Colofon

Nur 284 / W082001

Bisac YAF062000 / YAF058240

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXX Tekst: Marlies Slegers

Omslagontwerp: Sanneke Prins, Sproud Amsterdam

© Foto omslag: Valentino Sani / Trevillion Images

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

marliesslegers.nl

Tabitha

Het feest is in volle gang. In de grote tuin staat een partytent. Het is al donker en felgekleurde feestlampjes lichten de tuin op. De dj draait een nummer van Snelle en iedereen danst. Het lijkt alsof de feestvierders in de tuin een menselijke golf zijn. Ze gaan op en neer. Onder het zonnescherm, dat uitgeklapt is, staat de bar. De ouders van Dox hebben gezorgd voor prosecco, en er is ook bier en wijn. Waterzakjes, zegt iemand, bier en wijn aangelengd met water. Het maakt niet uit. Zonder dat de ouders van Dox het weten, staan er achter in de tuin, tussen de bosjes, flessen sterkedrank.

Soms komt er een schaal met hapjes voorbij. Bitterballen en stukjes pizza. Het is een warme dag geweest en ook de avond is nog zwoel, uitzonderlijk zelfs voor mei.

Ik pak een bitterbal van de schaal af en neem een hap.

‘Shit. Au! Mijn mond!’ De hete ragout stroomt uit de bitterbal op mijn tong. Eline begint te lachen.

‘Die komt net uit de frituur, wat dacht je dan!’

‘Ahahahaha!’ Met mijn mond open probeer ik de hap in mijn mond te laten afkoelen. Dan slik ik hem door. Eline houdt haar drankje voor mijn neus.

‘Hier, kun je blussen!’

Ik giet het glas gulzig naar binnen en Eline lacht. ‘Schat, dat was gin met Seven-Up… Nadruk op wás.’ Ze pakt het lege glas van me over.

‘O. Nou ja, dan voel ik de blaren op mijn gehemelte niet.’ Ik lach en pak dan mijn eigen glas, waar wijn in zit. ‘Hoe kom je daaraan?’

‘Die maken Alain en Tijn achter in de tuin.’ Eline gebaart met haar hoofd die kant op. ‘Dat mogen de ouders niet weten natuurlijk. Die denken dat we braaf aan de waterzakjes zitten.’

‘Nice. Ik ken hier verder niet zo veel mensen. Jij?’

‘Een paar.’ Eline lacht. ‘Alleen zijn Alains vrienden niet per se mijn vrienden. En iedereen hier is natuurlijk uit het jaar boven ons of al van school af.’

Ik knik. ‘Ik wil niet heel stom doen of zo, maar misschien ga ik wel eerder naar huis. Ik bedoel, het is hartstikke gaaf hier, maar niemand zit te wachten op een vierdeklasser. Iemand gaf me net al een stapeltje lege bierglazen omdat ze dachten dat ik er ben om te helpen.’

‘Haha!’ Eline lacht. ‘Ik snap het. Voor mij is het anders. Ik heb Alain. Maar ga nog niet. Blijf gewoon. Weet je wat? Ik ga zo’n drankje voor je halen.’ Eline knipoogt. Ze loopt naar de achterkant van de tuin.

Ik draai me om en kijk naar de mensen die staan te dansen. Het is echt wel een heel leuk feest, zo anders dan met jongens van mijn eigen leeftijd. Dan heb je altijd een jongens- en een meidenhoek. Hier niet. Ik vind het wel heel gaaf dat ik ook mocht komen, ook al zit Dox in het eindexamenjaar en ik een jaar eronder. We kennen elkaar eigenlijk helemaal niet. Eline, mijn beste vriendin, heeft sinds kort verkering met Dox’ beste vriend, Alain, en daarom mocht ik mee. De meeste mensen hier schat ik toch wel achttien of ouder. Sommigen herken ik nog van vorig jaar op onze school, dus zij zijn er al een jaar af. Eline en ik zijn allebei zestien maar ze zei al dat Dox’ ouders dat heus niet zien. We kunnen in ieder geval zo veel wijntjes nemen als we willen.

Ik heb vanavond mijn hakken aangedaan, mijn zwarte strakke jurkje en daaroverheen een witte oversized blazer. Mijn benen voelen wel wat koud aan, want het is pas begin mei en hoewel het een warme dag was, koelt het wel wat af nu. Mijn krullen had ik met olie gekneed, en ik had me flink opgemaakt. Mam was gelukkig al naar haar werk toen ik wegging, zodat ze er niets over kon zeggen. Als ik vanavond thuiskom, slaapt ze vast al, want ze gaat altijd gelijk naar bed na een avonddienst. Ze werkt sinds twee jaar op Schiphol als grondstewardess en heeft wisselende diensten. Soms ga ik haar ophalen met de trein. De sfeer op de luchthaven vind ik geweldig en ik wil later ook stewardess worden, maar dan in de lucht.

