‘Ik woon in een huis – maar mijn thuis is de stal.’

Anoniem

Verdwaald

Ze wordt geboren in de laatste vorstnacht van het voorjaar, als de bomen staan te dommelen in de maneschijn. Eerst is de wereld koud, maar haar moeder beschermt haar. Samen gaan ze op weg. Het tempo wordt steeds hoger omdat ze steeds steviger op haar benen staat.

Ze hebben alleen elkaar, zegt mama vaak. Maar is dat echt waar? Ze hebben toch ook het bos en het mos, de open plek, het gras, de bladeren aan de bomen en de schittering van de zon? De hazen waarmee je zo grappig kunt racen, de grote vogels die in de lucht boven hen cirkelen als het donker wordt... Het glanzende licht in de grot waar ze af en toe schuilen tegen de regen. Daar zijn ze ’s nachts warm en veilig. Soms staan ze ’s nachts te kijken naar het geflonker aan de hemel. Maar zelfs als ze verder rennen, blijft er iets van die flonkeringen in hun ogen achter, alsof de gloed aan de hemel ook in hen zit.

Dat is hun leven. Van haar en van mama.

Waar is mama nu? Diep van binnen weet ze het antwoord wel. Ze kan nog steeds horen hoe het geschreeuw tussen de boomtoppen weerkaatste, in de wortels en bergen, recht in haar snel kloppende hart. En ze herinnert zich ook de doodsbange blik in mama’s ogen, die blik die maar één ding kon betekenen.

Verstop je. Ga ervandoor, mijn lieve kind. Galoppeer voor je leven!

Ze deed wat mama haar had opgedragen en nu is ze verdwaald. Ze is alleen. Ze rilt over haar hele lijf van de kou. Toch loopt ze verder. Ze weet niet waar ze heen moet, ze weet niet of er iemand is die haar kan helpen, maar in de verte ziet ze een zwak groen licht aan de pikzwarte hemel. Het lijkt alsof de lucht naar haar knipoogt.

Zonder te aarzelen rent ze naar het licht. Misschien kan ze daar hulp vinden?

De Moorland manege

Als je ooit in een manege op Jorvik bent geweest, dan is de kans groot dat het de Moorland manege was. Het is niet de grootste, oudste of deftigste manege op het eiland, maar toch beginnen veel mensen hier met hun rijlessen.

Misschien komt dat door de vriendelijke, ontspannen sfeer die er heerst... of het komt door de paarden. Er staan hier rijzige volbloeden, schattige fjordenpaarden, drukke pony’s en – als je heel goed zoekt – misschien zelfs een Sterras. Dit zijn de bijzonderste paarden van Jorvik die nergens anders ter wereld te vinden zijn. In de weilanden bij de manege grazen paarden voor avontuurlijke ruiters – en paarden voor wie liever een vriendelijke, rustige vriend wil. Vele generaties jonge paardenliefhebbers komen hiernaartoe. Dan staan ze voor de rustieke, wit met zwarte stal, met hun pas gepoetste rijlaarzen aan en kriebels in hun buik.

Als je voor het eerst een stal binnenstapt, vliegen er allerlei gedachten door je hoofd. Zal ik het hier naar mijn zin hebben? Zal er een paard tussen staan dat precies bij me past? Zullen ze me aardig vinden? Heb ik genoeg geld voor de rijlessen?

Voor sommige mensen kan de stal een toevluchtsoord worden, een plek waar ze zich kunnen terugtrekken als het leven even te zwaar wordt. Maar wat je in de buitenwereld tegenkomt, vind je ook in de stal.

Er is hier plek voor alles. Vlinders in je buik en vrolijk gelach. Dat kietelende triomfantelijke gevoel als je iets doet waarvan je dacht dat het onmogelijk was, alleen omdat je vriendinnen je aanmoedigden – en je paard natuurlijk, altijd je paard.

De tijd staat stil en niets is meer belangrijk als je een zachte paardensnoet tegen je hand voelt. Zo zacht als een katoenpluisje. Veilig. Iets klikt er als je in de ogen van je lievelingspaard kijkt – hij begrijpt je zonder woorden.

Maar hier vind je ook groot verdriet. Houden van een dier betekent ook dat je het op een dag zult verliezen. Zijn we misschien daarom zo dol op onze paarden, omdat we weten dat we ze maar te leen hebben? Ik kan je één ding beloven: in bijna alle stallen op de wereld heeft een jongen of een meisje zitten huilen in de box van zijn of haar lievelingspaard. En op dit moment, op een gure herfstavond in de Moorland manege, zit er ook iemand te huilen. Ze zit op de vloer die stoffig is van het stro, en ze weet niet of ze ooit nog zal opstaan. Het paard dat ze absoluut niet alleen wil laten, is groot en donkerbruin, met een brede witte bles en lange haren aan zijn benen. Hij ziet er lief uit en dat is hij ook. Hij heeft haar al een paar keer zachtjes een duw gegeven, alsof hij wil controleren hoe het met haar gaat, alsof hij wil zeggen: Hé vriendinnetje, hoe is het met je? Maar daar moet ze alleen maar harder van huilen.

Ze is alleen. Zo alleen dat ze zich moet verstoppen voor de rest van de wereld. Zo alleen dat ze nauwelijks opvalt. En zo alleen dat de enige die haar begrijpt vier benen heeft en een staart.

Hoewel... misschien is ze niet zo alleen als ze denkt.

Ze hoort het nog niet, maar buiten voor de dichte staldeuren hebben drie paarden en hun ruiters vaart geminderd. En op dit moment proberen de drie ruiters te beslissen of ze zullen aankloppen, want het is al laat...

