Colofon

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die in de novellelijn verschijnen?
Volg dan @kluitman_novelles op Instagram.

Nur 284 / W112101

Bisac YAF058180

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXI Tekst: Marlies Slegers

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

marliesslegers.nl

Novelles van Marlies Slegers:

#SweetSixteen

Grenzeloos

Ongewenst

1.

De zoemer gaat als ik op de wc zit. Maar dat heb ik ook zo gepland, omdat de kans dan klein is dat er nog iemand de wc’s binnenkomt.

‘Fee, schiet je op? Wat ben je aan het doen? Ik kan niet weer te laat komen bij mevrouw Bruin.’

Ik hoor het klappen van een kauwgombel. Het is Soof, mijn beste vriendin. Ze heeft geen idee van wat ik ga doen.

‘Ga jij maar vast,’ roep ik onder de deur door. ‘Ik… heb enorme buikkramp. Wil je tegen mevrouw Bruin zeggen dat ik eraan kom, dat ik even een probleempje heb?’

Nou ja, dat weet ik natuurlijk nog niet, of ik een probleempje heb, maar het zou zomaar kunnen. Misschien wel een heel groot probleem.

Ik ben zo’n drie maanden over tijd.

Daar kwam ik gisteravond opeens tot mijn schrik achter. Aangezien ik altijd onregelmatig ben, had ik er niet zo over nagedacht. Ik had wel wat anders aan mijn hoofd. Zoals waarom Milan een paar maanden geleden toch zo stom kon zijn om die suffe koe, Kim, te zoenen. En dat ik op mijn laatste rapport met kerst opeens twee vieren scoorde, waardoor ik me vol op school moest storten. Ik had geen tijd gehad om stil te staan bij het uitblijven van mijn menstruatie. Sommige meiden, zoals Soof, weten bijna precies op welk uur van welke dag ze ongesteld worden. Ik niet. Mijn cyclus lijkt eerder op de dienstregeling van het openbaar vervoer. Vertraging en uitval.

‘Oké, doe ik. Zie je zo.’

De deur klapt dicht en Soofs voetstappen sterven weg. Ik spits mijn oren om te luisteren of er echt niemand meer in de wc’s is.

Dan buk ik om mijn tas te pakken en wroet erin tot ik de verpakking van de zwangerschapstest voel. Toen ik gisteravond opeens wat lage buikkramp en rugpijn had gekregen, dacht ik dat ik ongesteld was geworden. Maar er kwam geen bloed. En toen ik in mijn agenda ging bladeren wanneer ik eigenlijk voor het laatst ongesteld was geweest, moest ik echt goed nadenken. Was het niet rond de kerstvakantie? Dat was zeker drie maanden geleden. Toen waren Milan en ik nog samen. Drie maanden was wel erg lang…

Vanochtend was ik nog steeds niet ongesteld en besloot ik dat ik voor school een test zou gaan kopen. Gewoon om het uit te sluiten, want het idee dat ik zwanger zou zijn, is lachwekkend. Het zou een wrede grap van de natuur zijn: ‘Joehoe, je hebt geen vriendje meer, maar bent wel zwanger!’ Dat kan gewoon niet. Ik ben er wel voor naar Noord gefietst, want ik wilde niet het risico lopen dat ik een bekende tegen zou komen.

‘Jij bent vroeg,’ zei mam vanochtend verbaasd, terwijl ze in haar thee blies. Ik smeerde snel een boterham. Normaal ga ik op het laatste moment naar school.

‘Ja, eh… Hassan gaat me nog helpen met wiskunde. Die vier wegwerken bij m’n volgende toets.’ Dat was helemaal niet waar, maar ik moest toch verklaren waarom ik veertig minuten eerder van huis wegging.

‘Hoe gaat het met Hassan? Ik hoor je nog maar weinig over hem. Dat was in de brugklas wel anders.’ Mam keek me lachend aan.

‘Mam, ik zit al in de vierde!’ Toch moest ik lachen. Hassan was inderdaad vaak ter sprake gekomen, tot ik wat met Milan kreeg. Ik wist ook niet waarom ik zijn naam nu opeens noemde, maar ik moest iets verzinnen waarom ik eerder wegging dan normaal. En dit kwam zomaar in me op. ‘De brugklas is een leven geleden.’

‘De tijd vliegt inderdaad.’ Ze klonk een beetje spijtig. ‘Soms verlang ik terug naar de tijd dat je nog in groep 1 zat.’

‘Haha! Ik ook. Toen wist ik nog niets over onverwachte so’s en suffe vriendjes.’ Ik stopte een fles water in mijn tas.

