Met dank aan Monty Roberts,

die als eerste over de join-up-techniek schreef.

Door zijn werk is de wereld een betere plek voor paarden geworden.

En met speciale dank aan Linda Chapman.

Voor Pippa le Quesne, die van Heartland een speciale plek heeft gemaakt.

Hoofdstuk 1

‘Mam komt niet meer terug, Pegasus,’ zei Amy zacht tegen de oude schimmel. ‘Nooit meer.’ Ze wilde het hem zo graag uitleggen, ook al wist ze best dat hij haar niet kon verstaan.

Het ongeluk was nu een paar maanden geleden, maar Pegasus was al die tijd op Marion Fleming blijven wachten. Hij had daar maar gestaan, met zijn hoofd over de boxdeur, urenlang naar de oprijlaan starend, tot het donker werd.

De afgelopen dagen had Amy gemerkt dat er iets was veranderd bij het lievelingspaard van haar moeder. Pegasus was lusteloos en stil geworden. Hij stak zijn hoofd niet meer naar buiten, maar bleef achter in zijn box staan, met hangend hoofd en doffe ogen. Het leek wel alsof hij het wachten had opgegeven en alle hoop had laten varen. Amy kon het bijna niet aanzien.

Ze leunde tegen hem aan en Pegasus brieste zachtjes. Hij duwde zijn grote hoofd tegen haar borst. Amy deed haar ogen dicht. Bij Pegasus voelde ze zich veilig en rustig, en zo was dat altijd al geweest.

Vroeger had Pegasus in de hele wereld voor gevulde tribunes gezorgd en had hij met haar vader de beroemdste combinatie gevormd die er ooit in de springsport was geweest. Dat was allemaal lang geleden. Toen woonden ze nog in Engeland en was haar vader nog bij hen. Heartland bestond nog niet. Amy schudde haar hoofd. Alles was nu heel anders.

Amy schrok op door het geluid van een opengaande deur. Ze gaf Pegasus een zoen op zijn donkergrijze snoet en keek naar buiten. Aan de andere kant van het erf zag ze haar oudere zus Louise, die meestal Lou werd genoemd, uit het houten woonhuis komen. Achter haar slanke, blonde zus verscheen haar opa met een koffer.

Amy deed de staldeur open. ‘Ga je nu al, opa?’

Jack Bartlett bleef bij de auto staan en knikte. ‘Ja, lieverd. Als ik nu wegga, hoef ik niet in het donker te rijden.’

Amy rende naar hem toe. ‘Doe Glen en Sylvia de groeten van me.’ Ze sloeg haar armen om zijn nek. Haar opa rook altijd zo lekker, naar oud leer en zeep.

‘Laat je het weten als je er bent?’ vroeg Lou.

‘Tuurlijk.’ Jack keek zijn kleindochters aan en fronste bezorgd zijn gerimpelde voorhoofd. ‘Weten jullie zeker dat jullie het redden alleen? Er is de laatste tijd zo veel gebeurd.’

‘Maak je niet druk,’ antwoordde Amy. ‘Bovendien móét je wel gaan, opa. Je weet toch hoe Glen en Sylvia ernaar uitkijken.’

Jack knikte. Elke herfst ging hij een paar weken bij zijn broer en schoonzus logeren. Toen Amy nog klein was, was ze elk jaar meegegaan naar hun boerderij in Tennessee.

Jack was nog steeds niet gerustgesteld. ‘Kunnen jullie echt al het extra werk aan als ik weg ben? We hebben het nu al zo druk.’

‘Daar hebben we het toch al over gehad, opa,’ zei Lou praktisch. ‘Je weet toch dat Marnie volgende week komt? Zij kan meehelpen, en Ty heeft ook al aangeboden om over te werken.’

‘Maar kunnen we dat wel betalen?’ De rimpels naast Jacks ogen werden dieper toen hij aan het extra salaris van de staljongen van Heartland dacht.

Lou haalde haar schouders op. ‘Daar vinden we wel wat op.’ Jack wilde tegensputteren, maar Lou snoerde hem de mond. ‘Ga nou maar!’ Ze gaf hem snel nog een zoen en deed het portier open.

‘Ik zou haast gaan denken dat jullie me weg willen hebben!’ Jack gooide zijn koffer in de kofferbak en stapte in.

‘Je hebt ons door,’ zei Amy lachend. ‘We gaan allemaal wilde feesten houden als je weg bent, hè Lou?’

Jack begon nu ook te lachen. ‘Dat klinkt goed. Misschien blijf ik toch maar hier.’ Toen zag hij de uitdrukking op Lou’s gezicht. ‘Oké, oké! Ik ga al!’ Hij startte de motor en Amy en Lou deden een stap achteruit. Ze zwaaiden hem uit, terwijl hij de lange oprijlaan af reed.

‘Zo,’ zei Lou toen de auto in een grote stofwolk was verdwenen, ‘nu moeten we het samen zien te redden.’

Binnen begon de telefoon te rinkelen. Lou’s gezicht klaarde op. ‘Misschien is dat een nieuwe klant! Ik neem wel op,’ zei ze en ze haastte zich naar binnen.

Amy keek om zich heen. Links van haar was de voorste stal met de zes boxen. De witte verf bladderde van de deuren en het hout van de boxdeuren was helemaal rafelig omdat er zo veel paarden hun tanden in hadden gezet. Overal op het erf en rond de waterbak lagen plukken hooi en stro. Amy zuchtte. Het erf moest nodig worden geveegd en bij de achterste stallen was de troep nog veel erger.

