In de serie Horrorland zijn verschenen:

Het poppenhuis

Verdronken

Ik zal je vinden

Colofon

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe boeken en ander nieuws over de serie Horrorland? Volg dan @horrorland_kluitman op Instagram.

Nur 283 / IPP112101

Bisac JUV018000

© MMXXI Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© Tekst MMXX: Daka Hermon

Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY10012, USA.

Oorspronkelijke titel: Hide and Seeker

Nederlandse vertaling: Merel Leene

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Voor mijn vader en moeder, Mary en Joseph Hermon, die altijd in me geloofden.

Voor mijn oma Florence Deloris Vaughn, omdat ik door haar weet dat superhelden echt bestaan.

01

Zee had nooit terug moeten komen. Niet zo.

Aan de brievenbus aan het einde van Zees oprit hangt een kluwen van slappe, blauwe ballonnen en gekreukte slingers. Zuchtend zet ik mijn bezwete honkbalpet recht. Zelfs de versiering is niet erg opgetogen over dit welkomstfeestje.

Recht boven het huis is een dikke, grijze wolk blijven hangen. Schaduwen spelen over de oude houten dakspanen en op de ramen zitten strepen vuil als zwarte tranen. Ik huiver, hoewel er links en rechts druppels zweet langs mijn verhitte gezicht rollen.

‘Justin,’ gilt een stem.

Ik draai me om.

Mijn vriendin Nia komt over de stoep aanhuppelen met in haar handen een ingepakt cadeautje. ‘Hé.’ Vlak voor me blijft ze staan. Haar lange vlechten waaieren achter haar schouders uit als een superheldencape in de wind. Ze steekt me een vuist toe en glimlacht zo breed dat twee kuiltjes een hap uit haar ronde wangen nemen.

‘Hé.’ Ik stoot met mijn knokkels de hare aan. Ik heb haar niet meer gezien sinds de avond van de vierde juli, vorige week. In Chattanooga mag je op Onafhankelijkheidsdag vuurwerk afsteken, dus was de hemel een groot deel van de avond verlicht.

‘Ik ben gek op dat shirt,’ zegt ze.

Ik bestudeer mijn gekreukte Star Wars-T-shirt. De opdruk is bijna helemaal vervaagd. Je ziet alleen nog de omtrek van Darth Vaders helm en de woorden ‘I am’.

‘Zal ik de lege plek invullen? Ik ben… blij om je te zien,’ zegt ze giechelend.

Ik trek een gezicht en wijs naar het pakje in haar hand. ‘Wat is dat?’

‘Een welkomstcadeautje voor Zee. Nieuwe penselen.’ Ze bijt op de zijkant van haar onderlip. ‘Het is van ons alle twee. Ik dacht dat jij met je hoofd wel bij andere dingen zou zijn.’

Dat kun je wel zeggen. Mijn lijst met ‘andere dingen’ is zo lang dat ik er bij het lopen over struikel. Ik wip van mijn ene voet op de andere. ‘Eh… bedankt.’

Ze kijkt over mijn schouder naar iets achter me. ‘Dat is al de tweede die ik zie sinds ik van huis ben gegaan.’

Ik draai me om. Er rijdt een politieauto door de straat. De laatste tijd wordt er opvallend veel gepatrouilleerd.

‘Kom dan.’ Ze trekt me mee de oprit op.

Ik slof achter haar aan. ‘We zijn vroeg. Misschien…’

‘Vierhonderd en vier dagen,’ zegt Nia.

‘Wat?’

‘Zee is vierhonderdvier dagen geleden verdwenen. Het is een jaar, een maand en negen dagen geleden dat we hem voor het laatst zagen. Dat is echt lang.’

Het is nog steeds vers. Nadat Zee was verdwenen, dacht ik dat het niet erger kon worden, maar zeven dagen later kreeg ik ongelijk.

Ik struikel over mijn voeten als Nia me meetrekt, de krakende treetjes van de veranda op. De voordeur vliegt open.

Mevrouw Murphy, Zees moeder, staat in de deuropening met een glimlach alsof ze de megaloterij van Tennessee heeft gewonnen. Dat heeft ze niet. ‘Daar zijn jullie! Ik wist niet zeker… Zechariah zal zo blij zijn,’ zegt ze.

Zees echte naam is Zechariah Murphy; zijn moeder heeft hem vernoemd naar een of andere profeet uit de Bijbel. We noemen hem Zee omdat het makkelijker is en cooler klinkt – sorry, Bijbelgast.

‘Hoe is het, meissie? Alles goed thuis?’ De vragen vliegen haar mond uit als atleten bij een vijftigmetersprint.

Nia knikt. ‘Ja hoor. Alles goed. We hebben net een familiereünie gehad.’

‘Was het leuk?’ Mevrouw Murphy strijkt met haar hand over Nia’s lange vlechten.

‘Ja, mijn oma was er ook,’ zegt Nia met een diepe zucht. ‘Eerst herinnerde ze zich niet wie ik was. Mijn moeder zei dat dat kan gebeuren als je oud wordt, dat je dingen vergeet.’

‘Da’s waar,’ zegt mevrouw Murphy.

‘Nou, ik vind er niks aan,’ zegt Nia. ‘Ik wou dat mensen niet oud hoefden te worden. Zelfs lopen wordt lastig voor mijn oma, maar het was toch wel leuk. We hebben ‘Wist je dat?’ gedaan, ons lievelingsspelletje.’

‘Wat fijn dat je bij je oma kon zijn,’ zegt mevrouw Murphy.

‘Ja,’ zegt Nia zacht en daarna glimlacht ze. Maar minder breed dan anders. ‘Wist u dat ongeveer 96 procent van de families coole T-shirts laat bedrukken als ze een reünie hebben?’

Mevrouw Murphy schudt haar hoofd. ‘Dat wist ik niet.’ Haar donkere haar zwaait om haar hoofd, waardoor de nieuwe grijze strepen goed zichtbaar zijn. ‘Hadden jullie T-shirts laten maken?’

