Dit boek draag ik op aan alle slachtoffers van seksueel geweld.

Aan hen die zo dapper zijn dat ze naar voren durven komen. En aan hen die, vanuit gevoelens van schuld en schaamte of om wat voor reden dan ook, dat niet kunnen.

Colofon

Nur 402-321/W102001

Bisac BIO026000

© Pepper Books

© MMXX Tekst: Thysia Huisman

Vormgever omslag: Mariska Cock

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

© Omslagfoto: Guy Rabier

© Auteursfoto: Chantal Spieard

© Foto’s 1-12, 16, 17, 24-26, 32, 33: Thysia Huisman;

13-15: Make-up & Beauty / Dik Peeters;

18-20: Flair / DPG Media Magazines B.V.;

21: Frank Pinckers;

34: Chantal Spieard.

De uitgeverij heeft getracht om alle rechthebbende fotografen te achterhalen. Aan hen die desondanks menen aanspraak te kunnen maken op enig recht, wordt verzocht contact op te nemen met uitgeverij Pepper Books.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van Sebes & Bisseling Literair Agentschap te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

pepperbooks.nl

Proloog

Toen ik wakker werd, was ik naakt. En ik lag in een vreemd bed. Of nee, ik herkende het bed wel. Het was zíjn bed. Alleen had ik geen idee hoe ik daar beland was. Het enige wat ik wel wist, was dat mijn hoofd aanvoelde alsof het gevuld was met watten. Denken alleen al kostte moeite. Alles was een grote chaos daarboven. Mijn benen deden pijn. Toen ik met veel moeite mijn hoofd wat optilde om ze te bekijken, zag ik blauwe plekken in grillige vormen op mijn bovenbenen. Vervolgens probeerde ik mijn armen te bewegen, maar die weigerden dienst en bleven slap en zwaar liggen tussen de verfrommelde lakens. Opstaan lukte niet. Mijn lichaam leek onbestuurbaar. Koortsachtig groef ik in mijn geheugen. Waarom lag ik in zijn bed? Maar hoe hard ik het ook probeerde, ik kon me gewoonweg niks herinneren. Godverdomme. Ik moest me toch nog wel iets kunnen herinneren? Maar hoezeer ik ook mijn best deed… niks.

Ik probeerde te reconstrueren wat mijn laatste herinnering van de afgelopen nacht was. Heel langzaam trokken er een paar vage flarden aan mijn netvlies voorbij. Het leken wel de 8 millimeterfilmpjes die mijn opa vroeger maakte bij bijzondere gelegenheden: dansen in de hippe Parijse club Les Bains. Daarna bij hem thuis wat drinken. Het beeld van een paar Oostblokmeiden die verveeld en ongeïnteresseerd voor zich uit staren en oudere mannen die bronstig om hen heen hangen, diepte ik als een foto op uit mijn geheugen. Het volgende beeld: hij reikt me een drankje aan. Speciaal voor mij gemaakt, lachen zijn hagelwitte tanden.

Daarna werd het zwart…

Het is stil in het lokaal, op wat papiergeritsel na van de printjes die ik net heb uitgedeeld aan mijn medecursisten om te lezen. Gespannen speur ik hun gezichten af om te gissen wat ze ervan vinden. Voor de wekelijkse huiswerkopdracht van mijn schrijfcursus heb ik het opgeschreven. Een herinnering uit een ver verleden. Meer dan 25 jaar heb ik erover gezwegen. Uit schaamte. En om te vergeten. Maar ergens diep van binnen had dit verhaal net zo lang gewacht op het juiste moment om naar buiten te komen. En het vreemde is dat het opschrijven ervan zo gemakkelijk was gegaan. Verrassend gemakkelijk. In één vloeiende beweging hadden mijn vingers het toetsenbord beroerd, bijna alsof ze iemand anders toebehoorden. Alsof iets of iemand buiten mezelf me te hulp schoot om mijn verhaal op papier te zetten. Een verhaal dat al zo lang in me had liggen smeulen, maar dat in mijn ogen nooit het daglicht had kunnen verdragen.

Ik slik en kijk naar het blaadje met mijn eigen woorden dat voor me op de tafel ligt.

Ik probeerde opnieuw op te staan. Maar het leek of mijn armen en benen vastzaten in een brij van drijfzand. Eenvoudigweg te zwaar om aan te ontsnappen. Een scherpe pijn klopte achter mijn ogen. Bonkend. Even had ik het gevoel dat ik moest overgeven. Godverdomme, nee, ik moest me concentreren. Ik moest nadenken. Wat was er gebeurd? Hoe meer ik het me probeerde te herinneren, hoe harder het gebonk in mijn hoofd weerklonk. Ik staarde naar het plafond. Hoe was ik hier terechtgekomen? Even voelde ik me totaal gedesoriënteerd. Flarden van de afgelopen nacht kwamen op me af. Onscherp. En dan, vaag maar tegelijkertijd helder als wat, doemde er een beeld op uit het gitzwart van mijn hoofd: hij ligt boven op me. Met mijn armen gekruist voor mijn borst probeer ik hem van me af te duwen. Zijn lichaam voelt zwaar. Het geluid van mijn bloesje dat scheurt. Het klinkt oorverdovend door de nacht.

Na al die jaren hoor ik dat nu nog steeds. In mijn hoofd. Oorverdovend.

Wanneer iedereen klaar is met lezen, duurt de stilte in het lokaal een eeuwigheid. Ik zie een verwilderde blik en rode blosjes bij de vrouw die vlak naast me zit. Een ander kucht ongemakkelijk. En nog iemand anders laat een diepe zucht horen. De spanning is om te snijden.

‘Wat vinden jullie van het verhaal van Thysia?’ Onze docent doorbreekt de stilte.

Geen reactie. Het blijft muisstil. Niemand geeft antwoord. Ineens bekruipt me een naar voorgevoel. Dit is niet goed. Dit is niet goed. Had ik het maar nooit laten lezen. Wat zullen ze wel niet van me denken? Zullen ze me zielig vinden? Of nog erger: zullen ze me veroordelen omdat dit mij overkomen is? Dat was immers geweest wat ik zelf ook al die jaren had gedaan.

Ik had me vies gevoeld. Vies en vol schaamte. En toen ik eenmaal weer helder kon denken, besloot ik dat ik aan niemand zou vertellen wat er die nacht gebeurd was. Ik drukte het weg, ergens in het diepste van mijn geheugen. Op de donkerste plek in mijn hoofd. Ik wilde geen slachtoffer zijn. Ik was niet weerloos of zwak. Al die jaren kon ik het simpelweg niet aan mezelf verkopen dat mij zoiets vreselijks was aangedaan. Te pijnlijk. Want uiteindelijk vond ik dat ik zelf een groot aandeel in de schuld had. Had ik überhaupt niet naar Parijs moeten gaan? Had ik wel hard genoeg nee gezegd? Waarom had ik niet teruggevochten? Waarom was ik daar gebleven terwijl mijn intuïtie toch vanaf het begin al feilloos was geweest: wegwezen hier, je wilt hier niet blijven. Maar ik was wél gebleven. Stomkop die ik was. Eigen schuld. Schaamte. Schuld. En nog meer schaamte. Dan maar net doen alsof het me niet echt raakte. Nog beter: doen alsof het niet echt gebeurd was.

Ik heb altijd geweten dat ik er niet voor eeuwig voor weg kon lopen. Hoe hard ik ook probeerde te rennen. Alles heb ik gedaan om te vergeten. Echt alles. Alles waar ik niet trots op ben. Het was een continuüm van zwerven, verdwalen en de weg kwijtraken. Al die jaren heb ik mezelf verdoofd om maar niet te hoeven voelen hoe heftig, diep en scherp de pijn is die ik in me draag. Het voelde als een donker gat, een leegte in mezelf, die gedempt moest worden. En om die leegte te vullen, ben ik ver gegaan. Rockbottom, daar ben ik geweest.

‘Jemig, ik ben hier even stil van.’ De eerste van de groep reageert.

Meedogenloos bonkt mijn hart in mijn keel en ik staar naar het papier op mijn tafeltje.

‘Het lijkt wel alsof dit echt gebeurd is.’ De tweede die wat zegt, klinkt aangedaan. ‘Is dat zo, is dit echt gebeurd?’

Nog steeds heb ik de moed niet gevonden hen aan te kijken of iets terug te zeggen.

‘Wat een ontzettende klootzak is die vent, zeg. Ik vind het echt heel aangrijpend opgeschreven. Of het nou echt gebeurd is of niet. Het is alsof ik de pijn zelf voel.’

Die laatste reactie is genoeg aanmoediging om mijn ogen van het papier los te weken. Ongemakkelijk kijk ik naar de anderen in het lokaal. De onzekerheid blijft, maar ik weet dat ik er klaar voor ben om mijn verhaal te vertellen. Over wat er toen gebeurd is. Hoe ik er jarenlang over heb gezwegen maar nooit iets durfde te doen. Dat ik door de #MeToo-beweging tot het besef kwam dat ook ik een slachtoffer was, van iets wat veel groter was dan hij en ik toen in dat bed in Parijs. Fuck, ik was wel degelijk een slachtoffer.

Ik weiger nog langer mijn mond te houden. Zou hij weten dat zijn tijd om is? Hoeveel vrouwen gaan er opstaan om hun verhaal, hun nachtmerrie met hem als hoofdpersoon, met de wereld te delen? Zou hij de gezichten van al die meisjes voor zich zien als hij ’s nachts probeert de slaap te vatten? Tiktak, tiktak, tiktak… De tijd is om.

Ook al is het jaren geleden wat er is gebeurd en weet hij misschien niet eens meer wie ik ben, het maakt me niet uit. Ik zwijg niet langer. Ik sta op. Dit is mijn verhaal.

Maar een verhaal heeft altijd een begin. Ook dat van mij.

Deel I

1989

‘Ga je mee naar mijn huis?’ Ik probeer nonchalant te klinken. Daar heb ik de afgelopen week hard op geoefend. Want het is belangrijk dat ik niet te geïnteresseerd lijk.