Ze keek naar de weilanden langs de oprijlaan. In de warme herfstzon stonden paarden en pony’s in alle kleuren en maten rustig te grazen. Amy glimlachte. Als Heartland er niet was geweest, zouden de meeste van hen allang zijn afgemaakt. Dat ze allemaal zo gelukkig en gezond waren, maakte het harde werk en de lange dagen meer dan de moeite waard.

Van de vijftien paarden die er nu op Heartland stonden, waren er twaalf gered van eigenaars die hen mishandelden of verwaarloosden. Deze paarden leerden op Heartland weer hun vertrouwen in mensen terug te krijgen, zodat ze uiteindelijk naar een nieuw tehuis konden. Drie van de paarden waren in training op Heartland; ze waren gestuurd om van hun gedragsproblemen afgeholpen te worden.

En dan was er Pegasus. Hij was van Amy’s vader geweest, totdat ze samen een ongeluk hadden gekregen tijdens een springwedstrijd. Daarna was haar vader bij hen weggegaan en Pegasus had zich aan haar moeder gehecht. Amy keek naar de lege deuropening van de laatste box. Arme Pegasus, het leek wel of hij niet wist wat hij moest zonder Marion.

Lou kwam weer uit de achterdeur.

‘En, een nieuwe klant?’ vroeg Amy hoopvol, maar ze zag al aan het gezicht van haar zus wat het antwoord zou zijn.

‘Nee, verkeerd verbonden.’ Lou zuchtte en keek om zich heen naar het erf. ‘Die drie lege boxen moeten nu echt snel worden gevuld, Amy. We hebben het geld hard nodig.’

Amy knikte. Ze wist ook wel dat ze betalende klanten moesten hebben om de andere paarden te kunnen helpen.

‘Ik snap gewoon niet waarom we opeens geen nieuwe klanten meer krijgen,’ zei Lou fronsend. ‘Nadat Nick Halliwell iedereen over ons begon te vertellen, liep het storm. En nu komt er ineens niemand meer.’

‘Ik kan Nick wel even appen om te vragen of hij iemand weet die hulp nodig heeft met paarden,’ stelde Amy voor.

Nick Halliwell was een beroemde springruiter. Een maand of twee geleden had Amy een van zijn veelbelovende jonge paarden van zijn angst voor trailers afgeholpen. Sinds die tijd raadde Nick iedereen aan om probleempaarden naar Heartland te brengen.

‘Het is te proberen,’ zuchtte Lou.

Maar toen Amy naar binnen liep en Nick Halliwell appte, stuurde hij terug dat hij voor wedstrijden naar het buitenland was. ‘Hij komt pas over drie maanden terug,’ zei Amy.

Amy stopte haar telefoon met een zucht weer in haar zak. ‘Pech,’ zei ze tegen Lou, die aan de keukentafel was komen zitten.

‘Ik snap er niks van,’ zuchtte Lou. ‘Er heeft nu al meer dan een week niemand gebeld.’

Dat was inderdaad raar, dacht Amy bij zichzelf. Het kwam maar heel weinig voor dat er zo lang niemand belde. Ze voelde zich ongerust worden, maar drukte dat gevoel weer snel weg. ‘Het komt heus wel goed.’ Ze deed haar best om optimistisch te klinken.

‘Ik hoop het maar. Anders wordt het wel erg moeilijk.’ Lou zuchtte nog eens en stond op. ‘Kom op, laten we maar met mams kamer beginnen.’

Amy’s adem stokte in haar keel. Mams kamer. Die twee woorden bleven rondtollen in haar hoofd. Sinds haar moeder was overleden, hadden ze niets veranderd aan haar kamer. Maar nu Lou’s vriendin Marnie Gordon kwam logeren, had Lou besloten dat ze de kamer moesten opruimen. Ze hadden de ruimte nodig als logeerkamer.

‘Het is vast niet veel werk,’ zei Lou. Ze liep voor Amy uit de trap op, deed de slaapkamerdeur open en ging naar binnen.

Amy bleef in de deuropening staan. De afgelopen maanden was ze zo min mogelijk in haar moeders kamer geweest. Nu zag ze opeens weer alle bekende spullen en rook ze nog een vleug van haar moeders parfum. Ze vocht tegen de tranen die ze achter haar ogen voelde branden. Het ongeluk was nu drie maanden geleden en het eerste, heftige verdriet was voorbij, maar door de kleinste dingen kon Amy opeens weer de pijn voelen.

‘Oké.’ Lou liep naar een stapel kartonnen dozen die ze in de kamer had neergezet. ‘De dingen die we willen houden, doen we hierin. De rest leggen we daar op een stapel.’ Ze stroopte haar mouwen op. ‘Ik begin wel met de kledingkast.’ Als in een droom stapte Amy de kamer binnen. Er hingen paardenfoto’s aan de muren, haar moeders werkjasje hing over een stoel, de lakens van het bed lagen een beetje slordig en in Marions borstel zaten nog wat blonde haren. Het was net alsof haar moeder nog leefde en elk moment de kamer binnen kon lopen.

Lou deed de kast open en was even stil toen ze de rij bekende kleren zag. Ze raakte een bloes aan en Amy zag haar slikken. Toen werd Lou weer praktisch. ‘Zullen we deze eerst uitzoeken?’ Ze aarzelde even en haalde toen wat shirts tevoorschijn. ‘Alles wat nog goed is, kan naar de kringloopwinkel en de rest kan weg.’