Nia snuift. ‘Nee. Wij behoren tot de slome vier procent die het niet doet.’ Ze laat mevrouw Murphy het cadeautje zien. ‘We hebben iets voor Zee meegenomen. Het is geen T-shirt.’

‘Dat had je echt niet hoeven doen, maar ik weet zeker dat hij het geweldig zal vinden, wat het ook is.’ Mevrouw Murphy klopt op Nia’s wang. ‘En dank je wel voor jullie lieve pakket. Dat betekende echt veel voor ons.’

Een pakket? Geweldig. Ik krijg steeds minder zin; zelfs van een plak kauwgom onder mijn schoen word ik enthousiaster. Sinds Zee twee weken geleden uit het ziekenhuis ontslagen werd, ben ik maar één keer langs geweest, namelijk om een ‘Welkom thuis’-ballon aan de brievenbus te binden. Ik ben niet eens naar binnen gegaan om gedag te zeggen. ‘SLECHTSTE VRIEND OOIT’ zou er in grote blokletters op mijn voorhoofd getatoeëerd moeten worden. Maar ja… Ik voelde er weinig voor om hem zo in de war te zien. Nog steeds, eigenlijk.

Mevrouw Murphy richt zich nu tot mij. ‘Dag, schat.’ Ze trekt me tegen zich aan en perst alle lucht uit mijn longen. Een mamaknuffel.

Eén week nadat Zee was verdwenen, overleed mijn moeder. Dat betekent dat het 397 dagen geleden is dat ik haar stem heb gehoord, haar glimlach heb gezien, haar armen om me heen heb gevoeld.

Ik zink weg in het ronde, zachte lichaam van mevrouw Murphy. Ze ruikt naar bloemen en chocola. Heel even kan ik doen alsof ze mijn moeder is, maar daarna word ik overspoeld door een vloedgolf van verdriet.

397 dagen. Ik weet dat het niet Nia’s bedoeling was, maar nu zit dat getal vast in mijn hoofd. Ik heb mensen wel horen zeggen dat het na een tijdje niet meer zo’n pijn doet als je iemand verloren hebt. Dat is niet waar. De pijn is er nog, alleen niet de hele tijd. Ik krijg onverwachte aanvallen. Je voelt je een uurtje of een dag best aardig, en dan: BAM! Je hart breekt gewoon opnieuw.

Ik wring me los uit mevrouw Murphy’s omhelzing.

Haar doordringende blik dwaalt over mijn gezicht. Ik doe alsof ik de wallen onder haar vermoeide ogen niet zie. ‘Hoe is het met jou?’

Ik schuif mijn pet over mijn korte dreadlocks naar achteren. ‘Goed wel.’

Met een flauwe glimlach strijkt ze haar wijde jurk glad. ‘Ik wilde je nogmaals bedanken dat je mijn vuilnis aan de weg hebt gezet en het gras hebt gemaaid toen Zechariah, eh… al die tijd weg was. Je had zelf al…’

‘Ik moest toch ook bij anderen het gras maaien en ik vond het geen probleem om te helpen,’ zeg ik. ‘Zee zou voor mij hetzelfde hebben gedaan.’

Mevrouw Murphy knijpt in mijn schouder. ‘Het spijt me dat ik er niet voor je kon zijn toen je moeder…’

‘Geeft niet.’ Daar is de druk op mijn borst. Ik duw mijn trillende hand in de rechterachterzak van mijn spijkerbroek en sluit mijn vingers om een grillig puzzelstukje. Na een paar keer diep ademhalen neemt de pijn in mijn borst af.

‘Ik… Ik heb Zee over je moeder verteld,’ zegt ze zacht.

Ik bijt op de binnenkant van mijn wang. ‘Hoe nam hij… Ging het wel met hem?’ Alweer was er iemand dood van wie hij hield. Zijn vader kwam om bij een auto-ongeluk toen Zee vier was.

Mevrouw Murphy knippert met haar ogen. Ik hoop maar dat ze niet gaat huilen. Daar zou ik niet tegen kunnen. ‘Het was moeilijk voor hem. Alles is op dit moment moeilijk.’

Ik knik. Hij zou afscheid van haar hebben willen nemen, bij de begrafenis hebben willen zijn. Alweer een reden waarom zijn verdwijning zo eigenaardig was. Hij zou nooit opzettelijk de uitvaart missen.

‘Toen Zee weg was, had ik altijd het gevoel dat hij dichtbij was, maar ik…’ Ze slikt.

‘Ja.’ Ik snap het. Soms was het alsof Zee vlak naast me stond. Alsof ik zijn aanwezigheid kon voelen, maar volgens mij kwam dat doordat ik hem zo erg miste.

‘Jij gaf het nooit op,’ zegt ze. ‘Je zei dat hij terug zou komen en je had gelijk.’ Mevrouw Murphy gebaart dat we naar binnen moeten gaan.

Ik stap het huis in en struikel bijna over een paar kapotte fotolijstjes die vlak achter de deur tegen de muur staan. Er ligt een vuil laken op de houten vloer en bij de bank staan twee verfblikken. Tegen een stoel staat een groot schilderij van een bos; in het midden van het doek zit een flinke snee.

Mijn blik dwaalt over de muren. Onder de nieuwe witte verflaag zijn donkere vlekken en diepe krassen zichtbaar. Er trekt een koude rilling langs mijn ruggengraat en ik huiver.

‘Sorry voor de rommel. Ik heb geen tijd gehad om op te ruimen,’ zegt mevrouw Murphy. ‘Ik heb het druk gehad.’

Mevrouw Murphy hield haar huis altijd tiptop in orde. Het gaat hier niet om een keertje afstoffen of stofzuigen. De woonkamer is niet vies. De kamer is toegetakeld.

‘Bent u de boel aan het, eh… opknappen?’ Nia kijkt om zich heen.

‘Zee… Hij moet er nog aan wennen om weer thuis te zijn,’ zegt mevrouw Murphy, terwijl ze onzichtbare kreukels uit haar jurk gladstrijkt. Overal op haar armen zitten schrammen. Als ze me ziet kijken, stopt ze haar handen in haar zakken.

