Over het boek

Het levensverhaal van Meghan Markle is bijzonder indrukwekkend. Opgroeiend op de filmsets van haar vader was het geen verrassing dat Meghan in de Hollywood-industrie aan de slag zou gaan. Na vele afwijzingen brak ze eindelijk door met haar rol als Rachel Zane in Suits. Een blind date met prins Harry zou haar leven echter volledig op zijn kop zetten…

Aan de hand van exclusieve interviews met mensen uit haar directe omgeving beschrijft royaltybiograaf Andrew Morton de vele onverwachte wendingen in haar leven en bovenal haar leven als hertogin van Sussex; een koninklijke geschiedenis die iedereen binnen en buiten de paleismuren tot op de dag van vandaag bezighoudt. Van de vreugde op hun trouwdag tot de donkere dagen en het isolement, de eenzaamheid en de vooroordelen die ze ervoer. Na de veelbesproken ‘Megxit’ en het interview met Oprah Winfrey is het nog maar de vraag of de ontstane kloof tussen Harry en Meghan en de koninklijke familie nog te herstellen is.

Andrew Morton is een wereldberoemde biograaf en deskundige op het gebied van royalty en beroemdheden. Hij schreef diverse prijswinnende bestsellers, waaronder de biografieën van prinses Diana, Madonna, David en Victoria Beckham en Tom Cruise.

Eerder verschenen bij Pepper Books van dezelfde auteur

Diana. Haar eigen verhaal

Dit ebook is gemaakt door Ferdinand Rusch van Formaat te Haarzuilens. De rechten van deze eWorkflow en de CSS berusten bij Ferdinand Rusch. Plagiaat is verboden, hulp vragen is toegestaan. Dit kader wordt niet gepubliceerd in het ebook. Het wordt op prijs gesteld om klachten of opmerkingen over het ebook door te geven. Dat kan naar studio@formaat.nl.

Titelpagina

Andrew Morton

Meghan

Een biografie

Pepper Books

Colofon

NUR 320/W112101

Bisac BIO014000

© MMXXI Nederlandse editie: Pepper Books

This revised and updated paperback edition first published in 2021

First published in Great Britain in 2018 by Michael O’Mara Books Limited

9 Lion Yard, Tremadoc Road, London SW4 7NQ

Copyright © Andrew Morton 2018, 2021

Oorspronkelijke titel: Meghan: A Hollywood Princess

Nederlandse vertaling: Joost Zwart, Ed van Eeden en Sander Buesink

Vormgever omslag: Natasha Le Coultre

Nederlandse belettering: Mariska Cock

© Omslagfoto: Chris Jackson / Getty Images

Boekverzorging: Asterisk*, Amsterdam

Verzorging e-book Ferdinand Rusch, Formaat

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

Pepper Books is een imprint van Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

pepperbooks.nl

Dankwoord

Soms helpt het om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn. Mijn vrouw Carolyn komt uit Zuid-Californië, en een deel van het jaar woon ik in Pasadena, een paar kilometer ten noordoosten van het centrum van Los Angeles. Toen de verloving van Meghan Markle met prins Harry werd aangekondigd, was het opmerkelijk hoeveel mensen uit de buurt verhalen hadden over de Suits-actrice. Pasadena was echt het Meghan Markle-centrum: Edmund Fry, de eigenaar van Rose Tree Cottage, een stukje Engeland in de stad, had haar thee geserveerd; haar vroegere vriendje, nu makelaar, had een huis verkocht aan de overkant van waar ze woonde; ouders stuurden hun kinderen naar de school waar Meghan heeft gestudeerd of opgetreden; lokale fotografen hadden dozen vol dia’s met nooit eerder geziene foto’s van de toekomstige royalty; en de Hippie Kitchen, waar ze in haar tienerjaren als vrijwilligster werkte, was slechts een klein eindje rijden bij ons vandaan.

Dus wil ik, beginnend in Pasadena, mijn vriendin dr. Wendy Kohlhase bedanken omdat ze mij introduceerde bij de enthousiaste en behulpzame medewerkers en leidinggevenden van de Immaculate Heart High School. Schooldirectrice Maureen Diekmann en Callie Webb doken diep in de archieven die in de kelder waren opgeslagen om alles op te graven wat met Markle te maken had, terwijl de ervaren leraren Christine Knudsen en Maria Pollia hun inzichten deelden over hun voormalige leerling. Mijn dank ook aan fotograaf John Dlugolecki voor het ontdekken van een charmante reeks foto’s van Meghan toen ze opbloeide tot een mooie jonge vrouw.

Gigi Perreau, zelf een Hollywood-kindster en oud-leerling van Immaculate Heart, en Emmanuel Eulalia, toneelregisseur aan de Saint Francis High School in La Cañada, beschreven Meghans opkomende talent. Elizabeth en Dennys McCoy spraken hartelijk over de jonge Meghan, terwijl de gedachten van Catherine Morris, Jeff Dietrich en het personeel van de Hippie Kitchen, die onvermoeibaar werken om mensen te helpen die geen dak boven hun hoofd hebben, zeer werden gewaardeerd.

Met betrekking tot Meghans gecompliceerde en uitgebreide stamboom wil ik de genealogen Elizabeth Banas, Gary Boyd Roberts en historicus Christopher Wilson bedanken, evenals professor Carmen Harris, van de University of South Carolina Upstate, die het leven van haar voorouders in een context plaatste. Familieleden Tom Markle junior, Roslyn Loveless en Noel Rasmussen hielpen allemaal om haar al net zo gecompliceerde opvoeding boven water te krijgen, terwijl verschillende vrienden, onder wie Leslie McDaniel en anderen die anoniem blijven, hun zienswijze toevoegden. Tameka Jacobs en Leyla Milani spraken met veel begrip over het meisje dat ze kenden uit de Deal or No Deal-tijd, terwijl verschillende leden van de crew van Suits, die om professionele redenen niet genoemd wilden worden, ook meededen. Mijn dank ook aan Samantha Brett, de auteur van Game Changers.

Ik wil ook professor Prochaska en Trevor Phillips OBE, voormalig voorzitter van de Commissie voor Gelijkheid en Mensenrechten, bedanken voor hun mening over haar invloed op de monarchie en het land. Ik heb dit onderwerp besproken met andere voormalige leden van de koninklijke huishouding, die begrijpelijkerwijs hebben gevraagd om niet te worden genoemd. Dank ook aan iedereen in de roddelpers en op sociale media die Meghans leven en carrière zorgvuldig hebben gevolgd.

Ook enorm veel dank aan mijn researchers Phil Dampier en Emily Stedman in Londen en de onvermoeibare Lisa Derrick in Los Angeles. Bovendien zouden we zonder de totale professionaliteit van mijn redacteuren Fiona Slater en Helen Cumberbatch in Londen en Gretchen Young in New York, evenals de toewijding van redactieassistent Katherine Stopa en eindredacteur Nick Fawcett, nooit de eindstreep hebben gehaald.

Als laatste een grote kreet van dank aan al mijn vrienden, kennissen en buren in Pasadena, die met hun ideeën, suggesties en adviezen veel energie hebben verschaft aan dit hele project.

Pasadena

September 2021

PROLOOG

Proloog - De paradox van Meghan

Toen ik onderzoek deed voor Wallis in Love, mijn biografie van Walllis Simpson, de hertogin van Windsor, kwam ik een foto tegen die haar relatie met haar koninklijke man Edward VIII en diens wereld leek samen te vatten.

De foto was genomen op een omgeploegd veld of op een sombere, vlakke ondergrond. Terwijl de hertog van Windsor, gekleed in een schreeuwerige geruite broek, er vrolijk op los schoot naar fazanten en andere vliegende wezens, keek Wallis Simpson toe naar dit beeld van abjecte ellende: ze zat ongemakkelijk op een houten schietstok en huiverde bij het lawaai van de geweren. De hertogin – in een gebroken witte bontjas, een stijlvolle hoed en modieuze enkellaarzen – leek erop te zijn gekleed om op een winterdag te winkelen in Knightsbridge of een andere chique buurt. Verveling sijpelde uit al haar poriën. Wallis, tot aan haar elegant gemanicuurde vingertoppen een stadsmeisje, wenste duidelijk dat ze ergens – waar dan ook – anders was, om niet te hoeven toekijken hoe haar man van alles doodde.

Ik moest denken aan deze foto en wat die vertegenwoordigde, toen duidelijk werd dat een andere Amerikaanse het hart had gewonnen van een onstuimige prins, die bekendstond als een van de beste schutters van Engeland. Niet voor niets noemde zijn moeder – wijlen Diana, de prinses van Wales – haar zonen ‘the killer Wales’ (een woordspeling op ‘killer whale’, een Engelse benaming voor orka’s), omdat Harry en William uitzonderlijk bedreven en enthousiast waren als het ging om jagen.

Hoe zou Rachel Meghan Markle – die ‘classy’ als favoriet woord had, die opkwam voor dierenrechten en die politiek gezien links was – kunnen passen bij een familie voor wie jagen, schieten en vissen een manier van leven was? Diana slaagde voor de zogeheten Balmoral-test, de onuitgesproken beoordeling van koninklijke vriendinnetjes – en vriendjes – door de familie, toen ze in een moeras viel en er lachend uit kwam. De royals en hun gezelschap vonden haar ongelukje hilarisch. Diana’s grootmoeder Lady Ruth Fermoy waarschuwde haar er later dan ook voor: de koninklijke familie heeft een heel ander gevoel voor humor dan de rest van ons. Diana luisterde niet en ging door met haar noodlottige koninklijke relatie.

Zou Meghan, een meisje dat opgroeide aan de Amerikaanse westkust, de geheimzinnige familiecodes en obscure verwijzingen begrijpen, die hen aan het grinniken en gniffelen brachten? Haar liefde voor honden vormde in elk geval een uitgangspunt om een gesprek aan te gaan met de koningin.