‘We kunnen mams kleren toch niet zomaar wegdoen!’ Amy keek naar haar zus.

Lou haalde haar schouders op. ‘Tja, we moeten ruimte maken voor Marnies spullen, dus die kast moet leeg.’

‘Kunnen we ze niet ergens anders opbergen?’ Amy liep naar de kast en pakte een groene rijbroek. Haar maag deed pijn. Ze herinnerde zich dat haar moeder de rijbroek een paar dagen voor het ongeluk nog aan had gehad.

Lou gaf Amy haar zin. ‘Oké,’ zuchtte ze. ‘Er is vast nog wel plaats in de kelder.’

Ze pakten de kleren snel in. Amy vouwde de broeken en shirts op, terwijl Lou Marions mooie kleren uit de kast pakte en ze snel en handig in een doos deed. Ze stopte even toen ze het laatste jasje pakte, een rij-jasje.

‘Mams wedstrijdjasje,’ fluisterde Lou. Voorzichtig streek ze met haar vinger over het blauwe jasje met de donkerrode voering.

Lou’s ogen werden nat en Amy kreeg een brok in haar keel. Haar moeder had haar eigen carrière als springruiter opgegeven nadat Pegasus en haar vader dat ernstige ongeluk hadden gehad, twaalf jaar geleden. Amy was toen pas drie en ze wist niet veel van de tijd voordat ze met haar moeder naar Virginia was verhuisd om bij haar opa te gaan wonen. Maar ze wist dat Lou, die elf was toen het ongeluk gebeurde, zich veel meer herinnerde van hun tijd in Engeland, toen haar moeder het blauwe jasje nog droeg tijdens wedstrijden.

Lou knipperde haar tranen weg en legde het jasje op de andere kleren in de doos. Ze begon de onderste planken van de kast uit te ruimen. Ze lagen vol met schoenendozen, make-up en potten crème. ‘Wat een puinhoop,’ zei ze met strakke stem.

Amy zei niets en begon de berg schoenen uit te zoeken. Tussen de laarzen en schoenen stond een doos. Amy maakte hem open en keek erin. ‘Foto’s!’ Ze haalde twee verkleurde blauw-met-gouden albums tevoorschijn en sloeg er een open. ‘Hé Lou, dit ben jij!’ Op bijna elke foto stond een blonde kleuter met grote lichtblauwe ogen en een rond gezichtje.

Lou keek over haar schouder mee. ‘Jep.’

‘En mam en pap.’ Amy glimlachte. Haar ouders zagen er vreemd jong uit op de foto’s. Haar vader was lang met donker, krullend haar. Haar moeder keek lachend naar hem op, slank en klein, met dezelfde blauwe ogen en blonde haren als Lou.

Amy sloeg de bladzijden om. Er waren foto’s van de springstal in Engeland en van paardenhoofden die over donkerbruine staldeuren op een keurig vierkant erf keken. Er waren foto’s van haar ouders tijdens wedstrijden, foto’s van Marions mooie bruine merrie, Delilah, en van haar vader op Pegasus. En foto’s van een vijfjarige Lou, die op een klein bont pony’tje over hindernissen sprong.

‘Dat was Minnie.’ Lou ging naast Amy op haar knieën zitten. ‘Ik heb haar van pap gekregen toen ik drie was. En toen jij oud genoeg was, wilde jij er altijd op, dus toen heeft hij Nugget voor me gekocht.’ Ze sloeg het tweede album open. ‘Hé, kijk! Hier ben jij als baby.’

Amy bekeek haar babyfoto’s en bladerde verder door het album tot ze een foto vond waarop ze een jaar of twee was. Ze was toen een mager ding met lichtbruin haar en bruine ogen. Op elke foto zat ze wel op een paard of stond ze ernaast. Ze leek helemaal niet op Lou, veel meer op haar vader.

Lou wees op een foto van het hele gezin. Ze zaten lachend op het strand naast een zandkasteel. ‘Dat was op vakantie in Spanje. Jij was pas drie en ik was elf.’

Amy sloeg de bladzij om, om de volgende foto’s te zien, maar opeens waren er geen meer. De rest van het album was leeg. Ze keek haar zus vragend aan.

‘Paps ongeluk,’ zei Lou zachtjes.

Amy haalde wat enveloppen uit de doos en schudde ze leeg op de grond. Nog meer foto’s: Amy en Marion met Jack op Heartland. Amy was ongeveer een jaar ouder dan op de laatste foto’s in het album, en haar moeder zag er ook anders uit. Haar gezicht stond veel ernstiger.

‘Dit ben ik.’ Lou haalde een foto tevoorschijn waarop ze voor de Engelse kostschool stond. Ze zag er heel netjes uit, in een uniform en met haar schooltas in haar hand.

Amy keek op. ‘Waarom ben je toen eigenlijk niet met ons meegegaan, Lou?’ Haar moeder had het haar geprobeerd uit te leggen, maar Amy had nooit begrepen waarom Lou liever in Engeland op haar kostschool was gebleven.

‘Omdat ik dacht dat pap terug zou komen.’

‘Dat dacht mam ook.’ Amy herinnerde zich wat haar moeder had verteld. ‘Ze zei dat ze heel lang op pap is blijven wachten, maar dat hij niet terugkwam.’ Ze fronste haar voorhoofd. ‘Hij heeft ons gewoon in de steek gelaten, Lou.’

Lou’s ogen vonkten. ‘Hij moest er gewoon aan wennen dat hij nooit meer wedstrijden zou kunnen rijden. Hij zou heus wel teruggekomen zijn, hoor! Maar mam is meteen het land uitgegaan.’