De staalblauwe ogen van Gijs staren me aan. Ogen die me doen blozen. Ogen die me zien. Maar ik heb geen idee wat hij denkt. Laat staan of hij ingaat op mijn verzoek. Nog een schepje erbovenop dan maar.

‘We hebben allebei twee tussenuren. Scheikunde valt uit. En Nederlands.’ Zou dit hem overtuigen? Onbewogen staat Gijs tegenover me op het bordes van onze school. Zijn ogen boren zich in de mijne. Ik voel mijn wangen rood kleuren. God, wat vind ik hem leuk. Gelukkig heb ik dit gesprek in mijn hoofd al duizend keer gevoerd, anders was ik nu ter plekke van verlegenheid door de grond gezakt.

‘Er is niemand thuis.’ Ik gooi mijn ultieme wapen in de strijd. Als dit hem niet over de streep trekt, dan weet ik het niet.

‘Dus we kunnen doen wat we willen?’ Het is het enige wat Gijs zegt. Even denk ik terug aan onze uitgebreide tongzoensessie een paar dagen geleden. Zou hij ook vinden dat dat naar meer smaakte? Hij blijft me aankijken. Even lijkt het geroezemoes van schoolgenoten de stilte tussen ons te overstemmen. Net als ik denk dat hij nee zal zeggen, begint hij te grijnzen en draait zich dan abrupt om. Met grote passen beent Gijs richting het fietsenhok. Even ben ik van mijn stuk gebracht. Gaan we nou naar mijn huis of niet?

Schoorvoetend volg ik Gijs langs de aula van het statige jarendertigschoolgebouw. Onze school ademt uit al zijn poriën klassiek onderwijs. Gijs zit in de vijfde, ik in de vierde. Op de treden naar de aula zit een groepje oudere meiden uit dezelfde klas als Gijs. Als ik hun richting op loop, voel ik de afkeurende blikken branden. Terwijl ik hen nader, wordt het gefluister steeds harder. Ik ben nooit een echt meisjes-meisje geweest; op de een of andere manier lukte het me niet om bij de populaire vriendinnengroepjes te horen. Niemand leek me interessant genoeg te vinden. Het zoveelste onbetekenende kind in O’Neill-trui en ruitjesbroek. Maar afgelopen zomer veranderde dat plotseling. Die zomervakantie was ik gegroeid – vooral qua borstomvang en heupen. Ineens had ik vormen gekregen waar ik me in het begin eerlijk gezegd geen raad mee wist. Ook gaf mijn vader me ein-de-lijk kleedgeld. Van dat geld was ik linea recta naar de kapper gegaan met een foto uit een modetijdschrift en had ik mijn suffe haar precies zó laten knippen en verven. In laagjes en met lichtere plukjes. Samen met mijn beste vriendin Robin was ik tegenwoordig vaste klant in de Mac & Maggie. Daar hadden ze de hipste kleding. Hip, zwart en strak. Iedere week pasten we de halve winkel. In de spiegel bij de paskamers werd ik verrast door mijn ‘nieuwe’ lichaam. Volgens Robin zag ik er sexy uit. Mijn wangen kleurden dieprood toen ik de laatste keer ook nog een complimentje van de verkoper kreeg. ‘Staat je fantastisch, meid!’ Nog geen vijf minuten later leverde ik mijn kleedgeld in bij de kassa en liep de winkel uit met mijn handen vol tassen.

Na de zomervakantie werd ik opeens gezien door de coole jongens uit hogere klassen. Ze zeiden zomaar ‘hoi’ tegen me. Iedere pauze vroegen ze of ik een sigaret met hen wilde roken. Als ik ‘ja’ zei, gingen ze ineens heel stoer doen. Vol afgunst keken de meiden toe. Ik zag de jaloezie flikkeren in hun ogen. Ha, dacht ik, dat hebben jullie niet zien aankomen, hè. Het was alsof er ineens een spotlight op me gericht stond. Het licht gaf een warmte af die fijn voelde. Onwennig, maar fijn. Nooit eerder had ik me zo gevoeld. Deze aandacht maakte me een ander mens. Iemand die gezien werd. Die niet langer onzichtbaar was. Die ertoe deed. Van een meisje was ik nu ineens een vrouw geworden.

Het aanzwellende gefluister haalt me uit mijn hoofd en brengt me weer terug in het hier en nu, op het schoolplein.

‘Trekzeug,’ hoor ik Sanne, het vorige vriendinnetje van Gijs, naar me sissen als ik haar voorbijloop. De andere meiden lachen. Hoog en vals.

Even voel ik me heel klein en onzeker. Het liefst zou ik willen oplossen in de lucht. Gewoon verdwijnen. Maar dan zie ik Gijs in het fietsenhok zijn fiets van het slot halen. Hij lacht naar me en wenkt me met zijn hoofd.

Fuck you, ik laat me niet op mijn kop zitten door deze kutwijven. Ik duw mijn kin vooruit, recht mijn rug en kijk zo arrogant mogelijk. Met opgeheven hoofd loop ik langs de meiden, die mijn bewegingen met argusogen volgen. Het laatste wat ik wil, is laten merken dat hun blikken en geroddel me ook maar een klein beetje raken. Dat nooit. Ik ben stoer en sterk. Met een mysterieus glimlachje op mijn gezicht durf ik zelfs in de richting van Sanne te kijken. Ik zie dat ze schrikt als onze ogen elkaar, in het voorbijgaan, ontmoeten. Even flitst er een zweempje van onzekerheid over haar gezicht. Ik zet mijn blik weer op oneindig en zo zelfverzekerd als ik kan, loop ik langs het groepje meiden naar het fietsenhok.

Quasinonchalant fietst Gijs slingerend mijn kant op. Zijn oude tas met schoolboeken hangt aan zijn schouder. Zijn afgetrapte cowboylaarzen leunen op de pedalen. En zijn ogen zeggen dat de wereld aan zijn voeten ligt. Hij komt dichterbij. Ineens voel ik een vreemd, maar lekker gevoel vanuit mijn kruis zich door mijn onderbuik verspreiden. Hoe zou het zijn als Gijs me aanraakt? Als hij de binnenkant van mijn dijen zou strelen. Helemaal omhoog tot mijn liezen. Alleen al de gedachte aan zijn aanraking maakt me gek van verlangen, maar tegelijkertijd ook nerveus door mijn gebrek aan ervaring. Zou hij mij net zo graag willen als ik hem? Als hij vlak voor mijn neus afstapt, zie ik de belofte van wat komen gaat in zijn ogen. Hij vindt me leuk. Geen enkele twijfel. Hij vindt me leuk. Ik glimlach naar hem. Gijs grijnst terug.

Een paar minuten later fietsen we zwijgend naast elkaar de straat in waar ik woon. Het is een nieuwbouwvillawijk, vlak bij onze school. Dure auto’s op de opritten, veel groen tussen de imposante huizen, een eigen jachthaven, maar er is geen sterveling op straat en de meeste huizen lijken verlaten. Leeg, donker, kil. Ook ons huis is niet veel beter. Als ik mijn fiets tegen de zijmuur zet, volgt Gijs braaf mijn voorbeeld. We hebben onderweg niks tegen elkaar gezegd. Dat hij in is gegaan op mijn uitnodiging, maakt me opeens verlegen. Ik wil hem iets vragen, maar ik twijfel hoe hij daarop gaat reageren. Ineens schaam ik me voor mijn van tevoren uitgedokterde plannetje. Hij gaat me vast uitlachen.

‘Ehm…’ Mijn wangen zijn nu vast vuurrood. ‘Heb je je camera bij je?’

Mijn vraag lijkt hem te verrassen. ‘Ja. Hoezo?’ Ik weet dat Gijs een fervent fotograaf is en zijn camera gaat altijd overal met hem mee.

‘Omdat…’ Even heb ik het gevoel dat ik door de grond zak, maar ik herpak me. ‘Omdat ik wil dat je foto’s van me maakt.’

‘Je wilt dat ik foto’s van je maak?’ Gelukkig lacht hij me niet uit, maar zijn grijns wordt nog groter. Zijn interesse om dit tussenuur met mij door te brengen lijkt nog meer aangewakkerd.

‘Ja, heel graag.’ Ik kijk hem aan en glimlach. Ik doe de voordeur open. Het is doodstil. De sombere meubels maken het huis nog onpersoonlijker. Doodser. Ik heb me hier nooit echt thuis gevoeld.

Nog voor we de drempel over zijn en ik de deur kan sluiten, omhelst Gijs me. Hij probeert me te zoenen. Zijn handen zijn overal. Ik laat hem begaan. Zijn tong dringt mijn mond binnen en draait wild heen en weer tussen mijn lippen. Hij drukt me met zijn lichaam tegen de muur. Dwingend plant hij zijn knie tussen mijn benen. Zijn zoen wordt steeds gretiger. Met zijn rechterhand bevoelt hij mijn borsten. Voor hij zich echt helemaal verliest, maak ik mezelf los uit zijn omhelzing. Dit gaat me iets te snel. Ineens voel ik dat ik zenuwachtig ben. Nu het moment waar ik al zo lang naar uitgekeken heb aangebroken is, twijfel ik. Is het wel goed om het nu te doen? Hier, op deze manier en op dit moment. Ben ik hier wel aan toe? Misschien ben ik toch niet zo stoer als ik me voordoe. Toen ik dit plannetje had bedacht, was ik misschien iets te makkelijk over mijn eigen gevoelens heen gestapt. Dit was natuurlijk niet zomaar een gebeurtenis. Dit moest speciaal zijn.

‘Wil je wat drinken?’ Mijn zenuwen bedwingend loop ik de woonkamer in richting het drankkastje van mijn vader. Weg van Gijs. Als ik de fles wodka tevoorschijn haal, volgt Gijs al mijn bewegingen. Zonder zijn antwoord af te wachten schenk ik twee flinke glazen in. Ik hoop zo dat de alcohol me minder verlegen zal doen voelen. Zwijgend maar met een gezicht dat zegt dat alles nog mogelijk is, geef ik hem het glas aan.