Ik sla mijn ogen neer. Wat is er met haar gebeurd? Zou Zee… Nee. Hij zou zijn moeder nooit pijn doen. Niet opzettelijk.

Nia kijkt me vanuit haar ooghoeken kort aan. ‘Is alles goed met u, mevrouw Murphy?’

‘Ja, natuurlijk. Ik…’

Er klinkt opeens luid gepiep, waardoor we allemaal opschrikken.

‘Het is de oven maar. De taart is klaar,’ zegt mevrouw Murphy.

Ik veeg mijn zweethanden af aan mijn spijkerbroek. Mijn hart roffelt als een idioot, maar ik heb geen idee waarom.

‘Ik wist dat ik iets lekkers rook.’ Nia glimlacht, maar het is te opgewekt. Niet echt.

‘Chocoladecolataart,’ zegt mevrouw Murphy, terwijl ze de voordeur achter ons dichtdoet.

‘Frisdrank in een taart? Fantastisch,’ zegt Nia. ‘En ik ben dol op chocola. Het is mijn lievelingseten. Met stip op nummer een.’

‘Ik zal zorgen dat je straks een extra groot stuk mee naar huis neemt. En Justin, jou geef ik een punt mee voor Victoria,’ zegt mevrouw Murphy.

‘Bedankt.’ Mijn zus is gek op colataart. Mijn moeder bakte die regelmatig.

‘Zo jongens, waarom gaan jullie niet vast naar de achtertuin?’ Mevrouw Murphy loopt met ons mee naar de achterdeur.

Aarzelend kijk ik over mijn schouder naar de troep in de woonkamer. ‘Weet u zeker dat alles oké is?’

Haar ogen draaien snel van me weg en ze bijt op haar onderlip. ‘Dit feestje zal Zee goeddoen. Om zijn vrienden om zich heen te hebben. Hij is een beetje nerveus om iedereen weer te zien.’

Nia en ik kijken elkaar verbaasd aan. Bedoelt mevrouw Murphy nou dat Zee deze bende gemaakt heeft? Wat is er aan de hand?

‘Alles is in orde. Echt,’ zegt mevrouw Murphy extra opgewekt. ‘Het wordt reuzegezellig.’ Ze staart naar ons, smekend om onze instemming.

Er stuiteren heel veel vragen door mijn hoofd, maar ik heb het gevoel dat ik er niet een van kan stellen.

‘We kunnen niet wachten om Zee te zien. Het wordt vast leuk,’ zegt Nia.

Ik knik, maar maak me zorgen. Er is iets niet pluis.

‘Lyric is er al.’ Mevrouw Murphy duwt ons naar de achterdeur. ‘Hij wilde graag de muziek verzorgen.’

Nia kreunt.

Ik lach slapjes. Dit kan interessant worden.

‘Hij heeft zijn harmonica meegenomen, hè?’ vraagt Nia.

Mevrouw Murphy knikt met een gekwelde uitdrukking op haar gezicht. ‘Ik heb al een voorproefje gekregen. Hij is wel ietsje beter geworden.’

Lyric is gek op muziek. En hij bespeelt allerlei instrumenten, alleen niet erg goed. Toch verdient hij punten voor zijn enorme toewijding.

‘Ik heb wat tafels neergezet. Over een tijdje kom ik nog wel meer lekkers brengen,’ zegt mevrouw Murphy, terwijl Nia naar buiten loopt.

Ik kijk de gang in, in de richting van Zees slaapkamer. Drie goudkleurige nachtsloten op de buitenkant van de deur blinken me tegemoet. Mijn blik draait onmiddellijk terug naar mevrouw Murphy. ‘Wat…?’

Ze wringt haar handen. ‘Zee is zichzelf niet. De nachten zijn nog steeds zwaar. Nachtmerries, slaapwandelen… Ik wil niet dat hij z’n kamer uit komt en zichzelf pijn doet.’

Ik slik iets weg. Zee wordt nog helemaal niet beter. Niemand weet waarom hij meer dan een jaar geleden verdween of hoe het kon dat hij kilometers bij zijn huis vandaan weer opdook, dwalend door het bos en onder de littekens. Zee kan niet uitleggen wat er gebeurd is.

‘Het komt wel goed met hem,’ zeg ik, omdat ze wel wat bemoediging kan gebruiken. Ikzelf trouwens ook.

Mevrouw Murphy knippert haar tranen weg en glimlacht.

‘Justin!’ roept Nia.

Na nog een laatste blik op de driedubbel afgesloten deur loop ik snel naar buiten. Daar zie ik Lyric, die voorovergebogen aan tafel zit en eten naar binnen schuift. Het woud van wilde krullen op zijn hoofd werpt een grote schaduw over de schalen met lekkers. Hoewel we allemaal in dezelfde klas zitten, steekt hij door die gigantische bos blond haar bijna een halve meter boven ons uit.

Hij glimlacht. Tussen zijn tanden zijn stukjes popcorn blijven steken. ‘Hé, gaat-ie? Wat zijn jullie lekker laat?’

‘Op de uitnodiging stond vrijdag vier uur.’ Nia haalt haar telefoon uit haar achterzak en kijkt erop. ‘Het is 16.07 uur.’

‘Ik was er om 15.45 uur,’ zegt Lyric.

Nia steekt haar tong uit. ‘Ja, duh. Jij was zeker vroeg voor het eten.’

‘Yep.’

Ik kijk om me heen. Zee is nergens te bekennen.

‘Hé, man!’ Lyric rukt me los uit mijn sombere gedachten. Hij steekt me zijn vuist toe.

Ik geef hem een boks. Lyric is de enige witte jongen in onze buurt. Ze verhuisden hierheen vlak voor onze allereerste schooldag, en sinds die tijd zijn we beste vrienden.

De Fantastische Vier. Zo noemden we ons clubje: ik, Nia, Lyric en Zee. We waren zo vaak bij elkaar dat onze ouders soms grapten dat we één stel hersens deelden. Nou ja, totdat mijn moeder ziek werd en Zee verdween.