Zoals Kate Middleton al had ondervonden, stond Meghan op het punt om zich bij een familie te voegen waarin kwesties als wie het eerste een kamer binnenkomt, wie waar zit, wie buigt of een kniksje maakt voor wie, allemaal onderdeel zijn van een doolhofachtige pikorde. Meghan ging haar wereld van smaakmakers, influencers en merkambassadeurs verruilen voor een verwarrende stroom van ritmeesters, butlers, jachtopzieners en drijvers.

Ik was niet de enige die over deze dingen nadacht toen het nieuws binnenkwam over de romance van prins Harry met de ster van Suits, een juridische dramaserie op de kabel-tv. Als biograaf van Diana werd mij vaak door journalisten gevraagd: ‘Zou het standhouden?’ Deze vraag over het datende paar verwees duidelijk naar het ongelukkige huwelijk en de uiteindelijke scheiding van de prins en prinses van Wales.

Op dat moment vond ik het een verkeerde vraag omdat iedereen die prins Harry zelfs maar oppervlakkig kende zou hebben opgemerkt dat hij de gretige aanbidder was in dit romantische drama, en niet andersom.

Wel kon iedereen zien wat zij zou gaan opgeven – een succesvolle tv-carrière, een florissante aanwezigheid op sociale media en haar liefdadige rollen als wereldwijde ambassadeur voor World Vision Canada en pleitbezorger bij de VN – om door een huwelijk toe te treden tot de koninklijke familie.

Het was ook duidelijk dat ze geen verlegen meisje van het platteland was dat net van school kwam, maar een gescheiden vrouw van de wereld die een actieve promotor was van gendergelijkheid, vrouwenrechten en, om een Markle-uitdrukking te gebruiken, ‘de verandering zijn’. Dat is een devies dat niet snel in je opkomt in combinatie met de monarchie, een instelling die wordt gedefinieerd door het verleden en voorouders. Diana maakte al eens de grap: het enige wat ze veranderen, is hun kleding.

De paradox van Meghan is tweesnijdend. Feministen vonden dat ze zou worden opgeslokt door het koninklijke systeem, waardoor haar agenda als gelijkerechtenactivist ernstig in gevaar kwam. Ze stond op het punt om haar waarden en principes te verruilen voor de benaming ‘Hare Koninklijke Hoogheid’ – en de kans om de rest van haar leven met gebogen knie lichte buigingen te maken voor de hertogin van Cambridge.

Aan de andere kant vreesden traditionalisten dat ze een mooi uitziend Trojaans paard was: haar waarden en levensstijl zouden niet passen bij een duizend jaar oude instelling die angstvallig hiërarchisch is, en die eerbied en acceptatie van de bestaande orde aanmoedigt. Dit was geen monarchie voor modieus Europees design. Hoe zou deze progressieveling op hoge hakken omgaan met een wereld waarin een scheve versiering al een koninklijke berisping kan opleveren?

Natuurlijk was de ultieme ironie dat, hoewel Meghan zelf al succesvol was, we pas collectief aandacht aan haar begonnen te schenken omdat ze trouwde met een man wiens plaats in de samenleving werd bepaald door zijn geboorte in plaats van door zijn capaciteiten.

Misschien is de reden dat de paradox van Meghan standhoudt, dat ze door haar huwelijk terechtkwam in een familie – en in een instelling – die net zo goed gedefinieerd werd door tegenstrijdigheden en inconsequenties als door een positie aan de top van de samenleving. Dat zou niet logisch moeten zijn, maar is dat wel. Of zoals Thomas Paine, de auteur van het achttiende-eeuwse boekwerk Rights of Man, opmerkte: ‘Een erfelijke monarchie is net zo absurd als een erfelijke arts of wiskundige.’

De echte vraag was wie zou inschikken voor wie: Meghan of de monarchie? Of, anders gezegd: wie zou er als eerste inbinden?

Meghan was heel anders dan andere koninklijke bruiden – in elk geval in het Huis Windsor. Ze is afkomstig uit een land, cultuur en beroep waarin het zelf en de trouw aan jezelf op de eerste, de tweede én de derde plaats komen. De instelling waartoe ze hoopte te gaan behoren werd juist gekenmerkt door zelfverloochening, door ‘briljant karakterloos’ te zijn, om een expert te citeren. De thema’s waarvoor zij zich inzette – gendergelijkheid en vrouwenrechten – pasten slecht bij een instelling die gebaseerd was op rang, positie en hiërarchie.

Ze mocht dan misschien een soort eenhoorn zijn, maar ze was niet de enige. Er zijn meer Amerikaanse vrouwen geweest die trouwden met buitenlandse prinsen, een succesvolle carrière hadden en het konden navertellen. Denk aan de actrice Grace Kelly, die trouwde met prins Rainier van Monaco, en de op Princeton opgeleide Lisa Najeeb Halaby, een topmanager bij een luchtvaartmaatschappij, die koningin Noor van Jordanië werd na haar huwelijk met de Jordaanse koning Hoessein. Beide vrouwen staan bekend om hun filantropische werk, net als de Texaanse Sarah Butler, die afgestudeerd is in internationale betrekkingen en een indrukwekkend cv heeft met aanstellingen bij de Verenigde Naties, Human Rights Watch en liefdadigheidsinstellingen die zich bezighouden met vrouwenkwesties. Ze vond haar ridder op het witte paard in prins Zeid bin Ra’ad Zeid al-Hussein van Jordanië: het echtpaar trouwde in 2000, waarna miss Butler Hare Koninklijke Hoogheid prinses Sarah Zeid werd.

Zij vormden het levende bewijs dat verschillende culturen en nationaliteiten geen belemmeringen waren voor individueel geluk en breder algemeen respect. Het verschil was dat Meghan, in tegenstelling tot de andere Amerikaanse royals, een vrouw was met een gemengd erfgoed, die haar afstamming kon herleiden tot de katoenvelden van Georgia en de wereld van slavernij en onderdrukking. Haar raciale achtergrond, en zelfs haar hele bestaan, leidde in Groot-Brittannië tot een debat over etnische tolerantie.

De nieuwe telg van gemengde herkomst kwam op een moment dat zowel de natie als de monarchie zelf een echte, ingrijpende verandering doormaakten. Harry en Meghan begonnen te daten toen het Verenigd Koninkrijk net de wonden begon te likken van het vijandige vertrek uit de Europese Unie, na een referendum in 2016. Al dan niet terecht werd Groot-Brittannië gezien als een steeds meer insulair en nationalistisch land, terwijl de koninklijke familie als relevanter en inclusiever werd beschouwd dankzij dit meisje uit Californië. De eerste tekenen zagen er veelbelovend uit, met her en der aantoonbaar bewijs dat gemeenschappen die voor het grootste deel bestonden uit etnische minderheden dankzij de aanwezigheid van Meghan geïnteresseerder raakten in de werking van de monarchie.

Binnen de koninklijke familie zelf legden de pensionering van prins Philip en de verminderde werkdruk van de koningin, met name haar besluit om geen verre reizen meer te maken, een zwaardere last op de jongere generatie. De verwachting was dat Meghan zou helpen om die last te verlichten.

Hoewel Meghan haar koninklijke avontuur begon op een kritiek moment in de koninklijke en de Britse geschiedenis, trad ze in Diana’s voetsporen door het Huis Windsor een internationale, glamoureuze glans te geven. Anders dan Diana was ze vertrouwd met de camera’s en was ze er niet bang voor. Het valt te betwijfelen of de wereldwijde media zo opgewonden zouden zijn geweest als Harry had gekozen voor een leuk meisje uit de hogere klasse van de Britse adel.

Lang voordat prins Harry in verband werd gebracht met Meghan, maakte haar middelbare school, Immaculate Heart in Los Angeles, al regelmatig studie van de toespraak die ze hield op de VN-vrouwenconferentie van 2015 over gendergelijkheid, als inspiratie voor de huidige generatie vrouwelijke studenten.

Ze arriveerde volledig ontwikkeld bij de poorten van Buckingham Palace: een succesvolle actrice, een populaire blogger en een erkend voorvechtster van mensenrechten. Het bleef de vraag of deze ambitieuze, intelligente, moderne en succesvolle vrouw op koers zou blijven.

Ze kon zich beroemen op een bloedlijn van slaven en koningen, dienaren en zwaardvechters. En ze had een opmerkelijke reis afgelegd, die nergens anders had kunnen beginnen dan in de stad van de dromen: Los Angeles.

EEN

Een - Op zoek naar wijsheid

Jarenlang maalden er vragen door haar achterhoofd: waar komt mijn familie vandaan, wat is mijn geschiedenis? Voor Rachel Meghan Markle – door haar familie ‘Bud’ en ‘Flower’ genoemd – was het een raadsel dat haar bleef bezighouden. Het feit dat haar moeder Doria Ragland een Afro-Amerikaanse uit Los Angeles in Californië was, en haar vader Thomas Wayne Markle een witte man uit Pennsylvania, vergrootte enkel de verwarring. Ze had het idee dat ze haar plek moest vinden, de plek waar ze thuishoorde, in zowel de zwarte als de witte wereld. In de hiërarchie van kleur, die nog altijd grote invloed heeft op plek en positie in de Amerikaanse maatschappij, was ze licht getint en werd ze daarom als ‘witter’ gezien dan haar zwarte neven en nichten. Dus bij haar verwarring kwam een beweeglijkheid, een bereidheid om de wereld vanuit verschillende perspectieven te bezien, vanuit beide zijden.