‘Proost!’ We proosten en nemen gelijktijdig een slok. Brandend baant de drank zich door mijn keel en slokdarm een weg naar beneden. Smerig, zeg. Maar ik laat me niet kennen en klok het hele glas in één keer naar binnen. Gijs volgt mijn voorbeeld.

Licht in mijn hoofd sta ik giechelend voor hem. Heel langzaam doe ik de knoopjes van mijn bloes open. En ik geef hem mijn meest sexy glimlach. Die ene waar ik al zo lang op geoefend heb. Meer aanmoediging heeft hij niet nodig. Als een leeuw op zijn prooi stort hij zich op me. Zijn mond zoekt mijn mond. Zijn handen graaien naar mijn borsten. Gijs gromt. Zijn wangen zijn rood. Van opwinding, gok ik. Ineens krijg ik het Spaans benauwd van deze hele situatie. Focus, Thysia!

‘Zullen we foto’s maken?’ Hopelijk klinkt het niet te veel als een uitvlucht. Gijs probeert me vast te pakken, maar ik ratel verder. ‘Je maakt geweldige foto’s. Ik wil heel graag dat je me fotografeert.’

Hij heeft andere plannen. Dat is duidelijk. Zijn aandacht heeft iets dierlijks. Alsof hij handelt vanuit een instinct. Eerlijk gezegd maakt het me een beetje bang.

‘Ik wil heel andere dingen met je doen.’ Gijs ziet er verwilderd uit.

‘Oké. Maar laten we eerst samen foto’s maken,’ probeer ik hem te overtuigen.

‘Waarom moet ik eigenlijk foto’s van je maken?’

‘Die heb ik nodig om de wereld te veroveren!’ Ik zeg het zonder een greintje twijfel. Het is de waarheid. Gijs kijkt me verbaasd aan en begint dan te lachen. ‘De wereld veroveren’ klinkt natuurlijk nogal arrogant. Maar het is mijn plan. En ik weet zeker dat het me gaat lukken, als ik maar hard genoeg mijn best doe.

‘Zullen we eerst verdergaan met waar we mee bezig waren?’ Terwijl Gijs het zegt, komt hij dichterbij. Zijn gezicht is nu vlak bij het mijne. Op mijn wang voel ik zijn adem. Stoïcijns kijk ik langs hem heen. Misschien heb ik iets te makkelijk gedacht over de op hol geslagen hormonen van een zeventienjarige jongen.

Nerveus probeer ik zijn aandacht weer terug te brengen naar mijn doel. ‘Ik ga de wereld veroveren als model. En ik wil wat foto’s sturen naar modellenbureaus in New York.’

Gijs schiet net niet weer in de lach. ‘Oké…’ Hij staat nog steeds vlakbij, maar ik zie dat hij anders naar me kijkt. ‘Ik vind je superknap, maar een model? Ik weet het niet. Die zijn toch altijd heel mager, met benen tot hun oksels en zo.’

‘Vind je me dik dan?’ Ik schrik.

‘Nee, nee, natuurlijk niet. Maar je bent ook niet vel over been, zoals al die modellen.’

‘Ik kan toch afvallen?’ Ineens voel ik me te dik, te groot en te lelijk. Ja, wat denk ik wel niet? Echt stom om te geloven dat ik ooit model zou kunnen worden. Het idee alleen al… Mijn hele plan om Gijs foto’s te laten maken en die op te sturen naar modellenbureaus in New York lijkt een ontiegelijk debiel idee. En de droom dat ik vervolgens in sneltreinvaart een modellencarrière zou kunnen starten, gaat in rook op. ‘Laat maar zitten.’ Ik wil dat hij oprot. Nu.

‘Ik bedoel het niet lullig of zo.’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik voel me een ontzettende sukkel. ‘Misschien kun je beter gaan.’

‘Doe niet zo gek. Als je zo graag wilt dat ik foto’s van je maak, dan doe ik dat toch?’

‘Echt?’

‘Natuurlijk.’ Gijs kijkt me aan. Zijn staalblauwe ogen doorboren me. Direct voel ik mijn wangen weer rood kleuren. Pfff, hij is zo knap dat ik er bijna duizelig van word.

‘Dan wil ik wel eerst met je naar bed.’ Hij weet van doorpakken, dat is zeker.

De gedachte aan zijn lippen op mijn huid geeft me een warm gevoel in mijn hele lichaam. Maar waarom twijfel ik dan nog? De eerste keer moet toch bijzonder zijn, flitst door me heen. Iets om je je hele leven lang te herinneren. Geen vluchtig intermezzo tijdens een tussenuur. Maar toch… wat maakt het eigenlijk uit? We zijn hier nu. En hij wil mij. Hij wil mij. Mij. Hij. Wil. Mij. Zo geliefd heb ik me nog nooit gevoeld. Het moet toch een kéér gebeuren… Waarom zou ik nog langer wachten? Op wie? Een leukere jongen? Ik wil niet wachten. Geduld hebben is nooit een van mijn beste eigenschappen geweest. Ineens weet ik het zeker.

‘Oké.’

Mijn antwoord verrast Gijs. Dit had hij overduidelijk niet meer verwacht. Het duurt toch zeker een hele nanoseconde voor hij begint te grijnzen. ‘Kleed je uit,’ is alles wat hij zegt. Ineens schaam ik me voor mijn lichaam en ik draai me met mijn rug naar hem toe. Dan gehoorzaam ik en begin me uit te kleden. Mijn bloes heb ik zo uitgetrokken. Daarna stroop ik mijn spijkerbroek van mijn benen af en sta ik in mijn ondergoed voor hem. Mijn rug naar hem toe. Ik ben zenuwachtig.

‘Draai je eens om, ik wil je zien.’

Ik aarzel. Zijn ogen voel ik branden op mijn naakte huid. Maar het enige wat ik nu kan, is doen wat hij zegt. Langzaam draai ik me naar hem toe.

‘Doe je bh uit.’

Fuck, ik voel me ongemakkelijk maar toch wil ik niets liever dan door hem aangeraakt worden. Na wat onhandig gewriemel heb ik mijn bh losgemaakt. Even sta ik er hulpeloos mee in mijn hand. Om mezelf een houding te geven gooi ik hem maar op de grond.

‘Nu je slipje.’ Gijs’ wangen kleuren rood van opwinding.

Opgelaten rol ik mijn slipje naar beneden. En dan sta ik poedeltjenaakt voor hem in het midden van de woonkamer. Het voelt vreemd, maar ook spannend. Alsof we iets doen wat niet mag. Alsof we ieder moment betrapt kunnen worden. Ik voel me op een rare manier opgewonden. Alsof mijn hele lichaam elektrisch geladen is.

Gijs heeft binnen een mum van tijd ook al zijn kleding uitgetrokken. Naakt komt hij dichterbij. Zijn vingers raken mijn tepels aan, die direct hard worden. Dan zakt hij door zijn knieën voor me op de grond. Het volgende moment voel ik zijn mond op mijn venusheuvel. Zijn tong zakt af naar mijn liezen en vervolgens likt hij mijn schaamlippen. Zijn mond is overal. Even denk ik dat ik door mijn benen ga zakken. Een golf van warmte rolt door mijn onderbuik. Jemig, zijn mond is heerlijk. Ik wil dat hij doorgaat. Hij mag niet stoppen. Eigenlijk wil ik het uitschreeuwen, maar dat durf ik niet. Een nauwelijks hoorbaar zuchtje adem ontsnapt uit mijn mond.

Nauwelijks vijf minuten later rolt Gijs van me af. Ik lig op mijn rug en staar naar de houten lambrisering, die helemaal tot aan het plafond loopt. Dus dit was het dan? Niet onprettig, maar ook niet wereldschokkend lekker. Het begon veelbelovend, toen Gijs zijn mond liet ronddwalen. Maar het vervolg had van mij niet gehoeven. Beetje klungelig en best pijnlijk, maar gelukkig ook heel snel voorbij. Ik ben er nog niet uit of ik dit voor herhaling vatbaar vind. Misschien moet ik er gewoon beter in worden? Oefening baart kunst, zeggen ze.

Nog licht nahijgend draait Gijs zich op zijn rechterzij naar me toe. Zijn wangen hebben de kleur van overrijpe aardbeien. Gedachteloos speelt hij met mijn linkertepel, die prompt hard wordt. ‘Wat vindt je vader er eigenlijk van dat je model wilt worden?’

Zijn vraag komt compleet uit de lucht vallen. Waarom wil hij dit weten? Het laatste waar ik het nu over wil hebben, is mijn vader. En al helemaal niet wat hij van mijn plannen vindt om model te worden.

Ik kom overeind, pak de fles drank van de salontafel en schenk nog eens een ronde in. Uitdagend houd ik Gijs het glas wodka voor. ‘Hier, drinken.’ Iets te hard en iets te stoer proost ik met mijn glas tegen het zijne.

‘Probeer je me dronken te voeren of zo?’ Zijn vraag beantwoord ik met het in één keer leegklokken van mijn eigen glas. Dan kan hij niet achterblijven. Gijs neemt een voorzichtig slokje. Ik moet bijna overgeven en het is net alsof mijn slokdarm in lichterlaaie staat. Met moeite weet ik mijn gezicht in de plooi te houden.

‘Ga je me nou nog vertellen wat je vader van je plannen vindt?’

De aanhouder wint. ‘Mijn vader heeft hier helemaal niks mee te maken.’ Mijn stem klinkt iets te schel.

‘Je wilt toch naar New York? Dan moet hij toch toestemming geven of zoiets?’ Gijs lijkt oprecht verbaasd.

‘Nee hoor, mijn vader houdt me echt niet tegen. Dat bepaal ik zelf.’

‘Je bent pas vijftien. Vindt hij je niet veel te jong?’

‘Nee hoor, dat vindt hij niet erg.’