‘Natuurlijk is ze weggegaan!’ riep Amy uit. Ze dacht terug aan de tijd dat ze net in Amerika waren. Haar moeder was zo overstuur geweest. ‘Ze kon gewoon niet in Engeland blijven. Alles daar deed haar aan pap denken.’

‘Als ze was gebleven, dan was ze er misschien geweest als hij terugkwam en dan zouden ze weer bij elkaar geweest zijn.’

Maar hij is nooit teruggekomen! Amy slikte de woorden in voor ze ze uitgesproken had. Ze realiseerde zich wel dat ze altijd alleen maar haar moeders kant van het verhaal had gehoord, maar ze kon zich niet voorstellen dat het niet zo was gegaan. Ze snapte niet dat Lou nog steeds hun vader kon verdedigen. Na maanden in spanning te hebben gewacht, had Marion alle paarden verkocht, behalve Pegasus, die door het ongeluk vreselijk gewond was geraakt, en was ze terug naar haar vader gegaan in Virginia. Daar had ze zich helemaal gestort op het genezen van Pegasus en was ze begonnen van Heartland een tehuis voor mishandelde en verwaarloosde paarden te maken. Door paarden te helpen die nergens anders heen konden, was ze er zelf ook langzaam weer bovenop gekomen.

‘Trouwens, ik had hier toch niet kunnen wonen,’ zei Lou. ‘Dan had ik van mam met de paarden moeten helpen en die kon ik gewoon niet uitstaan na wat er met pap was gebeurd.’

Amy dacht aan de lange jaren dat ze Lou bijna niet had gezien. De keren dat Lou toch langs was gekomen, hadden ze steeds ruzie gemaakt omdat Lou niks met Marions werk te maken wilde hebben. Nu was alles anders. Nadat hun moeder was overleden, had Lou haar liefde voor paarden teruggevonden. Amy keek naar een foto van Lou in een lange, zwarte toga, die was genomen toen ze afstudeerde aan de universiteit van Oxford in Engeland. Naast haar stonden Marion en Amy.

‘Mam was zo trots toen je naar Oxford ging. En toen je opbelde dat je al je examens had gehaald, stond ze erop om naar je afstuderen te gaan. Dat was voor haar zelfs belangrijker dan Heartland.’

Lou keek Amy verbaasd aan. ‘Echt waar? Heeft ze dat gezegd?’

Amy knikte.

‘Dat wist ik niet,’ zei Lou zachtjes.

Amy kneep haar in haar arm. ‘Mam miste je ontzettend, Lou. Ze was zo blij toen je een baan in New York kreeg.’

Lou beet op haar lip. ‘En toch ben ik niet vaak langsgekomen, hè? O Amy, als alles toch anders was gelopen…’ Ze was even stil, maar trok toen haar schouders recht. ‘Het slaat nergens op om zo te denken. Je kunt het verleden toch niet veranderen. Je moet naar de toekomst kijken.’ Ze ging verder met opruimen. ‘Kom op, laten we dit even afmaken.’ Amy stopte de foto’s terug in de envelop en borg de albums op. Ze tilde de doos op en droeg hem naar het raam. Het raam van haar moeders kamer keek net als dat van Amy’s slaapkamer uit over het erf. Pegasus stond nog steeds achter in zijn box.

‘Ik maak me zorgen over Pegasus.’ Amy draaide zich om naar Lou, die de laden van het bureau uitruimde.

‘Ja, je zei al dat het niet zo goed met hem ging.’

Amy knikte. ‘Weet je nog hoe hij onafgebroken over zijn deur bleef kijken na het ongeluk?’

‘Ja, net alsof hij stond te wachten tot ze terugkwam.’

‘Dat doet hij nu niet meer. Hij staat alleen maar verdrietig in een hoekje.’

‘Ach, het komt wel weer goed.’ Lou vouwde een doos dicht.

Amy staarde uit het raam. Ze wilde maar dat ze ook zo zeker wist dat Pegasus weer de oude zou worden. ‘Hij was zo gek op mam. Hij is vast heel erg in de war. Opeens is ze weg en hij begrijpt natuurlijk niet waarom. Ik denk dat hij daarom zo lusteloos is.’

‘Kun je hem er niet iets tegen geven?’

Amy dacht aan de kruiden en andere natuurlijke geneesmiddelen waarover haar moeder haar alles had geleerd. Ze kende wel een paar dingen die hielpen tegen verdriet. ‘Ik zal het proberen.’

Lou trok nog een la open. ‘Hij komt er wel weer bovenop.’

In stilte gingen ze door met opruimen.

‘Dit kunnen we wel weggooien, denk ik.’ Lou haalde een stapel oude brieven en kaarten uit de la en keek ze snel door. ‘Het zijn oude verjaardagskaarten en zo…’ Haar adem stokte. Ze trok een envelop uit de stapel.

‘Is er iets?’ Amy zag dat Lou’s ogen groot werden. Haar zus gaf geen antwoord. Amy gluurde over haar schouder. De brief was geadresseerd aan Marion Fleming, op Heartland.

‘Wat is er dan?’ vroeg Amy weer. Ze begreep niet waarom Lou zo raar naar de brief keek.

‘Deze brief is vijf jaar geleden gestuurd, kijk maar naar het poststempel,’ zei Lou.

‘Nou, en?’

Lou keek Amy aan, haar gezicht was bleek. ‘Hij is van pap!’

