De duisternis valt

Deel 3

Helena Dahlgren

Vertaling en bewerking: Gertrud Jetten

Kaart

Soul Riders

Het eiland van de paarden

De legende ontwaakt

De duisternis valt

Colofon

Wil je op de hoogte blijven van alle paardenboeken die er bij Kluitman verschijnen?

Schrijf je in voor de speciale paardenboeken-nieuwsbrief op kluitman.nl.

Je ontvangt dan een paar keer per jaar een overzicht van de nieuwste titels.

Nur 283/W042101

Bisac JUV002130

© MMXXI Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXX Star Stable Entertainment AB

Tekst: Helena Dahlgren

First published by Bonnier Carlsen Bokförlag, Stockholm, Sweden

Published in the Dutch language by arrangement with Ferly.

Oorspronkelijke titel: Soul Riders: Darkness Falling

Nederlandse vertaling en bewerking: Gertrud Jetten

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Voor mijn lezers, die een voortdurende bron van bemoediging zijn, ook als het moeilijk wordt (en soms is dat zo, niet alleen voor de Soul Riders).

Ik weet zeker dat alle schrijvers denken dat hún lezers de beste ter wereld zijn, maar in mijn geval is dat gewoon zo.

Als ik aan jullie denk, word ik heel blij. Dank jullie wel!

‘Goede vrienden zijn als sterren.

Je kunt ze niet altijd zien – maar je weet dat ze er altijd zijn.’

Anoniem

Proloog

Mensen zeggen wel eens dat het eerst donker moet worden voordat het weer licht kan zijn, maar wat houdt dat eigenlijk in? Zou het kunnen betekenen dat de echte uitdagingen van het leven nodig zijn om weer te kunnen hopen – waardoor het licht terugkomt? Of is het gewoon iets wat we tegen onszelf zeggen als we het moeilijk hebben?

Als de duisternis over de aarde valt, is het verleidelijk om op te geven. Misschien is het wel te laat om er nog wat aan te doen… Op een eiland genaamd Jorvik nemen vier meiden het lot in eigen hand. Zij doen er iets aan.

Zij zijn de laatste Soul Riders en dit is het verhaal van hun eerste grote gevecht tegen het kwaad.

1

Begrijpen jullie het niet? Dit komt door ons!

De woorden klonken na in hun oren toen ze over de verlaten vlaktes van Jorvik galoppeerden. Achter het veld waar geen bloemen groeien, in elk geval niet zo laat in de herfst, strekte zich een grote zwarte raaf uit. Terwijl hij wegvloog, kraste hij.

De vier uitverkorenen keken zonder iets te zeggen toe, terwijl de vogel in de lucht verdween. Ze hadden nauwelijks met elkaar gepraat sinds ze de Geheime Steenkring hadden verlaten. Dat was niet nodig.

Wat hadden ze ook moeten zeggen? Toen ze tussen de runenstenen stonden en tot zich door lieten dringen hoe slecht de situatie was, had Linda gezegd wat iedereen dacht.

Wij waren het. Het komt door ons! We waren te ongeduldig en nu moet heel Jorvik daarvoor boeten.

Toen ze zichzelf terug hadden geteleporteerd naar de Geheime Steenkring, kwam er een sterke, bijzondere vorm van magie vrij, die invloed had op de natuur van het eiland. Die magie stond op het punt een ramp te veroorzaken en dat was allemaal hun schuld.

Door hen stond de grote Bastion Dam, die moest voorkomen dat de Wintervallei onder water liep, bijna op overstromen. Daardoor was een heel dorp in gevaar. Dat was afschuwelijk!

Ze waren nu op weg naar de dam. Hopelijk konden ze een overstroming voorkomen… Ze durfden er niet aan te denken wat er zou gebeuren als dat zou mislukken.

Lisa reed op haar paard Starshine voorop. Ook al had de lucht een naargeestige, grijze kleur, Starshines vacht was glanzend wit. Zijn blauwe manen en staart glinsterden onder het zware wolkendek. Zelfs nu, nu alles om hen heen veranderd was in een grote chaos en ze onder zo veel druk stonden dat Lisa bang was dat ze zou breken, was ze dankbaar voor haar paard, dankbaar dat ze samen waren.