Ze had met grote ogen naar haar oom Joseph geluisterd als die weer eens het verhaal vertelde over hoe de Raglands dwars door de VS van Cleveland in Ohio naar Los Angeles waren gereden in een geleende auto, toen haar moeder nog een baby was. Hun avontuur had een onaangename wending genomen toen ze in een sneeuwstorm een dorp in Texas in reden. Ze waren op zoek naar een kamer om te overnachten, maar beseften al snel dat ze ongewenst waren in het plaatsje vol rednecks. Een vent wees door de sneeuw naar de verte en schreeuwde: ‘Daar is de snelweg. Wegwezen. Jullie zijn hier niet welkom.’

Mogelijk is het een familielegende – de route van Cleveland naar Los Angeles komt niet in de buurt van Texas – maar voor Meghans oom, toen zeven of acht jaar oud, was het zijn eerste bewuste ervaring van racisme. Hij vertelde ook dat als ze tijdens hun reis bij een eethuis stopten, ze te horen kregen dat ze de achterdeur voor ‘kleurlingen’ moesten gebruiken. Meghan kwam te weten dat de geschiedenis van haar moeders familie er een was van uitbuiting, discriminatie en onrecht. Ze maakte het zelf ook mee, zoals die keer toen ze het bloed naar haar hoofd voelde stijgen toen iemand op een parkeerplaats het ‘N-woord’ naar haar moeder schreeuwde omdat ze niet vlot genoeg wegreed. Het was een woord dat haar voorouders – slaven die op de katoenplantages van Georgia werkten – dagelijks te horen zullen hebben gekregen.

Geen wonder dat Meghan verwarring voelde bij haar stamboom. Onderzoek naar haar voorouders van moederskant is bepaald niet makkelijk. Er is nu eenmaal weinig informatie over zwarte mensen in het zuiden voor de afschaffing van de slavernij. Er zijn maar weinig geschreven bronnen, de meeste kennis werd mondeling doorgegeven. We weten wel dat de familie jarenlang eigendom was van een methodist, William Ragland, wiens familie oorspronkelijk uit Cornwall in het zuidwesten van Engeland kwam voordat ze naar Virginia en vervolgens North Carolina emigreerde.

Ragland woonde met zijn slaven in Chatham County, North Carolina, en trok vervolgens naar Jonesboro in Georgia, waar de autoriteiten in loterijen land weggaven om kolonisten aan te trekken. Van oudsher hadden slaven enkel een voornaam, die ze van hun eigenaar hadden gekregen, en soms werd daar de achternaam van hun eigenaar aan toegevoegd. Uit het beperkte archiefmateriaal dat er is, blijkt dat de eerste ‘zwarte Ragland’, dat wil zeggen de eerste gedocumenteerde voorouder van Meghan, in 1830 in Jonesboro werd geboren. Dat was Richard Ragland, die trouwde met een vrouw genaamd Mary. Het grootste deel van zijn leven bracht hij in slavernij door, maar zijn zoon Stephen, die in 1848 werd geboren, maakte de afschaffing van de slavernij mee, die volgde toen de Unie, de noordelijke staten die tegen slavernij waren gekant, onder president Abraham Lincoln in 1865 de Confederatie van slavenstaten versloeg. Volgens documenten die werden opgespoord door de genealoog Elizabeth Banas uit Massachusetts, werd Stephen Ragland na de oorlog een pachter. Maar in de praktijk was dat slavernij onder een andere naam, want het overgrote deel van wat hij verbouwde werd als pacht opgeëist door de witte landeigenaar, voor wie hij ook diensten moest verrichten. Een doorsnee pachter als Stephen zat daardoor voortdurend in de schulden.

Hoewel ze in juni 1865 aan het einde van de oorlog bevrijd werden, konden de voormalige slaven pas bij de volkstelling van 1870 officieel een eigen naam registreren. Stephen Ragland hield vast aan de achternaam van zijn voormalige meester en aan de voornaam die hij had gekregen. Een heel wat minder romantisch keuze dan ‘Wisdom’ (wijsheid), de naam die betbetovergrootvader Ragland volgens Meghan had gekozen toen hij de kans had om een nieuwe start te maken. In juli 2015 schreef ze in het tijdschrift Elle: Wat me misschien wel het meest verbindt met mijn ingewikkelde familiestamboom, met mijn verlangen om te weten waar ik vandaan kom en met het gemeenschappelijke in mijn bloedlijn, is de keuze die mijn betbetovergrootvader maakte voor een nieuw begin. Hij koos als achternaam Wisdom.

Helaas stellen de professionele genealogen en onderzoekers die haar verleden zorgvuldig hebben uitgepluisd, dat de archieven, hoe beperkt en verwarrend ook, aantonen dat hij zijn oorspronkelijke naam hield. Ze vonden ook dat zijn eerste vrouw Ellen Lemens heette, en dat het paar op 18 augustus 1869 trouwde en vervolgens vier kinderen kreeg: Ann (die ook wel Texas werd genoemd), Dora, Henry en Jeremiah, die in 1881 of 1882 werd geboren, en die Meghans betovergrootvader is. Uit volkstellingen en belastingregisters kunnen we opmaken dat Stephen en Ellen enkele jaren bij Jonesboro op de Raglandplantage bleven wonen, de plek waar ze slaven waren geweest. Uit de gegevens van de volkstelling blijkt dat Stephen na de dood van Lemuel Ragland op 19 mei 1870 voor Lemuels weduwe Mary werkte, die toen zestig was. Andere familieleden woonden in de buurt, waarschijnlijk in dezelfde plantagebarakken of primitieve houten schuren. Onder hen Vinny en Willy Ragland, naast Charles, Jack, Jerry, Mariah en Catherine Lemens.

Na een tijd in Jonesboro, de stad die nu beroemd is als het decor voor de epische roman over de Burgeroorlog Gone with the Wind, verhuisde de familie een klein stuk, te weten naar Henry County, een landbouwstreek bekend om zijn vruchtbare grond en eersteklas katoen. Stephen en zijn zoons Henry en Jeremiah bewerkten het land als pachters of als boerenknechten. Naast zijn faam als katoenstreek had Henry County ook de duistere reputatie een centrum van de Ku Klux Klan te zijn, die in het voorjaar van 1866 in deze streek opkwam. De eerste actie van de Klan in de county was het lynchen van de voormalige slaaf Dave Fargason tijdens een lokaal conflict, dat draaide rond onderwijs voor zwarte kinderen. Stephens zoon Henry stond later ook tegenover een groep gewapende witte mannen, maar hij wist heelhuids te ontkomen. De lokale historicus R.H. Hankinson schreef dat kort daarna de Klan hier werd opgedoekt – al bleef de dreiging van geweld bestaan.

De dreiging van geweld in combinatie met de diepe armoede zorgde ervoor dat velen naar het noorden of westen trokken, op zoek naar een beter bestaan. Kort na de eeuwwisseling besloten Stephen Raglands dochter Ann en haar echtgenoot Cosby Smith (met wie ze in 1892 trouwde) om met hun zes kinderen de 5000 kilometer lange reis naar Los Angeles te maken, op zoek naar een nieuw leven. Het was een tijd waarin olie en sinaasappelen belangrijker voor de lokale economie waren dan films.

Hun besluit om te verhuizen inspireerde Stephens jongste zoon Jeremiah om ook uit Georgia weg te trekken, samen met zijn vrouw Claudie Ritchie, dochter van een man met de prachtige naam Mattie Turnipseed, en hun groeiende kinderschare. Rond 1910, toen Claudie vijfentwintig was, gingen ze naar Chattanooga in Tennessee in de hoop daar een beter leven te kunnen opbouwen.

Waarschijnlijk zagen Ann noch Jeremiah hun vader Stephen ooit weer, ook al bereikte hij de relatief hoge leeftijd van 78; hij blies zijn laatste adem uit op 31 oktober 1926 in Paulding County in Georgia.

Jeremiah en Claudie hadden inmiddels vijf kinderen gekregen, waarvan er een bij de geboorte was gestorven. Claudie, die bij de volkstelling als ‘mulat’ oftewel van gemengde afkomst was geregistreerd, werkte bij de hoofdvestiging van Miller Bros, een keten van warenhuizen. Jeremiah had wisselende baantjes, onder andere bij een barbier en als manusje-van-alles bij een saloon, maar vervolgens begon hij zijn eigen kleermakerij. In die tijd hadden zwarte mensen geen toegang tot goedbetaalde banen en konden ze geen lening krijgen. Een eigen zaak beginnen was de enige manier om verder te komen in het leven.

De vrouwen in de familie voedden niet alleen de kinderen op, maar maakten ook beter gebruik van de mogelijkheden die beschikbaar kwamen. Jeremiahs dochter Dora, de oudtante van Meghan, was de eerste Ragland die doorleerde en de eerste die een geschoolde baan kreeg, ze werd onderwijzeres. Haar jongere zusje Lillie deed het nog beter. Ze studeerde aan de University of California, volgde daarna een opleiding tot makelaar en begon haar eigen zaak in Los Angeles. Ze was zo succesvol dat ze opgenomen werd in de Afro-Amerikaanse Who’s Who.

Hun broers klommen minder ver op: de een werkte als ober, terwijl Meghans overgrootvader Steve de pers van een stomerij bediende in het centrum van Chattanooga. Meghans oom Joseph gaf toe: ‘Onze familie had geen mannelijke rolmodellen.’ Steve trouwde met Lois Russell, de dochter van een piccolo, toen ze veertien of vijftien was. Volgens de volkstelling van 1930 hadden ze een zoontje, Alvin Azell, die Meghans grootvader zou worden, en woonden ze bij Lois’ vader James Russell, samen met enkele nichten en huurders.

Toen Alvin oud genoeg was, ging hij naar Cleveland, Ohio, op zoek naar werk. Daar leerde hij Jeanette Johnson kennen, de dochter van een liftbediende van het vijfsterrenhotel St. Regis. Kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog was Jeanette getrouwd met de professionele rolschaatser Joseph Johnson, met wie ze twee kinderen kreeg, Joseph junior en Saundra. Niet lang daarna schaatste Johnson, die van stad naar stad trok om zijn kunsten te tonen, haar leven uit, waarna Jeanette er met haar twee kinderen alleen voor stond. En toen verscheen de charmante en scherp geklede Alvin Ragland op het toneel, die al gauw Jeanettes hart sneller liet kloppen.