Ook al kan ze streng zijn, toch heb ik vooral bewondering voor mijn moeder, die, nadat mijn vader ons verliet, alles zelf moet doen. Drie kinderen opvoeden en een baan zoeken, terwijl mijn vader met een andere vrouw naar Curaçao vertrok, nu anderhalf jaar geleden… Mam had kort nadat mijn vader was weggegaan een grote afvalcontainer laten komen en alles wat van hem was geweest, erin gegooid. Drie dagen lang had ze onophoudelijk lopen opruimen, van de zolder tot de schuur.

‘Zo. Opgeruimd staat netjes,’ had ze gezegd toen de container opgehaald werd. Ik had ernaar gekeken met een enorme brok in mijn keel, omdat het net was alsof mijn vader weggetakeld werd. Ik wist dat ze gelijk had. Maar na anderhalf jaar mis ik mijn vader nog steeds.

‘Heb je het naar je zin? Je staat hier zo alleen…’ Een stem naast me doet me uit mijn overpeinzingen opschrikken. Het is Dox. Ik lach en knik.

‘Ja, echt een heel vet feest. Leuk dat ik mocht komen.’

Ik bestudeer hem. Donkerblond golvend haar en bruine ogen. Hij draagt een spijkerbroek en een lichtblauw overhemd, waarvan de bovenste knoopjes open zijn.

‘Jij bent toch met Eline meegekomen? En nu sta je hier alleen. Zonder drankje.’

‘O… ik ken hier verder niet zo veel mensen. En Eline is wat halen.’

Dox lacht en legt even een arm om mijn schouder. Hij draait me een kwartslag. ‘Dan kun je lang wachten. Die twee zitten voorlopig wel aan elkaar vastgeplakt.’ Hij wijst op Alain en Eline, die staan te zoenen. ‘Blijf maar even staan, dan haal ik wat voor je. Zo terug.’

Dox loopt weg en een paar minuten lang ben ik weer alleen. Overal klinkt gelach en gepraat.

‘Zo, ik hoop dat je van bubbels houdt.’ Dox staat weer naast me, met een hele fles prosecco en twee glazen. Hij pakt mijn hand. ‘Kom, dan gaan we ergens staan waar het rustig is. Even uit de drukte.’

Ik voel mijn hart wat sneller gaan en ben me enorm bewust van mijn hand in die van hem. Mijn hoofd voelt licht, maar dat kan ook van de drank zijn. Voordat ik mijn mond bluste met een glas gin-Seven-Up, had ik al drie glazen wijn op. Mijn hakken zakken in het gras onder me en Dox trekt me mee naar de zijkant van de tuin. Daar is een een soort huisje. Dox blijft even staan en kijkt achterom. Er is verder niemand hier, iedereen staat op de dansvloer, eromheen of bij de bar.

‘Hierachter kunnen we even rustig zitten.’

Om de hoek van het huisje staat een loungebank van hout. ‘Mijn moeders geheime zonneplekje,’ zegt Dox. Hij drukt ergens op en dan gaat er een zacht lampje aan, dat aan de wand van het houten huisje is opgehangen. ‘Dit is haar atelier voor als ze schildert. En hier kan ze lekker in de zon zitten.’

We gaan op de bank zitten en Dox opent de fles prosecco. Hij schenkt de glazen in en geeft mij er eentje. ‘Proost. Op het mooie meisje dat hier bij me zit. Talissa toch?’

‘Tabitha. Zeg maar Tabby.’ Ik giechel en schop mijn schoenen uit. ‘En heet jij echt Dox?’

‘Nee. Eigenlijk Dominique Alexander. Maar dat vind ik zo suf. Dox is mijn roepnaam.’

‘Dominique Alexander…’ Ik neem een slok en staar naar de lucht. Het is echt een prachtige avond. ‘Wat doen jouw ouders, dat jullie in zo’n villa wonen?’

‘Eigen bedrijf. En die van jou?’

