Het eiland van de paarden

3e druk

Helena Dahlgren

Vertaling en bewerking: Gertrud Jetten

Kaart

Colofon

Nur 283/W062003

Bisac JUV002130

© MMXX Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXX Star Stable Entertainment AB

© MMXX Tekst: Helena Dahlgren

First published by Bonnier Carlsen Bokförlag, Stockholm, Sweden

Published in the Dutch language by arrangement with Ferly.

Oorspronkelijke titel: Soul Riders: Jorvik Calling. A Star Stable Novel

Nederlandse vertaling en bewerking: Gertrud Jetten

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie
in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Je zult ik weet niet waarnaartoe gaan,

om ik weet niet wat te zoeken!

Uit Agnes Cecilia,

geschreven door Maria Gripe

Soms dwingt het leven je om een beslissing te nemen die de toekomst voor altijd zal veranderen.

Het is waar dat je je eigen weg gaat. Het is ook waar dat je invloed hebt op je toekomst. Maar soms… Soms kiest het lot voor jou.

Er is een oud verhaal over een meisje op een paard dat de wereld redt. Haar licht en wijsheid zullen een einde maken aan de duisternis en de chaos. Zij zal alles in orde maken. Alles.

Ben jij dat meisje?

Proloog

Heel lang geleden lag er in de koude zee een dor en droog eiland waar duisternis heerste.

Op een dag viel er een ster naar beneden. Uit zijn vlammende gloed verscheen er een meisje op een paard. Terwijl ze langzaam over de zee reed, temden de hoeven van haar paard de wilde golven.

In haar rechterhand hield ze het licht van het leven, in haar linkerhand een gouden harp. Door de muziek van de harp kwam de natuur tot bloei. Het meisje legde het licht op de grond van het eiland, waarna hoop en leven de koude leegte vulden.

Warmte en licht breidden zich uit over alles wat eerst dood was. Alles was nieuw. Maar de ziel van het meisje verdween en het meisje ook. Ze loste op in de natuur, in de wind, de regen en de dauwdruppels in de ochtend. Sommigen zeggen dat ze daar nog steeds is.

Als je goed luistert, kun je haar horen in het zuivere lied van de vogels of in de zachte aanraking van een briesje op een warme zomerdag.

Het eiland werd Jorvik genoemd. En terwijl het tot leven kwam, ontstonden goed en kwaad.

Licht kan niet bestaan zonder duisternis en duisternis kan niet bestaan zonder licht. Het gevecht tussen goed en kwaad duurt al duizenden jaren. Ongezien en ongemerkt. In de diepte van de oceaan verstopt zich een duistere kracht. Hij wacht. Hij wacht totdat het tijd is.

Jorvik lig ergens tussen Noorwegen, IJsland en Groot-Brittannië, waar het eerst een deel van was. Het is een smeltkroes van paardengekken, natuurliefhebbers en oliemaatschappijen. Iedereen zoekt er iets anders: de een bewondert de buitengewone schoonheid van het eiland, terwijl een ander zijn kostbare natuurlijke bronnen plundert.

Sommige bezoekers houden het lot van Jorvik in hun handen, maar de meeste niet. Zij vergeten het eiland al snel. Net zoals je ’s ochtends wakker wordt en vergeten bent wat je hebt gedroomd. Als je iets over Jorvik hoort op het nieuws, zul je het al snel weer vergeten. Het is net alsof het eiland niet echt bestaat. ‘Ligt Jorvik niet ergens in Scandinavië?’ zul je zeggen. ‘Bij IJsland misschien?’

Donkere dagen liggen op de loer. Het kwaad rukt aan zijn ketenen, het wil weg! Als dat gebeurt, is alles verloren. Gelukkig is er een geheime groep mensen die zich daartegen verzet: de druïden. De beste druïden worden Soul Riders genoemd.

De Soul Riders zijn uitverkoren meisjes die een speciale band hebben met hun paard. Door die band krijgen ze geheime krachten, die hen helpen om het kwaad te bestrijden. Het lot van Jorvik ligt in hun handen. Zij kunnen het kwaad afweren en ervoor zorgen dat het zich niet verspreidt. Ze kunnen het eiland in evenwicht houden tot de dag van het laatste gevecht.