Gijs staart me aan. Stomverbaasd. ‘Gelul. Je vader laat je echt nooit naar New York gaan. Je moet toch naar school?’

‘Ik ga dit doen. Of mijn vader het nou leuk vindt of niet.’ Ik probeer zo overtuigend mogelijk te klinken. ‘Dit wil ik en dit ga ik doen.’

‘Oké, rustig. Ik denk gewoon dat je beter kunt wachten tot je je diploma hebt gehaald.’

Wat een zeurpiet, Gijs wordt opeens een stuk minder aantrekkelijk. ‘Nee, het moet nu. Als model moet je vroeg beginnen met het opbouwen van je boek.’

‘Je boek?’ Vragend kijkt hij me aan.

‘Mijn boek. Mijn portfolio, weet je wel. Als model moet je eerst je boek opbouwen voor je echt veel gaat werken. Eerst doe je testshoots met fotografen om al je gezichten te laten zien. Dan word je geboekt voor editorials…’

‘Editorials?’

‘Ja, dat zijn modereportages voor tijdschriften en zo.’

‘Klinkt alsof je er al goed over nagedacht hebt.’

‘Jazeker, ik heb al precies uitgezocht voor welk bureau in New York ik het liefst wil werken. Elite. Daar zit Linda Evangelista bij. En Cindy Crawford ook.’

Gijs begint te lachen. ‘Maar is dat niet iets te ambitieus? Waarom begin je niet gewoon in Nederland? Je hebt hier toch ook modellenbureaus?’

‘Nee, ik wil de wereld veroveren. En ik weet zeker dat me dat gaat lukken als ik naar New York ga.’

‘Ik merk het.’ Gijs begint te lachen.

‘Ik maak geen grapje, hoor.’

We liggen nog steeds op het tapijt in de woonkamer. Allebei naakt. Naast ons twee glazen en een fles aangebroken wodka. De haren van de berber prikken irritant in mijn rug.

‘Gaan we het doen?’ Ik wil niet langer blijven liggen.

‘Wat bedoel je? We hebben het toch net gedaan.’

‘Grappig hoor. Jij zou toch foto’s maken van mij?’

‘Kunnen we dat niet een andere keer doen?’ Veel zin lijkt hij er niet in te hebben.

‘Je hebt het beloofd.’

Ik schrik als Gijs onverwacht omhoogkomt en gaat zitten. Even denk ik dat hij zich zo snel mogelijk uit de voeten wil maken. Het zou me nog niet eens heel erg verbazen.

‘Oké, ik help je.’ Hij glimlacht.

‘Echt?’

‘Ja. Echt.’

Het duurt eindeloos voor hij is opgestaan, zijn spijkerbroek en shirt weer heeft aangetrokken en uiteindelijk zijn camera uit zijn tas heeft gepakt. Ondertussen bereid ik me voor: de outfit die ik vanochtend al klaar had gelegd aantrekken, mijn mascara bijwerken, mijn haar in model brengen… Wanneer ik even later voor hem sta, is hij bezig de plek te bepalen met het beste licht. Nog steeds lijkt hij er niet heel veel zin in te hebben. Maar als ik eenmaal voor zijn lens sta, raakt hij al snel enthousiast.

‘Doe je kin eens wat meer omhoog!’ Braaf doe ik wat hij zegt.

‘Nee, dat is te veel. Iets terug naar beneden. Het is mooi als het licht op je gezicht valt.’ Voor mijn ogen verandert Gijs in een professionele fotograaf. Ik probeer precies dat te doen wat hij wil.

‘Ja. Zo ja. Maar je moet sexy kijken. Een beetje mysterieus.’ Ik probeer mijn meest sexy blik uit.

‘Nee. Nee. Dit is niet echt.’ Ik schrik van zijn harde woorden. ‘Ik voel het niet,’ zegt hij dramatisch. ‘Niet zoals ik het voelde toen je net naakt voor me stond.’

Ik had mijn sexy look dan wel geoefend voor de badkamerspiegel, maar toch voel ik me opgelaten om die nu opnieuw voor Gijs’ camera tevoorschijn te toveren. ‘Denk aan hoe je daarnet voor me stond.’ Gijs blijft door zijn lens kijken. ‘Ik wil dat je me aankijkt alsof je me wilt. Nu. Hier. Alsof alleen wij op de wereld zijn.’ Ik probeer verleidelijk te glimlachen.

Gijs laat zijn camera zakken. Teleurgesteld schudt hij nee. ‘Ga eens terug naar het moment toen je voor me stond. Hoe het voelde toen ik de binnenkant van je bovenbenen kuste?’

Even ben ik van mijn stuk gebracht. Dat kan ik niet, hoor, flitst het door mijn hoofd. Maar ik kan nu niet falen. Dit wil ik. Dit kan ik. Geen schaamte. Wat ik nog voel aan schaamte druk ik weg. En dan haal ik moeiteloos dat gevoel terug. Mijn statisch geladen lichaam. Alsof ik niet meer kan denken. Alsof we inderdaad alleen op de wereld zijn, hier en nu.

‘Ja. Ja.’ Enthousiast begint Gijs te klikken. ‘Zo ja.’ En hij houdt niet meer op.

**

Een paar dagen na onze fotoshoot gaat Gijs na school weer met me mee. Het voelt nog steeds onwennig om in zijn aanwezigheid te zijn. Zonder woorden aan elkaar vuil te maken, fietsen we de vijf minuten naar mijn huis. Als ik mijn fiets tegen de zijmuur zet, zie ik dat Gijs onzeker naar de zwarte Saab van mijn vader kijkt, die op de oprit staat.

‘Is je vader thuis?’

‘Nee hoor.’ Ik probeer stoer te klinken.

‘Maar zijn auto staat er. Is-ie niet toevallig eerder thuis van zijn werk?’

‘Nee, hij is op zakenreis.’

‘En wie is er dan bij jullie in huis?’ Gijs klinkt overduidelijk verbaasd.

‘Ik ben thuis,’ zeg ik zo overtuigd mogelijk.

‘Ja, maar komt er geen oppas of zo?’

‘Natuurlijk niet! Ik ben al vijftien.’

‘Hoelang is je vader weg dan?’

‘Twee weken.’

Zijn mond valt open.

Ik zoek de sleutel in mijn tas.

‘Wat? En dan ben jij twee weken alleen thuis?’ Hij lijkt verbijsterd dat mijn vader me zo’n lange tijd achterlaat. Tja, mijn pa had nou eenmaal een belangrijke baan bij een grote oliemaatschappij. Carrière maken deed je niet zomaar. Dan moest je offers brengen, zei hij vaak. Hij zat in de directie. En dat was hem niet komen aanwaaien. Bij zo’n baan hoorde ook dat je hard werkte, vaak op zakenreis moest en pas ’s avonds laat thuis was. Vaak genoeg sliep ik al als hij zijn auto op de oprit parkeerde.

‘Wie zorgt er dan voor je?’

‘Ik zorg voor mezelf.’ Ik doe de voordeur open. De kilte overvalt me.

‘En dat vind je niet erg?’ Gijs loopt achter me aan naar binnen.

‘Nee hoor, ik ben het gewend.’ Abrupt draai ik me om naar Gijs. Even schrikt hij als ik hem recht aankijk. Ingehouden woede. Niet laten merken. Niet laten blijken dat hij precies de zere plek heeft gevonden. Geruisloos gaan mijn stekels overeind staan. Hard, scherp en in het verleden altijd een uitstekend pantser om met zulke opmerkingen om te gaan.

‘Ik bedoel het niet lullig of zo.’ Hij lijkt te zoeken naar de juiste woorden. ‘Maar ik vroeg me gewoon af wie er voor je zorgt.’

Ik kijk hem aan en besluit dat ik het hier niet met hem over wil hebben. Hier praat ik nooit over. Nooit, met niemand niet. Maar zijn opmerkingen hebben het deurtje naar mijn verleden al geopend. Door een kiertje sijpelen heel verraderlijk de herinneringen naar binnen. Het gevoel van eenzaamheid. Het gevoel onzichtbaar te zijn. Door niemand gezien. Ik ben niet anders gewend. Zolang ik me kan herinneren, sta ik er in mijn eentje voor. Net vijf jaar was ik toen in een paar weken tijd mijn veilige leventje op zijn kop werd gezet. En het zou nooit meer hetzelfde worden.

**

We waren nog niet zo lang geleden verhuisd naar ons nieuwe huis in Zuid-Frankrijk. Dat moest vanwege het werk van mijn vader. Ik was nog aan het wennen aan het nieuwe huis toen ik uit logeren moest. Twee hele weken was ik nu al bij mijn vriendinnetje Clara en haar familie. Ze woonden niet ver bij ons vandaan. Ons lichtroze huis met donkerrode luiken stond halverwege de berg aan dezelfde weg. Toch leek het een heel andere wereld.

Sinds mijn vader me naar Clara’s huis had weggebracht, had ik hem nauwelijks gezien. En mijn moeder had ik de afgelopen weken maar twee keer gezien. Niet meer dan heel korte bezoekjes. Het was gek geweest om haar daar in bed te zien liggen. Eigenlijk was alles gek geweest aan die bezoekjes. Eerst moesten mijn vader, mijn oma en ik bijna een heel uur rijden voor we bij haar waren. Toen mijn vader zijn auto ging parkeren, liet hij ons uitstappen bij de ingang. Naast de draaideuren stonden een brancard en een paar rolstoelen. Er liepen mensen in en uit. Mensen in witte jassen met serieuze gezichten. Dokters. Mensen met bloemen of een mandje fruit gingen naar binnen. Mensen in rolstoelen werden naar buiten geduwd. Stuk voor stuk keken ze moe. De meesten hadden een muts op hun hoofd, ook al was het nog lang geen winter. Anderen hadden weinig of zelfs geen haar. Hun schedels glommen in de zon. Soms persten ze er een glimlach uit naar hun visite. Maar toch leken ze bang.