Ze nam de teugels korter en deed even haar ogen dicht, zodat ze de wereld kon buitensluiten. Haar rode haar danste in een plotselinge windvlaag. Het gaat allemaal zo snel, dacht ze. Kortgeleden was ze nog gewoon Lisa Peterson. En nu was ze een Soul Rider. Zou haar leven ooit weer normaal worden? Bestond normaal eigenlijk nog wel?

Ze hoorde het ruisen van de wind en deed haar ogen weer open. Soms had ze het gevoel dat alles wat gebeurde een sprookje was. Maar het was geen leuk sprookje. Er was zeker geluk, vriendschap en goedheid in het verhaal, maar er waren ook andere, donkere dingen. Veel te veel donkere dingen, die het licht dreigden te vernietigen.

Terwijl ze haar koude handen in Starshines warme manen drukte, dacht ze eraan hoe het pasgeleden allemaal begonnen was.

2

Het was allemaal in gang gezet toen Lisa en haar vader ongeveer een maand geleden waren aangekomen op Jorvik. Maar eigenlijk was het lang, lang daarvoor al begonnen. De meiden wisten het alleen niet. De legende van de Soul Riders stond geschreven in de vruchtbare grond van het eiland, in de schuimkoppen op de oceaan, in de Gouden Heuvelvallei, waar de felgekleurde herfstbladeren het hele jaar door knerpten onder je voeten. De legende sluimerde in de speciale paarden van Jorvik, het Sterras, dat nergens anders ter wereld voorkwam. En natuurlijk bevond hij zich bij de Geheime Steenkring. Daar, hoog in de bergen, hadden de druïden generaties van nieuwe Soul Riders gevonden en hun krachten getraind.

De druïden waren wijze mannen en vrouwen die een sterke band met de natuur hadden. Ze waren een vanzelfsprekend onderdeel van Jorvik als je wist waar je moest kijken. De Soul Riders waren vier jonge vrouwen met magische krachten. Deze krachten kwamen tot leven als ze bij hun paarden waren en werden nog sterker als ze met zijn vieren waren. Het was de taak van de Soul Riders om het wankele evenwicht te beschermen tussen goed en kwaad, zodat Jorvik de bijzondere, magische plek kon blijven die het was.

Maar al eeuwenlang probeerde een donkere kracht uit alle macht om die balans te verstoren. Het kwaad had een naam: Garnok. Op het eiland werden verhalen verteld over vissers die schipbreuk leden en verslonden werden – niet door de sterke golven maar door een vijandig beest dat hen naar de bodem van de oceaan lokte. Er werd over Garnok gezegd dat hij je geest kon controleren. Als je ooit in zijn aanwezigheid was geweest, zou je nooit meer dezelfde zijn. Garnok was er nog steeds. Hij werd net buiten onze wereld gevangengehouden. De goede krachten op het eiland probeerden te voorkomen dat hij kon ontsnappen, terwijl de kwade krachten hem uit zijn gevangenschap wilden bevrijden.

De kwade krachten werden geleid door een man die John Sands heette. Hij werd al honderden jaren vergiftigd door de donkere invloed en de beloftes van Garnok. De kwade krachten wilden de donkere magie bevrijden en samen met Garnok de macht grijpen. Maar John Sands wilde nog iets anders: hij droomde ervan wraak te nemen op de inwoners van Jorvik voor alles wat ze hem lang geleden hadden afgenomen.

De paarden van de Soul Riders bezaten een krachtige magie. In de verkeerde handen kon die magie gebruikt worden om Garnok voor eens en voor altijd te bevrijden. Dat was de reden waarom meneer Sands Lisa’s paard Starshine had ontvoerd en Annes paard Concorde naar Pandoria had gestuurd. Pandoria was een verdraaide, nachtmerrie-achtige parallelle werkelijkheid, waar gedachten breekbaar werden en alles roze was.

Het was allemaal nog zo nieuw… Het was nog maar pasgeleden sinds de vier Soul Riders voor het eerst samen waren gekomen. Naarmate ze hun taak beter begrepen, werd het hun steeds duidelijker dat dit geen baantje was dat ze zomaar weer konden opzeggen. Ze waren Soul Riders, of ze het nou leuk vonden of niet, en om succesvol te zijn moesten ze met elkaar samenwerken.