Het is lang geleden dat de Soul Riders Jorvik voor het laatst hebben beschermd, maar er gaan geruchten dat de tijd is aangebroken voor een nieuwe zusterhoede.

Het begon allemaal met een levenloos eiland in de zee, maar nu begint het pas echt.

Dit is het verhaal van de laatste Soul Riders.

1

‘Zijn we er al?’ Deze vraag heeft Lisa al minstens tien keer gesteld sinds ze weer in de auto zitten, ook al hebben ze hooguit tien minuten gewacht. Lisa is vijftien, maar op dit moment heeft ze meer het gevoel dat ze vijf is.

Haar vader glimlacht alleen maar en trommelt zachtjes met zijn vingers op het stuur. ‘Ze kunnen ons elk moment eraf laten, Isa,’ antwoordt hij. ‘Ze zijn al begonnen met lossen.’

‘Het lijkt wel alsof we hier al uren zitten,’ moppert Lisa. Ze ergert zich altijd een beetje aan haar vroegere koosnaampje. Het doet haar denken aan een vastbesloten klein meisje met warrig, rood haar. Het meisje had mollige wangen en een T-shirt met een paard erop. Paarden. Altijd maar paarden.

Het meisje was steeds op weg ergens naartoe. Ze liep haar vader of haar moeder achterna, of de kat. De kat die alles van haar accepteerde en opgekruld aan haar voeten lag.

Isa is de fotoalbumversie van Lisa, denkt Lisa. Het is verleden tijd. Geschiedenis. Isa lijkt totaal niet op de Lisa van nu, die in een oud busje zit, de Lisa die wacht totdat haar nieuwe leven gaat beginnen.

Alweer.

Haar stem klonk net een beetje zeurderig. Geen wonder, denkt Lisa. Ze heeft de hele nacht gedraaid en gewoeld in het oncomfortabele bed op de boot. Haar vader was meteen in slaap gevallen, maar Lisa had vooral wakker gelegen. Ze voelde elke beweging van de boot onder haar en ze had geprobeerd om het gesnurk van haar vader niet te horen.

Door het slaapgebrek voelde haar hoofd zwaar en mistig. Alles was raar. Ze bevond zich in de schimmige wereld tussen wakker zijn en slapen. Een wereld die ze bijna vast kon pakken – en toch ook weer niet.

Stampende hoeven. Een langzame draf die overgaat in een woeste galop. Een angstige gil – van haar? – en dan stilte. Duisternis. Lisa knippert hard met haar ogen, in een poging om de nachtmerrieachtige beelden weg te jagen.

Haar vader glimlacht en buigt zich naar haar toe om haar haren te strelen. ‘Wacht maar gewoon af totdat we aan land zijn. Ik weet dat ik je wat foto’s heb laten zien van het eiland, maar je krijgt er een betere indruk van als je het zelf ziet. Het lijkt op niets wat ik ken. Het is echt heel speciaal!’

Lisa glimlacht braaf terug. Ze snapt niet hoe haar vader zo enthousiast kan zijn om zes uur ’s ochtends. Over wat dan ook.

Natuurlijk heeft ze foto’s gezien van Jorvik. Hoge bergpieken, zacht glooiende heuvels in een intense groene kleur die bijna niet echt leek. En dan rondom het eiland de diepe, blauwe zee. Schijnbaar eindeloos. Ze moest denken aan de sprookjes die ze las toen ze klein was. Het enige wat nog ontbrak, was een regenboog.

Ze probeert zichzelf voor te stellen in een sprookje, in een magisch land. Gewone Lisa in haar versleten spijkerbroek en oude sweater, met haar koptelefoon om haar hals of rustend op haar rode knot. Maar het beeld wil maar niet komen.

Ze zitten in een gehuurde bestelbus vol met verhuisdozen en wachten totdat ze van de veerboot af kunnen rijden. Lisa trekt haar koptelefoon over haar oren en verdwijnt in een van haar favoriete liedjes. Dat helpt meestal. Maar vandaag niet.