Uit haar zwarte tasje, dat nonchalant over haar schouder hing, pakte oma haar parelmoeren aansteker en het speciaal uit Nederland meegenomen pakje Belinda-sigaretten. Ik kon het plaatje van het meisje met het korte blonde haar dat op ieder pakje stond, ondertussen wel dromen. Met een klik van de aansteker stak ze de sigaret aan. Haar vuurrood gestifte lippen zogen de rook naar binnen. Zoals altijd zag mijn oma er in haar broekpak van glimmende zwarte stof, hoge hakken en met haar blonde krullen schitterend uit. Ze was net een filmster. Iedereen draaide zijn hoofd naar haar om. Zelfs nu, zelfs hier. Niet alleen dokters staarden naar haar, ook de mensen die op visite waren en zelfs de mensen met de mutsen op hun hoofd wierpen stiekeme blikken. Oma leek het allemaal niet te merken. Haar gezicht stond serieus. De enige beweging die ze maakte, was als ze een trekje nam van haar sigaret. Haar ogen waren niet te zien door de grote zonnebril. En ik kon niet echt raden in wat voor bui ze was.

‘Omi, heb je mijn tekening meegenomen?’ Speciaal voor mama gemaakt. Ik was supertrots dat ik al een beetje kon schrijven en had er ‘Voor mama. Je bent lief’ op gekrabbeld. Daaronder een Holly Hobbie-meisje met heel veel bloemen. Mijn moeder hield van bloemen. Van bloemen zou ze vast vrolijker worden. En minder moe.

‘Ja natuurlijk, liefje. Hij zit in de tas die papa meeneemt uit de auto.’ Oma glimlachte naar me. Maar volgens mij was er niks om vrolijk over te zijn.

‘Waar blijft papa dan?’

‘Papa komt zo.’

‘Wanneer gaan we nou naar mama?’

‘We gaan zo naar mama toe. Nog eventjes wachten.’

‘Waarom kunnen we nu niet al naar mama toe?’

‘Omdat we moeten wachten op papa.’ Oma’s stem klonk dof. Als een robot antwoordde ze op mijn vragen.

‘Ik wil nu naar mama toe.’ Het wachten had lang genoeg geduurd.

Zonder iets te zeggen zette oma mij op het houten bankje vlak naast de ingang. Uit haar tasje viste ze een reep chocola op. Terwijl ze zwijgend op me neerkeek, brak ze een flink stuk af. Voor ik nog iets kon zeggen, hield ze me de chocola voor. Mijn volgende vraag slikte ik maar in. Als mijn oma last had van ‘de zenuwen’, zoals ze het zelf altijd noemde, kon ik het beste niks zeggen. Zwijgend pakte ik de chocola uit haar hand met de altijd perfect roodgelakte nagels. Zonder te aarzelen begon ik te eten. Ook al lustte ik het normaal graag, deze keer smaakte het niet. Zonder echt te proeven kauwde ik verder en ik staarde naar de ingang.

Na een tijdje – het voelde als een eeuwigheid – kon ik me niet langer inhouden: ‘Gaan we nu naar mama? Alsjeblieft?’

Oma keek zwijgend voor zich uit.

Waar bleef mijn vader nou? Straks was het bezoekuur voorbij en moesten we alweer weg. En we konden waarschijnlijk toch niet heel lang blijven, want mama was vast moe. De vorige keer was ze ook al zo moe geweest. In die kamer, tussen de andere zieke mensen, lag ze in een groot wit bed, vast aan een draad die met een naald in haar arm geprikt zat. Stroperige vloeistof liep vanuit een zak, door de draad, haar arm in. Gek zag dat eruit. De tweede keer dat ik bij haar op bezoek kwam, was mijn moeder verplaatst naar een eigen kamer. Toen ik vroeg waarom ze nu een andere kamer had, zei ze dat ze meer moest uitrusten omdat ze zich niet zo lekker voelde. En andere mensen hadden dan ook geen last van ons als ik op bezoek kwam. Konden we gewoon hardop grapjes maken. Ze glimlachte toen ze dit zei, maar echt grappig vond ze het niet volgens mij. Want haar ogen lachten niet mee. Die stonden verdrietig.

Mama had een gebreid mutsje op. In vrolijke kleuren. Waarom zou mijn moeder een mutsje ophebben? Het was midden in de zomer. En snikheet. Toen ik naar het mutsje vroeg, zei ze dat ze het ophad omdat ze haar haren niet mooi had kunnen borstelen. En dat ze die daarom maar verstopte onder haar mutsje. Ik kroop op het bed en probeerde dichterbij te komen om te gluren hoe slordig haar haren onder het mutsje er dan wel niet uitzagen. Ik zag niks. Alleen haar hoofdhuid. Geen enkel haartje piepte onder het mutsje uit. Toen ik mama vroeg of ik dan haar haar mocht borstelen, tilde papa me snel van het bed af. Hij begon me te kietelen. En daarna moest ik met oma mee om een wandelingetje te maken door de gang. Mijn vader wilde met mijn moeder praten ‘als volwassenen’. Dat was niet voor kinderoren bestemd, zei hij. Aan de hand van oma liep ik de kamer uit. Toen ik vanuit de deuropening nog even omkeek naar mama, zag ik dat ze huilde. Papa hield haar hand vast. Ik wilde teruglopen om ze allebei te knuffelen, maar oma deed snel de deur dicht.

**

Een paar dagen na onze fotoshoot zit ik op mijn slaapkamer. Voor me op bed liggen tientallen foto’s uitgespreid. Zwart-wit. Ik ben verbaasd hoe verschillend ik eruit kan zien. Natuurlijk had ik al vaak voor de spiegel geoefend hoe ik diverse gezichtsuitdrukkingen en poses kon aannemen. Maar nu ik mezelf op de foto’s bekijk, valt me op dat ik er steeds heel anders uitzie. Dat is niet slecht als je topmodel wilt worden, weet ik uit de Cosmopolitan. Door de echte kenners werd Linda Evangelista altijd een kameleon genoemd.

Linda was mijn absolute idool. Ze was echt een van de mooiste vrouwen die ik ooit had gezien. Niet voor niets was ze supermodel. Stiekem was ik een beetje verliefd op Linda. Met haar scherpe kaaklijn, kattenogen en korte haar raasde ze als een storm door de internationale modewereld. Ik zou er alles voor overhebben om haar te zijn. Als vijftienjarig meisje werd Linda ontdekt door een modellenscout, die haar naar New York haalde. Jarenlang liep ze alle castings af om aan werk te komen. Zonder resultaat. Pas toen ze met Gérald Marie, de grote baas van Elite Parijs, trouwde en hij haar ervan overtuigde dat ze haar haar kort moest knippen, wilde iedereen haar hebben. Iedere ontwerper boekte haar voor zijn show. Ieder modeblad zette haar op de cover. De wereld lag aan haar voeten.

Ik probeer de beste te kiezen uit de foto’s die Gijs van me gemaakt heeft. Oké, ik ben niet over alle foto’s even tevreden. Op sommige zijn mijn ogen dicht, trek ik raar met mijn mond of sta ik er vreemd op. Maar er zijn ook genoeg foto’s die goed zijn. Waar ik twee keer moet kijken of ik het wel echt ben. Ik lijk volwassener. Zelfverzekerder. Sexy zelfs. Alsof ik vanaf het fotopapier tot leven kom.

Nu is het een kwestie van de beste foto’s uitzoeken. Er moet een goede close-up bij, waarop alle aandacht uitgaat naar mijn gezicht. En eentje ten voeten uit. Dat las ik een paar weken geleden in een interview met een modellenscout in de Amerikaanse Cosmopolitan. Die man legde precies uit hoe je je moest aanmelden bij een modellenbureau, wilde je enige kans maken uitgekozen te worden. En hij had ook een rijtje bureaus genoemd die betrouwbaar waren en die bekende modellen onder hun hoede hadden. Ik had er eentje uitgezocht. Het bureau van Linda.

Uit alle foto’s kies ik een close-up die meteen mijn aandacht trekt. Alles klopt. Maar het is vooral mijn blik. Alsof ik dwars door de lens van Gijs heen kijk. Alsof er geen afstand is. Alsof tijd niet bestaat. Ik weet nog precies wanneer hij deze foto maakte. Het was het moment dat ik dacht aan hoe zijn mond mijn huid aanraakte. Alleen al de gedachte aan wat we vlak daarvoor met elkaar gedaan hadden, zorgde voor een lichte blos op mijn wangen. Je zag het verlangen in mijn ogen. Klik. Die moet ik hebben. Dit is de money shot.

Tevreden schrijf ik een begeleidende brief in mijn beste schoolengels. Mijn leeftijd: 15 jaar, mijn lengte: 1,81 meter, borstomvang: 89 centimeter, taille: 65 centimeter, heupomvang: 95 centimeter. Met een centimeter uit de oude naaidoos van mijn moeder had ik mezelf zo goed en kwaad als ik kon opgemeten. Oké, 89-65-95 waren nog niet echt de perfecte maten, maar daar zouden ze vast geen al te groot probleem van maken. Samen met de foto’s stop ik de brief in een luchtpostenvelop. Het adres van het modellenbureau in New York zet ik in duidelijke blokletters op de voorkant. Tevreden bekijk ik de rood-blauw omrande envelop. Nu nog even in de brievenbus gooien. Dit kan niet meer misgaan.

Na het wandelingetje naar de brievenbus kom ik weer thuis. Leeg, donker, koud. Het is zeven uur en etenstijd. Even denk ik de auto van mijn vader te horen die de oprit op rijdt. Maar nee, dat kan niet. Hij is nog op zakenreis. Op zijn vroegst is hij over drie nachten weer terug. Marion, de huishoudster, is er vandaag ook niet. Stiekem vind ik het wel gezellig als ze een paar keer per week haar rondje doet. Sinds ik naar de middelbare school ben gegaan, is de inwonende huishoudster vervangen door eentje die slechts een paar middagen per week komt. Aan de eerste huishoudster had ik me nog vastgeklampt alsof ze de laatste strohalm was. De klap kwam des te harder aan toen ze na een paar jaar weer verderging met haar eigen leven. Dit gebeurt me niet nog een keer, nam ik me voor. Sinds die tijd zie ik de dames die ons huishouden doen als een noodzakelijk kwaad. Marion is lief, maar ik pas wel op om me aan haar te hechten. Kwestie van tijd voordat ook zij weggaat. En daarnaast kan ik uitstekend voor mezelf zorgen. Ik heb niemand anders nodig.