Ja, het was allemaal nieuw, maar ze hadden al meer bereikt dan ze ooit hadden kunnen denken. Ze hadden Starshine en Concorde gered en ze hadden de heks Pi, die in een moeras woonde diep in de Gouden Heuvelvallei, ervan overtuigd hun het Lichtceremonieboek te geven. Ook hadden ze de Dark Riders van zich afgeschud die hen achtervolgd hadden in het bos. Sindsdien hadden ze niks meer van Sabine, Jessica en Katja gezien of gehoord. Maar het belangrijkste was wel dat ze geleerd hadden dat ze bij elkaar moesten blijven. Met zijn vieren, vergezeld van hun paarden waren ze op hun sterkst. Dat was precies wat Elizabeth, hun vriendin en mentor, hun verteld had.

Maar de Soul Riders hadden ook al een zwaar verlies geleden. Calliope, het paard van Elizabeth, was verdronken in het moeras van Pi. Lisa hoorde nog steeds de vreselijke geluiden van die afschuwelijke dag. Ze echoden binnen in haar, de schrille kreten die langzaam wegstierven totdat de enige overgebleven geluiden snikken van verdriet waren.

Toen ze probeerden te ontsnappen uit het Ketelmoeras, had de heks Pi ook nog eens Elizabeth betoverd. Ze had de wijze, vriendelijke Elizabeth, die de meiden zo veel geleerd had over de missie van de Soul Riders en de wijsheid van de druïden, veranderd in een dwaallicht. En dat was ze nu nog steeds. Ze hoopten dat iemand haar weer terug kon veranderen, want de meiden misten haar vreselijk. Elizabeth was er niet meer om hen te troosten en hun te zeggen dat alles goed zou komen. En ze kon ook niet meer vooroprijden op haar prachtige merrie.

De meiden waren nu op zichzelf aangewezen. Alles was erop gericht om de dam te redden en een ramp te voorkomen. Linda had al vaak visioenen gehad dat de dam zou breken.

Maar de dam was niet hun enige probleem. Lisa en de anderen realiseerden zich langzaam dat er meer aan de hand was op Jorvik. Duisternis hing in de lucht. Het hele eiland liep gevaar en het redden van de dam was maar een klein onderdeel van de dreiging die de Soul Riders onder ogen moesten zien.

Lisa vond het moeilijk zich te concentreren op de dam. Ze kon zich eigenlijk op niks concentreren. Ze was te veel afgeleid door iets wat nog belangrijker was dan de dam, namelijk dat haar vader Carl gevangengehouden werd in het hoofdkwartier van Dark Core. Hij was gevangengenomen door meneer Sands en zijn handlangers, de Dark Riders. Lisa was ook even zijn gevangene geweest en ze wist dat hij alles zou doen om zijn zin te krijgen. Hij zou haar vader kunnen martelen of hem zelfs kunnen doden. Wat stelde een dam voor bij de dreiging om je enige ouder te verliezen?

Zo moet je niet denken, zei ze tegen zichzelf. Eerst de dam, dan pap. Het kan niet anders.

Nee, het kon niet anders, maar dat wilde niet zeggen dat het goed voelde. In Lisa’s buik brandde het ongeduld. ‘Schiet op,’ riep ze naar de anderen, terwijl ze Starshine aanspoorde. ‘Doorrijden!’

De andere ruiters volgden haar en ze galoppeerden allemaal in de richting van de dam. Starshine sperde zijn neusgaten wijd open en schudde zijn hoofd. Het was net alsof hij haar ergens voor wilde waarschuwen. Lisa schudde haar hoofd om die gedachte weg te jagen. Daar had ze nu geen tijd voor.

3

Ze reden in een flink tempo door. De herfstlucht was fris, maar niemand had het meer koud. Ze zagen er vastbesloten uit. In het bleke ochtendlicht galoppeerden de meiden naast elkaar, precies zoals de verhalen voorspeld hadden. En net zoals ze al zo vaak hadden gedaan.