Na een paar seconden geeft ze het op. Ze laat haar koptelefoon zakken en kijkt naar de karavaan auto’s en vrachtwagens die langzaam van de klep af rijden. Ze zijn al meer dan twee dagen onderweg, eerst in de auto en toen op de veerboot. En nu zijn ze eindelijk aangekomen op Jorvik. Hun nieuwe thuis. Lisa’s vader gaat bij een van de grote boormaatschappijen werken en Lisa gaat maandag naar school.

Ze weet niet wat ze moet verwachten. Wat heeft dit rare eiland haar te bieden, behalve een gigantisch olieplatform, een mooie omgeving en een heleboel paarden?

Ooit was Lisa gek op paarden. Toen zou ze het geweldig hebben gevonden om op een eiland als Jorvik te kunnen wonen. Een eiland waar paarden het belangrijkst lijken te zijn. Maar nu niet meer. Niet sinds het ongeluk van drie jaar geleden. Het ongeluk waarbij haar moeder overleed. Elke keer als Lisa daaraan denkt, verscheurt het verdriet haar als een vraatzuchtige wolf. Dus probeert ze het niet te doen.

In de drie jaar na het ongeluk heeft ze geen paard meer aangekeken. Alle posters, boeken, kleren en films – alles wat haar herinnerde aan het ongeluk – heeft ze weggedaan. Lisa wil niks meer met paarden te maken hebben. Alleen al de gedachte aan paarden doet pijn.

Het meisje is in shock maar bij bewustzijn, geen zichtbare verwondingen. De vrouw is dood.

De duisternis, de inktzwarte wanhoop, kunnen altijd naar boven komen. Elk moment van de dag. Overal.

Haar vader zet de radio aan en even later klinkt er een liedje van Madonna. Ze beginnen allebei meteen mee te zingen. Dan kijken ze elkaar aan en glimlachen. Maar hun glimlach stopt bij hun ogen.

Dit was het lievelingsliedje van Lisa’s moeder. Geen van beiden zegt iets. Het hoeft niet. De pijn weerkaatst door de auto, helemaal naar achteren, naar een grote doos. Daarin ligt een foto van Lisa’s moeder.

Lisa slikte moeizaam. Een verbleekte foto is alles wat er van haar moeder over is. Ze komt nooit meer terug.

Soms is Lisa bang dat ze haar moeder zal vergeten. Dat ze al die details vergeet die ze twaalf jaar lang vanzelfsprekend vond. Zoals alle kinderen die vanzelfsprekend vinden – totdat ze weg zijn.

Het is net alsof die details langzaam vervagen. Gelukkig is er muziek. Twee tonen van dit liedje en haar moeder is terug. Levensecht. Ze danst door de keuken. In één hand houdt ze een spatel en met de andere houdt ze stevig Lisa’s hand vast. De zon stroomt door de ramen.

Haar oppervlakkige, hijgende ademhaling vlak naast de zware ademhaling van Lisa. De bodemloze duisternis toen haar ademhaling steeds langzamer ging. Haar snelle, oppervlakkige hartslagen, als van een ziek dier. Toen de ambulance kwam, was haar wang zacht en warm naast die van Lisa. Toen ze haar moeder weer zag, was ze in het ziekenhuis. Tegen die tijd was haar wang koud geweest. En wasachtig, als van een pop.

Lisa knippert hard met haar ogen en kijkt naar buiten, zodat haar vader niet ziet dat ze huilt.

Denk niet aan mam.

Denk niet aan paarden.

Waar moet ik dan aan denken?

Lisa heeft er niet bepaald zin in om op Jorvik te gaan wonen. Ze kent er niemand, ís niemand. Ze moet weer helemaal bij het begin beginnen. Ik moet gewoon goed mijn best doen, denkt ze, terwijl ze uit het raam staart.

Lisa is eraan gewend om nieuw te zijn. Door het werk van haar vader heeft ze in Texas, Noorwegen (twee keer) en Alaska gewoond, en nu dan op Jorvik. Ze is eraan gewend om nooit ergens echt thuis te zijn. Om nooit echt deel uit te maken van een groep.

Ze weet wat het is om telkens opnieuw te moeten beginnen. Om steeds weer de namen van haar klasgenoten te leren en alle onuitgesproken codes en regels te ontdekken. Soms heeft ze het gevoel dat ze nergens wortels heeft.