Ze trouwden en betrokken een souterrainwoning in een drie verdiepingen tellend gebouw in Cleveland. Hun eerste kind, Doria, Meghans moeder, werd in september 1956 geboren. Kort daarna besloot Alvin te vertrekken en begon het gezin aan de beroemde rit dwars door de VS om een nieuw leven in Los Angeles te beginnen, waar zich al eerder Raglands hadden gevestigd. Hij werkte er eerst een tijdje voor zijn tante Lillie in de huizenverkoop en begon vervolgens een bric-à-bracwinkeltje met de naam ’Twas New in downtown Los Angeles. Alvin was een markante figuur die al snel bekend was bij de andere verkopers. Hij specialiseerde zich in tweedehands designerschoenen en andere modeartikelen, die hij op lokale vlooienmarkten verkocht. Door zijn grote, imposante gestalte trok hij altijd direct de aandacht – en niet altijd op een positieve manier. Eddie Ingram junior, de zoon van een businesspartner, herinnerde zich: ‘Hij werd als zwarte man vaak op een echt belachelijke en walgelijke manier behandeld. Hij verzette zich daar zijn hele leven tegen. Hij schaamde zich nooit voor wie hij was en waarin hij geloofde, en het kon hem niets schelen wat anderen daarvan vonden. Hij vocht tegen vooroordelen, maar het ging verder dan ertegen vechten: hij leidde zijn leven zoals hij het wilde leiden.’

In zijn manier van leven was echter niet langer plaats voor zijn vrouw Jeanette, die weer met een baby achterbleef. Hij trouwde op 6 mei 1983 voor een tweede keer, en zijn nieuwe vrouw Ava Burrows, een lerares, baarde enkele maanden later hun enige zoon, Joffrey.

Op dat moment was Doria Ragland zelf al volwassen en had een eigen kind. Twee jaar eerder had ze een dochter gekregen, Rachel Meghan Markle, geboren op 4 augustus 1981 om 04.46 uur in het West Park Hospital in Canoga Park, Los Angeles. De komst van Meghan zou het verhaal van de familie voor altijd veranderen.

De geschiedenis van Meghans familie, van slaven die katoen plukken onder de brandende zon tot een familielid dat onder het oog van talloze camera’s huwelijksgeloften met een prins uit een koninklijk huis uitwisselt, is een buitengewoon verhaal van sociale stijging. En wat een schitterend contrast met het niet zo verre verleden. De laatste Amerikaanse die met een lid van het Britse koninklijke huis huwde, was Wallis Warfield Simpson, die afkomstig was uit Baltimore, Maryland. Hoewel ze twee keer gescheiden was en haar beide ex-echtgenoten nog leefden, stond koning Edward VIII erop met haar te trouwen, ondanks het hevige verzet van de Kerk, de regering en het rijk, die allemaal bezwaar maakten tegen het idee dat een gescheiden vrouw de koninklijke echtgenote werd. Edward VIII besloot daarop af te treden en huwde in juni 1937 met Wallis in een bescheiden ceremonie op een Frans chateau. Het werd de koninklijke romance van de eeuw genoemd, de koning die alles opgaf voor de vrouw van wie hij hield.

Tachtig jaar later. De hertog en hertogin van Windsor, de titels die Edward en Wallis droegen, zouden ongetwijfeld verheugd zijn geweest dat het Huis Windsor de realiteit van echtscheiding inmiddels had aanvaard, maar ze zouden zeker verbaasd zijn geweest dat prins Harry’s bruid van gemengde afkomst was. Want Wallis’ familie, de Warfields, hadden hun diverse fortuinen verdiend over de ruggen van slaven.

Zelf beschouwden ze zich als goedaardige en verlichte meesters; zo hield Wallis’ verre neef Edwin Warfield, die in 1903 tot vijfenveertigste gouverneur van Maryland werd gekozen, diverse toespraken onder de titel ‘Slavernij zoals ik die kende’. Maar Edwins tolerantie kende grenzen; tijdens zijn verkiezingscampagne voor gouverneur liet hij zijn geloof in witte suprematie blijken, hij vond dat ‘slecht opgeleide zwarten’ geen stemrecht moesten hebben.

Wallis groeide in relatieve armoede op – zij en haar moeder waren de arme tak van de rijke familie Warfield – maar ze beschikten wel over zwart personeel: een kindermeisje, een butler en dienstmeiden. Ze maakten deel uit van haar leven, maar moesten op afstand van de familie blijven. De eerste keer dat ze de hand van een niet-witte persoon schudde, zo vertelde ze een keer, was toen zij en Edward in Nassau aankwamen en daar verwelkomd werden door een menigte nadat de hertog van Windsor in de Tweede Wereldoorlog tot gouverneur van de Bahama’s was benoemd. Mensen van kleur kwamen gewoon niet voor in de levens van Wallis en haar man, behalve dan om een dienblad met drankjes vast te houden. Wallis kwam uit een klasse, een tijd en een streek waar zij en haar vrienden onbewust en op een nonchalante manier racistisch waren. In brieven en tafelgesprekken gebruikte ze gedachteloos het N-woord en andere denigrerende termen. Toen Wallis geboren werd, in 1896, schraapte Meghans betbetovergrootvader Stephen Ragland een armoedig bestaan bij elkaar als pachter. Het idee alleen al dat een vrouw van gemengde komaf met een prins van een wereldrijk zou trouwen in het verheven decor van St. George’s Chapel in Windsor Castle, de plek waar talloze koninklijke huwelijken waren gesloten, waaronder dat van koning Edward VII en, recenter, dat van prins Edward, de derde zoon van de koningin, was ondenkbaar.

Maar Meghans bruiloft was niet het eerste gemengde huwelijk bij de Windsors. In 2004 trouwde lady Davina Windsor met de schapenscheerder, surfer en vader Garry ‘Gazza’ Lewis, een Maori, een oorspronkelijke bewoner van Nieuw-Zeeland. Het huwelijk werd in een privéceremonie in Kensington Palace voltrokken. Lady Davina, de vierendertigste in de lijn van troonopvolging, en haar echtgenoot waren in 2011 te gast bij het huwelijk van prins William en Kate Middleton. De koninklijke familie knipperde niet met de ogen bij de relatie van de dochter van prins Richard, hertog van Gloucester, met een man uit de op een na grootste etnische groep van Nieuw-Zeeland. Het huwelijk hield echter geen stand – het paar scheidde in 2018.

Het zal niet verbazen dat niet alle leden van de Britse aristocratie zo ruimdenkend zijn. Toen de elegante culinair schrijfster Emma McQuiston, de biraciale dochter van een Nigeriaanse oliebaron, in 2013 met de burggraaf Weymouth trouwde, de erfgenaam van het beroemde landgoed Longleat, luidde de reactie van zijn moeder: ‘Weet je wel zeker wat je met een bloedlijn van vierhonderd jaar gaat doen?’

Ironisch genoeg is Meghan zelf niet zo’n buitenstaander als sommigen denken, en haar Europese bloedlijn kan veel langer dan vierhonderd jaar terug gevolgd worden.

Er was, misschien wel onvermijdelijk, vooral belangstelling voor de slavernij in Meghans familiegeschiedenis en voor de manier waarop haar voorouders door hard werken en ondernemingszin een leven wisten op te bouwen in een wrede wereld. Wat minder bekend is, is dat Meghan via haar vaders familie banden heeft met onder meer de koninklijke families van Schotland en Engeland. Ooit schreef ze: Biraciaal zijn is als een wazige lijn die evenzeer onthutsend als inzichtelijk is. Ze besefte toen geen moment dat ze zowel het bloed van koningen als slaven door haar aderen had stromen.

Om te beginnen stamt ze in een directe lijn van vijfentwintig generaties af van Robert I van Schotland, misschien wel de kleurrijkste van alle Schotse koningen. Deze legendarische strijder, beter bekend als Robert the Bruce, moest zich na een nederlaag in een grot verbergen om niet door de Engelse vijand gevangen te worden genomen. In de grot zag hij hoe een spin een web probeerde te weven. De spin probeerde zichzelf omhoog te slingeren aan een lange draad, maar het lukte niet, en dat herinnerde Robert aan zijn eigen falen op het slagveld. Hij gaf de spin nog één kans. Als het hem bij de volgende poging lukte zich omhoog te slingeren, dan zou Robert nog een laatste slag wagen om zijn land te bevrijden.

De spin triomfeerde, net als Robert the Bruce, die de Engelsen in 1314 versloeg in de bloedige Slag bij Bannockburn. Hij bleef koning tot zijn dood in 1329 en werd een van de succesvolste en geliefdste koningen van Schotland.

De fascinerende verbinding van Meghan met die verre wereld van koningen gaat via haar vaders familie, de Markles, wier bloedlijn een verhaal vertelt dat door zo velen wordt gedeeld – voorouders met wortels in de Oude Wereld, die naar het westen voeren op zoek naar een beter leven.

De Markles, die uit Duitsland en Nederland stammen, woonden generaties lang in Pennsylvania, waar ze de kost verdienden als boeren, kalkbranders, timmerlieden, mijnwerkers, soldaten en, in het geval van Meghans overgrootvader, de reus Isaac ‘Ike’ Markle, als brandweerman bij de Pennsylvania Railroad Company. Ikes zoon Gordon Arnold Markle, Meghans grootvader, begon een tankstation, werkte in de schoenenindustrie, en kreeg een kantoorbaan bij het postkantoor van het stadje Newport in Pennsylvania. In maart 1941, enkele maanden voordat de VS bij de Tweede Wereldoorlog betrokken raakten, trouwde hij met Doris Mary Rita Sanders, die uit New Hampshire afkomstig was. Na de aanval op Pearl Harbor in december werd Gordon opgeroepen voor dienst, en nog diezelfde maand ging hij naar de Hickam Air Force Base in Honolulu op Hawaï. Vanwege de oorlog tussen Japan en de Verenigde Staten schoof Doris haar ambitie om actrice te worden op de lange baan. In plaats daarvan werd ze huisvrouw.