En toch was het deze keer anders. Álles was anders. De rivier stroomde door de Wintervallei zoals hij altijd gedaan had, maar het waterpeil was zo hoog dat de oever was bedekt met grote modderpoelen. De paardenhoeven maakten een zuigend geluid toen ze bij de rivier kwamen. De meiden moesten de dieren inhouden om te voorkomen dat ze zouden uitglijden.

‘Zou het zo blijven?’ vroeg Anne bezorgd.

Linda maakte de teugels wat korter en schudde haar hoofd.

‘We moeten gewoon weg bij de rivier,’ zei ze. ‘Dan is de ondergrond weer stevig genoeg om te kunnen galopperen.’

Ze hoopte dat het waar was wat ze zei, want ze hadden echt geen tijd om dit op hun gemak te doen. Lisa slaakte een zucht van opluchting toen ze bij de rivier wegreden en de bodem weer stevig werd. Het water was geen probleem meer, in elk geval niet op dit moment.

Linda wisselde naar de verlichte zit en liet het tempo over aan Meteor. Sterke, verstandige Meteor. Er ging een golf van dankbaarheid door haar heen toen ze eraan dacht hoe perfect ze elkaar begrepen. Ze hoefde maar te denken wat ze wilde en hij deed het. Wat zou ze zonder hem moeten beginnen?

In het bos achter hen hoorden ze het geluid van stampende hoeven. Een kudde wilde paarden ging er in paniek vandoor. De paarden van de Soul Riders hoorden de wilde paarden vluchten en wilden met ze mee. Hun ogen puilden uit en hun spieren spanden zich onder hun bezwete vacht. Ook al zouden de meiden het willen, er was geen sprake van dat ze ze in zouden kunnen houden. Men denkt dat dieren het aanvoelen wanneer er iets vreselijks gaat gebeuren, dat ze een soort zesde zintuig hebben waardoor ze naderend gevaar oppikken, lang voordat mensen dat kunnen.

De meiden hadden de hele tijd een knoop in hun maag gehad, maar toen ze de wilde paarden zagen, veranderde die knoop in pure wanhoop. De dieren wisten dat het stijgende waterpeil niet door de regen kwam.

Alle magie heeft gevolgen. De meiden wisten dat inmiddels maar al te goed. De vreselijke woorden die niemand hardop wilde zeggen, weerkaatsten door de lege ruimte tussen hen in en stegen op in de grijze, met regen gevulde lucht. Misschien hoorden ze de woorden in het lied van de merel – zong hij daarom zo treurig?

Wij waren het. Het is onze schuld.

Linda wist wat er zou gaan gebeuren, want ze had het al ontelbaar vaak gezien in haar visioenen. In het begin was het onmogelijk geweest om de beelden te begrijpen en te zien hoe ze met elkaar verband hielden. Een tijdlang zag ze alleen donker water en hoorde ze gedempte kreten. Ook voelde ze een zware druk op haar borst waardoor ze moeilijk kon ademen. Maar nu begreep ze wat het allemaal betekende en die ijskoude zekerheid zorgde ervoor dat ze haar handen stevig in Meteors dikke, ruige manen stak. Ze voelde zijn warmte onder haar handen. Ook voelde ze zijn snelle ademhaling. Een deel van haar wilde in dit moment verdwijnen. In een ‘voordat’, dat maar al te snel zou veranderen in een ‘nadat’. Ze wilde niet denken aan wat daarna kwam. Zolang ze onderweg waren, waren ze misschien in staat om deze ramp te voorkomen. Zolang ze doorreden, had ze nog hoop.

Ondanks alles.

Als het gebeurde – áls het gebeurde – zou het water de vallei in stromen, recht naar de huizen in het dorp onder hen. Het water zou alles vernietigen. Linda ging nog wat meer naar voren zitten. Ze liet het ritme van Meteors galop alle akelige beelden uitgummen – het gehinnik van bange paarden, doodsbange ouders, kinderen die om hun moeder huilden en dat afgrijselijke gerochel voordat alles stil werd. De stilte was misschien nog wel het ergste…

Linda knipperde een aantal keren met haar ogen om de vreselijke beelden te verdrijven. Toen wendde ze zich tot Alex, die naast haar reed. ‘We moeten hen waarschuwen,’ zei ze ernstig. ‘We moeten ervoor zorgen dat ze weggaan. Alle mensen die bij de rivier wonen, bedoel ik. Als… als dit mislukt, verdrinken ze wanneer de dam breekt.’

