Op weg naar huis door de schemering

Op weg naar huis door de nacht

De duisternis valt, haast je nu

Het is tijd om te gaan slapen

Vlij je wang tegen de mijne

Kijk omhoog naar de hemel

Zie je de sterren, o zo helder?

Zie je de zon, o zo warm?

Zie je de maan, o zo wijs?

Zie je het weerlicht, o zo sterk?

Zie je de hoop ontwaken?

Zonnester, zonnestraal,

Alles zal van jou zijn

Maanzuster, weerlichtmeisje

Alles zal van jou zijn

Wiegeliedje – Helena Dahlgren

Lisa

Blauwe klokjes in Texas

Totdat je beter weet, zou je geloven dat vreselijke dingen alleen iemand anders overkomen. Toch houd je soms je adem in. En als je bijgelovig bent, kan het zijn dat je je vingers kruist, zwarte katten mijdt en oppast dat je geen spiegels breekt. Vervolgens adem je weer opgelucht uit. We ademen allemaal wel eens opgelucht uit. Iedereen doet dat. Ruim zeven miljard mensen!

Maar vreselijke dingen gebeuren nu eenmaal. Ze gebeuren de hele tijd. En ze kunnen jou ook overkomen.

Als ze gebeuren, is het leven nooit meer hetzelfde. Ik weet dat, want mij is ook iets vreselijks overkomen.

Ik hoor Alex’ stem aan de andere kant van de muur. Ik hoor Linda haar paard Meteor borstelen, Meteors onophoudelijke kauwen. Iets verder weg hoor ik een ander paard rusteloos op de vloer stampen. Alles heeft een melodie, ook de stal. Inmiddels ken ik die van de stal van buiten.

Ik hoor hier, samen met Starshine, in zijn box. Starshine is het paard dat op de een of andere manier van mij werd, ook al had ik gezworen dat ik nooit meer zou rijden. Ik kreeg een nieuwe kans. Ik weet het, ik weet het, het klinkt dramatisch, maar zo voelt het wel.

Dit is thuis. Dat is echt zo. Toch voel ik me vandaag ver weg. En ik weet niet hoe ik ooit weer naar het gewone leven kan terugkeren.

‘Ik ga vandaag alleen rijden,’ roep ik naar Linda en Alex.

‘Oké!’ roept Alex opgewekt terug, terwijl Linda en zij verdergaan met de verzorging van hun paarden.

Als ik de staldeur openschuif, komt Herman net aanlopen. Hij heeft een klein meisje bij zich. Ik denk dat ik haar al eens eerder hier heb gezien, maar ik weet het niet zeker. Ze kijkt me niet aan als we elkaar groeten.

‘Dit is Stella,’ zegt Herman. ‘Aanstormend talent van de Jorvik Stallen.’ Hij richt zich tot het meisje: ‘En dit zijn Lisa en Starshine.’

Stella glimlacht voorzichtig, terwijl haar blik over me heen glijdt, maar zegt nog steeds niets.

Als ik zie hoe ze beweegt, krimpt mijn hart in elkaar. Zo langzaam en o, zo voorzichtig. Het is alsof ze op glas loopt. Alsof de wereld elk moment kan breken. Misschien is haar wereld al gebroken, denk ik.

Ik glimlach naar Stella, hopelijk op een bemoedigende manier. Ze kijkt naar de grond en staart naar een lange strohalm die daar ligt.

Starshine zet een stap naar voren en schudt zijn hoofd. Stella kijkt in zijn ogen.

‘Wil je hem gedag zeggen?’ vraag ik.

Ze knikt. Haar lichaam staat strakgespannen. Voorzichtig schuifelt ze dichterbij en gaat naast me staan. Als Starshine zijn grote, zware hoofd laat zakken, is het net alsof haar hele wezen ontspant. Ik kan zien hoe de warmte door haar heen vloeit. Ze lacht als Starshine aan haar handpalm ruikt.