‘Zie je nou wel! Er brandt licht! Ik zei toch dat we hierheen moesten rijden! We zijn straks zo weer warm. En droog. Wat een geluk! Ik was bijna vergeten hoe dat is.’ Alex veegt haar kletsnatte pony uit haar ogen en wringt haar al even doorweekte wanten uit. Met een brede grijns op haar gezicht springt ze van haar paard Tin-Can.

Linda en Lisa zitten nog op hun paarden, maar ze hebben de teugels losgelaten en hun voeten uit de stijgbeugels gehaald.

Om hen heen is de schemering overgegaan in dichte duisternis. De regen valt met bakken uit de grijszwarte hemel. De gele bladeren dansen in de plassen in de koude, gure wind.

‘Nog een geluk dat we niet hebben afgesproken dat we vanavond al bij Anne zouden zijn,’ zegt Linda en ze laat zich van Meteor glijden.

Meteor is een bruin paard met lange, lichte manen en een buik die hem, volgens sommige mensen (Linda) iets waardigs geeft, terwijl anderen (de dierenarts) vinden dat die buik wat aan de dikke kant is. Als Linda zich vooroverbuigt om de teugels te pakken, schudt Meteor zijn hoofd zodat er ijskoude regendruppels op haar gezicht en bril terechtkomen.

‘En bedankt,’ zegt ze gemaakt boos, maar ze kan het niet laten en geeft hem een kusje op zijn neus. Hij antwoordt zoals gebruikelijk: door warme lucht uit zijn neusgaten te blazen. In paardentaal betekent dat: Ik vind je aardig en ik vertrouw je. Voorzichtig blaast ze terug.

‘Nu wil ik niet graag jullie gezoen onderbreken, maar zullen we eens aankloppen?’ vraagt Lisa, terwijl ze ook afstijgt. Alsof hij haar woorden kracht wil bijzetten, begint haar paard Starshine ongeduldig met zijn hoeven over de modderige grond te schrapen. Zelfs in het donker glanzen zijn hoeven blauwachtig, net als zijn manen en staart.

‘Het is toch te ver om naar huis te rijden,’ zegt Alex. ‘We vragen of we hier vannacht mogen blijven slapen. Dit is een grote stal, ze hebben vast een paar lege boxen.’ Ze loopt vastberaden naar de staldeur. Dan doet ze nog een stap dichterbij en klopt aan.

Het duurt even, maar dan horen ze dat er aan de andere kant van de deur iemand aan komt die snel en doelbewust loopt. Krakend schuift de deur open en voor hen staat een roodharig meisje van hun leeftijd. Ze is gekleed in modderige rijkleren en een fleecetrui, die lekker warm lijkt en vooral droog, zodat Alex er wel even over zou willen aaien.

Het meisje vist een strohalm uit haar haren en fronst haar voorhoofd. ‘Ja?’

‘Is Maya er ook?’ vraagt Alex.

‘Vanavond niet, helaas. Zijn jullie vrienden van haar?’

‘Zoiets,’ zegt Alex en ze blaast haar pony uit haar gezicht. Dan lacht ze een beetje in zichzelf.

‘Nou ja, sorry dat we zomaar voor je neus staan,’ vult Linda aan. ‘We vroegen ons af of we misschien een paar lege boxen van jullie mogen gebruiken? En wat hooi en water? We waren een tocht aan het maken en toen werden we overvallen door de regen. We helpen natuurlijk als dank met het uitmesten van de boxen,’ zegt ze, terwijl ze naar de halfvolle kruiwagen wijst die in de stalgang staat. ‘Of met iets anders, waar je wel wat hulp bij kunt gebruiken.’

‘We zijn heus geen seriemoordenaars, hoor,’ zegt Alex. ‘Al vinden seriemoordenaars het leuk om laat op de avond aan te kloppen bij afgelegen stallen, zo ging het in elk geval in de film die ik gisteren heb gezien...’

Linda werpt Alex een strenge blik toe en ze verandert meteen van onderwerp.

‘We komen van de Jorvik Stallen,’ zegt Alex, terwijl ze haar hand uitsteekt. ‘Ik ben Alex en dit is Linda en zij is Lisa. We zijn dus doodnormale ruiters. Absoluut geen seriemoordenaars.’

‘Ik ben Evelina,’ zegt het meisje als ze voorzichtig Alex’ hand schudt. ‘Nu heb je dat al twee keer gezegd. Ik maakte me nog geen zorgen, maar inmiddels wel. Gelukkig ben ik bewapend!’

Ze houdt met lachende ogen een hooivork omhoog en zwaait er speels mee. De drie meiden moeten lachen. Dan legt Evelina de hooivork in de kruiwagen en klopt Tin-Can op zijn brede hals. Hij antwoordt door nieuwsgierig naar haar te kijken en zijn neus in haar hand te leggen.

‘Hij heeft vast honger,’ zegt ze, terwijl ze hem aait. ‘Kom binnen! En doe alsjeblieft de deur achter je dicht. Jullie nemen een heleboel koude lucht mee de stal in. Daar zijn drie lege boxen, zie je ze?’

Ze volgen haar blik door de stalgang. Het contrast met de koude, regenachtige avond had nauwelijks groter kunnen zijn. Een dikke, grijs gestreepte stalkat rekt zich loom uit op een hooibaal. Het lijkt of er in bijna elke box een paard staat te suffen, maar achter de kat zien ze drie lege boxen. Het ruikt heerlijk naar hooi en pas gestrooid zaagsel, en Alex merkt ineens hoe moe ze is. Ze gaapt uitgebreid op het moment dat de kat dat ook doet. Evelina en haar vriendinnen moeten lachen.