Hoofdstuk 2

‘Dat kán niet!’ riep Amy uit. Ze staarde naar de envelop. ‘Hij heeft nooit meer iets van zich laten horen.’

‘Nou, dit is anders wel zijn handschrift.’ Met trillende vingers maakte Lou de envelop open en haalde er een vel beschreven papier uit. Ze las snel het adres boven aan de brief. ‘Uit Engeland. Ik wist het wel! Hij woont al die tijd gewoon in Engeland…’

‘Wat staat erin?’ vroeg Amy.

Lou las de brief snel door. Het was even stil. ‘Maar toen woonde ik ook nog in Engeland,’ fluisterde Lou verslagen. ‘Waarom heeft hij me dan nooit opgezocht?’

‘Wat staat er nou in?’ vroeg Amy ongeduldig. Ze trok de brief uit Lou’s handen. Lieve Marion, las ze haperend.

Laat toch wat van je horen. Een kaart, een briefje, het maakt niet uit. Ik kan niet meer tegen de stilte. Ik weet dat ik me vreselijk heb gedragen en ik heb mezelf daarvoor de laatste zeven jaar gehaat. Kun je het me alsjeblieft vergeven? We kunnen toch opnieuw beginnen? We waren een goed team, toch? Waarom zouden we dat niet weer kunnen worden?

Dit is mijn laatste brief. Vertel de meisjes dat ik van ze hou en ze mis. Ik hoop zo dat we weer een gezin kunnen zijn.

Ik hou nog steeds van je,

Tim

De brief gleed uit Amy’s handen. Lou raapte hem op en begon weer te lezen. Amy’s gedachten tolden door haar hoofd. Haar moeder had tegen haar gelogen. Ze had gezegd dat hun vader niets meer van zich had laten horen, maar hier was een brief waarin hij haar smeekte hem te vergeven, waarin hij zei dat hij weer terug wilde komen.

Lou’s gezicht was spierwit. ‘Waarom heeft hij me niet opgezocht? Ik ben steeds op hem blijven wachten. Ik wel!’

Amy haalde hulpeloos haar schouders op. Ze kon het nauwelijks geloven. Haar vader had haar moeder gevraagd terug te komen. Zou haar moeder hem terug hebben geschreven? En wat had ze dan geantwoord? Amy haalde haar hand door haar haar. Het was alsof de grond onder haar wegzakte. Alles wat ze altijd had geloofd, was opeens onzeker. Misschien was er nog meer dat Marion nooit had verteld. Amy had altijd gedacht dat de schuld bij haar vader lag. Wat moest ze van hem denken, nu ze zijn brief had gelezen?

‘Mag ik hem hebben?’ Lou vouwde de brief op.

Amy knikte, ze kon nauwelijks iets uitbrengen. ‘Eh… ja, hou maar.’ Ze keek haar zus aan, maar Lou’s gezicht was ondoorgrondelijk. ‘Ze heeft me dit nooit verteld.’

‘Ons allebei niet.’ Lou stopte de envelop in haar zak en ging verder met de dozen, haar stem opeens weer praktisch. ‘Oké, laten we deze dingen maar eens naar beneden brengen.’

Toen hun moeders kamer opgeruimd was, liet Amy Lou achter met de stofzuiger en liep naar buiten. Ty had een vrije dag en er was nog heel veel te doen. Vijf boxen in de achterste stal moesten nog worden uitgemest, de wateremmers en hooinetten moesten worden gevuld en de paarden moesten van het land worden gehaald.

Amy stortte zich op het werk om maar niet aan de brief te hoeven denken. Alleen al het idee dat haar vader vijf jaar geleden een brief aan haar moeder had geschreven, was al vreemd, zelfs als ze niet aan de inhoud van de brief dacht.

Ze ging aan de slag met de drie pensionpaarden: Swallow, Charlie en Whisper. Ze reed Charlie en Whisper in de bak en liep daarna naar Swallow. Hij was een bruine ruin, die naar Heartland was gebracht omdat hij bang was voor verkeer. Hij had zich de afgelopen week heel goed gedragen in de bak en Amy was eigenlijk van plan geweest om hem voor het eerst mee de weg op te nemen.

Ze keek op haar telefoon en zag dat het al laat was. Ze had het vandaag zo druk gehad, dat daar geen tijd meer voor was. Dan moest het morgen maar, dacht ze. Misschien kon ze na school samen met Ty buiten gaan rijden.

Amy leidde Swallow naar de bak en bedacht dat ze Ty toch wel miste als hij zo’n zeldzame vrije dag had. Hij was op zijn vijftiende parttime op Heartland komen werken en was een jaar later van school af gegaan om elke dag met Marion te werken en van haar te leren. Hij had hen fantastisch geholpen de afgelopen maanden. Zonder hem hadden ze het waarschijnlijk niet eens gered. Ty werkte altijd hard en wist net zo veel over natuurlijke geneeswijzen en moeilijke paarden als Amy zelf.

Tegen voertijd kwam Lou naar buiten om haar te helpen.

‘Moet je toch eens kijken wat een puinhoop het hier is!’ mopperde ze. Ze begon de laatste wateremmers te vullen.

Amy keek om zich heen. Het erf zag er nog rommeliger uit dan anders. Overal lag hooi en stro, en de voeremmers stonden in slordige stapels voor de staldeuren. ‘Maakt niet uit. Ik ruim het morgen wel op.’

‘Maar dan moet je naar school.’