Het is de lijn van Meghans grootmoeder Doris die rechtstreeks op onder meer de Schotse koningen teruggevoerd kan worden. Haar voorouder Roger Shaw bracht het stroompje blauw bloed van Meghan naar Amerika. Roger was de zoon van een wijnkoopman en schipper uit Londen. Rond 1637 vertrok hij uit Plymouth in het zuidwesten van Engeland en voer naar Massachusetts. Zoals vele jonge mannen zag Roger Amerika als een land van beloften en mogelijkheden. Dankzij zijn vaders invloed gaven de autoriteiten hem een vergunning voor ‘de verkoop van wijn en alle soorten sterke dranken aan christenen en indianen, naar eigen inzicht en in rechtvaardige en dringende gevallen, en anders niet’. In de loop der jaren wist hij flink wat land te vergaren en werd boer en een gewaardeerde steunpilaar van de gemeenschap.

Via Roger Shaws familie, die afkomstig was uit Yorkshire in het noorden van Engeland, vinden we de link met koningen. De Shaws waren gerespecteerde grondbezitters en in 1490 trouwde een lid van de clan, James Shaw, met Christina Bruce, de erfgename van sir David Bruce, zesde baron van Clackmannan, een directe afstammeling van Robert the Bruce, en daarmee degene die de koninklijke connectie vormt.

Doris heeft nog meer interessante koninklijke connecties in haar stamboom, en wel via haar voorouder Mary Bird, wier naam te vinden is in het huishoudarchief van Windsor Castle van 1856; ze werkte er waarschijnlijk als dienstmeid. Dat leidt tot de bevredigende gedachte dat Mary’s nakomeling als een moderne Assepoester met haar eigen prins ging trouwen.

Er zijn nog meer connecties met koningen en Engeland. Meghan stamt namelijk ook af van de Engelse immigrant Christopher Hussey, die op het walvisvaarderseiland Nantucket woonde, voor de kust van Massachusetts. Een andere voorouder was dominee William Skipper, die in 1619 in New England voet aan wal zette. Vooral de lijn van William Skipper is fascinerend. Door zijn koninklijke afstamming en band met de familie Markle gaat Meghan volgens de in Boston gevestigde genealoog Gary Boyd Roberts in vierentwintig generaties terug op de middeleeuwse koning Edward III. Die werd in 1312 geboren op Windsor Castle en regeerde vijftig jaar met succes over Engeland, tot aan zijn dood in 1377.

Het onderzoek van Roberts wees ook uit dat Meghan een verre verwant is van de meeste Europese koninklijke families, en wel via haar Engelse voorouder Margaret Kerdeston, die in de vijftiende eeuw leefde en grootmoeder van vaderszijde was van Anne van Foix-Candale, koningin van Hongarije en Bohemen. Er zijn nog meer, vooral zijdelingse koninklijke connecties. Skippers voorouders sir Philip Wentworth en Mary Clifford zijn verre verwanten van Harry’s moeder prinses Diana en van de koningin-moeder. Als gevolg van onderlinge huwelijken in de koninklijke familie stamt prins Harry volgens Roberts via meer dan tweehonderdveertig lijnen af van Margeret Kerdeston, zodat de prins en zijn bruid verre verwanten zijn.

Gary Boyd Roberts zei over Meghan: ‘Een groot deel van de Amerikaanse en Engelse geschiedenis is terug te vinden in haar veelzijdige afstamming.’

Uiteraard zullen veel mensen met Europese voorouders ergens een koninklijke voorouder hebben, maar voor Meghan kregen dergelijke banden natuurlijk een nieuwe betekenis. Haar gemengde Europese en Afro-Amerikaanse erfenis herinnerde haar, vooral toen ze opgroeide, eraan dat ze anders was, dat ze zich onderscheidde. Het was iets wat ze leerde onder ogen te zien en te waarderen.

TWEE

Twee - Opgroeien als Markle

Opgroeien als Markle in de jaren vijftig van de vorige eeuw leek op een hoofdstuk uit De avonturen van Tom Sawyer. De jonge Tom Markle, Meghans vader, en zijn twee oudere broers Mick en Fred hadden een idyllische jeugd in het stadje Newport in Pennsylvania, waar ze in een bescheiden houten huis woonden. De jongens klommen in de bomen in het bos aan het einde van de onverharde weg waaraan ze woonden, gingen op meerval vissen in de Juniata River, en plukten ’s zomers bramen, die hun moeder Doris tot heerlijke taarten en toetjes verwerkte. Als tiener had Tom een bijbaantje bij de lokale bowlingbaan, waar hij de kegels moest opzetten. Of hij keek samen met zijn vader Gordon, die administratief werk op het postkantoor deed, op hun zwart-wittelevisie hoe zijn favoriete honkbalteam de Philadelphia Phillies homeruns sloeg.

Terwijl Tom zijn middelbareschooldiploma haalde aan de Newport High School, nam zijn broer Mick dienst bij de Amerikaanse luchtmacht, waar hij bij de verbindingsdienst kwam, hoewel hij volgens sommigen door de CIA werd gerekruteerd. Zijn broer Fred trok naar het zuiden, waar hij God vond en zichzelf tot bisschop benoemde van de Oosters-Orthodoxe Kerk, met een parochie in Sanford, Florida, waar hij bekendstaat als ‘bisschop Dismas’.

Tom had andere ideeën over de toekomst. Na school verliet hij het kleinsteedse Newport en reed naar de Poconos, een gebergte in Noordoost-Pennsylvania waar veel vakantiegangers komen. Daar vond hij werk bij een lokaal theater en leerde de techniek achter de schermen, waarmee hij waardevolle ervaring opdeed. Het was zijn eerste stap op de carrièreladder. Hij trok vervolgens naar Chicago, Illinois, waar hij een baan als lichttechnicus kreeg bij WTTW, de plaatselijke tak van de publieke omroep. Hij werkte ook bij het Harper Playhouse, een theater dat was opgezet door Bruce en Judith Sagan, die de wijk Hyde Park, tevens het thuis van ene Barack Obama, met een nieuw cultureel centrum een impuls wilden geven. Al snel werd hij hoofd belichting van het theater, hij deed er de techniek voor de controversiële musical Hair, dansvoorstellingen en klassieke Russische toneelstukken, maar ook voor jazz- en kamermuziekconcerten.

Tom werkte hard en maakte plezier, hij ging uit met bevriende studenten van de prestigieuze privé-universiteit University of Chicago. Tijdens een uitbundig feest in 1963 in het International House op de campus ontmoette de negentienjarige Tom de achttienjarige Roslyn Loveless, een studente met een bijbaantje als secretaresse bij het nabijgelegen kantoor van Amtrak. Ze waren beiden lang – zij 1,75, hij 1,93 – en hadden beiden rood haar, waardoor ze zich meteen tot elkaar aangetrokken voelden. Roslyn was gecharmeerd van zijn eigenzinnige gevoel voor humor en ‘lichtvoetige houding’. Ze trouwden een jaar later en in november 1964 werd hun dochter Yvonne geboren, in 1966 gevolgd door hun zoon Tom junior. In die beginjaren was het leven zwaar, Tom maakte vaak dagen van achttien uur en Roslyn bleef werken als secretaresse, terwijl ze twee kinderen grootbracht. Het was een voortdurend gegoochel met tijd, al sprong Roslyns moeder Dorothy bij waar ze kon.

Ondanks alle dagelijkse beslommeringen hadden ze een druk sociaal leven met een leuke vriendenkring, waarbij Tom iedereen amuseerde met zijn gekke gevoel voor humor. Roslyn herinnert zich een keer in een Grieks restaurant, waar hij deed alsof hij een papegaai genaamd Stanley had. Hij gaf de denkbeeldige papegaai van de een naar de ander door en vroeg de serveerster niet op hem te gaan staan. ‘Het was hilarisch,’ vertelde ze. Toen Yvonne en Tom junior hun melktanden begonnen te wisselen, stuurde hij hun lange brieven van de tandenfeeën, Hector en Ethel, die over hun leven vertelden en zeiden wat er met de tanden ging gebeuren. Af en toe nam hij de kinderen mee naar zijn werk. Dat was opwindend, want hij verzorgde toen de belichting voor het populaire programma Sesamstraat. Andere herinneringen die Tom junior koestert, zijn een uitje naar Wrigley Field om het honkbalteam van de Chicago Cubs aan te moedigen, op de parkeerplaats van WTTW in zijn vaders auto rijden, in de studio de lucht in getild worden op de ligger waaraan de lampen zijn gemonteerd, op een toneel vol dampend droogijs op zoek gaan naar kwartjes.

In zijn ogen was Tom een pretvader, de vader die de leukste spelletjes deed en je het hardste liet lachen – als hij er was. Wat helaas niet erg vaak was. De kinderlijke verwachting leidde maar al te vaak tot teleurstelling. Tom senior kwam om in het werk, en zijn noeste arbeid droeg vrucht in de vorm van nominaties voor lokale Emmy’s – en een goed loon. Maar hij betaalde een prijs voor het succes: een slecht huwelijk, lange avonden doorwerken, met drank overgoten feesten van de cast, en de vermoeidheid die haar tol begon te eisen. Een van Tom juniors oudste herinneringen is het geluid van stemverheffing, slaande deuren en boze woorden. Begin jaren zeventig, terwijl de kinderen nog op de lagere school zaten, besloot het paar uit elkaar te gaan.