Nia legt ons cadeautje op tafel, naast een klein voorwerp dat verpakt is in krantenpapier en tape.

‘Wat is dat?’ Ik wijs naar Lyrics cadeau.

‘Een vetgoeie verrassing voor Zee.’ Lyric kauwt op een snoepje. ‘Niet kijken,’ zegt hij als Nia het pakje wil inspecteren.

‘Het is een mondharmonica,’ zegt ze met een zelfverzekerde glimlach.

Lyric maakt een wanhopig gebaar. ‘Hoe wist je dat?’

‘Je belde me nadat je hem in een tweedehandswinkel had gevonden. Je zeurde eindeloos door over dat muziek alles beter maakt, dat je jouw eigen mondharmonica altijd bij je hebt en dat je nooit een beter cadeau gekregen hebt, en dat je op een dag, als je een beroemde artiest bent…’

‘Oké, oké, verpester van welkom-thuis-verrassingen,’ bromt Lyric. ‘Soms haat ik het dat je nooit iets vergeet.’

Nia tikt met een vinger tegen haar hoofd. ‘Er komt een dag dat alle informatie die hierin opgeslagen zit misschien wel je leven redt. Kennis is macht, vriendje.’

Lyric lacht. ‘Zal wel. Ik hoop alleen dat Zee mijn cadeautje leuk vindt. Misschien leer ik hem vandaag wel een liedje, als hij wil.’

Nia en ik trekken een grimas.

Lyric haalt zijn eigen mondharmonica uit de zak van zijn versleten spijkerbroek en geeft er een kus op. ‘Je bent geweldig,’ zegt hij tegen het instrument.

‘Heb jij Zee al gezien?’ vraag ik.

Lyric schudt zijn hoofd. ‘Nog niet. Ik ben een paar dagen geleden langsgegaan, maar volgens zijn moeder voelde hij zich niet geweldig.’

‘Denk jij dat dit feestje een goed idee is?’ De sloten op zijn deur zeggen misschien van niet.

Nia strijkt een paar vlechtjes achter haar oren. ‘Zodra hij ons ziet, voelt hij zich vast prima. Wij kunnen zorgen dat hij vergeet wat er met hem gebeurd is.’

Lyric en ik kijken elkaar bezorgd aan. Ik hoop dat ze gelijk heeft. We hadden gehoopt dat hij na de zomervakantie misschien weer gewoon met ons naar school kon. Nu weet ik dat niet meer zo zeker.

‘Wil iemand een ijsje?’ Lyric maakt het bovenste vak van een kleine ijskar open, die naast de tafel met eten staat. IJSPARADIJS ambachtelijk ijs, ijzingwekkend lekker staat er in paarse letters op de zijkant van het wagentje. Eronder zitten afbladderende stickers met daarop verschillende soorten ijs: waterijslolly’s, splits, chocohoorntjes, sundaes.

‘Hoeveel heb je er al gehad?’ vraag ik.

Lyric trekt zijn mondhoeken omlaag. ‘Twee of drie, misschien vier.’

Nia slaat haar ogen ten hemel en pakt een sundaebekertje. ‘Jij ook een ijsje?’ vraagt ze aan mij.

‘Ja hoor.’

Ze geeft me een chocohoorntje. Terwijl ik het papiertje eraf haal, gluur ik weer even naar Zees huis.

Binnen slaat er een deur en uit een open raam drijft het geluid van onverstaanbare stemmen naar buiten. Er schuift een schaduw over de achtertuin. Als ik opkijk, zie ik boven ons een zwarte kraai rondjes vliegen. Er sluiten zich nog twee kraaien bij de vogeldraaimolen aan. Met een duikvlucht landen ze op het dak van Zees huis. Hun koppen bewegen van links naar rechts en daarna blijven hun glanzende ogen strak op mij gericht.

Kra, kra! roept een van de vogels.

Ik schrik ervan. Het ijsje glipt uit mijn hand.

‘O-ooo.’

Mijn blik gaat met een ruk naar Nia toe. ‘Wat?’

‘Het brengt ongeluk als je je ijsje laat vallen en het hoorntje als eerste de grond raakt,’ zegt ze.

Het hoorntje is gebroken en smeltend ijs vormt een plasje om de stukken koek.

Lyric lacht. ‘Dat heb je zelf verzonnen.’

‘Nee hoor. Ik heb het ergens gehoord. Het is echt waar.’

Ik probeer het ongemakkelijke gevoel dat mijn maag in de knoop legt te negeren. Ik kijk de achtertuin rond. De aandrang om weg te lopen is zo sterk dat ik mijn knieën op slot moet zetten om er niet vandoor te gaan.

‘Ooooo, dit is cool! Bij IJsparadijs zetten ze leuke weetjes op de verpakking. Moet je horen… Het spel verstoppertje komt waarschijnlijk van oorsprong uit het oude Griekenland, waar het’– ze tuurt naar het papiertje – ‘apo-did-ras-kin-da heette.’

‘Zeg dat nog eens?’ vraagt Lyric.

‘Apodidraskinda. Dat moet ik onthouden,’ zegt ze.

Nia leert zulke rare feitjes uit haar hoofd. Dat is een tic van haar. Ze houdt ervan om dingen te weten en te leren, alleen is ze allergisch voor school. Volgens Nia zijn de lessen saai en gaat het nooit over de onderwerpen die zij interessant vindt – namelijk alles wat we op school níét krijgen. Bij toetsen loopt haar hoofd leeg en vergeet ze alle informatie. Aan haar cijfers kun je niet zien hoe slim ze is.

Alleen door een leerplan en een strak studieschema, opgesteld door haar ouders, is ze afgelopen jaar niet blijven zitten. Haar ouders geven alle twee les op een middelbare school en hebben ‘onrealistische verwachtingen’ – Nia’s woorden, niet de mijne.

‘Wat staat er op het jouwe?’ vraagt Nia aan mij.

Zuchtend kniel ik op de grond en trek het papiertje los van de smeltende chocola. ‘Elke zomer wordt er in Italië een wereldkampioenschap verstoppertje spelen gehouden. Er deden eens zeventig teams aan mee.’ Ik gooi het kleverige papiertje in de vuilnisbak en lik de chocola van mijn vingers.