‘Ik doe het wel voor ik wegga.’ Amy vond een beetje rommel niet zo erg. Het was belangrijker dat de paarden eten en drinken hadden, en dat ze genoeg beweging kregen. Ze klopte haar spijkerbroek schoon. ‘Ik ga nog even bij Pegasus kijken.’

Lou keek haar streng aan. ‘Heb je je huiswerk dan al af?’

‘Ja.’ Amy zag Lou’s uitdrukking. ‘Nou ja, bijna. Ik hoef nog maar een klein beetje te doen.’

‘Weet je het zeker?’ vroeg Lou argwanend.

‘Jaha!’ loog Amy snel. Ze liep naar de voerkamer, waar het medicijnkastje stond. Dat huiswerk moest maar even wachten. Het was veel belangrijker om iets voor Pegasus te vinden. Amy dacht na over welke aromatherapie-olie ze zou gebruiken. Ze zocht drie flesjes uit die tegen depressie werkten.

Toen ze bij Pegasus’ stal kwam, zag ze dat hij bijna niets had gegeten. Amy zette de flesjes op de grond en begon zijn hoofd zachtjes te masseren. Ze maakte kleine rondjes met haar vingers. Dit was een soort massage die ze van haar moeder had geleerd, T-touch. Ze liet haar vingers over zijn oren en neus glijden, aandachtig voelend waar ze moest zijn. Langzaam begon Pegasus zich te ontspannen.

Amy draaide de dop van het eerste flesje olie. Ze liet hem eraan ruiken en keek ingespannen naar zijn reactie. Pegasus legde zijn oren in zijn nek en draaide zijn hoofd weg. Amy was verbaasd. In het flesje zat neroli-olie, en dat was eigenlijk de beste olie voor paarden die verdriet hadden. Maar Marion had haar geleerd dat paarden hun eigen remedie moesten kiezen. Blijkbaar had Pegasus geen behoefte aan deze olie.

Amy hield hem het volgende flesje voor: olie van duizendblad. Weer draaide Pegasus zijn hoofd weg. Fronsend maakte Amy het laatste flesje open. Pegasus rook eraan en trok toen zijn bovenlip omhoog alsof hij lachte. Hij probeerde het flesje met zijn mond te pakken.

‘Mooi niet!’ Amy trok snel haar hand terug. De olie moest voor gebruik eerst worden verdund. Het was bergamotolie, daar werd je vrolijker en rustiger van en het was ook goed voor het immuunsysteem. Het was eigenlijk niet zo erg geschikt tegen verdriet, maar als Pegasus deze olie uitkoos, dan zou ze die gebruiken.

Ze liep met de flesjes naar de voerkamer en nam een grotere fles verdunde olie mee terug naar de box van Pegasus. Ze deed een paar druppels op haar hand en begon zijn neusvleugels te masseren. ‘Nu moet je toch echt beter gaan worden. Je kunt toch niet de hele tijd zo somber blijven?’ Ze keek naar het oude paard. Hij was eens een appelschimmel geweest, maar nu was hij spierwit en zijn ribben staken een beetje uit. Hij zuchtte diep en Amy had medelijden met hem. Pegasus was er altijd geweest, zolang ze zich kon herinneren. Als ze verdrietig of boos was, ging ze altijd naar hem toe om tegen hem te praten. Het leek dan net of hij luisterde en haar begreep. Nu ging het niet goed met hem en moest ze hem helpen. Net zoals haar moeder al die jaren geleden had gedaan na zijn ongeluk. ‘Ik maak je wel beter, Pegasus. Dat beloof ik.’

De volgende ochtend zat Amy aan de keukentafel. Ze probeerde tegelijkertijd een broodje te eten en haar wiskunde- en geschiedenishuiswerk te doen. Eigenlijk had ze het de vorige avond af willen maken, maar zodra ze aan haar bureau was gaan zitten, kon ze haar ogen niet meer openhouden en was ze boven haar boeken in slaap gevallen.

Lou kwam de keuken in. ‘Amy! Je zei toch dat je huiswerk al af was?’

‘Ik hoef nog maar een klein beetje,’ zei Amy verdedigend.

Lou keek naar de halflege bladzijde. ‘Een beetje veel! De schoolbus komt er zo aan, straks mis je…’ Ze stopte omdat Ty de keuken in kwam.

‘Moet er nog iets speciaals gebeuren met de paarden?’ Ty leunde tegen de deurpost en keek Amy vragend aan. Zijn donkere haar viel over zijn gezicht.

‘’k Weet niet.’ Amy krabbelde gauw nog wat zinnen neer. ‘Swallow deed het erg goed gisteren, hij is klaar…’ Ze wilde zeggen: om op de weg te gaan oefenen, maar ze stopte toen ze de tweede vraag van haar geschiedenisopdracht zag. ‘Help! Ty, weet jij wat er voor belangrijke ontdekkingen zijn gedaan in de geneeskunde in de tweede helft van de negentiende eeuw?’

‘Sorry, daar weet ik niks van. Dus Swallow is klaar? En Charlie en Whisper?’

‘Amy! Je moet nu echt weg, anders mis je de bus,’ herhaalde Lou.

Amy propte de laatste hap van haar broodje naar binnen en duwde haar boeken in haar rugzak. ‘Doe maar met ze wat je wilt,’ zei ze haastig tegen Ty. Ze was met haar gedachten bij haar huiswerk. Misschien kon ze het in de bus afmaken. Matt en Soraya zouden haar wel helpen.

‘Oké,’ zei Ty, terwijl Amy langs hem heen naar buiten vloog.