‘Waarschijnlijk denkt hij dat je iets lekkers voor hem hebt,’ zeg ik. Ondertussen voel ik hoe mijn hart weer in elkaar krimpt. In mij begint een herinnering om zich heen te slaan die naar buiten wil. Het is een akelige herinnering, dus ik probeer hem meestal weg te stoppen. Ik voel een golf van pijn over me heen spoelen als hij bovenkomt. Ik kan hem – wíl hem – niet meer wegstoppen.

Herman zegt iets. Stella loopt achter hem aan naar de box aan de overkant. Alles klinkt ver weg. In mijn hoofd fluistert een stem. Ik heb die stem al lang niet meer gehoord. Ik kan mezelf niet beschermen, kan hem niet buitensluiten. Hij is al in mij, helder als een klok.

‘Isa,’ roept de stem. ‘Kom op, Isa, laten we gaan rijden!’

Ik krimp in elkaar. De stem is zo dichtbij en klinkt zo echt… maar ik weet dat hij alleen in mijn hoofd bestaat.

Starshine en ik lopen door de open staldeuren. Het geklepper van zijn hoeven weerkaatst op de harde vloer. Het klinkt verwachtingsvol.

‘Kom op, grote jongen,’ zeg ik. ‘Laten we samen buiten gaan rijden.’

Al gauw zijn we op weg naar het bos. Ik adem de zoete geur in van smeltend ijs, zonlicht en klein hoefblad. Het wordt nu echt voorjaar, maar de lucht is nog steeds fris. We draven zo snel dat de ijzige wind in mijn wangen bijt. Ik ben niet warm genoeg aangekleed. Zodra we in de schaduw van de bomen zijn, begin ik te huiveren.

Het geeft niet. Ik wil niet terug naar de stal. Ik moet alleen zijn. Deze rit is voor Starshine en mij. Maar we zijn niet alleen. Er is nog iemand anders in het bos. Ik draag haar altijd in mijn hart, net zoals je het gewicht van je eigen lichaam van nature draagt. Maar vandaag is mijn hart zwaarder dan anders. Terwijl de vogels kwetteren en de zon helder en fel schijnt, weet ik met elke vezel van mijn lichaam dat er iets vreselijks is gebeurd. Het allerafschuwelijkste wat had kunnen gebeuren.

In deze tijd van het jaar heb ik het gevoel dat het zich allemaal opnieuw afspeelt. Alle herinneringen en gevoelens bloeien samen met de voorjaarsbloemen. En alles komt weer terug.

Neem die greppel nou. Ik zou kunnen zweren dat hij gisteren nog leeg was, maar nu staat hij vol met blauwe klokjes. Onder de deken van blauwe bloemblaadjes is het droge voorjaarsgras nog nauwelijks zichtbaar. Ik kom uit Texas en daar bloeit in het voorjaar een speciaal soort blauwe klokjes. Dat waren de lievelingsbloemen van mijn moeder. Die dag – de laatste dag – waren ze overal. Ze streken langs de hoeven van onze paarden, terwijl we voor de laatste keer over de vlakte galoppeerden. In mijn hoofd klinkt haar stem levensecht.

‘Kom op, Isa,’ lacht mijn moeder. ‘Wie het eerst boven op de heuvel is!’

Dwars door tijd en ruimte hoor ik hoe mijn moeder een teken geeft. En voordat ik het weet, springt mijn pony aan in galop. De bloemen naast het pad worden smalle blauwe vegen en plotseling ben ik niet meer Lisa. Ik ben Isa en mijn benen bungelen tegen de buik van mijn pony Smoky. Ik weet dat ik te groot voor hem ben, dat dit voorjaar ons laatste voorjaar samen is. Mijn ouders hadden het er pas nog over dat er bij de stal vlakbij een geschikte, grotere pony staat. Als ik daaraan denk, gaat er een golf van opwinding door me heen. Tegelijkertijd voel ik me verdrietig. Ik kijk naar mijn benen. Het is duidelijk dat ik te groot voor hem ben. Dit is het einde van een tijdperk. Het einde van Isa en Smoky.

Ik hoor weer haar stem. Ver weg, deze keer. ‘Slak!’ roept ze. ‘Kom op!’ Mijn moeders lach klinkt als een parelketting. Ze is al halverwege de heuvel. Typisch mijn moeder.