‘Interessant,’ zegt Lyric. ‘IJsparadijs verspreidt dus niet alleen heerlijke lekkernijen maar ook kennis. Moet je horen…’ Hij bestudeert het papiertje van zijn ijslolly. ‘Verstoppertje is het populairste spel bij kinderfeestjes.’

‘Echt?’ Nia’s voorhoofd rimpelt tot een frons. ‘Dat kan niet kloppen.’

Lyric neemt een hap van zijn ijsje. Zijn tong en lippen zijn blauw. ‘Misschien kunnen wij verstoppertje doen als…’

Plotseling zwiept de schuttingdeur met een klap tegen het tafeltje waarop de cadeaus liggen. Lyric laat zijn ijslolly vallen en duikt erop af, maar kan de presentjes niet meer opvangen. Shit man, ik hoop dat er niets gebroken is.

‘Hé, stelletje losers,’ vraagt een vreselijke stem. ‘Zijn jullie al zonder ons begonnen?’

Ik kreun. Een gevallen ijsje is niks. Dit brengt pas echt ongeluk.

02

Carla Jenkins en haar tweelingbroer Quincy wandelen op hun gemak de achtertuin in. Mijn moeder zei altijd dat ze heus de kwaadsten niet waren, alleen onbegrepen. Meestal gedragen ze zich inderdaad onbegrijpelijk, vooral Carla.

‘Hé, zeilboot,’ zegt ze tegen mij.

Ik zucht. Ik heb grote oren. Vroeger baalde ik daarvan, maar toen vertelde Nia dat grote oren in sommige culturen juist geluk brengen en betekenen dat je goed kunt luisteren. Dat van dat geluk betwijfel ik. Als mijn moeder een echt slechte dag had, wiebelde ik soms met mijn oren en dan lachte ze alsof ze nog nooit zoiets grappigs had gezien. Een tijdje was ze gelukkig, maar toen… Voor die gedachten sla ik de deur dicht. Daar wil ik echt niet heen. Het doet te veel pijn.

Carla loopt rond en slaat tegen een laaghangende slinger. ‘Dus dit is het?’

Ze zit bij ons in de klas, maar mensen denken altijd dat ze ouder is. Ze is de grootste van iedereen bij ons op school. Soms krijgt ze in de klas haar benen niet fatsoenlijk onder het tafeltje.

‘Lekker welkomstfeestje, hoor. Geen bal aan,’ zegt ze.

‘Vooral niet nu jij er bent,’ mompelt Lyric. Hij zet de cadeautjes weer op tafel en gaat wat verder bij Carla vandaan staan.

Onmiddellijk draait ze haar hoofd en kijkt Lyric fel aan. ‘Je pappie de laatste tijd nog gezien of moet je tot het bezoekuur wachten?’

Lyric verstijft alsof er beton door zijn aderen stroomt. Meestal is hij heel chill over alles, maar er is één knop waar je van af moet blijven: de hou-je-bek-over-mijn-familieknop. Carla heeft er zojuist een loeiharde mep op gegeven.

Er verschijnen rode vlekken in zijn hals, die zich uitbreiden naar zijn bleke gezicht. Hij doet een stap naar Carla toe. ‘Wat zei je?’

Carla steekt haar kin naar voren. ‘Je verstond me heus wel.’

Dit meisje weet echt niet wat goed voor haar is. Lyric opent zijn mond om iets te zeggen, maar Nia springt ertussen en duwt Lyric achteruit.

Een spiertje bij zijn rechteroog trilt en hij blijft strak naar Carla staren, die hem met een scheve grijns spottend aankijkt. Haar missie om hem op te fokken is geslaagd.

‘Lyric, wist je dat de meest voorkomende vormen van pesten verbaal en sociaal zijn?’ vraagt Nia. ‘Ze kletst maar wat. Laat je niet door haar opnaaien.’

‘Boeien. Hij durft toch niks.’ Carla gooit een snoepje in haar grote mond.

‘Dat was niet aardig,’ zegt haar broer Quincy met een frons. Hij is kleiner dan Carla en meestal niet zo irritant als zij.

Ze staart hem even aan en draait zich daarna om voor nog meer snoep.

Waarom moest mevrouw Murphy die twee uitnodigen? Ik voel aan het puzzelstukje in mijn achterzak. Mijn vingers glijden langs het ruwe karton.

Nadat mijn moeder overleed, werd ik naar een therapeut gestuurd omdat ik moeite had om alles te verstouwen. Ik miste haar, miste Zee en voelde veel te veel tegelijk. In het begin had ik een bloedhekel aan de gesprekken omdat ze toch niet hielpen, maar na een paar maanden leerde ik om met sommige dingen om te gaan. Ik heb al een maand lang geen echt erge paniekaanval gehad. Dat nieuwe record laat ik niet door die twee verpesten.

Piepend gaat de achterdeur open. Mevrouw Murphy komt naar buiten met een blad vol flesjes water en fris. ‘Carla. Quincy. Ik wist niet dat jullie er al waren.’ Ze zet de drankjes op een tafel.

‘Ja, mevrouw. We zijn achterom gekomen.’ Carla glimlacht zo mierzoet dat ik er kiespijn van krijg.

Nia zucht.

Lyric kucht en fluistert fel: ‘Aanstellers.’ Hij is languit op een stoel gaan zitten, met zijn benen uitgestrekt. Hij ziet er ontspannen uit, maar ik weet wel beter. In zijn blauwe ogen smeult de woede.

‘Ik ben blij dat jullie konden komen.’ Mevrouw Murphy kijkt kort over haar schouder. ‘Zee is bijna zover.’

Ik wissel een blik met Nia. Waarom duurt het zo lang?

Lyric duwt zichzelf overeind en loopt naar het huis. ‘Ik kan wel helpen…’

‘Nee!’ zegt mevrouw Murphy.

We schrikken ervan.

Ze lacht nerveus. ‘Alles is onder controle. Maken jullie nou maar gewoon plezier met elkaar.’