‘En kon ik je nog aankleden… dat geel staat je niet zo goed, hoor. Het maakt je flets. Waarom doe je dat nieuwe blauwe truitje niet aan? Dat staat je geweldig.’

‘Mam…’ Ik onderdrukte een geïrriteerde zucht. Mijn moeder weet het altijd beter. Ze houdt er erg van om controle over alles te hebben. Zelfs – of juist vooral – nu ik steeds zelfstandiger word. ‘Ik heb geen tijd om me om te kleden. En dit is gewoon een mooie kleur.’ Maar ik was opeens een stuk minder blij met mijn gele shirt. Misschien stond het me echt niet goed. ‘Ik moet gaan. Doei, mam!’

‘Groeten aan Hassan!’

Hassan is altijd een van mijn beste vrienden geweest. Hij zit in het eindexamenjaar en daardoor heb ik hem al een paar weken niet gesproken. Hij is druk aan het blokken. Jammer dat hij volgend jaar niet meer op school zit. Hij was mijn brugklasbuddy, zoals ze dat op school noemen, en zat toen zelf al twee klassen hoger. Iedere derdejaars krijgt een of twee brugklassers onder zich en zorgt ervoor dat ze weten hoe het werkt op de middelbare school. Hassan maakte mij wegwijs en sinds die tijd is hij als de broer die ik nooit heb gehad.

Ik scheur de verpakking open en hou het staafje tussen mijn benen terwijl ik plas. Gatver, er loopt wat urine over mijn hand heen. Ik trek het staafje weer terug en kijk ernaar. Het is behoorlijk nat geworden en er valt een druppel op mijn spijkerbroek. Met een vies gezicht hou ik het staafje wat verder voor me uit.

Even gebeurt er niets. Ik probeer met mijn vrije hand de gebruiksaanwijzing te openen. Stom. Misschien heb ik het wel verkeerd gedaan. Ik lees snel de instructies. Over het staafje plassen. Check. Er moet na een paar seconden een roze streepje komen bij de ‘c’ van ‘controle’. Ik kijk naar het staafje. Ja, er verschijnt een roze streepje onder de ‘c’. Dan moet je vijf minuten wachten en dan verschijnt er wel of geen tweede streepje.

Ik kijk om me heen en leg het staafje op de bak waar maandverband in weggegooid moet worden. Met wat wc-papier maak ik mijn hand droog.

Wat duren vijf minuten lang, zeg. Ik pak mijn telefoon en scrol wat door social media. Na tientallen foto’s en een paar TikTok-filmpjes bekeken te hebben, draai ik een kwartslag en kijk naar het staafje.

Enorm geschokt staar ik naar twee zuurstokroze streepjes. Mijn hart klopt in mijn keel. Dit kan niet waar zijn. Ik pak met een trillende hand de test en staar er verbijsterd naar. Dit is een nachtmerrie. Dit is focking shit. Uit alle macht probeer ik rustig door te ademen, maar ik voel vooral paniek.

Ik sta op, trek mijn broek omhoog en gooi de test in de afvalemmer. Dan stap ik het hokje uit en loop naar de wasbak. Mijn handen trillen nog steeds hevig als ik de kraan opendraai. Ik kijk omhoog in de spiegel en haal diep adem. Dit moet een enorme fout zijn.

Deze… klomp cellen – meer is het niet – wil ik niet. No way! Ik ken echt niemand die op deze leeftijd al een zwangerschap wil. Nou ja, misschien ergens in de oertijd, toen mensen ook niet ouder werden dan 38 of zo. En in sommige landen krijgen zestienjarigen misschien bewust kinderen. Ikzelf wil in ieder geval nog geen kind. Ik ben niet klaar voor een kind. Nog niet zo lang geleden was ik zelf nog een kind.

Ik ben zestien. Ik zit nog op school. Ik heb geen vriendje, geen geld, geen eigen huis. Hoe kan ik nou moeder worden? Een moeder is een volwassen vrouw die al een heel leven achter zich heeft en weet hoe ze voor een kind moet zorgen. Niet een meisje zoals ik, dat constant alles kwijt is en niet eens een plant in leven kan houden. Ik wil stappen, drinken, zoenen, op vakantie gaan met vriendinnen, de kroeg in, naar feesten, festivals en clubs. Ik wil, zodra het kan, op mezelf gaan wonen, of met Soof. In ieder geval weg thuis, want ik stik af en toe van hoe streng pap en mam kunnen zijn. Ik wil mini-jurkjes dragen zonder gezeik van mijn moeder, ik wil zelf bepalen hoe laat ik thuiskom en uitslapen tot de zon alweer bijna ondergaat. Ik wil reizen en doen waar ik zin in heb. Geen luiers verschonen. Ik moet er bijna hardop om lachen.