Ik drijf Smoky aan en hij spurt ervandoor. Zijn hoeven denderen over de grond, die helderblauw is door de bloemen. Mijn moeder gaat nog sneller. Het lijkt of zij en Duchess de heuvel op vliegen. Ik hoor haar ‘Woehoe!’ schreeuwen en drijf Smoky nog eens extra aan. Nu lijkt het net alsof we vleugels hebben. De zon is zo fel dat hij me verblindt, maar dat kan me niks schelen.

Een paar seconden later ben ik terug in het nu, terug bij een zon die dwars door me heen schijnt. Ik zie niets. Waar ben ik – en wie ben ik? Lisa of Isa? Mijn handen tasten naar Starshine. Ik voel zijn manen, ze zijn borstelig, maar ik zie nog steeds niets behalve de enorme brandende zon die op de een of andere manier te groot lijkt, te fel – te veel. Ik maak een geluid, een gedempte schreeuw. Hij spat uiteen voordat ik zelfs maar begrijp waar het geluid vandaan komt, voordat ik besef dat ík het maakte.

Starshine komt slippend tot stilstand. Zijn oren zijn naar achteren gericht, naar mij. Ik kijk verwilderd rond en adem zwaar. Mijn hart klopt zo snel dat het bijna het geluid van de vogels overstemt. Waarom ben ik opeens zo bang? De gedachte schiet door me heen, voordat ik het zie. Echt zie. Het was niet de zon waardoor ik me zo voelde. Nee, het was iets anders. Een eindje verderop ligt een groot, scherp rotsblok. Het glinstert in de zon.

‘Wij blijven uit de buurt van rotsblokken,’ zeg ik tegen Starshine. Hij hinnikt zijn antwoord. De zon straalt op onze ruggen.

Als ik me omdraai naar de zon, zie ik een vrouw met donker haar op een bont paard. Ze komt snel dichterbij. Sneller en sneller galoppeert het paard. Even later hebben ze ons ingehaald en vliegt ze ons voorbij.

‘Kijk uit voor het rotsblok,’ roep ik, maar ze hoort me niet. Ze galoppeert hard door. Een windvlaag brengt tranen in mijn ogen. De tranen blijven maar stromen. Ik doe mijn mond open, maar er komt geen geluid uit.

Kijk uit voor het rotsblok, mam.

Even later is de ruiter verdwenen. Misschien was ze er wel nooit… Ik ben alleen in een oorverdovende stilte.

Plotseling is mijn lichaam het lichaam van een kind, vertrouwd en vreemd tegelijk. Mijn benen bungelen tegen Smoky’s bezwete buik aan. We zijn nu vlak bij de boerderij – achter het veld met blauwe bloemen zie ik de omtrek van ons huis. We zijn er zo, denk ik. Papa is er. We krijgen hulp.

Maar Isa weet niet dat het al te laat is. Dat ze binnen twee weken bij de kist van haar moeder zal staan met een bosje blauwe klokjes uit Texas.

Starshine briest en haalt me terug uit mijn herinneringen. Ik ben weer in het nu. Hij stapt langzaam en voorzichtig verder. Ik probeer de tranen in mijn ogen weg te knipperen. In het bos zie ik geen wilde bloemen, alleen dennen en douglassparren, en de tranen blijven stromen.

‘Het rotsblok, mam,’ fluister ik als ik tegen Starshines manen leun. ‘Waarom zag je het rotsblok niet?’

Mijn hoofd zit vol met geluiden en beelden. Ik kan ze niet stoppen. Mijn eigen griezelfilm blijft zich maar herhalen, keer op keer. Het einde is altijd hetzelfde: we zijn in het ziekenhuis en ik houd mijn vaders hand vast. Hij draagt nog steeds zijn barbecueschort. Ik vraag hem waar Smoky en Duchess zijn. ‘Thuis, op stal,’ antwoordt mijn vader. Daarna vraag ik nooit meer naar ze.

Vanaf dat moment was ik geen Isa meer. Nooit meer. Nu ben ik gewoon Lisa. En ik zal nooit meer met mijn moeder door de blauwe klokjes galopperen.