Tom bleef nog een tijdje in Chicago wonen en had de kinderen in het weekend. Maar dat duurde niet lang. Hij had een droom, en dat was Hollywood. Even voor de scheiding in 1975 officieel werd, liet Tom zijn vrouw en kinderen achter en begon een nieuw leven aan de westkust. De kinderen zouden hun vader een aantal jaar niet meer zien.

Op aandringen van haar broer Richard, die in New Mexico woonde, gingen Roslyn en de kinderen naar Albuquerque om een nieuwe start te maken. Aanvankelijk hadden ze een gelukkige tijd. Oom Richard was niet zijn vader, zo besefte Tom junior heel goed, maar hij was in elk geval aanwezig, hij liet hem op een parkeerplaats in een Volkswagen Kever rijden en leerde hem schieten. En bovendien konden Richard en Roslyn goed met elkaar opschieten. Voor het eerst van hun leven zaten de kinderen niet in een huis waar een wrokkige sfeer heerste.

Minder leuk was dat Tom junior de enige met rood haar op zijn nieuwe school was en daarom gepest werd door zijn nieuwe klasgenoten. Sommige jongens stalen zijn lunchgeld, anderen sloegen hem. Hij ging bang naar school en kwam vaak met weer een blauw oog thuis. En het werd erger. Op een avond ging hij met zijn moeder en haar nieuwe vriend, een vechtsportexpert genaamd Patrick, naar de film Smokey and the Bandit. Toen ze thuiskwamen, betrapten ze inbrekers. Patrick probeerde de dieven te pakken en werd in buik en mond geschoten, terwijl de kogels Tom junior om de oren vlogen. Patrick overleefde het, maar Tom junior liep een trauma op.

Vanwege het pesten en de inbraak besloot Tom junior uit Albuquerque te vertrekken en bij zijn vader te gaan wonen, die inmiddels in de kustplaats Santa Monica in het zuiden van Californië was neergestreken. Hij was net op de leeftijd om naar de middelbare school te gaan.

Hij was nog altijd idolaat van zijn vader, maar er was een struikelblok in zijn nieuwe leven: zijn zuster Yvonne. Die was enkele jaren eerder bij haar vader gaan wonen, toen ze veertien was. Ze had haar vaders kantoortje als slaapkamer in gebruik genomen. Tom en Yvonne waren altijd als water en vuur geweest; ze waren verschrikkelijk tegen elkaar.

Toen de drie van Santa Monica naar een groter huis verhuisden, aan Providencia Street in Woodland Hills, naast de lokale countryclub, pikte Tom junior een grote kamer beneden als slaapkamer in en hing er posters op van Farrah Fawcett, de sexy actrice bekend als een van Charlie’s Angels. Hij was helemaal in zijn nopjes toen een vriend hem een kingsize waterbed verkocht, maar zijn vreugde was van korte duur. Hij ging op het bed liggen en werd kletsnat. Een nauwkeurige inspectie van het nieuwe matras leverde diverse gaatjes op. Er was slechts één verdachte. Zijn zuster Yvonne gaf onmiddellijk toe dat ze de dader was, maar zei dat het wraak was omdat zij die kamer had willen hebben. Het was de zoveelste bittere dans van wrok tussen broer en zus. Zoals Tom junior me vertelde: ‘Als ze niet kreeg wat ze van je wilde, was ze je ergste nachtmerrie.’

Vervolgens verscheen de figuur van Doria Ragland in de dynamiek van eeuwige ruzies. Deze kleine, alerte vrouw met helderbruine ogen en springerig afrohaar had hun vader Tom volkomen week gemaakt. Al voor hij haar mee naar huis nam, hadden de kinderen een verandering in hun vader opgemerkt. Hij was ontspannen, opgewekt, luchthartig en nam vaak vrij van zijn werk. Kortom, hij was gelukkig. Het stel had elkaar ontmoet op de set van de door ABC gemaakte serie General Hospital, waar zij stage liep bij de make-up en hij hoofd belichting was. Ondanks het leeftijdsverschil van twaalf jaar – Doria was in leeftijd dichter bij Yvonne dan bij haar vriendje – vielen de twee al heel snel voor elkaar.

Doria had haar schooldiploma gehaald op de Fairfax High School, maar haar schooljaren waren sterk getekend door de San Fernando-aardbeving van 1971. Door de aardbeving was de naburige Los Angeles High School verwoest en daarom deelden de twee scholen een gebouw. Doria had les van zeven uur ’s ochtends tot twaalf uur, en daarna namen de leerlingen van de LAHS de lokalen over. Ondanks die problemen was ze lid van de Apexclub, een klas voor begaafde leerlingen. Na de middelbare school ging Doria sieraden verkopen en hielp ze haar vader in diens antiekwinkel ’Twas New. Op zondag stond ze in een bric-à-brackraam op een vlooienmarkt. Ook werkte ze bij een reisbureau. Ze kon er vliegtickets met korting krijgen, zodat ze voor weinig geld de wereld over kon reizen.

Veel aandacht besteedde Tom junior niet aan het nieuwe lid van het huishouden in Providencia Street. Hij was zo druk met skateboarden, karten en zijn bijbaantje bij een bloemist, dat hij nauwelijks merkte dat Doria bij hen was ingetrokken. Hij had vooral oog voor zijn nieuwe vriendenkring.

Yvonne reageerde onverschillig en voelde direct afkeer. Ze was wrokkig omdat de nieuwkomer haar vaders aandacht van haar afleidde, terwijl ze graag had gezien dat Tom senior zijn connecties in de showbizz gebruikte om haar werk als model of actrice te bezorgen. In de tijd bij haar moeder in Albuquerque had Yvonne modellenwerk voor sieraden en bruidsjurken gedaan. Nu zag de opvliegende tiener dollartekens in de Hollywoodletters. Als haar vriendinnen langskwamen, negeerde ze haar vaders Afro-Amerikaanse vriendin, en noemde haar volgens haar broer ‘de meid’. Haar beste vriendin daarentegen, nu een succesvolle makelaar, kan zich niet herinneren dat Yvonne dat soort woorden gebruikte, en als ze het al deed, was het volgens haar toe te schrijven aan haar stekelige Chicagose gevoel voor humor. Niettemin was Yvonne, zoals haar moeder vertelde, niet echt een tolerante jonge vrouw.

De komst van Doria viel ook samen met de periode waarin Yvonne zich begon te verdiepen in de zwarte magie. Als klein meisje was Yvonne al gefascineerd door macabere dingen, ze had een keer een schimmelige grafsteen naar haar slaapkamer gesleept, die ze in de kelder had gevonden van hun appartementenblok in Chicago. Nu kocht ze, weet Tom nog, een exemplaar van The Satanic Bible van Anton LaVey, richtte een altaar in haar slaapkamer op, speelde met een ouijabord, brandde zwarte kaarsen en droeg de zwarte kleding van een goth. Misschien was het niet veel meer dan de opstandige obsessie van een tiener. Haar broer heeft haar nooit satanische rituelen zien uitvoeren, maar hij vertelde me dat hij verontrust was over haar ‘bizarre’ gedrag. Ze ging op pad als het donker was en kwam zelden thuis voor het weer licht werd. Een van Yvonnes vriendinnen herinnert zich die jaren nog, zij en Yvonne tutten zich op en gingen dansen, vooral als er een Britse band optrad. ‘We maakten ons op en kleedden ons zorgvuldig,’ herinnert ze zich. ‘We gingen op pad om lol te maken.’ Het ging ze vooral om jongens te ontmoeten, er was niets satanisch aan.

Het gekibbel tussen broer en zus had niets met hekserij te maken, het was vooral elkaar bespotten en pesten. Op een keer kwam Yvonne naar de bloemist waar Tom junior een baantje had. Ze wilde geld van hem lenen. Terwijl hij en zijn collega Richard, een vroom lid van de Kerk van Christian Science, klanten aan het helpen waren, pakte ze Richards bijbel en tekende met rode lipstick een pentagram, het teken van de duivel, in het boek. Voordat ze ging, schreef ze ook 666, het getal van het Beest, in de bijbel. De jonge Tom nam wraak door naar huis te bellen en zijn zus te vertellen dat Richard zo getraumatiseerd was dat hij onder een bus was gelopen. Ze rende terug naar de winkel om te kijken hoe het met Richard ging.

Doria zal zich afgevraagd hebben wat ze zich op de hals haalde met het alsmaar ruziënde, elkaar belasterende broed. Verliefd worden op een man die twaalf jaar ouder was, was één ding, maar het was heel wat anders terecht te komen in een huis waar broer en zus elkaar voortdurend het leven zuur maakten. Met haar sterke persoonlijkheid en verstandige kijk op de dingen wist Doria echter al snel licht te brengen in het sombere huis en iedereen het gevoel te geven dat ze een gezin vormden.

Voor Doria kwam, was iedereen gewend zijn eigen gang te gaan. Tom senior was dag en nacht aan het werk, Yvonne ging voortdurend op stap met haar vriendinnen, en Tom junior rookte wiet met zijn vriendengroep. Doria bracht hen samen als gezin en werd gezien als een coole hippie die vrede bracht. Ze raakte al snel bevriend met een buurvrouw, Olga McDaniel, een voormalige nachtclubzangeres. De twee zaten uren te kletsen. ‘Ik kan Doria het beste beschrijven als een warm bad,’ vertelde Olga’s dochter me. Haar meesterzet was om Tom junior naar het dierenasiel mee te nemen en hem een hond te laten uitzoeken, die hij de naam Bo gaf. De luidruchtige nieuwkomer was een kruising tussen een golden retriever en een beagle, en al snel was hij het middelpunt van hun huis met vijf slaapkamers in de groene buitenwijk Woodland Hills.