Al heeft Marion voor de hele week avondeten in de koelkast achtergelaten, toch smeer ik een boterham voor mezelf. Ik vind in mijn eentje eten niet heel gezellig. Met mijn bord loop ik de trap op naar mijn kamer. Het huis is stil en verlaten. Het enige geluid is het kraken van de traptreden. Verder is het stil. Ik houd niet van stilte. Ik besluit mijn beste vriendin Robin te bellen, maar die neemt niet op. Even twijfel ik of ik de televisie aan zal zetten, om een beetje gezelligheid te creeren. Nee, deze keer niet. Ik loop mijn slaapkamer in. Om te gaan zitten moet ik eerst de modebladen opzijschuiven waarmee mijn bed bezaaid is. Ik kauw op het brood. Het is niet vies, het is niet lekker. Ik eet omdat ik iets moet eten. Niet te veel, want van brood word je dik. En dat kan niet als je model wilt worden. Om de perfecte maten te bereiken zou ik eigenlijk moeten beginnen met hardlopen en zwemmen. Dat doet Cindy Crawford ook.

Om de stilte uit de weg te gaan, sla ik een van de tijdschriften open. Mijn blik wordt getrokken naar de aankondiging van een modellenwedstrijd. De prijs is een contract bij een vooraanstaand modellenbureau in Amsterdam en eentje in Milaan. Daarnaast krijgt de winnares een vakantie naar Italië, een stapel kleding van een of andere Nederlandse ontwerper, een aantal badpakken van Beachlife en de hele make-uplijn van Biotherm. Geen kattenpis dus. Ineens krijg ik een briljante ingeving. Wat zegt papa altijd? Probeer je kansen te spreiden. Geen gek idee. Uit de overgebleven foto’s maak ik voor de tweede keer vandaag een keuze. Ik vul alle gevraagde gegevens in. Naam, leeftijd, maten. Makkie. Alles in een envelop. En op de bus. Ach, waarschijnlijk zit ik tegen de tijd dat de modellenwedstrijd plaatsvindt al in het vliegtuig naar New York. Maar foto’s opsturen kan nooit kwaad.

Als ik voor de tweede keer terugkom van mijn wandelingetje naar de brievenbus, is ons huis in duisternis gehuld. Het is uit rode bakstenen opgetrokken, met grote ramen, een plat dak en een groot terras aan het water van de Vliet. Maar er brandt geen enkel lampje; de ramen lijken gapende zwarte gaten, de struiken ritselen en het buurhuis lijkt verder weg dan ooit. Snel stap ik over de drempel, doe de deur achter me dicht en draai gehaast alle sloten erop. Mijn ademhaling klinkt gejaagd. ‘Hoi, ik ben er weer,’ roep ik hard door het huis. Een trucje dat ik mezelf heb aangeleerd om inbrekers te waarschuwen. Maar natuurlijk is er niemand, zelfs geen inbrekers.

Ik poets mijn tanden, trek mijn slaapshirt aan en kruip onder mijn dekbed. Het lukt me niet om in slaap te komen. Ik hoor steeds geluiden in huis. Het kraken van de trap. Het aanslaan van de ketel. De wind die langs het huis blaast. Deze geluiden ken ik. Opeens denk ik stemmen te horen vanuit de tuin. Het zweet breekt me uit. Zijn dat inbrekers? Ik glip helemaal onder het dekbed. Ik draai mijn hoofd zodat het zo min mogelijk uitsteekt. Dan zien de inbrekers me hopelijk niet in bed liggen als ze straks mijn kamer in komen. Ik ben er niet meer. Ik ben onzichtbaar.

**

Beste Thysia, we zijn blij je te mogen feliciteren dat je bent geselecteerd als een van de twaalf finalisten…

‘Yes!’ Ik spring letterlijk een gat in de lucht en geef de brief een zoen. Ik zit in de finaleronde van de modellenwedstrijd. New York heeft nog niks van zich laten horen, dus ik besluit me helemaal op deze wedstrijd van het tijdschrift Make-up & Beauty te storten.

Een paar dagen later word ik verwacht in Amsterdam voor een heuse fotoshoot. Ook al voel ik me supervolwassen op mijn vijftiende, toch vind ik dit echt wel spannend. Met de nodige zenuwen loop ik de studio, midden in het centrum van Amsterdam, binnen. Elf andere meisjes zitten er te wachten. De een nog mooier dan de ander, allemaal stukken ouder dan ik en de meesten met een arrogante, ongeïnteresseerde blik in hun ogen. Een assistent vertelt dat het wachten is op Dik Peeters, de eigenaar van het blad. Hij is een bekende fotograaf en gaat ons alle twaalf fotograferen voor de modellenwedstrijd. Uit honderden inzendingen zijn wij uitgekozen om door Dik te worden vastgelegd. Tijdens een grote modeshow zullen de foto’s vertoond worden en zal er door een jury van modevakmensen een winnares worden aangewezen. Zorg dat je goed op die foto staat, gonst het door mijn hoofd. Dit is belangrijk!

Er wordt nauwelijks gesproken tussen de meisjes onderling. Blikken die kunnen doden, vliegen over en weer. Sommige meisjes hebben al wel wat ervaring als model en hebben hun portfolio bij zich, waar ze quasinonchalant in bladeren. Ze gedragen zich alsof zo’n fotoshoot met alle poeha eromheen voor hen dagelijkse kost is. Voor mij is alles nieuw. Ik voel me verlegen, maar in stilte geniet ik van alles wat er in de studio gebeurt.

Eerst moeten we in de visagie. Terwijl ik wacht tot ik onder handen zal worden genomen door visagist Mari, kijk ik mijn ogen uit. Assistenten slepen met lampen. De fotocamera wordt midden in de studio neergezet als pièce de résistance.

‘Dik wil de limbo,’ sist de ene assistent verbeten tegen de andere.

‘Nee, Dik wil juist schaduwen en diepte op de achtergrond.’ De andere assistent zegt het met zo veel zelfvertrouwen dat zijn collega het wel moet geloven. Ze beginnen vervolgens met nog meer statieven en lampen door de studio te sjouwen.

De extravagant uitziende styliste met moeilijk haar trippelt zenuwachtig rond met kledingstukken op hangers. Ieder meisje krijgt door haar een complete outfit aangemeten. De eerste broek die ze me geeft, krijg ik amper over mijn bovenbenen. Het zweet breekt me uit. Shit, ik pas maat 36 niet. Kut. Wat nu? De broek zit loeistrak om mijn kuiten. Dus ook uittrekken gaat niet makkelijk. Met de broek nog half aan, voel ik hoe de styliste achter me komt staan. Ze zucht overdreven.

‘Pas je die niet? Dat snap ik écht niet… Kun je ’m niet gewoon wat meer omhoogtrekken?’

Ik sjor en hijs, maar met weinig resultaat. Tja, een samplemaat is nu eenmaal altijd maat 34-36, ratelt ze verder. Als model moet je daar gewoon in passen. Ik probeer het nog een keer, maar verder dan halverwege mijn bovenbenen wil de stof niet meegeven. Hoorbaar zuchtend geeft de styliste me een andere broek. ‘Deze valt wat ruimer.’

Alsjeblieft. Alsjeblieft. Laat me deze broek wel passen. Dit model krijg ik wél aan. Maar wat ik ook probeer, ik krijg de knoop in de taille niet dicht; hoe ik ook mijn best doe mijn buik in te houden. Shit.

De styliste zucht nog harder. ‘Dit is natuurlijk niet werkbaar zo,’ roept ze uit zodat iedereen het kan horen. ‘Je moet echt minstens vijf kilo zien kwijt te raken om in de samplekleding te passen, meid!’ Dat herhaalt ze wel tig keer, alsof ik zo opeens wél in die stomme broek pas. Ze blijft maar tegen me aan zeuren, terwijl ze aan de broek sjort om hem vast te maken met een veiligheidsspeld.

Uit alle macht probeer ik mijn adem in te houden, zodat mijn taille misschien wonder boven wonder à la minute smaller wordt. Ik voel mezelf steeds roder worden. Gniffelend kijken de andere meisjes naar me, terwijl ze hun eigen outfits gladstrijken, die perfect om hun lichamen vallen. Wat doe ik hier? Even voel ik me heel klein. Klein, onervaren, te dik. Hoor ik hier wel? Ze hebben vast een foutje gemaakt toen ze mij uitnodigden.

**

Ook mijn vader had weinig vertrouwen gehad in mijn modellenavontuur. Sinds hij een paar dagen geleden terug was gekomen van zijn laatste zakenreis, had ik hem niet veel gezien. Hij had het druk, zoals altijd. Mijn vader was misschien geen typisch zorgzaam type, maar hij had altijd hard gewerkt zodat het ons aan niets ontbrak. Op eigen kracht had hij zich ontworsteld aan zijn gereformeerde familie en het bekrompen Zeeuwse dorp waar hij opgegroeid was. Met een beurs mocht hij beginnen aan de studie werktuigbouwkunde in Delft. Aangezien die beurs bij lange na niet al zijn kosten dekte, stond hij ’s nachts in de fabriek aan de lopende band. Etiketten op blikken appelmoes plakken. Nog voor hij goed en wel in het derde jaar van zijn studie zat, werd hij al ingelijfd door een grote oliemaatschappij. Vanaf toen zat zijn toekomst als geramd. Maar hij had er dan ook alles voor over. Werken van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, lange zakenreizen en voor een paar jaar uitgezonden worden naar verre oorden. Hij deed het allemaal. En schijnbaar goed, want hij maakte razendsnel carrière.