Amy racete de oprijlaan af en haalde op het laatste nippertje de bus. Ze zag Soraya achterin zitten en liep door het gangpad naar haar toe. ‘Hoi!’ hijgde ze en ze plofte op de bank naast haar beste vriendin. ‘Leuk weekend gehad?’

‘Ja, hoor.’ Soraya schoof opzij om plaats te maken. ‘Jij ook?’

‘Niet echt, eigenlijk,’ gaf Amy toe. ‘En ik heb mijn geschiedenishuiswerk ook nog niet af.’

Soraya schudde haar hoofd. ‘Ik zou pas verbaasd zijn als je het wél een keer af had.’ Ze rommelde in haar rugzak. ‘Hier, lees het mijne maar even.’

Amy pakte dankbaar haar eigen schrift erbij.

‘Wat was er dan zo vervelend dit weekend?’ vroeg Soraya.

Amy pakte haar pen. ‘O, gewoon… je weet wel.’ Ze keek op en zag Soraya’s bezorgde blik. ‘Pegasus wil niet meer eten, er hebben al een week geen klanten gebeld, m’n opa is naar Tennessee dus moeten Ty en ik extra hard werken, en gisteren, toen Lou en ik mijn moeders kamer opruimden, vonden we een brief die m’n vader vijf jaar geleden aan m’n moeder heeft geschreven.’

‘Ik dacht dat je moeder nooit meer iets van hem had gehoord?’

‘Dat dacht ik ook. Maar in die brief staat dat hij haar weer terug wilde.’

‘Niet te geloven!’ zei Soraya geschokt. ‘Hoe voel je je?’

Amy kon geen woorden vinden om uit te leggen hoe verward ze zich had gevoeld toen ze de brief had gelezen. ‘Ik weet het niet,’ zei ze na een lange stilte. ‘Ik dacht altijd dat hij ons gewoon in de steek had gelaten, maar dat is dus niet zo en… en…’

‘En nu denk je heel anders over hem?’

Amy knikte. ‘En over mam ook, geloof ik.’

Soraya kneep even in haar hand en zei niets.

Amy zette de gedachten over haar ouders uit haar hoofd en richtte zich weer op de geschiedenisvragen. ‘Snap jij die tweede vraag?’

‘Ja, kijk maar in mijn schrift.’

Amy las snel de antwoorden die Soraya had opgeschreven en begon toen in haar eigen schrift te krabbelen.

‘Heb je nog meer niet af?’ vroeg Soraya.

‘Ja, wiskunde moet ik ook nog. Maar ik hoopte eigenlijk dat Matt me daarbij wil helpen.’

‘Vast wel,’ zei Soraya met een scheve grijns. ‘Voor jou doet Matt álles, Amy.’

‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ reageerde Amy snel.

‘Tuurlijk niet,’ zei Soraya sarcastisch. ‘Die arme Matt. Elk ander meisje op school wil niets liever dan met hem uitgaan, maar de stakker wil alleen maar jou.’

Amy boog zich grinnikend over haar schrift.

Een paar haltes later stapte Matt Trewin de bus in. Hij vouwde zijn lange lijf in de bank voor hen en grijnsde. ‘Nog steeds met je huiswerk bezig, Amy? Gek zeg, anders heb je alles altijd keurig af.’

‘Help!’ zei Amy zielig. Ze was net klaar met geschiedenis. ‘Ik moet die wiskundevragen nog afmaken.’

‘Oké,’ zuchtte Matt. ‘Waar is je schrift?’ Amy gaf het hem en hij keek het snel door. ‘Wat je al gedaan hebt, ziet er helemaal niet slecht uit,’ zei hij. Matt, die dokter wilde worden, haalde altijd alleen maar hoge cijfers. Amy’s rapporten stonden meestal vol zesjes en opmerkingen zoals: Als Amy zich meer zou inzetten, zou ze veel hogere cijfers kunnen halen. Ze vond school helemaal niet vervelend, maar Heartland en de paarden waren nou eenmaal veel belangrijker dan huiswerk.

Toen de bus voor de school stopte, was Amy’s huiswerk af.

‘Onwijs bedankt, Matt!’ zei Amy. Ze stapten de bus uit en liepen naar hun kluisjes.

‘Graag gedaan,’ zei Matt droog en hij verdween de hoek om naar zijn eigen kluisje.

‘O, nee hè,’ zei Soraya opeens zacht. Ze keek over Amy’s schouder de gang in. ‘Kijk eens wie we daar hebben.’

Amy keek om. Drie meisjes kwamen hun kant op. Alle drie met perfecte make-up, glanzende haren en gekleed in de duurste merkkleding. Het middelste meisje bleef even staan toen ze Amy en Soraya zag. Ze trok haar wenkbrauwen op en liep toen op hen af, haar blonde haren dansend op haar schouders. Het leek wel een shampooreclame.

‘Hé, Amy,’ zei het meisje. Ze bleef voor Amy staan en hield haar hoofd schuin.

‘Dag, Ashley,’ zei Amy stijf.

‘Hoe gaat het op…’ ze stopte even, ‘Heartland?’ Ze zei het alsof ze het over een vies, klein stalletje had.

‘Prima. We hebben het zelfs heel druk,’ loog Amy. Ze had nu even geen zin in Ashley’s commentaar.

Ashley trok haar mondhoeken op. ‘O ja? Ik hoor heel andere verhalen.’ Ashley Grants ouders hadden een dure pensionstal, die Green Briar heette. Haar moeder, Val, trainde daar robotachtige springpony’s en -paarden, maar ze hield zich ook bezig met probleemgevallen. Alleen gebruikte ze heel andere methoden dan Amy en Ty op Heartland deden.