‘Hoe dan?’ vraagt Carla met haar handen in haar zij.

‘Waarom doen jullie geen spelletje en dan ga ik Zee halen.’ Terwijl ze het zegt, kijkt ze me smekend aan. ‘Jullie kunnen vast wel iets verzinnen.’

Ik hou nog net een zucht binnen. ‘Ja, we bedenken wel wat.’

In het huis klinkt een harde dreun.

‘Ik ben zo terug.’ Ze rent de treetjes op en loopt het huis weer in.

Nia draait zich om naar mij. ‘Justin…’

‘Wat zullen we doen?’ vraagt Quincy, terwijl hij bij een groot, vliegend insect vandaan danst. Zijn magere armen draaien sneller dan de bladen van een plafondventilator. Hij slaat het beestje tegen de grond en stampt er daarna op tot het nog dooier is dan dood. ‘Rotbeesten,’ mompelt hij.

‘Ik wil trefbal doen,’ flapt Carla eruit.

Natuurlijk wil ze dat. Het doel van dat spel is dat je iemand raakt met een bal. Ze was aanvoerder van het schooltrefbalteam, totdat ze eruit werd gegooid omdat ze te wild speelde.

‘We hebben geen bal,’ zegt Nia.

‘Dat wist ik heus wel, sukkel,’ mompelt Carla.

Nia kijkt haar met half toegeknepen ogen aan. Ze slaat haar armen over elkaar. ‘Iets weten kan elke idioot. Het gaat erom dat je het ook begrijpt. Dat zei Albert Einstein.’

Carla staart haar dom aan. ‘Wat?’

‘Dat bedoel ik.’ Nia houdt haar gesloten vuisten omhoog en opent dan haar handen. ‘Boem.’

Ik wrijf over mijn mond om mijn glimlach te verbergen. Ze is zó goed.

‘En toch ben je een sukkel,’ mompelt Carla. ‘Dat je al die idiote dingen onthoudt, maakt je heus niet slimmer of beter dan ik.’

‘Standbeeldtikkertje?’ stelt Quincy voor.

‘Nee.’ Lyric haalt een hand door zijn woeste haardos. ‘Rood licht groen licht?’

‘Wat dacht je van verstoppertje?’ klinkt een zeurstem.

Allemaal draaien we ons meteen om. Shae Davidson? Mevrouw Murphy moet de wanhoop nabij zijn geweest toen ze de gastenlijst opstelde. Oké, we wonen allemaal in dezelfde buurt, maar we zijn geen vrienden. Zij verdient het echt niet om op dit feestje te komen. Shae, Carla en Quincy horen hier niet thuis. Als je iets wat niet past toch forceert, maak je alles stuk.

Shaes lippen krullen om in een grijns. ‘Hallo, allemaal.’

‘Waar heb ik dit aan verdiend?’ mompelt Lyric kreunend.

Bij Shae thuis hebben ze geld. Ze zijn niet rijk of zo, maar ze hebben het mooiste huis en de mooiste auto’s in de straat, en het gras is bij hen altijd groen en netjes gemaaid. Ze doen alsof ze beter zijn dan alle andere buren.

‘Wat doe jij hier?’ Carla slaat haar armen over elkaar.

‘Ik kom voor het feestje.’ Shae schuift vlak langs Quincy als ze de achtertuin in loopt.

‘Hoi, Shae.’ Hij kijkt haar aan met ogen vol hartjes. ‘Wat zie jij er mooi uit. Wat een mooie… Oempf.’

Carla heeft hem een por in zijn zij gegeven. ‘Niet met haar praten.’

Dubbelgeklapt mompelt Quincy: ‘Sorry.’

Shae frunnikt aan de lange bruine vlecht die boven op haar hoofd in een knot is gedraaid. ‘Verstoppertje is het leukst en we zijn met genoeg mensen.’

Nia kijkt me van opzij aan. Shae doet nooit met ons mee. Ze houdt er niet van om vies, zweterig en ranzig te worden – haar woorden. Soms kijkt ze naar ons, maar altijd van een afstandje, meestal vanaf een plek in de schaduw.

‘Er zijn niet veel plekken om je te verstoppen,’ zegt Lyric. ‘Wat als…’

‘Ik vind het best.’ Carla laat haar knokkels knakken.

‘Wat?’ Ik draai mijn hoofd zo snel haar kant op dat ik bijna mijn nek verrek. Nog geen seconde geleden wilde ze niet dat we met Shae praatten. ‘Waarom?’

Carla haalt haar schouders op. ‘Er is geen bal, dus veel keus hebben we niet.’

‘Justin?’ vraagt Nia met een gepijnigde uitdrukking op haar gezicht.

In mijn maag doen misselijkheid en kramp tikkertje met elkaar. ‘Ik vind alles best.’ Hoe sneller dit voorbij is, hoe beter.

‘Wie wil hem zijn?’ vraagt Lyric.

Niemand biedt zich aan.

‘Ik ben hem wel,’ zeg ik met een zware zucht. Moeilijk kan het niet worden. Het wordt waarschijnlijk een hardloopwedstrijdje, en ik ben snel.

Shae recht haar rug. Al haar aandacht is nu op mij gericht. Ik ben een insect onder haar microscoop. ‘Regels?’

‘Duh,’ zegt Carla. ‘Zelfde als altijd.’

‘Als ik je tik, ben je af,’ zeg ik. ‘Je mag niet de plek van iemand anders verraden. Je mag je niet ergens binnen of in een auto verstoppen. Alleen in de achtertuin. Je mag een ander niet hinderen bij de buut. Niet vechten. Eerste bij de buut is vrij. En we moeten het potje afmaken. Er moet een duidelijke winnaar zijn.’ Ik heb te vaak meegemaakt dat het ruzie of vechten werd, nadat een spelletje niet verder kon omdat het donker werd of omdat iemand moest plassen.

We vormen een kring. Ik steek mijn hand uit. Lyric legt de zijne erop en daarna Nia die van haar. Quincy en Carla volgen. Eindelijk legt Shae langzaam haar hand boven op de stapel. Er schiet een elektrische schok door mijn arm.