Respect had ik voor hem, absoluut. Toch kon ik niet ontkennen dat hoe wij met elkaar omgingen het etiket ‘langs elkaar heen leven’ wel verdiende. Tegen de tijd dat hij ’s avonds zijn auto op de oprit parkeerde, had ik geen zin meer om hem over mijn plannen te vertellen. En ’s ochtends hadden we beiden onze eigen ochtendroutine en dan was praten ook geen prioriteit. Toen ik me vanochtend klaarmaakte om naar de studio in Amsterdam te gaan, viel zijn vraag dan ook rauw op mijn dak.

‘Waar ga je heen?’

Ik probeerde hem te negeren, maar daar nam mijn vader deze keer nou eens geen genoegen mee.

‘Nou?’

Verstoord probeerde ik de info beperkt te houden. ‘Naar Amsterdam.’

‘Ga je winkelen met Robin?’

Even bleef ik hem een antwoord schuldig. Maar papa keek me vanaf de keukentafel doordringend aan.

‘Nee.’

‘Wat ga je daar doen dan?’

Ik kon er wel omheen draaien, maar misschien was eerlijk vertellen dat ik op het punt stond mijn entree te maken in de modellenwereld nog niet eens zo’n gek idee. Wat kon hij doen om me te stoppen? ‘Ik ben uitgekozen om mee te doen aan een modellenwedstrijd.’

‘O…’

‘Ja, van een heel belangrijk modetijdschrift.’

‘Waarom wil je daar in godsnaam aan meedoen?’ Mijn vader stak zijn verbazing niet onder stoelen of banken.

‘De winnares krijgt allemaal prijzen. En als je wint, word je ook ingeschreven bij het grootste bureau van Amsterdam en van Milaan.’

‘Maar je bent pas vijftien.’

‘Dat is juist goed. Als je het als model wilt maken in New York en Parijs moet je jong beginnen.’

‘New York? Parijs? Je moet toch eerst het gymnasium afmaken.’ Zo irritant dat er met mijn vader gewoon niet te praten viel. Ik zweeg. Mijn vader ging verder. ‘Fotomodel worden is toch niets voor jou, mopsie. Daar heb je veel te veel hersens voor. Dat zou zonde zijn van al je capaciteiten. Bovendien zijn dat toch allemaal van die dunne meisjes.’

Ik probeerde zijn woorden te negeren en bekeek mezelf nog een laatste keer kritisch in de spiegel. Om de trein naar Amsterdam te halen, moest ik er nu vandoor.

Mijn vaders werktelefoon rinkelde in de andere kamer. ‘Die moet ik nemen. We hebben het er nog wel over. Doe je wel voorzichtig in Amsterdam?’

‘Ja. Tuurlijk, pap. Nou, ik moet nu echt gaan. Doei.’

Vlug kuste ik mijn vader op zijn wang en haastte me naar de voordeur. Toen die achter me dichtviel, ontglipte me een zucht van verlichting. Oké, soms miste ik iets – al had ik geen idee wat dan precies. Maar ik moet toegeven dat het me vaak ook prima uitkwam als mijn vader niet heel veel aandacht aan me besteedde en ik mijn eigen gang kon gaan.

**

Op een tafeltje in de fotostudio liggen modemagazines. Linda Evangelista, Cindy Crawford, Naomi Campbell… Supermodellen die me vanaf de covers zelfverzekerd toelachen. Hun leven draait om avontuur. Ze vliegen de hele wereld over, ze werken op de mooiste plekken en ze kunnen alle mannen krijgen. Hun leven is perfect. Alleen maar geluksmomenten. Dat wil ik ook. Gezien worden. Dat je ertoe doet. Dat niemand meer om je heen kan. Maar vooral, nooit meer alleen. Alleen, alleen, alleen…

Ik ben alleen. Ook al sta ik in een studio met om me heen een oververhitte stylist, die maar blijft kreunen en steunen dat ik niet in haar stomme samplemaat pas. Haar professionele oog heeft direct gezien dat ik minstens vijf à zes centimeter te veel op mijn heupen en taille heb.

‘Werk aan de winkel,’ zucht ze. Ze blijft maar doorzeuren dat je als model nou eenmaal in die verdomde samplemaat moet passen. Want alle kledingmerken produceren hun collecties voor het komende seizoen alleen in die ene maat 34-36. Dat valt nou eenmaal mooier. Dik is lelijk. Een mager lijf laat kleding gewoon veel beter uitkomen. Realiseer ik me dat wel?

Ik knik beteuterd. God, wat voel ik me opgelaten door haar preek. Ook omdat ik mijn concurrentes naar me voel loeren, in hun vuistje zie lachen en met elkaar hoor smoezen.

‘Ze past de kleding nog niet eens.’

‘Heb je die heupen gezien? Ze is echt veel te dik.’

‘Ja, wat doet dat kind hier eigenlijk?’

Ik voel me klein. De styliste laat me alleen achter als ze op zoek gaat naar nog meer veiligheidsspelden. Net als ik denk dat ik niet nog veel kleiner kan worden, hoor ik een heldere stem achter me: ‘Laat je niet gek maken.’

Verbaasd kijk ik achter me. Twee grote bruinzwarte ogen. Licht sarcastische blik. In het meest symmetrische gezicht dat ik ooit heb gezien. Hoge jukbeenderen. Een prachtige volle mond. En lange donkere haren die tot ver op haar rug vallen. Even twijfel ik of deze indrukwekkende verschijning wel tegen mij gesproken heeft.

‘Die styliste moet zelf eens een keer naar de sportschool gaan om iets aan die dikke kont van d’r te doen.’ Ze zegt het hard genoeg, zodat iedereen in de ruimte het kan horen.

Ik moet lachen. Heeft ze dat nou echt gezegd?

‘En al die meiden hier zijn jaloers op je.’ Ze klinkt overtuigend. ‘Dat snap je toch wel?’ Haar donkere ogen fonkelen uitdagend.

‘Dat lijkt me niet. Ik pas niet eens in de kleren.’

‘Nou en… Dan val je toch een paar kilo af. Zo moeilijk is dat niet.’

‘Maar al die meiden hier hebben meer ervaring.’

‘Nou en! Uitstraling leer je niet. En oomph al helemaal niet.’

‘Oomph?’ Even kijk ik haar aan met mijn mond vol tanden. Geen idee wat ze bedoelt.

‘Ja, oomph. Op zijn Engels. Ik heb oomph. En volgens mij heb jij ook oomph.’

‘Wat bedoel je?’ stamel ik niet-begrijpend.

‘Wat ervoor zorgt dat je naar iemand blijft kijken op een foto. Wat maakt dat je er op een foto nog beter uitziet dan in het echte leven.’

‘Oké.’ Oomph dus.

‘Die andere meiden maken geen schijn van kans. En dat weten ze.’ Dan steekt ze haar hand uit. ‘Maxime. Wie ben jij?’

‘Thysia.’

‘Leuk je te ontmoeten, Thysia.’

Op dat moment komt de assistent van de fotograaf binnen en leest voor wat de volgorde is waarin we gefotografeerd zullen worden. Ik ben de een-na-laatste. Maxime is de laatste. Shit, dat wordt wachten…

‘Ga je mee? Ik snak naar wat frisse lucht.’ Haar aanbod klinkt aantrekkelijk. Weg van de afkeurende opmerkingen van de styliste en de loerende concurrentie. Zonder mijn antwoord af te wachten trekt ze de deur naar het trappenhuis open. Ik twijfel geen moment en volg haar.

Een paar minuten later liggen we naast elkaar op het platte dak in de zon. Hoog boven de drukte op straat. In de verte beneden trekt een scooter op. Een vrachtwagen op de gracht doet zijn laadklep open. Onze hoofden raken elkaar net niet. De zon schijnt op onze gezichten. Maxime is niet alleen mooi, maar ook grappig. Ik hoor mezelf lachen om haar verhalen. Het eerste ontspannen moment vandaag. Ze is negentien jaar. Een echte vrouw. Ze heeft niet alleen meer ervaring op modellengebied, maar ook in het leven. Honderduit vertelt ze over haar vriendjes. Meervoud ja. Eén vriendje is zo saai, beweert ze. Dan gaat ze zich vervelen. En ze hoeven het natuurlijk niet te merken dat ze geen exclusiviteit krijgen van haar. Ik hang helemaal aan haar lippen als ze uitlegt hoe ze haar laatste verovering duidelijk had gemaakt hoe hij haar moest bevredigen. Ik giechel. Dat zeg je toch niet zomaar? Dat zou ik nooit hardop durven zeggen tegen een jongen.

‘Waarom lach je?’ Haar stem klinkt verbaasd.

Ik draai mijn gezicht naar haar toe en open mijn ogen. Even zijn mijn ogen verblind door het felle zonlicht. Even zie ik niks. Even later is Maximes gezicht vlak bij het mijne. Ik schrik en in een reflex probeer ik mijn hoofd af te wenden. Iets houdt me tegen. De bijna gitzwarte ogen zijn zo dichtbij dat ze bijna onscherp zijn. Ik voel de warme luchtstroom uit haar neus op mijn bovenlip. Er lijkt een trilling door de lucht tussen ons in te gaan. De tijd staat even stil. Er is niets behalve dit moment. Haar warme lippen voel ik op die van mij. Een schok van elektriciteit gaat door mijn lichaam. In mijn onderbuik voel ik iets kriebelen. Toch ben ik als verlamd en beantwoord ik haar kus niet. Hoe kan het dat ik zoiets voel? Maxime is een meisje. Kan dit wel? Ik ben totaal in de war en weet even niet meer waar ik ben. Wat ik hier doe. En hoe ik heet.

‘Sorry.’ Maxime beweegt haar hoofd van me vandaan. Haar ‘sorry’ trekt me weer in het hier en nu.

‘Nee, het is niet erg. Je hoeft geen sorry te zeggen.’ Het is warm en ik heb het gevoel dat ik stik.

