijn straat zouden passen tussen de villa waar ik voor sta en het eerstvolgende buurhuis, zo veel ruimte is er. Ik kijk mijn ogen uit, maar voel geen enkele vorm van jaloezie. Als je door hier te wonen ook meteen zo’n klootzak moet zijn als die guy die ik dadelijk ga treffen, dan pas ik voor alle geld en luxe.

Kom op, Chav, loop geen tijd te rekken, doe wat je moet doen of ga naar huis, zo simpel is het. Je hebt er lang genoeg over nagedacht. Ik trek mijn hoody verder over mijn hoofd tegen de kou.

Wat moet ik doen als zijn pa opendoet. Of iemand anders? Nogmaals zuig ik een diepe teug lucht naar binnen. Dat zie ik dan wel weer, ik moet nu doorzetten. Ik heb besloten dat ik niet wil zijn zoals ze over me denken en daar moet ik dan ook naar handelen. Laten zien dat het ook anders kan.

Ik voel de gloednieuwe iPhone in mijn kontzak branden alsof hij in de fik staat. In mijn andere zak voel ik het voorwerp dat ik altijd bij me draag. Niet om het daadwerkelijk te gebruiken, ook al overweeg ik het af en toe wel eens, maar als een aandenken aan mijn vader. Ik heb het van hem gekregen een dag voordat ik naar de middelbare school ging.

’s Avonds kwam hij mijn slaapkamer binnen, ik sliep bijna, en hij legde een cadeau op mijn bed. ‘Pak morgenvroeg maar uit,’ had hij gezegd. ‘Nu je naar de grote school gaat, ben jij de man in huis. Familie en vrienden moet je beschermen, jongen. Altijd.’ Ik snapte niks van wat hij allemaal zei en om eerlijk te zijn was ik ook te moe om te vragen wat hij verder bedoelde.

Het was de laatste keer dat ik mijn vader gezien heb, de dag erna was hij vertrokken.

Ik klop met mijn handen op beide voorwerpen alsof ik mezelf nog extra moet overtuigen dat ik ze bij me heb. Dan loop ik de oprijlaan op. Elke stap klinkt knerpend op het grind en elke stap doet me meer twijfelen of dit af gaat lopen zoals ik thuis bedacht heb dat het óók kan; dat we als gelijken met elkaar om kunnen gaan. Eerlijk. Dat we elkaar allemaal niet hoeven te mogen, maar elkaar wel met rust kunnen laten. Hier heeft niemand iets aan en straks gebeuren er nog ongelukken. Dat heb ik er niet voor over. En als ik daar een eerste stap voor moet zetten, dan is dat maar zo. Ik doe het voor mijn zus, maar ook voor mezelf, en misschien nog belangrijker; om mijn moeder het gevoel te geven dat ze trots op me kan zijn. Dat ik dat verdiend heb.

Twee bewegingssensoren pikken blijkbaar mijn laatste stappen naar de villa op, want ik baad plotseling in een zee van licht. De grote voordeur van strak gelakt hout doemt voor me op met daarnaast een opvallend naambord. Mr. A.A. van Dongen, advocaat en mediator. Uitsluitend op afspraak, staat in strakke, zwarte letters op het koperen bord.

Mijn vinger gaat langzaam naar de deurbel aan de rechterzijde van de voordeur. Een klein lampje bij de bel verraadt dat er een camerasysteem aanwezig is dat elke beweging van mij hier vastlegt. Mijn hartslag versnelt en ik slik een paar keer. Ik heb het gedaan. En nu moet ik mezelf dwingen om niet weg te rennen.

Even hoor ik niks. Ik voel de gure wind in mijn gezicht. Seconden tikken weg en de zenuwen nemen toe, maar ik blijf staan. Ik staar naar mijn Jordans en overweeg om nog een keer aan te bellen.

Dan hoor ik ineens gestommel en een mannenstem. Het geluid klinkt bedompt aan de andere kant van de voordeur, maar de stem klinkt bekend, ook al kan ik niet verstaan wat hij zegt.

Plotseling klinkt een andere stem. Fuck, hij is dus inderdaad niet alleen, waar ik al bang voor was. Nou ja, je bent nu al zover gekomen, dan maak je het ook af, zeg ik tegen mezelf.

‘Ik doe wel open, maar ik ben je fucking butler niet! Weet je hoe koud het is?’ De deur wordt plotseling met een ruk opengetrokken en ik kijk op, recht in het gezicht van de jongen voor me.

Hè? Hem had ik even niet verwacht.

‘O, ik… Ehm… Ik kwam eigenlijk voor…’ Voor ik mijn zin af kan maken, onderbreekt hij me.

‘Wat doe jij nou hier?’ sist hij me toe.

Een moment ben ik van mijn stuk gebracht en weet ik niet meer precies hoe ik dit aan wilde pakken.

‘Ik weet niet wat je komt doen, maar geloof me, draai om en ga weg. Ik zweer je, ga weg en kom niet terug. Als hij je ziet, dan…’ Hij schudt zijn hoofd alsof hij niet wil geloven dat hij me hier ziet.

Dan wordt de deur in mijn gezicht dichtgesmeten.

2.

‘What the fuck, kijk eens wie we daar hebben?’ roept Jasper uit.

Ik was al bijna omgedraaid toen de deur nogmaals openging. Deze keer was het wél Jasper die in de deuropening stond.

Tristan was overduidelijk geschrokken toen hij net de voordeur openmaakte en ik snap het; als hij iemand niet verwacht had voor het huis van zijn beste maat, dan was ik het wel.

Nu staat hij me vanachter Jaspers rug te bekijken alsof hij een geest ziet.

Ik zucht diep.

‘Ik ben alleen. Geen zorgen. Ik wil even met je praten. Ik bedoel het goed.’ Ik probeer Jasper recht aan te blijven kijken. Hij heeft gedronken; zijn ogen schitteren en hij leunt onvast tegen de deurstijl. Ik zie kleine zweetdruppeltjes op zijn bovenlip terwijl ook zijn adem wolkjes vormt door de kou.

Heel even zwijgen we alle drie en er valt een ongemakkelijke stilte. Wat had ik dan verwacht? Dat dit easy zou zijn? Dat ik warm onthaald zou worden door de jongens met wie we al jaren in de clinch liggen?