Voor Thanksgiving nodigde Doria de Markles uit om het feest met de Raglands te vieren, waaronder haar moeder Jeanette, haar vader Alvin, haar halfbroer Joseph en haar halfzuster Saundra. Het zou een waar zuidelijk feestmaal worden met zoete-aardappeltaart, gumbo, varkensschenkel en bonen. ‘Het waren mooie tijden,’ herinnert Tom junior zich. ‘Toen ik ze voor het eerst ontmoette, voelde ik me niet op mijn gemak en was ik nerveus, maar ze waren echt warm en open, het soort familie dat ik altijd gewild had. Het waren ontspannen mensen met een sterk familiegevoel.’ Zelfs zijn zusje was onder de indruk en was vol bewondering over Doria’s fantasierijke gebruik van kruiden in de maaltijd. Het viel haar op dat iedereen twee keer opschepte.

Het gevoel een gezin te zijn werd op 23 december 1979 officieel gemaakt toen Doria en Tom senior trouwden in de Self-Realization Fellowship-tempel aan Sunset Boulevard, even ten oosten van Hollywood. De locatie was Doria’s keuze, want de kersverse bruid hing de leer van Yogananda aan, een hindoe en yogagoeroe die in 1920 naar Boston was gekomen en een filosofie predikte waarin ademhaling en meditatie onderdeel waren van een yogaroutine die de volgelingen moest helpen op hun weg naar verlichting. Hollywoodsterren als Linda Evans en Mariel Hemingway, Apple-oprichter Steve Jobs en ex-Beatle George Harrison volgen ook deze leer. Maar ook in die verlichte kringen was een gemengd huwelijk nog ongewoon.

Nog geen vijftig jaar voor het huwelijk van Tom en Doria had Californië wetten tegen rassenvermenging afgeschaft, die huwelijken tussen zwart en wit verboden. Pas in 1967 verklaarde het Amerikaanse hooggerechtshof alle wetten tegen rassenvermenging als ongrondwettelijk in de hele VS. Dat gebeurde in de historische uitspraak in Loving v. Virginia, een verhaal dat door Hollywood verfilmd werd met Ruth Negga en Joel Edgerton in de hoofdrollen.

In 1958 trouwden Richard en Mildred Loving, een witte man en een zwarte vrouw, in de hoofdstad Washington. Toen ze naar hun huis in Virginia terugkeerden, werden ze in hun slaapkamer gearresteerd op grond van de Racial Integrity Act van Virginia. Rechter Leon Bazile gaf hun een voorwaardelijke straf op voorwaarde dat het echtpaar Virginia verliet en vijfentwintig jaar lang niet terug zou komen. Het echtpaar vroeg om een herziening, maar rechter Bazile weigerde om op zijn vonnis terug te komen; hij schreef: De almachtige God schiep de rassen wit, zwart, geel, Maleisisch en rood, en Hij plaatste hen op gescheiden werelddelen, en als er niet met zijn ordening was geschoven, was er geen reden geweest voor dergelijke huwelijken. Het feit dat hij de rassen heeft gescheiden, toont aan dat Hij niet wilde dat de rassen zich vermengden.

De Lovings, met steun van de juridische afdeling van de NAACP (National Association for the Advancement of Colored People), de Japanese American Citizens League, en een coalitie van katholieke bisschoppen, ging met succes in beroep bij het hooggerechtshof, dat in zijn vonnis schreef: Het huwelijk is een van de ‘basisrechten van de burger’ en van fundamenteel belang voor ons leven en voortbestaan […] Volgens de grondwet ligt de vrijheid om te trouwen, of niet te trouwen, met een persoon van een ander ras bij het individu, en kan de staat daar geen inbreuk op maken. De wetten tegen rassenvermenging van Virginia werden veroordeeld als ‘bedoeld om witte suprematie te handhaven’. Met dit vonnis was rassenvermenging gedecriminaliseerd, maar velen keken nog altijd wantrouwend naar gemengde stellen, die vaak met terloops racisme en soms openlijke vijandigheid werden geconfronteerd.

Op de grote dag legden een zenuwachtige Tom senior, gekleed in een jasje met visgraatmotief en overhemd, en Doria, in een lange witte jurk en gipskruid in haar haar, hun huwelijksgeloften af in de aanwezigheid van broeder Bhaktananda en diverse familieleden. Hij benadrukte dat het samengaan van het paar voor het ‘hoogste algemeen belang’ was en tot een vereniging met God leidde. De kinderen van de volgelingen van Self-Realization staan bekend als open, onderzoekende mensen. Dus toen Dodi – de bijnaam die de familie voor Doria gebruikte – een jaar na de huwelijksvoltrekking zwanger was, stonden zij en Tom – bijgenaamd Bunky – te popelen om de nieuwe spruit te verwelkomen. Er was meer goed nieuws, want Doria’s zwangerschap viel samen met Toms eerste nominatie voor een Daytime Emmy Award voor zijn belichtingsontwerp en -uitvoering voor General Hospital; hij zou later nog acht keer worden genomineerd. Niet slecht voor een man die kleurenblind is. 1980 was een goed jaar, maar 1981 zou nog beter worden.

De maanden gingen voorbij en in de zomer liep de thermometer op; Doria begon ongeduldig te worden en wilde dat het voorbij was. Met temperaturen die overdag tegen de vijfendertig graden liepen, was ze dankbaar voor de verdampingskoeler en voor het feit dat hun krakkemikkige huis donker was en in de schaduw stond. In zijn vrije tijd richtte Tom senior de babykamer in; hij schilderde de muren en hing Disneyfiguren en engeltjes op rond de witgeschilderde wieg. Zelfs hun twee katten, Brandy en Xander, voelden dat er veranderingen op til waren. Om 04.46 uur in de ochtend van 4 augustus 1981 kon verloskundige Malverse Martin in het West Park Hospital in Canoga Park Doria en Tom eindelijk vertellen dat ze de ouders waren van een gezond meisje. Deze jongste toevoeging aan de zusterschap van de ‘Valley Girls’ was, zoals haar moeder opmerkte, een leeuw. Leeuwen worden verondersteld eigenschappen te hebben als ‘warm, actiegericht en gedreven door het verlangen geliefd en bewonderd te worden. Ze hebben een koninklijke uitstraling. Ze staan graag in het middelpunt, en daarom maken velen carrière in de podiumkunsten.’ Zelden voorspelde een sterrenbeeld zo nauwkeurig een leven.

De geboorte van Rachel Meghan Markle veranderde haar vaders leven. ‘Hij was zo ongelooflijk blij,’ herinnert Tom junior zich. ‘Hij was elke minuut die hij kon missen bij haar. Mijn vader hield meer van haar dan van wat dan ook in de wereld, inclusief Doria. Ze was zijn hele leven, zijn prinsesje. Hij was volkomen hoteldebotel van Meghan.’

Meghans zeventienjarige zus Yvonne had geen belangstelling, ze hield zich liever bezig met uitgaan en make-up aanbrengen dan met spelen met een pasgeborene. ‘“Baby’s, getver, nee dank je,” zo voelden we dat,’ vertelt een van Yvonnes vriendinnen. Ze was een tiener die lol wilde maken en babysitten hoorde daar zeker niet bij. Niet alleen was Yvonne niet geïnteresseerd in haar halfzusje, dat de bijnamen ‘Flower’ en ‘Bud’ had gekregen, maar ze voelde zich ook buitengesloten, want haar vader had alleen maar oog voor zijn jongste dochter. Ongetwijfeld herinnerde ze zich hoe vaak hij weg was in haar jeugd en moet ze wat jaloers zijn geweest op de aandacht die haar kleine halfzusje kreeg.

Ze raakte bovendien geïrriteerd omdat haar vader in haar ogen niet voldoende tijd stak in het bewerken van zijn contacten om haar werk als model en actrice te bezorgen. Niettemin wist hij haar een keer bijrolletjes te geven in General Hospital en ook nog in een aflevering van Matlock, waarin ze al voor het eerste reclameblok vermoord werd. Uiteindelijk haalde ze niet veel uit de geboden kansen.

Tom bracht niet alleen al zijn vrije tijd met zijn jongste dochter door, maar op zijn eigen manier probeerde hij ook wat discipline te brengen in het nogal rommelige huishouden om zo zijn kleine ‘Flower’ te beschermen. Eerder had hij zijn zoon verteld dat als ze wiet wilden roken, ze dat altijd thuis moesten doen, maar deze instructie veranderde na de komst van de baby. Tom junior vertelde me dat hij en zijn vrienden een joint zaten te roken in de huiskamer terwijl Meghan huilde in de babykamer. Zijn vader zei luid en duidelijk dat hij naar boven ging om haar luier te verschonen. Even later verscheen hij weer in de woonkamer, met een volle luier. Hij ging bij de jongens op de bank zitten, haalde een lepel uit zijn zak en begon de ‘inhoud’ op te eten. Walgend ontvluchtten de jongens het huis. Pas later verklapte hij dat hij de vieze luier had vervangen door een schone waarin hij chocoladepudding had gekwakt. Het was zijn manier om te zorgen dat de jongens niet langer wiet rookten als Meghan er was.

Maar veel verder ging de discipline niet. Hun huis was nog altijd het feesthoofdkwartier, met Doria’s vrienden die binnenvielen om muziek te maken, aan yoga te doen – waar Doria inmiddels les in gaf – en te barbecueën. Van een afstandje bekeken leek het één grote gelukkige familie, waarbij Doria’s familieleden, vooral haar moeder, graag kwamen babysitten. Zelfs Tom junior hielp mee om zijn vader en Doria rust te gunnen. Tom en Doria leken aanvankelijk gelukkig, maar al gauw begonnen ze te kibbelen. Hoeveel Tom ook van Meghan hield, hij was even dol op zijn werk; hij was nog altijd een workaholic en bracht vaak tachtig tot negentig uur per week op de set door. En in zijn ogen leverde het resultaat op, met Meghan als zijn talisman. Na twee eerdere nominaties wonnen hij en zijn collega’s bij General Hospital in 1982 eindelijk een Daytime Emmy voor ‘Outstanding Achievement in Design Excellence’.