Een paar jaar lang waren paarden haar thuis, maar sinds het ongeluk zijn de paarden vervangen door muziek. Lisa zingt altijd, zelfs als ze het niet doorheeft. Misschien vooral dan. Lisa is gek op muziek. Oud en nieuw. Alle soorten, maar vooral country en rock. Ze houdt niet zo van popmuziek, maar toch zingt ze mee met het liedje van Madonna. Niet omdat ze het mooi vindt, maar omdat haar moeder dan weer bij haar terug is. Al is het maar heel even.

Ze heeft nog steeds alle cd’s van haar moeder. Ze zitten in een van de dozen achter in de bus. De muziek die ze net hoorden, zat vol met lievelingsliedjes van haar moeder. Wat zou ze gevonden hebben van deze verhuizing? Wat zou ze gevonden hebben van Jorvik?

Ik zei toch dat je niet aan mam moest denken!

Lisa schiet omhoog als haar vader plotseling kwaad op de claxon drukt. ‘Hé, rij eens door! We kunnen eraf!’ Hij toetert nog een keer. ‘Ik moet ergens koffie zien te vinden,’ mompelt hij.

‘Eh… pap? Ik denk dat hij je best kan horen,’ mompelt Lisa. Ze kan haar irritatie niet verbergen, maar er sluipt ook iets liefs en lichts in haar stem, waardoor haar vader tranen in zijn ogen krijgt. Hij hoopt dat ze het niet ziet.

Maar Lisa ziet het wel. Ze is blij dat ze hier zit, bij haar vader in de auto. Ze hebben alleen elkaar nog. Niet voor even, maar voor altijd.

Dan kunnen ze eindelijk van de boot af. Ze rijden meteen door een landschap dat er anders uitziet dan Lisa ooit eerder gezien heeft. Ze kan er niks aan doen dat haar mond openvalt als ze naar de donkere, majestueuze dennen kijkt die op de groene heuvels en de hellingen van de hoge bergen groeien.

Het landschap lijkt op dat van Noorwegen, denkt Lisa. Maar het is nóg uitgestrekter en wilder, en de kleuren lijken wel niet echt, zo helder zijn ze. Lisa heeft het gevoel dat ze nog nooit echte kleuren gezien heeft, tot nu, tot dit moment.

De zon komt op, maar de bleke halve maan is nog steeds zichtbaar in de lavendelkleurige lucht.

Een ster valt, terwijl tegelijkertijd een hele rij andere sterren tot leven lijkt te komen. Verbaasd kijkt Lisa ernaar. Hoe kan dat? De zon kwam toch net op?

Ze doet het raam open en steekt haar hoofd naar buiten. Diep ademt ze de bijzondere lucht in: een mengsel van zout, aarde en iets zoets.

Het is geen dag en geen nacht, maar iets daartussenin. Lisa heeft het gevoel dat ze samen met haar vader een bewoonde wereld binnenrijdt, die bijna wakker wordt. Jorvik… Misschien zou ze er toch wel kunnen wonen.

2

‘Kun je de lucht zien, pap?’ Voor het eerst sinds ze naar Jorvik vertrokken, klinkt Lisa vrolijk. Opgewonden bijna. Haar vader gaapt en mompelt iets onverstaanbaars. Lisa schudt haar hoofd en kijkt uit het raam.

Ze heeft nog nooit zoiets gezien. De lucht vertoont meer tinten en schakeringen dan de doos met waterverf die ze ooit van haar moeder kreeg. Rood, paars, roze en goud glanzen en schitteren als een gigantische regenboog. De regenboog bedekt de hemel en strekt zich uit over de zee.

De sterren twinkelen. Ze zijn zo helder dat ze niet echt lijken. Lisa rekt zich uit om het beter te kunnen zien. Het is net alsof de sterren twinkelen in het ritme van haar hart.

Haar vader reageert nog steeds niet.

Lisa haalt diep adem en probeert het nog een keer. Nu wat harder. ‘De lucht, pap! Is dat het noorderlicht? Kijk naar de sterren! Ik had geen idee dat die zo helder konden zijn. Jij wel? Zie je dat ze samen één grote ster vormen? Pap, kijk dan eens!’