Alex knikte grimmig en dreef Tin-Can aan. Naast haar deed Anne hetzelfde met Concorde. ‘Het móét lukken,’ fluisterde Lisa. Linda keek haar aan en glimlachte bemoedigend.

‘Tijd voor de grote show,’ merkte ze op.

‘O jee, we hebben nauwelijks tijd gehad om te repeteren,’ mompelde Alex. ‘Ik denk dat de druïden met ons mee hadden moeten gaan. Weten we zeker dat we dit zelf kunnen?’

‘Je weet best dat we niet op hen konden wachten,’ zei Linda, terwijl ze ongeduldig haar hoofd schudde. ‘Ze zijn niet bepaald snel en we hadden geen tijd te verliezen!’ Ze was even stil en veegde een pluk haar weg die zich had losgemaakt uit haar dikke knot. Toen ging ze verder. ‘Ik bedoel, zo moeilijk is het niet! We hebben het boek. Het enige wat we hoeven te doen, is voorkomen dat de scheuren tussen hier en Pandoria groeien. En de scheuren die er al zijn, moeten we laten verdwijnen door de magie van de Lichtceremonie. Alles wat daarvoor nodig is, hebben we hier.’

Ze klopte zachtjes op haar zadeltas, waar het Lichtceremonieboek in zat. Dit boek had al eeuwenlang Soul Riders geholpen. Nu was het hun beurt.

Linda moest plotseling denken aan die keer dat ze van de hoge duikplank af moest springen. Het was al een tijd geleden, haar ouders woonden nog in Jorvik. Ze kon het zich nog goed herinneren: het tintelende gevoel in haar maag, en de manier waarop ze haar adem inhield van angst. De wereld had stilgestaan terwijl de springplank onder haar leek te verdwijnen. Alle andere geluiden stierven weg totdat ze alleen nog maar het bonken van haar hart hoorde.

Bonk, bonk, bonk.

Toen ze uiteindelijk sprong, was het net alsof tientallen vlinders door haar heen fladderden. Het was haar gelukt!

Een Soul Rider zijn, was een beetje zoals op de duikplank staan en in het water springen. Behalve dan dat je als Soul Rider keer op keer moest springen en je nooit de garantie had dat er water zou zijn om je val te verzachten.

Alex keek naar Linda. Haar ogen glommen achter haar beslagen brillenglazen en Alex voelde iets van Linda’s vertrouwen in haar overvloeien.

‘Oké,’ zei ze, terwijl ze Tin-Can aanmoedigde. ‘Daar gaan we!’

4

Het was fijn om naast elkaar te kunnen rijden – voor zo lang als het duurde. Het brede stuk land zou snel overgaan in smalle, kronkelende bospaadjes tot bij de dam. Maar eerst moesten ze naar de vallei beneden hen rijden en de mensen waarschuwen die in het dorp woonden. Ze waren van plan om bij zo veel mogelijk huizen aan te bellen in de hoop dat iemand hen serieus zou nemen.

Aan de overkant van het veld, in de schaduw van bomen en bergen, zagen ze een klein rood huis. Het huis had een groene voortuin met een trampoline erin. Op de oprit van grind stonden twee auto’s.

De meiden hielden hun paarden in en reden in stap naar het huis. Wat een prachtige plek om te wonen, dacht Lisa. Zo afgelegen en vredig… Ze keek naar de veranda, die al versierd was voor Halloween. Een plastic schedel danste vrolijk in de wind. Ze huiverde en wou dat ze haar fleecejack had aangetrokken. De kou sijpelde in haar huid als ijswater. Ze zuchtte. De kilte van de situatie sijpelde zelfs nog dieper naar binnen… Gespannen keek ze naar het huis.

Als de dam zou breken, zou het water het huis verwoesten en alles met zich meenemen. De mensen die hier woonden, zouden allemaal verdrinken. Een jongetje van een jaar of drie kwam naar buiten met een speelgoedpaard in zijn hand. Hij zag de meiden en hun paarden en slaakte een blije kreet. Lisa zwaaide naar hem en reed naar hem toe. ‘Hoi,’ zei ze opgewekter dan ze zich voelde. ‘Zijn je ouders thuis?’