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Amy fel.

Ashley keek om naar haar twee vriendinnen, Sherilyn en Jade, die naast haar waren komen staan. ‘Zal ik het haar vertellen?’ De twee meisjes giechelden wat en knikten toen.

Amy deed een stap naar voren. ‘Wat wou je zeggen?’

Soraya ging naast Amy staan en legde haar hand op haar arm. ‘Ja, waar heb je het over, Ashley?’

‘O, niets hoor. Alleen dat er geruchten gaan dat Heartland het wel niet lang meer zal redden.’ Ashley’s stem was luchtig, maar haar groene ogen bleven strak op Amy gericht. ‘Nu je moeder er niet meer is, is er niemand op Heartland die goed met paarden kan omgaan.’

‘Da’s niet waar!’ riep Amy verontwaardigd.

‘O nee?’ zei Ashley spottend. ‘Toe nou, Amy. Alleen jij, je stadse zusje en Ty zijn nog over. Denk je nou echt dat mensen hun dure paarden naar jullie komen brengen?’ Ze zwiepte haar blonde haar naar achter. ‘Echt niet!’

‘Echt wél,’ riep Amy uit. Ze zag dat Matt ook naast haar kwam staan. ‘We hebben heus nog wel klanten! Wat weet jij daar nou van?’

‘O, genoeg. Er wordt vreselijk veel over jullie geroddeld. Je kunt je er maar beter bij neerleggen, Amy. Waarom verkopen jullie de boel niet? Mijn vader wil het land wel overnemen.’ Ashley lachte even. ‘Wij kunnen de extra ruimte goed gebruiken. Onze stallen puilen uit.’ Ze knipoogde naar Matt. ‘Tot straks, Matt.’ En met die woorden draaide Ashley zich om en liep weg.

Amy wilde haar achterna gaan, maar Matt greep haar arm vast. ‘Laat gaan, Amy. Je weet toch hoe Ashley is. Ze probeert je gewoon gek te maken.’

‘Die trut,’ zei Soraya. ‘Laat haar maar lekker in haar sop gaar koken.’

Toch hadden Ashley’s woorden Amy geraakt. Ze staarde naar de grond. Wat als mensen echt bij Heartland wegbleven omdat ze geloofden dat het Amy zonder haar moeder niet zou lukken? Ze móésten nieuwe klanten hebben om te kunnen bewijzen dat zij en Ty goed genoeg waren om met haar moeders werk door te gaan. Als er geen klanten meer kwamen, hoe moest het dan verder met Heartland?

Zodra Amy die middag thuiskwam, ging ze op zoek naar Lou om haar te vertellen wat Ashley Grant had gezegd. Ze vond haar in de keuken, waar ze bezig was een adres op een envelop te schrijven. Lou schrok op toen Amy binnenkwam en duwde de envelop snel onder een stapel papier op tafel.

‘Wat was dat?’ vroeg Amy.

Lou leek even te aarzelen en haalde toen haar schouders op. ‘O, gewoon een rekening.’ Ze sprong op en begon de papieren op te ruimen. ‘Hoe was het op school?’

Amy vergat de brief en begon te vertellen wat Ashley gezegd had.

Lou luisterde ingespannen. ‘Dus ze zegt dat de mensen expres niet meer bellen?’

Amy knikte. ‘Als dat waar is, wat moeten we dan? We kunnen Heartland niet draaiende houden als de mensen niet meer in ons geloven.’

Lou fronste haar voorhoofd. ‘We moeten iets verzinnen.’

De keukendeur ging open en Ty kwam binnen. ‘Hallo, kan iemand me komen helpen?’

‘Tuurlijk.’ Amy sprintte naar boven om haar werkbroek en een T-shirt aan te trekken. Ze liep weer naar de keuken.

‘Is er nog veel te doen?’ vroeg ze aan Ty, terwijl ze haar laarzen aantrok.

‘Best wel.’ Ty leek gespannen, hoewel hij anders altijd zo rustig was. ‘Bijna alle paarden moeten worden gepoetst en er moeten er nog drie beweging hebben. Ik merk nu pas hoeveel je opa anders doet.’

‘Het wordt wel beter als Marnie er is,’ zei Lou. ‘Ze komt zaterdag en ze wil ons graag helpen. Ze heeft veel gereden toen ze nog klein was.’

Ty knikte. ‘En het helpt natuurlijk ook dat we nu een paard minder hebben. Hoewel dat wat geld betreft wel niet zo handig zal zijn,’ voegde hij er met een blik op Lou aan toe.

‘Een paard minder?’ zei Amy verbaasd. ‘Hoe bedoel je?’

‘Swallow is opgehaald,’ vertelde Lou. ‘Zijn eigenaresse, mevrouw Roche, belde vanochtend of hij klaar was om naar huis te gaan. Ze heeft hem een paar uur geleden opgehaald.’ Toen ze Amy’s verbaasde blik zag, ging ze onzeker verder: ‘Maar dat zei je toch zelf? Toen je het vanochtend met Ty over hem had, zei je dat hij klaar was.’

‘O, nee hè!’ Amy herinnerde zich opeens haar halve zinnen tijdens het gesprek van die ochtend. Ze sloeg haar hand voor haar mond. ‘Ik bedoelde dat hij klaar was om de weg op te gaan, niet dat hij klaar was om naar huis te gaan!’

Lou staarde haar aan. ‘Hij is dus nog niet verkeersmak?’