‘Mmm,’ mompelt haar vader. Hij is helemaal verdiept in de kaart die hen naar het stadje Jarlaheim moet brengen. Hun nieuwe huis is net buiten het centrum.

Uiteindelijk rijden ze door de poorten van de middeleeuwse muren van Jarlaheim. Ze stoppen midden op een plein en kijken rond. Het stadje is volledig uitgestorven. Het is er doodstil.

‘Gezellig, hoor,’ mompelt Lisa. Ze kijkt naar een van de straatjes die vanaf het plein naar alle kanten uitwaaieren. In de verte ziet ze wat restaurants en cafés.

Ze ziet zichzelf al op een terrasje zitten op een zonnige herfstdag. Op het tafeltje voor haar staat een mok thee en op een bordje ligt een groot stuk taart. Ondertussen kletst ze gezellig met haar vader, of misschien met een paar nieuwe vriendinnen. Ze fronst haar voorhoofd. Zou dat echt kunnen lukken?

Haar vader kijkt rond of hij ergens een kop koffie kan krijgen en duwt per ongeluk op de toeter. ‘Hoe is het mogelijk!’ roept hij. ‘Alles is dicht. Ik heb koffie nodig!’ Hij geeft gas en rijdt door een andere poort het stadje weer uit.

Lisa kijkt naar hem en denkt aan de pot met oploskoffie die ze meegenomen heeft voor het geval hun nieuwe huis geen koffiezetapparaat heeft. Ze weet hoe haar vader is als hij geen koffie krijgt! Lisa grijnst en richt haar blik weer op de gekleurde lucht.

Vlak boven een van de bergpieken schijnt de stervormige groep sterren zo fel dat hij Lisa bijna verblindt. Dat kan niet de Grote Beer zijn, denkt ze, of een van de andere sterrengroepen die haar ouders haar lieten zien toen ze nog klein was.

Nee, dit is iets anders. Lisa leunt uit de auto. Ze heeft nog nooit zoiets gezien.

Hoog boven hun auto vormen de sterren de omtrek van een grote, vierpuntige ster in het grauwe ochtendlicht.

Lisa kijkt weer naar haar vader. Hij ziet het niet, denkt ze. Hoe is het mogelijk?!

De zon komt op en jaagt uiteindelijk de vreemde vierpuntige ster weg. De eerste herfstbladeren glanzen als gesponnen goud. Zonder iets te zien, rijdt Lisa’s vader verder, op weg naar hun nieuwe huis.

In het centrum van de slaperige stad doet een slaperig meisje de voordeur open van een witgeschilderd huis. Ze zet haar grote bril af en wrijft in haar ogen. Als ze de kleine, nette tuin inkijkt, valt het haar op dat de rozen nog in volle bloei staan, midden in de herfst. Op Jorvik kunnen dat soort dingen. Alles lijkt er net iets anders te werken. En dat is juist wat zij zo mooi vindt aan het leven hier. Zelfs zoiets fundamenteels als de natuur kan niet worden voorspeld of gecontroleerd.

‘Kun jij de krant pakken, Linda?’ roept een stem.

‘Ik ben al onderweg, tante Amal!’

Linda doet haar clogs aan, pakt een jas en loopt naar de brievenbus. Haar kleine, zwarte kat rent achter haar aan. Ze wrijft langs Linda’s benen en miauwt luidkeels.

‘Wat is er aan de hand, Misty?’ vraagt Linda gapend, terwijl ze ondertussen de kat achter haar oor krabt.

De lucht is koel op deze septemberochtend. De ogen van Misty zijn groot en groen, en ze weerspiegelen een helder licht, ergens in de lucht.

Linda pakte haar kat op en kijkt omhoog. Rechts naast de verdwijnende maan straalt een groepje sterren in de vorm van een reusachtige halve maan. Linda fronst haar voorhoofd. Wat is dit?! Ze weet best wat van astronomie, maar zoiets heeft ze nog nooit gezien. ‘Vreemd,’ mompelt ze. Ze kijkt nog even naar de sterren en loopt dan de rest van het pad af naar de brievenbus.