Ik laat mijn hoofd achterover zakken tegen de leuning. ‘Mijn moeder werkt sinds een poos op Schiphol als grondstewardess. En mijn vader… woont in het buitenland. Hij is een poos geleden vertrokken en woont met z’n vriendin en haar kinderen op Curaçao.’ Ik neem nog een flinke slok en Dox pakt de fles. Hij schenkt mijn glas meteen bij. Ik wil eigenlijk zeggen dat ik niets meer hoef, want alles lijkt wat vertraagd binnen te komen. Aan de andere kant is het ook lekker. ‘Ze zijn bescheiden… gescheiden.’ Ik lach. ‘Ik zie mijn vader niet meer. Whatever. Boeit me niet. Dominique Alexander.’

‘Dan proosten we op je moeder. Kom.’ Hij houdt zijn glas omhoog en tikt dat tegen mijn glas.

‘Op mijn mama,’ zeg ik en ik drink het glas leeg. Dox schenkt het weer vol.

‘Rustig aan,’ zeg ik lachend. ‘Ik drink eigenlijk nooit.’ Ik heb natuurlijk al veel te veel op, dat voel ik wel. Maar misschien ben ik wel heel leuk als ik dronken ben, denk ik dan. Niet zo verlegen en zo. ‘Moet jij niet terug naar je feest?’

‘O, ik vind het feestje hier ook gezellig, hoor.’ Hij schuift nog wat dichter naar me toe. ‘Ik heb jou inderdaad wel eens op school zien lopen. Je valt altijd wel op, met je wilde krullen en groene ogen. En je sproeten.’ Met zijn vinger tikt hij tegen mijn wang. Ik lach. Zijn vinger blijft net wat langer hangen. Ik voel van alles.

‘Heb je een vriendje?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee. Mijn laatste vriendje was…’ Ik denk diep na. Mijn hoofd voelt alsof er allemaal watten in gestopt zijn en ik moet graven naar de informatie die ik zoek. ‘… Bryan! Bijna een jaar geleden.’ Ik grijns.

‘Daarna geen vriendjes meer?! Dat kan ik niet geloven. Zo’n mooi meisje als jij.’ Dox legt zijn hoofd ook tegen de achterkant van de loungebank, dicht bij dat van mij.

‘Toch is het zo. Geen vriendjes. Die hoef ik niet.’ Ik kijk hem plagend aan en neem een slok van mijn prosecco.

‘Is dat een uitdaging? Klinkt alsof iemand je hart gebroken heeft. Die Bryan?’

‘Nee, mijn vader.’ Ik sluit even mijn ogen. ‘En jij?’

‘Een gebroken hart?’

‘Een vriendin.’

‘Merel, maar dat is net over.’

‘Merel uit 5C?’

‘Ja, die Merel. Kijk, dat is de Grote Beer.’ Dox wijst naar de donkere hemel. Ik kan mijn ogen niet gefocust krijgen op de sterren.

‘Waarom ging het uit?’ Ik kijk weer naar Dox.

‘We…’ Hij haalt zijn schouders op. ‘We gaan studeren straks en zo. Dan wonen we allebei in een andere stad en dan wil ik liever vrij zijn. Daarom.’ Hij knipoogt.

‘Is zij er ook vanavond?’

‘Nee. Dan krijg je alleen maar gedoe en zo. Wordt ze jaloers als ik met zo’n mooi meisje zit.’ Hij lacht en komt een beetje dichterbij met zijn gezicht.

‘O. Oké. Laten we teruggaan naar je feest,’ zeg ik en ik wil opstaan. Maar ik wankel en voel alles om me heen draaien. ‘Oeps… Toch even zitten.’ Ik struikel en val op Dox’ schoot. Ik kijk hem giechelend aan en onze gezichten zijn dicht bij elkaar.

‘Gaat het?’

‘Hmmm. Ik… toch wat te veel op.’ Het is net of de wereld verder weg is. Alsof Dox ver bij me vandaan is, terwijl ik wel zijn hand achter mijn hoofd voel.

De wereld draait om ons heen. Dan trekt Dox me naar zich toe en zoent me. Ik voel nog een hand, op mijn borst.

‘Nee, niet doen…’ Dan zoent hij me weer en sluit ik mijn ogen.

Dox

Ze smaakt naar drank. Ze duwt tegen mijn schouder aan, terwijl ik mijn gezicht in haar nek begraaf en haar zoen.

‘Nee, niet doen…’ mompelt ze, en mijn mond gaat van haar nek naar haar lippen. Ze heeft een prachtige mond.

‘Kom op, je wilt dit vast net zo graag als ik…’ Ik trek haar jurk omhoog en streel haar tussen haar bovenbenen.

‘Nee, ik…’