Ik kijk de kring rond. Ze hebben allemaal een vreemde blik in hun ogen, alsof ze ook iets hebben gevoeld. Dat wil zeggen: iedereen behalve Shae, die met een eigenaardige glimlach op haar gezicht naar Zees huis kijkt.

‘Dat zijn de regels. Als je je er niet aan houdt, ben je af,’ zeg ik, vooral tegen Shae omdat zij niet erg goed lijkt op te letten. Ik wil straks geen gezeur dat er iets niet duidelijk was.

Als iedereen de regels heeft geaccepteerd, trek ik mijn hand onder de stapel vandaan. Ik strek mijn tintelende vingers. Met een knikje naar de grote eikenboom midden in de achtertuin zeg ik: ‘Dat is de buut.’

‘Oké.’ Shae knippert snel met haar ogen en heel even zijn haar ogen nachtblauw. Een fractie van een seconde later hebben ze weer hun gewone groene kleur.

Ik doe een stap achteruit. Een raar gevoel trekt door me heen.

‘Wat is er?’ vraagt Nia.

‘Eh… niks. Het licht van de zon… Ik verbeeldde me maar wat.’

‘Kom losers, spelen.’ Als Carla langsloopt, stoot ze me aan met haar schouder.

Van mijn moeder mocht ik nooit zeggen dat ik iets haatte, alleen dat ik ergens een hekel aan had. Carla is niet iets maar iemand; houdt dat in dat ik haar wel mag haten? Want meestal haat ik haar.

Langzaam, zodat iedereen kan bedenken waar hij zich zal verstoppen, loop ik naar de eenzame boom die tussen de doorgezakte veranda en de tafels met eten staat. De takken hangen slap omlaag van de hitte. Ik draai mijn pet met de klep naar achteren, sluit mijn ogen en leun met mijn hoofd tegen mijn gevouwen armen. De ruwe bast prikt in mijn huid. Er zoemt een bij om mijn hoofd; het geluid lijkt een echo van het vreemde gegons in mijn oren. Dan schud ik het gevoel van me af en concentreer me op het spelletje.

Ik begin hardop te tellen. ‘Eén, twee, drie…’

De hete wind zucht tussen de bomen en het regent verdorde blaadjes op mijn rug.

‘Elf, twaalf, dertien…’ Ik hoor hun voetstappen door de achtertuin.

Allemaal zijn ze nog op zoek naar een schuilplaats.

‘Eenentwintig, tweeëntwintig…’

Het wordt al stiller om me heen.

‘Vijfendertig, zesendertig…’

Het blijft vreemd stil in de achtertuin, alsof alles zijn adem inhoudt. Ik hoor niks meer, ze hebben zich allemaal verstopt.

‘Negenenveertig, vijftig! Wie niet weg is, is gezien, ik kom!’ Ik til mijn hoofd op en draai me langzaam om.

Dorre, bruine grassprieten en wilde bloemen schieten op uit de dorstige grond. Snoep- en ijspapiertjes spelen tikkertje in het zand.

De jacht begint.

Ik sluip bij de boom vandaan en laat mijn blik door de achtertuin dwalen. Mijn aandacht wordt getrokken door beweging ergens bij de veranda.

Carla. Op de een of andere manier heeft ze haar lichaam in de kleine kruipruimte weten te persen.

Terwijl ik dichterbij sluip om haar af te tikken knapt er een twijgje onder mijn voet. Het tafelkleed van de snacktafel wappert. Nia rolt eronderuit en rent naar de boom. Even sprint ik achter haar aan, maar al snel stop ik. Ik maak toch geen kans.

Ze slaat op de boom en zwaait daarna als een cheerleader haar benen om de beurt in de lucht. ‘Buut vrij! Als eerste. Cool. Ik ben de beste.’

Met een zucht draai ik me om naar Carla.

Die zit zo klem onder de veranda dat ze een gemakkelijke prooi is. ‘Shae heeft zich achter het huis verstopt!’ gilt ze.

‘Hé, dat is niet eerlijk!’ roept Nia.

‘Je mag niet…’ Op hetzelfde moment dat ik me terughaast, sluipt Shae achter het huis vandaan.

Zonder met haar ogen te knipperen staart ze me aan. Dan lacht ze in een griezelige grijns haar tanden bloot.

Ik krijg er kippenvel van. ‘Hé, doe je nog mee of wat?’ vraag ik. ‘Je moet de boom aantikken om vrij te zijn, weet je nog?’

Ze reageert niet en maakt ook geen aanstalten om naar de boom te rennen.

Kra. Kra. De kraaien vliegen opeens op uit de boom; bladeren wervelen in het rond.

Ik schrik ervan. ‘Shae, wat…’

Plotseling zwaait de deur van de schuur open en slaat met een klap tegen de muur. Quincy rent naar buiten. Zijn ogen worden groot als hij ziet hoe dichtbij ik ben. Dan herstelt hij zich en stuift op de boom af.

‘Pak hem, Justin!’ roept Nia.

‘Blijf van mijn broer af.’ Carla schuift op haar buik onder de veranda uit. Onder het zand en de spinnenwebben krabbelt ze overeind. ‘Of ik doe je wat.’

Met een wilde kreet schiet Lyric uit zijn verstopplaats. ‘Blijf van hem af,’ zegt hij tegen Carla.

Mijn hoofd schiet heen en weer. Shae. Carla. Quincy. Lyric. Wat gebeurt er? Het is een chaos.

‘Jullie spelen allebei vals!’ Lyric rent op Quincy af.

Nia gaat met haar armen wijd voor Quincy staan, zodat hij niet bij de boom kan komen. Lyric grijpt Quincy’s shirt en trekt hem terug. Na een korte worsteling vallen ze in een kluwen van armen en benen op de grond.

Luid grommend stormt Carla op me af. Geschrokken kijk ik haar aan.