Op de oprit van een grote villa in een straat die door de inwoners van Jorvik-stad ‘het miljonairslaantje’ wordt genoemd, staat een roze auto met lopende motor. Een blond meisje komt naar buiten. Ze heeft rijkleren aan en haar haren zitten in een knot. Daaroverheen zit een haarnetje. Ze is lang en een beetje slungelig. Als ze naar beneden kijkt, ontdekt ze een vlekje, waarschijnlijk van gras, op haar rijbroek. ‘Shit,’ mompelt ze. ‘Gelukkig heeft mam het niet gezien bij het ontbijt.’

De stem van haar moeder klinkt vanuit de hal: ‘Veel plezier, Anne! Ik weet zeker dat je deze wedstrijd gaat winnen. Dat doe je altijd!’

‘Tot straks,’ roept Anne als ze naar de auto rent. Ze doet het portier open, maar voordat ze in de auto kan stappen, trekt iets haar aandacht. Anne blijft stokstijf stil staan. Ze kijkt naar de lucht en doet een pas achteruit, verblind door wat ze ziet.

Een helder licht danst in de lucht. De laatste sterren die nog zichtbaar zijn in het vroege ochtendlicht vormen een constellatie die eruitziet als een gigantische zon.

‘Vreemd,’ mompelt ze. ‘De zon is nog niet eens op!’ Dan stapt ze in de auto en gaat op weg naar de Jorvik Stallen, vlak buiten Jarlaheim.

‘Kom op, Tin-Can! Toe maar!’

Het meisje dat haar paard in galop over laat gaan, heeft lichtbruine ogen, die dezelfde tint hebben als haar paard. Samen vliegen ze over het bospad. Het is zo vroeg dat zelfs de vogels nauwelijks wakker zijn. Alex is dol op de ochtendritten met Tin-Can: hij is haar beste vriend. Een geweldige vriend bovendien: sterk en trouw.

Op dit tijdstip hebben ze het bos voor zichzelf. De paden zijn leeg, net zoals het donkere woud met al zijn geheimen en de open plek waar vaak konijnen rondhuppen. Zelfs de weg terug naar de stal is meestal uitgestorven.

Alex gaat graag hard en houdt niet van afremmen. Ze zegt altijd dat het tegelijkertijd een gave en een vloek is, en daar zijn haar leraren het helemaal mee eens. Toch stonden Tin-Can en zij net nog volkomen stil. De lucht leek wel in brand te staan en schitterde zo fel dat ze wel omhoog móést kijken.

Alex zag een heldere groep sterren in de vorm van een bliksemschicht. Het was een spectaculair gezicht. Maar voordat ze de tijd had om haar telefoon te pakken, verbleekten de sterren in het grauwe ochtendlicht.

Lisa en haar vader bereiken net de top van een helling, wanneer er plotseling een paard uit het bos schiet. Haar vader trapt hard op de rem en kan het dier nog maar net ontwijken.

Het paard, een kleine gespierde vos met lange manen, steigert heftig. Als hij weer neerkomt, zet hij zijn hoeven bijna op de motorkap. Ondertussen vliegt er een kleine zadeltas op de grond.

Lisa houdt haar adem in. Dan springt ze samen met haar vader uit de auto.

‘Sorry,’ roept de ruiter. Zacht aait ze het paard over zijn hals, in een poging om hem te kalmeren. ‘Ik had niet verwacht dat hier iemand zou zijn, zo vroeg. Ik hoop dat we jullie niet hebben laten schrikken!’

Lisa neemt haar nieuwsgierig op. Het meisje is opvallend kalm voor iemand die bijna aangereden is.

‘Dat geeft niet,’ zegt Lisa’s vader. ‘Maar je moet wel wat voorzichtiger zijn!’ Bezorgd kijkt hij haar aan.

‘Zal ik doen.’ Het meisje kijkt schuldbewust naar Lisa’s vader. ‘Soms rij ik te snel. Ik heet trouwens Alex.’ Haar bruine ogen kijken naar Lisa. ‘En dit gekke paard heet Tin-Can.’ Liefkozend aait ze hem over zijn hals. Tin-Can kauwt onrustig op zijn bit. Het liefst zou hij weer verder rennen.