De jongen kreeg niet de gelegenheid om te antwoorden. Een man in een spijkerbroek en een T-shirt stapte de kleine veranda op en glimlachte aarzelend. Zijn glimlach verdween toen hij hun gezichten zag. Hij tilde het kind op en keek de vier meiden onderzoekend aan. ‘Is er iets gebeurd?’

‘De dam,’ antwoordden de meiden tegelijkertijd.

‘We denken dat hij instort,’ riep Linda. ‘Alsjeblieft, je moet het dorp evacueren! Nu!’

De man staarde verbaasd naar hen. ‘Als dit een grapje is, vind ik het niet erg leuk.’

‘Ik zou willen dat het een grapje was,’ zei Alex. ‘Maar we menen het. We hebben geen tijd om het uit te leggen. Vertrek nu meteen en waarschuw de buren. Alsjeblieft!’

Deze keer gaf de man geen antwoord. In plaats daarvan wiegde hij een beetje heen en weer.

De jongen wrong zich los uit zijn vaders armen. Hij begon met zijn plastic paard te spelen en liet het over de houten reling lopen. Zijn vader zei niks. Zijn voorhoofd zat vol rimpels en hij nam de meiden ernstig op. Eerst Alex, toen Linda, Anne en Lisa – en daarna weer Alex. De jongen trok ongeduldig aan zijn arm.

‘Kom op, pap! De auto! Snel! Krikelin houdt niet van water.’ Hij wees naar zijn speelgoedpaard.

‘We gaan helemaal nergens naartoe,’ zei zijn vader. ‘Ik stap niet in de auto omdat een paar vreemde meiden op een paard zeggen dat ik dat moet doen.’

Linda voelde een golf van boosheid en frustratie opwellen. Ze slikte moeizaam en zei toen met een stem die rustiger klonk dan ze zich voelde: ‘Ik weet hoe het klinkt, maar we menen het serieus. Ik heb visioenen gehad,’ ging ze verder. ‘Ik heb dingen gezien.’ Terwijl ze het zei, zag ze een plastic paardje dat weggespoeld werd door een enorme golf. En ze zag een mollig, rondtastend kinderhandje dat uiteindelijk akelig stil werd. Ze knipperde hard met haar ogen.

‘Als wat we denken dat gaat gebeuren ook echt gebeurt…’

Ze wachtte totdat de man haar weer aankeek.

‘Als wat we denken dat gaat gebeuren ook echt gebeurt,’ herhaalde ze met dezelfde kalme, vlakke stem als daarvoor, ‘dan loopt het slecht af. Evacueer alsjeblieft het gebied! Doe het voor je zoon. Je ziet zelf ook hoe hard het waterpeil van de rivier stijgt!’

‘Laat mijn zoon erbuiten,’ zei hij ruw. ‘In de herfst stijgt het water altijd door de regen. Ik woon al mijn hele leven bij deze rivier en ik weet waar ik het over heb. In tegenstelling tot jullie, mag ik wel zeggen!’

Alex voelde de hanger in de vorm van een bliksemflits tegen haar keel branden. Ze balde haar vuisten en dacht aan alle dingen die ze tegen de man zou willen zeggen. Zijn boze woorden en beschuldigingen sneden haar in haar ziel. Linda keek haar waarschuwend aan.

Geef hem niet meer munitie om tegen ons te gebruiken, zei die blik. Hij denkt toch al dat we gek zijn. Dus beet Alex op haar tong, maar de bliksemflits brandde nog steeds tegen haar keel. Ze keek boos naar de man en hoopte dat ze per ongeluk een miniflits met haar ogen weg zou schieten, zodat hij zich zou realiseren dat hij het mis had. Maar de man lachte alleen maar. Hij lachte haar gewoon vierkant uit.

Alex kon zich niet langer inhouden. ‘Denk je nou echt dat we dat hele eind gereden hebben om een gráp met je uit te halen? Alsof we niks anders te doen hebben? Luister naar ons! De dam kan elk moment doorbreken en als dat gebeurt… dan wil je hier niet zijn.’