Ze brengt haar vuist omhoog en ik zie mijn korte leven voor mijn ogen langsflitsen. Er klinkt geen dramatische filmmuziek die bij de situatie past; in plaats daarvan hoor ik het vrolijke deuntje van een ijscowagen in de verte. Plotseling stopt Carla. Haar mond valt open.

Ik draai me om. Zee staat op de veranda. Zijn bril wordt op de hoeken door dik plakband bij elkaar gehouden en balanceert scheef op zijn neus. Zijn gezicht is ingevallen.

‘Zijn armen,’ zegt Nia beverig.

Op Zees armen zitten grillige, opgezwollen krassen. De littekens glanzen. Als het zonlicht erop valt, lijken ze zelfs te gloeien. Ik slik.

Lyric springt overeind en hapt hoorbaar naar adem. ‘Wat…’

Zee doet een stap naar voren. Wij deinzen allemaal achteruit.

‘Hoi, Zee.’ Shae zwaait. ‘Heb je me gemist?’

‘Nee! Jij kunt hier niet zijn! Hoe kan het dat je hier bent?’ schreeuwt hij.

Mijn ogen vliegen heen en weer tussen Shae en Zee. Wat is er aan de hand? Zee en Shae zijn niet echt vrienden, maar hij zou nooit zo onbeschoft tegen haar doen. Hij zou haar nooit wegsturen van zijn feestje.

‘Ik ben hier om te halen wat van mij is. Jij wilde niet spelen, maar je vrienden willen wel,’ zegt Shae. ‘En nou krijg ik alles wat ik wilde. Leuk, hè?’

Zee beeft zo hard dat ik zijn botten kan horen rammelen, ik zweer het. Zijn ogen schieten tussen ons heen en weer en blijven ten slotte op mij rusten. ‘Wat heb je gedaan? Ik wilde dit niet! Jullie hadden weg moeten blijven!’

Mijn adem stokt. ‘Zee…’

‘Als het donker het licht heeft verdreven, komt de Zoeker en steelt je leven. Je eigen lot heb je bezegeld vandaag, door te spelen wat hem behaagt. Verdoemd ben je als het teken verschijnt: jij bent de volgende die verdwijnt,’ dreunt Zee op alsof het een kinderversje is. ‘Ook jij wordt netjes meegeteld, tot het doel is bereikt, zoals voorspeld.’

‘Wow,’ zegt Lyric.

Quincy schuifelt een stukje achteruit. ‘Wat is er mis met hem?’

‘Hij is niet goed wijs,’ zegt Carla. ‘Hij is kierewiet teruggekomen.’

Zees blik is wazig en zijn ogen bewegen als stuiterballen op en neer. Op, neer. Op, neer. Die sloten op zijn deur lijken opeens niet meer zo gek.

Shae giechelt, maar het klinkt meer als grauwen. ‘Wat is dit toch leuk.’

‘Hé!’ zeg ik. ‘Hou daarmee op. Hij is…’

‘Ik laat je dit niet doen! Laat ons met rust!’ Hij springt van de veranda en rent op ons af.

Iemand schreeuwt. We schieten alle kanten op, als kakkerlakken op de vlucht voor het licht.

03

Zee doet een paar wankele passen. ‘Jullie mogen hem niet laten winnen. Jullie moeten hem stoppen!’

‘Ik smeer ’m!’ Carla rent vlak langs Nia, waardoor die rondtolt en in een struik valt.

‘Wacht op mij,’ roept Quincy. In zijn haast om zijn zus bij te houden, struikelt hij bijna over zijn eigen voeten. Ze ontsnappen door de poort in de schutting.

Lyric stapt geschrokken achteruit als Zee zijn kant op komt. ‘Ho! Wacht effe. Wat is er aan de hand?’ Met maaiende armen stoot hij tegen een tafel aan, waardoor de snacks alle kanten op vliegen.

Shae is een wazige roze vlek. Ik heb op atletiek gezeten, maar zo hard heb ik nog nooit iemand zien rennen. Ze verdwijnt achter het huis.

Ik ben te verbijsterd om in beweging te komen en dat nekt me. Zee stormt op me af en tackelt me. Mijn hoofd slaat met zo veel kracht tegen de grond dat ik zwarte vlekken voor mijn ogen zie. Mijn pet rolt weg over het gras. Ik kreun, terwijl hij me als een pannenkoek op mijn andere kant draait. Zijn lichaam is een mini-ijsberg op mijn borst. Ik heb het verschrikkelijk koud.

‘Hé, Justin,’ fluistert hij. De woorden zijn zo griezelig zacht dat de bries ze meevoert zodra ze over zijn gebarsten lippen komen.

Ik staar in zijn verwilderde ogen. ‘Hé… Hé, Zee.’

Zijn mondhoeken schuiven omhoog, maar het is de treurigste glimlach die ik ooit heb gezien. Hij buigt zich dichter naar me toe en in mijn neus kriebelt de geur van mottenballen en babypoeder.

‘Door mij kwam hij hierheen.’

‘Wie is “hij”? Waar heb je het over?’ Ik deins voor hem terug, druk mezelf tegen de hobbelige grond aan. Puntige stenen en scherpe takjes boren zich in mijn rug.

Met een schok gaat zijn hoofd omhoog en zijn verwilderde blik dwaalt door de achtertuin. Zijn lichaam is roerloos, gespannen. ‘Hij kijkt,’ fluistert hij.

Ik krijg er kippenvel van.

Nia kruipt wat dichterbij. ‘Zee? Wat…’

Opeens lijkt hij uit zijn trance te ontwaken. ‘Uit het donker sloop hij op me af, maar ik zakte voor de test die hij gaf. De regels zijn vals, dus verliest hij nooit. Straks word je door je eigen angst gekooid.’ Zijn magere vingers sluiten zich als boeien om mijn polsen. ‘Een dezer dagen zul je vanhier moeten gaan en breekt je gevecht tegen de doodsangst aan.’

Als een tornado trekken zijn woorden door me heen. Ik voel dat een paniekaanval zijn klauwen uitslaat in mijn schedel. Ik probeer me los te wringen, maar Zee is te sterk. ‘Ga van me af! Nu!’