Maar er moest een prijs voor worden betaald. Doria had hier niet voor getekend: zijn kinderen verzorgen, haar eigen baby grootbrengen, de onstuimige Bo uit de buurt van Meghan houden, haar eigen carrière op poten zetten en het huishouden van het grote huis verzorgen. En al was het niet Toms fout, ze woonden in een voornamelijk witte buurt, waar mensen Doria vanwege haar donkere huid en Meghans lichte tint vaak voor het kindermeisje aanzagen. Ze hielden haar regelmatig aan en vroegen heel onschuldig waar de moeder van de baby woonde. Het was een kleine vernedering die ze kon missen als kiespijn.

Het leek bovendien alsof Tom meer met zijn werk was getrouwd dan met haar. Het was hetzelfde gevoel dat zijn eerste vrouw Roslyn had gehad. Langzaamaan werden de harde woorden en ruzies eerder norm dan uitzondering; voor Tom junior en Yvonne waren de tekens van een relatie die uiteen begon te vallen maar al te bekend. Volgens familievrienden raakte Doria uitgeput van Toms voortdurende kritiek op haar in alle grote en kleine zaken. Ze bereikten een punt waarop Doria besloot dat het genoeg was, ze ging terug naar haar moeder. Een familievriend formuleerde het zo: ‘Doria liet zich niet als voetveeg behandelen, daar ben ik van overtuigd. Ze kwam voor zichzelf op en beschermde zichzelf en haar dochter fel. Ze had een heldere kijk. Ik vertrouwde op haar oordeel.’

Het paar ging uit elkaar toen hun kleine ‘Flower’ nog maar net twee jaar oud was, maar de scheiding werd pas vijf jaar later uitgesproken. Tom kreeg zijn dochter in het weekend en bracht haar zondagavond naar huis. Dan, zo vertelde Meghan tegen de schrijver Sam Kashner, zaten ze met zijn drieën bij elkaar en aten met het bord op schoot terwijl ze naar Jeopardy! keken. ‘We waren zo hecht,’ wist ze nog, een herinnering die waarschijnlijk bezien werd door de vergevingsgezinde bril van een kind dat wanhopig graag wil dat haar ouders bij elkaar zijn en dat niet de akelige realiteit wil accepteren dat haar vader en moeder lijnrecht tegenover elkaar staan. Anderen waren harder in hun oordeel en wezen op Toms verbijstering, om niet te zeggen verbittering, dat Doria hun huwelijk zo weinig tijd had gegeven, waardoor de kans om elkaar weer te vinden verkeken was. Toen Meghan oud genoeg was om Jeopardy! te begrijpen, was het paar gescheiden en leidden ze elk hun eigen leven.

Het in 1945 door Ruth Pease opgerichte Hollywood Little Red Schoolhouse is de favoriete school voor de zoons en dochters van de showbizzelite van Los Angeles. De ouders zagen Johnny Depp dan wel zelden bij de hekken om op zijn dochter te wachten, maar Flea, de bassist van de Red Hot Chili Peppers, kwam zijn dochter gewoonlijk ophalen in een in allerlei kleuren gespoten Mercedes. De school staat nu bekend als Hollywood Schoolhouse en het curriculum – gebaseerd op het vierstadiamodel van de Zwitserse psycholoog Jean Piaget – is eclectisch, fantasievol en duur: de huidige prijzen bedragen jaarlijks $ 25.750 voor de kleuterschool en $ 28.300 voor de basisschool. Omdat de school alleen de slimste en beste kinderen aanneemt, moeten oudere kinderen een test afleggen voor er een besluit over toelating wordt genomen. In 1983 meldden Doria, die een opleiding voor sociaal werker deed, en Tom de tweejarige Meghan aan voor de crèche en kleuterklassen van de exclusieve instelling.

De regeling kwam iedereen goed uit. De school lag vlak bij de studio’s van ABC in Los Feliz, waar Tom werkte, en was op een paar minuten van Doria’s werk en haar nieuwe huis net ten zuiden van Hollywood. Meghan bleef er tot ze elf was. Lezen, schrijven en rekenen vormden de kern van de schooldag, maar daarnaast konden de kinderen een duik nemen in een hele reeks onderwerpen, van Spaans tot kwantumfysica. In de zomer werkten de leerlingen in de gemeenschapstuin en gingen wandelen over natuurpaden bij het strand van het Leo Carillo State Park of in het nabijgelegen Griffith Park. Na school ging Meghan fietsen of joggen met haar moeder, die Meghan ook aanmoedigde om aan yoga te doen. Doria stond erop dat ze haar hielp met koken, iets waarvan Meghan zei dat het had bijgedragen aan haar liefde voor koken en eten. Haar ouders maakten haar ook bewust van de behoeften van anderen. Meghan beschreef later hoe haar moeder en vader veel gaven, ook al hadden ze weinig. Ze verrichtten, schreef ze, kleine daden van goedheid – een knuffel, een glimlach of een schouderklopje om degenen die het nodig hadden te laten zien dat het allemaal goed zou komen.

De toneelvoorstellingen van de school, met de trotse ouders in het publiek, stimuleerden Meghans ontluikende belangstelling voor het theater. Toen ze vijf was, vermaakte Meghan de ouders met een uitvoering van het liedje De wielen van de bus en later had ze rollen in Bye Bye Birdie en West Side Story. Met Halloween speelden Meghan en haar vriendinnetje Ninaki ‘Nikki’ Priddy twee lijken die de afmetingen en het comfort van hun doodskist bespraken. Een andere keer had ze een gedeelde hoofdrol in een bewerking van How the Grinch Stole Christmas. Jammer genoeg kreeg de andere hoofdrolspeelster, Elizabeth McCoy, een paar uur voor het begin van het stuk buikgriep en moest Meghan opeens ook Elizabeths deel uit het hoofd leren. ‘Dat was het ergste wat ik ooit heb meegemaakt, jouw tekst leren,’ vertelde Meghan een schuldbewuste McCoy achteraf. Ironisch genoeg dacht niemand eraan de rol aan te bieden aan een klein schutterig meisje met een woeste bos blond haar en dikke brillenglazen dat in het koor zat. Zij heette Scarlett Johansson en is nu een van de bestbetaalde actrices ter wereld. Ze zat een korte periode op de school.

McCoy, die tegenwoordig een bekend scriptschrijfster is, had nog een reden om Meghan dankbaar te zijn. Elizabeth was twee jaar jonger dan Meghan en omschreef zichzelf als een ‘vreemd kind’. Ze was fel, buitengewoon intelligent en dik, ze interesseerde zich voor zaken als ufo’s, het occulte en geesten. De andere kinderen vonden haar raar. Het hielp ook niet dat ze aan absences leed, een vorm van epilepsie waarbij ze af en toe in een tranceachtige toestand kwam waarbij niets tot haar doordrong. Omdat de aanvallen slechts kort duren wordt vaak gedacht dat een kind zit te dagdromen of niet luistert.

Elizabeth ontdekte al snel dat Meghan anders was dan de andere kinderen, die haar of negeerden of bespotten. De eerste keer dat Meghan een toeval van Elizabeth zag, schoot ze haar te hulp, ze ging naast haar zitten en hield haar hand vast en troostte haar. Elizabeth herinnert zich ook nog de vriendschap van Meghan als ‘de gemene meisjes’, zoals ze hen noemde, de pik op haar hadden. ‘Ik werd gepest en voelde me ellendig en mijn enige redding waren de kinderen die me mochten. Ik mocht Meghan heel erg. Ze keerde zich niet van me af als ik over ongewone dingen begon te praten. Ze luisterde. Ze was cool en zei coole dingen. Ik was graag bij haar.’

Meghan had duidelijk haar moeders sterke gevoel voor goed en kwaad geërfd en ze was bereid het voor zichzelf en anderen op te nemen. Op een keer kondigden de ‘gemene meisjes’ aan dat ze een ‘Alleen witte meisjes’-club begonnen en ze wilden dat Meghan lid werd. ‘Zijn jullie gek geworden?’ zei Meghan door het gesnater van haar klasgenoten heen en wees ze in één zin af. Ze vielen direct stil.

Maar die gebeurtenis op het speelplein confronteerde Meghan met iets waar ze zelf mee worstelde. In die tijd, Kerstmis 1988, kocht haar vader twee poppensets, elk bestaand uit een gezinnetje van vader, moeder en twee kinderen. Hij kocht een zwart setje en een wit setje en mengde ze om Meghans familie te maken. Hij verpakte ze in glinsterend cadeaupapier en legde het pakketje onder de kerstboom.

Meghans worsteling om zichzelf te begrijpen maakte haar instinctief bewust van anderen die moeite hadden erbij te horen. Elizabeth McCoy herinnert het zich zo: ‘Je vergeet nooit de mensen die gemeen tegen je deden en wie er aardig waren. Daarom ben ik Meghan nooit vergeten. Ze was een van de rechtvaardigste mensen die ik ooit heb ontmoet. Als iemand oneerlijk werd behandeld, nam ze het op voor diegene. Een keer wist ik een meisje dat me pestte aan het huilen te krijgen. Ik probeerde mijn excuses aan te bieden en Meghan koos de kant van het andere meisje omdat zij degene in tranen was.

Meghan zei waar het op stond. Ze verdedigde degenen die het nodig hadden. Haar houding was: “Ik zie dat je verdriet hebt en ik zal je beschermen.” Ze was oprecht fatsoenlijk en zorgde voor mensen die hulp nodig hadden. Ze gaf gewoon om andere mensen.’