De man was gestopt met lachen. Hij draaide zich om naar de deur.

‘Ik wil dat jullie weggaan, jullie maken mijn zoon bang. Zien jullie dat niet? Maar kom gerust terug met Halloween. Dat lijkt me beter.’

Alex deed haar mond open om iets terug te zeggen, maar Anne schudde haar hoofd.

‘Het heeft geen zin, Alex, we hebben gedaan wat we kunnen. Laten we naar de dam rijden en proberen een doorbraak te stoppen. We hebben nog steeds een kans.’

‘Moeten we niet de andere dorpelingen waarschuwen?’ vroeg Alex. Toen ze Annes ogen zag, slikte ze moeizaam. Ze begreep het. Niemand zou hen – vier jonge meiden – geloven, en er was geen tijd om te discussiëren met mensen die niet wilden luisteren. Ze moesten naar de dam rijden voordat het te laat was.

De kleine jongen zwaaide hen met zijn paard gedag toen ze wegreden. Lisa keek in zijn ogen en zag iemand anders. Een meisje met rechtopstaand rood haar. In haar hand hield ze een glanzend wit plastic paard, dat plakkerig was van de zoetigheid.

Als volwassenen haar vroegen hoe het paard heette, haalde ze altijd haar schouders op, omdat ze het niet wist. Maar nu wist ze dat zijn naam Starshine was.

Lisa keek de andere kant op en reed achter haar vriendinnen aan. Ze wilde net haar paard in draf over laten gaan toen ze iemand hoorde roepen.

‘Wacht even!’ Het was de jongen. Hij was achter hen aan gerend. Het speelgoedpaard hield hij stevig vast. ‘Krikelin kan niet zwemmen,’ zei hij, met wijd opengesperde ogen. ‘Hij gaat verdrinken.’

Lisa keek naar de jongen en hoopte dat hij niet zou zien dat ze moest huilen.

‘Krikelin zal niet verdrinken,’ zei ze vastbesloten. ‘Mijn vriendinnen en ik zullen ervoor zorgen dat het niet gebeurt. Ik beloof je dat we alles zullen doen wat we kunnen.’

Het deed haar pijn om te zien dat de jongen haar geloofde. Maak geen beloftes die je niet waar kunt maken, dacht ze, en ze herinnerde zich al die keren dat een volwassene haar had verteld dat alles goed zou komen. Het was alleen niet zo. Lisa wist precies hoe het voelde als iemand je dingen beloofde die nooit zouden gebeuren. Toch borrelden de troostende woorden op uit haar mond als een watervalletje.

‘Ik beloof het,’ zei ze. ‘Wees niet bang.’

Alex keek Lisa lang aan en schudde haar hoofd. Haar goudbruine ogen, die Lisa altijd deden denken aan de ouderwetse karamels die ze in de snoepwinkel kocht toen ze klein was, waren bijna zwart door de donkere wolken. Lisa keek nog een keer naar de jongen. Toen liet ze Starshine in draf overgaan. Ze waren onderweg naar het laatste stuk van hun reis. Hun harten klopten zo hard dat ze het gevoel hadden dat ze elk moment uit hun borst konden springen. En het gebonk van hun hart overstemde bijna het enorme lawaai van het woeste water, dat steeds luider werd toen ze de dam naderden.

Alsjeblieft, dacht Lisa terwijl ze met haar wang tegen Starshines hals leunde. Laat ons op tijd zijn.

5

Het smalle, kronkelende pad leidde hen steeds verder omhoog. Ze reden langzaam, want elke stap over de ongelijke stenen kostte de paarden moeite. Hun warme lichamen dampten in de kille berglucht. Hiervandaan leek het dorp piepklein, alsof het gemaakt was van lego. Linda keek naar de rode en witte huizen beneden hen. Ze kneep haar ogen half dicht om te zien of er nog steeds twee auto’s op de oprit stonden van het huis waar ze geweest waren, maar ze waren al te ver weg.

Linda’s visioenen waren martelend sterk. Ze had nauwelijks tijd om te ademen voordat een nieuw akelig beeld opdoemde en zich met een koude hand aan haar vastklampte. De beelden die ze zag, waren nauwelijks meer dan flitsen, een film die afgelopen was voordat hij had kunnen beginnen.