‘Lisa Peterson,’ zegt Lisa. Ze steekt haar hand uit om Tin-Can te aaien. Als de spieren van het paard onder haar hand samentrekken, deinst ze achteruit.

Alex kijkt haar blij aan. ‘Misschien tot binnenkort, Lisa,’ zegt ze opgewekt.

Lisa wil nog aan Alex vragen naar welke school ze gaat, maar ze is te laat. Alex klakt met haar tong en rijdt verder.

Lisa kijkt naar de zadeltas die op de grond ligt. ‘Alex, wacht,’ roept ze. ‘Je bent je zadeltas… vergeten,’ eindigt ze. Ze kijkt naar Alex, die al halverwege de helling naar beneden is.

Aan de andere kant van de weg, half verstopt onder een grote boom, zit iemand naast een prachtig wit paard. Ze heeft een lange, grijze mantel om en kijkt de auto van Lisa en haar vader na. Dan stapt ze op en rijdt achter hen aan. Lisa en haar vader zullen niks van haar merken. Nog niet. Ze wacht het juiste moment af, net als iedereen op Jorvik.

3

Later op de dag loopt de temperatuur snel op. Het is de warmste septemberdag sinds jaren. Er is geen wolkje aan de lucht.

Het is een perfect moment om het eiland te verkennen, denkt Lisa. Eén ding is zeker: het is géén goede dag om te verhuizen. En al zeker niet als je vader bedacht heeft dat je geen verhuizers nodig hebt. ‘Dat kunnen we makkelijk zelf,’ had hij een paar dagen daarvoor gezegd. ‘Het hele huis is in een paar uur schoon en ingericht.’

Ja, tuurlijk. Lisa rolt met haar ogen. Ze heeft het gevoel dat ze al uren spullen heen en weer sjouwt.

‘We zijn bijna klaar,’ zegt Lisa’s vader. Hij knikt haar bemoedigend toe.

Lisa draait zich om en kijkt naar het eindeloze gazon, dat uitkomt op een nog groter weiland. Toen haar vader haar vertelde dat ze op Jorvik een vrijstaand huis zouden hebben, dacht Lisa dat het een modern houten huis zou zijn, net zo’n huis als ze in Oslo hadden gehad.

Ze had een beeld van een kleine, goed onderhouden tuin en gelijkvormige huizen die elkaar bijna raakten. In plaats daarvan gaan ze in dit oude huis aan het einde van een smalle, bochtige grindweg wonen. Het dichtstbijzijnde huis staat aan de andere kant van het weiland.

Het huis dat nu van hen is, voelt nog niet als thuis. Het heeft licht gebogen, in kleine vierkantjes verdeelde ramen, kronkelende wijnranken tegen de muren en kaneelkleurige dakpannen.

‘Best leuk, vind je ook niet?’ had haar vader gevraagd toen hij de sleutel in het slot stak en opzijstapte, zodat Lisa naar binnen kon kijken.

Lisa had snel rondgekeken zonder antwoord te geven. Toen was ze naar buiten gelopen om haar vader te helpen met het uitladen van de dozen en tassen.

Een paar uur later zijn ze goed opgeschoten. Maar ze zijn allebei moe en de hitte helpt ook niet mee.

Gelukkig kunnen we dit huis gemeubileerd huren, denkt Lisa, terwijl ze een grote doos naar binnen sjouwt. Stel je voor dat we ook nog met zware meubels moesten sjouwen! De zon schijnt recht in Lisa’s ogen. Ze zou willen dat ze haar honkbalpet wist te vinden, maar ze heeft geen idee waar die is. Het zweet loopt over haar rug en verzamelt zich in kleine poeltjes in haar T-shirt. Ze hijgt en puft. ‘Hoeveel dozen nog? Je zei dat het niet veel was!’

Haar vader lacht. ‘Ben je moe? Het zijn er nog maar een paar. Als jij uit gaat pakken, zal ik de laatste dozen naar binnen dragen. En daarna rijden we naar de stad om een pizza te eten. Lijkt je dat wat?’