Maximes gezicht is nog steeds binnen handbereik. Ik wil niet dat ze stopt. Haar ogen houden die van mij gekidnapt. Als een magneet beweeg ik mijn hoofd naar haar toe. Precies zover dat mijn lippen die van haar net niet raken. Even twijfel ik. Kan dit wel nu? Kan dit wel hier? Voor ik een antwoord heb gevonden, voel ik haar lippen op de mijne. Zonder verder na te denken, kus ik haar zachtjes terug. Haar lippen voelen zacht en glad. Ik heb nog nooit eerder zulke lippen gevoeld. Zo anders dan de jongens met wie ik eerder gekust heb. Geen stekelige of donzige wangen. Geen dunne bovenlipjes. Ik twijfel geen seconde als ik mijn mond verder opendoe. Geen onhandige tongen die ronddraaien als een buitenboordmotor. Zachtjes gaat haar tong over mijn lippen. Ik zucht. Het voelt lekker. Er ontploft iets in mijn hoofd. Als mijn tong die van haar raakt, voel ik schokjes door mijn lichaam gaan. Wauw, fantastisch. Dit mag nooit stoppen.

‘Heb je haar naar boven zien gaan? Ik check wel even.’ Stemmen komen van ver. Een paar seconden later zwaait de deur van het trappenhuis open. Een van de assistenten van de fotograaf blijft in de deuropening staan. Hij kijkt op ons neer. Als door de bliksem getroffen. Tja, dit moet er raar uitzien. Twee meisjes in een innige omhelzing. Te laat om nog afstand van elkaar te nemen. Te laat om net te doen alsof we gewoon onschuldig van de zon aan het genieten zijn. Te laat om onze zoen te ontkennen. Al proberen we te doen alsof er niets gebeurd is.

‘O, hoi…’ stamelt Maxime onnozel.

De jongen grijnst overduidelijk. Hij beseft dat hij ons gestoord heeft in een moment dat zinderde van de belofte aan meer.

‘Het is jouw beurt, Thysia.’ In één ruk zit ik rechtop. ‘Dik is van gedachten veranderd en wil je nu fotograferen. Dus je moet direct de visagie in.’

‘Oké.’ Ik kijk naar Maxime, die zich van geen kwaad bewust lijkt. Ze heeft haar ogen gesloten en ligt nog steeds stil op haar rug, alsof ze gewoon wat van de zon geniet.

‘Dik houdt er niet van om te wachten.’ Zijn stem klinkt nu ongeduldig.

‘Ja. Ik kom.’

Snel sta ik op en gehaast loop ik naar de deuropening. Voordat ik de jongen de trap af volg, kijk ik nog een keer naar Maxime. Ze ligt doodstil. Met haar handen gevouwen over haar buik. Een glimlach op haar gezicht. Even denk ik dat ze dood is.

‘Schiet op dan. Je moet een fotograaf niet laten wachten. Zeker Dik Peeters niet.’ Haar woorden schudden me wakker.

‘Ja, ik ga al.’ En ik race de trap af naar de studio.

In de spiegel bestudeer ik mijn eigen gezicht, terwijl ik onder handen word genomen door visagist Mari. Zie ik er anders uit dan vanochtend? Ik voel me wel anders. Als ik aan Maxime denk en aan onze kus krijg ik het zo warm, dat ik meteen een rode blos op mijn wangen krijg. Mari smeert er een flinke lading foundation op. Niemand die het nog ziet dat ik net met een meisje heb gezoend. Voor ik de kans krijg om verder te fantaseren wat ik met Maxime zou willen doen, waar ik haar zou willen aanraken en waar ze mij zou strelen, word ik wreed gestoord door het gesis van Mari dat Dik in aantocht is.

Een wervelstorm van energie komt de visagieruimte binnen. Een knappe man van de wereld van een jaar of veertig. Hij beweegt elegant. Schuin over zijn voorhoofd hangt een opvallende goudblonde lok. Staalblauwe ogen die mijn gezicht nauwgezet opnemen. Hij is de meest intrigerende man die ik ooit heb ontmoet.

‘Jij bent dus Thysia.’ Het is geen vraag. Zijn stem klinkt helder. Onbeholpen steek ik mijn hand naar hem uit. ‘Ik ben Dik.’

‘Hoi.’

‘Hoe oud ben je, Thysia?’

‘Vijftien.’

‘Je ziet er ouder uit.’

‘Echt?’

‘Absoluut. Ik ben benieuwd hoe je gezicht eruitziet als ik je fotografeer.’

Ik glimlach zenuwachtig.

‘Heb je eerder gewerkt als model?’

‘Nee.’

‘Geen probleem. Zolang je precies doet wat ik van je vraag, denk ik dat je heel ver kunt komen.’

Voor ik nog wat kan zeggen, heeft Dik zich naar Mari gewend. Het gaat over make-uptrends, krullen of steil haar, ze ratelen maar door alsof ik er niet bij ben. Af en toe bestuderen ze mijn gezicht alsof ik een uitgestorven diersoort ben. Dik besluit dat mijn make-up naturel moet zijn. Volgens hem is mijn gezicht bijzonder genoeg.

‘Naturel’ betekent niet ‘weinig make-up’. Daar kom ik het uur daarna achter, als Mari zich met penseel en kwast op me uitleeft. Geduldig zit ik een uur lang doodstil in de stoel en bekijk in de spiegel hoe hij me transformeert. Met foundation en poeder wordt van mijn gezicht een leeg canvas gemaakt. Rouge verandert de vorm van mijn wangen. Mijn wenkbrauwen accentueert Mari door ze dikker en donkerder te tekenen. Door een vernuftig spel van schaduwen lijkt mijn oogopslag op die van een katachtige. Mijn lippen zijn voller door de koraalrode kleur. Ik herken mezelf niet in deze vrouw in de spiegel. Geen meisje meer, maar een adembenemende verschijning. Dan spoort Mari me aan op te staan. Ik ben klaar voor Dik. Redelijk zelfverzekerd door mijn nieuwe uiterlijk loop ik de studio in. De assistenten van Dik en twee andere meisjes kijken naar me. Ineens word ik me heel bewust van mezelf. Vinden ze me er belachelijk uitzien? Heb ik wel recht om hier te zijn? Het enige geluid in de studio is van de ventilator die draait. Niemand zegt wat. Geen idee wat ik nu moet doen.

Vanachter zijn camera komt Dik op me af. Uitnodigend steekt hij zijn hand naar me uit en leidt me naar de uitgelichte plek in de studio. Voor zijn lens. Hij positioneert me minutieus zoals hij wil. Handen in mijn zij. Borsten naar voren. Rug recht. Dik laat niks aan het toeval over en doet me precies voor welke houding ik moet aannemen. Dan richt hij zich op mijn gezicht. Als hij naar me kijkt, breekt er een klein lachje door.

‘Niet te geloven. Vijftien jaar. En nu al zo gevaarlijk.’

Ik lach wat om zijn grapje.

‘Je bent een femme fatale.’

‘Dat valt wel mee, hoor.’

‘Nee. Dat valt helemaal niet mee.’

Ineens voel ik me ongemakkelijk door zijn aandacht.

‘Een gevaarlijke vrouw spot ik op kilometers afstand, ook al val ik zelf op mannen.’ Hij begint hard te lachen. Ik lach met hem mee.

‘Luister, licht is het allerbelangrijkste. Dus zorg dat je altijd het licht voelt. De gezichten die het mooist fotograferen, zijn de gezichten die het licht het best reflecteren.’ Dik kijkt me bloedserieus aan. Geen idee wat hij precies bedoelt. Maar voor ik iets kan doen, draait Dik mijn gezicht naar het licht.

‘Prachtig.’ Dik verdwijnt achter zijn camera. Door de felle lampen kan ik hem niet meer zo goed zien.

‘Mooi. Kin iets omhoog.’

Ik gehoorzaam.

‘Nee, dat is te veel. Het gaat om millimeters.’ Dik klinkt alsof hij me een geheim vertelt. ‘Pak het licht.’

Ik probeer het licht te pakken.

‘Lippen iets van elkaar. En laat je ogen spreken.’

Enthousiast begint zijn camera te klikken. Tientallen keren. Iedere keer dat Dik zijn sluiterknop indrukt, groeit mijn zelfvertrouwen iets. Ik ben ik niet meer. Ik ben een verleidelijke vrouw.

Net op het moment dat Dik zijn assistenten de instructie geeft het licht te veranderen voor de close-up, wandelt een rijzige man met dik bruin haar de studio in. Dik en de man kussen elkaar op de mond en hun ogen vinden die van de ander in een terloopse blik. Een kort onderonsje, verpakt in nonchalance. Slechts een seconde lijken ze zich alleen met z’n tweeën in deze studio te wanen. Het geluid van een slepend lichtstatief schrikt de twee op uit hun eigen wereldje.

Dik wijst naar mij. ‘Dit is mijn ontdekking van vandaag…’ Wat een introductie. Zijn ontdekking. Oké, dat klinkt goed. Ik glimlach.

‘Hallo, ik ben Thysia.’

De man met het dikke bruine haar kijkt me hooghartig aan. Een kille blik in zijn ogen. Alsof hij de lovende woorden van Dik niet zomaar voor waar wil aannemen. Alsof hij liever zelf zijn oordeel velt. Dik loopt druk heen en weer door de studio om het licht aan te passen. Of ik me niet wil bewegen, is zijn instructie. Anders klopt zijn licht niet meer. Koortsachtig probeer ik de pose aan te houden. Zelfs mijn hoofd beweeg ik niet. Best lastig met de doorborende ogen van de rijzige man op me gericht.

Net als ik denk dat hij zich niet meer gaat voorstellen, hoor ik zijn zangerige stem. ‘Zo, Thysia dus? Ik ben Michel. Van Ulla Models. Wij zijn het bureau dat de winnares van deze modellenwedstrijd in zijn bestand opneemt.’

Ik ken Ulla Models wel. Het is een van de grootste bureaus van Amsterdam. Niet kinderachtig. Belangrijk om mijn beste beentje voor te zetten.