Eigenlijk kan ik die twee roze streepjes zuiver als een soort chemische reactie zien. Hormonen die zorgen voor een verkleuring, meer niet. Dat hebben we bij biologie geleerd. De baby is nog niet veel meer dan een paar cellen die onbedoeld bij elkaar zijn gekomen.

Als ik religieus was, zou ik meteen denken dat de baby een ziel heeft of zo en dat ik geen enkel recht heb om over bijvoorbeeld abortus na te denken.

Maar ik geloof niet in God of Allah.

Ik geloofde wel in Milan en mij. Nou ja, voor een poosje dan. Hij is dus de vader, als ik echt zwanger ben. Shit…

Ik duw met mijn hand hard op mijn buik. Het voelt niet anders dan anders. Er kan geen baby zijn. Trouwens, die test is vast niet betrouwbaar. Valspositief. Dat had Sharon ook een keer. Toen dacht ze dat ze zwanger was, maar een week later was ze gewoon ongesteld geworden. Niks aan het handje. Zo zal het bij mij ook vast gaan. Ik richt me op, doe nog een beetje lippenstift op en loop dan de wc’s uit.

De deur naar lokaal 234 is uiteraard al dicht. Ik open hem en glip naar binnen.

‘Sorry,’ zeg ik als mevrouw Bruin opkijkt. Ik duw mijn hand tegen mijn buik alsof ik nog steeds kramp heb.

‘Ga snel zitten, Feline.’ Ze gebaart en gaat dan verder met de les. Nederlands. Het is een van de weinige vakken die Soof en ik samen hebben.

Ik schuif naast Soof. Mijn vriendinnen Rhonda en Sanne, die voor ons zitten, kijken me vragend aan.

‘Gaat het weer?’ fluistert Soof.

Nee, denk ik, paniekerig.

‘Ja hoor,’ zeg ik en ik dwing mezelf om te glimlachen.

Na de les, de laatste van vandaag, lopen we naar de kluisjes. Ik zou echt niet weten waar mevrouw Bruin het over gehad heeft, want ik heb niets gehoord. Mijn gedachten waren alleen maar bij die twee streepjes geweest.

‘… dus ga je dan mee? Dan moet ik wel op tijd kaartjes proberen te regelen. Rhon en San willen ook mee!’

‘Wat?!’ Ik kijk Soof verward aan.

‘Summer Vibes. Heb je überhaupt iets gehoord van wat ik gezegd heb?’ Ze kijkt me vragend aan. ‘Dat festival! The Script, Dua Lipa. Je weet wel!’

Ik heb geen idee waar ze het over heeft. In mijn hoofd zitten maar een paar woorden.

Ik. Ben. Misschien. Waarschijnlijk. Of toch niet. Wel. Zwanger. Baby.

Er lijkt gewoon geen ruimte voor iets anders.

‘Oké, wat heb je?’ Soof legt haar hand op mijn arm. ‘Nog steeds last van je buik?’

We zijn inmiddels bij de kluisjes. Ik kijk om me heen. Het is te druk. Ik ga het haar niet hier vertellen, want voor hetzelfde geld echoot ze de woorden keihard na en kan ik het net zo goed via het intercomsysteem van de school omroepen. Hallo, hallo, Feline uit H4C hier, ik ben wellicht in verwachting, einde mededeling.

Nee, ik kan het haar niet hier vertellen.

‘Ga je mee naar Coffeeclub?’

2.

‘Hoelang ben je al over tijd dan?’ Soof kijkt me met open mond aan. ‘Ik dacht dat jij de pil slikte!’

‘Nee, dat mocht niet van mam… die wilde niet dat ik mijn lijf al vol hormonen stopte. Dus we gebruikten condooms. Alleen zijn die dus focking duur en soms… nou ja, dan stopte Milan gewoon op tijd en trok hij zich terug. Shit. Dat moet dan wel een keer fout zijn gegaan.’

Soof steekt haar hand naar me uit. ‘Jij moet echt stoppen met luisteren naar je moeder. Die leeft in de zeventiende eeuw of zo.’

Ongemakkelijk schuif ik heen en weer op mijn stoel. ‘Ze is gewoon wat… bezorgd.’ Ik weet dat al mijn vriendinnen mijn moeder behoorlijk streng vinden. ‘Bovendien helpen condooms ook tegen soa’s en de pil niet.’

‘Ja. Maar na anderhalf jaar met Milan hoefde je niet echt meer bang te zijn voor soa’s, lijkt me. En je had de pil stiekem kunnen nemen. Dit is jouw leven, hè, niet dat van je moeder. Laat die test eens zien?’