Het ergste was dat de mensen nu een gezicht hadden. Dat ze wist van wie die kleine hand was. Ze wist wie zou verdwijnen in het kolkende water als de dam doorbrak.

Ze hoorde iemand schreeuwen en huilen. Krikelin kan niet zwemmen!

Ze zag hoe alles wegspoelde.

Een barbecueschort met daarop Beste vader ter wereld.

De grijnzende pompoen die in duizend stukken werd geslagen toen het water over de veranda sloeg. Het skelet dat zijn dodendans voortzette in de woeste golven.

Een grote hand die een klein levenloos lichaam vastpakte.

De tranen die nooit zouden ophouden te stromen.

Alle spullen, al het puin dat tot voor kort iemands leven was.

Nee. Néé. Dat mag niet gebeuren! Linda klampte zich vast aan haar zadel totdat haar knokkels wit werden en probeerde koortsachtig aan andere dingen te denken. Uiteindelijk lukte het haar om de visioenen kwijt te raken. Ze glimlachte zwakjes toen ze een bijna onzichtbaar stukje van de maan zag glinsteren in de zware grijze lucht. Het verdween snel achter een wolk, maar alleen al de wetenschap dat de maan er was, maakte haar rustiger. Ze zat rechtop in het zadel en hoopte dat het laatste stukje van de rit niet te moeilijk zou zijn. De paarden waren moe. Maar wat moesten ze anders? Ze konden niet meer stoppen. Ze moesten doorgaan.

Dus dat was wat ze deden. Hoe verder ze kwamen, hoe moeilijker het werd. Het pad zat vol met haakse bochten en werd begrensd door grote dennenbomen en met mos bedekte rotsblokken. Hier en daar lagen plassen, die groter werden toen het pad smaller en steiler werd. Concorde schraapte met zijn hoeven over de grond om het water kwijt te raken.

Anne keek gespannen naar beneden. Ze zocht naar voetafdrukken, naar een aanwijzing dat iemand er voor hen geweest was. Niets. Er was al heel lang niemand meer geweest.

Het lawaai van het woeste water was zo hard dat het in hun oren bulderde.

‘Horen jullie dat?’ riep ze naar de anderen. ‘We zijn er vlakbij!’

‘Hoe zouden we dat níét kunnen horen,’ antwoordde Lisa. Ze keek omhoog, waar ze iets groots en zilverachtigs zag tussen de dennenbomen en de enorme rotsblokken.

Het gebrul van het water baarde haar zorgen. Was dit normaal? Stel… stel dat het al gebeurd was? Ze slikte en probeerde die gedachten kwijt te raken, gedachten die net zo koud en plat waren als de stenen onder Starshines worstelende hoeven.

Rustig aan, dacht ze. We zullen het snel genoeg weten.

Niemand zei veel tijdens het laatste stukje van de tocht. Het enorme gebrul van het water overspoelde alle woorden, dus een gesprek was onmogelijk. Maar hun hersenen maakten overuren. Sommige gedachten waren helder, terwijl andere zo vaag waren dat er nauwelijks woorden voor bestonden. Er waren alleen gevoelens.

Anne rekte zich uit. Haar benen en rugspieren deden pijn van de lange rit. Haar ogen traanden door de wind. Nu ze er bijna waren, durfde ze eindelijk toe te geven hoe eng ze het vond. Dat was fijn. Op de een of andere manier voelde ze zich daardoor rustiger.

Dit gaat nooit lukken… Maar dat durf ik natuurlijk niet hardop te zeggen! Het is niet nodig om paniek te zaaien, toch? Alhoewel ik het eerlijk gezegd echt niet zie zitten. Het groeit ons compleet boven het hoofd. Sorry, maar het is waar. Begrijpen de anderen dat niet? Linda, bijvoorbeeld. Ze lijkt zo zelfverzekerd, maar ik vraag het me af…

Anne keek achterom naar Linda. Ze reed in de verlichte zit om Meteors rug te ontlasten. Trouwe Meteor liep vlot door.

Linda keek oplettend om zich heen – maar ze voelde zich allesbehalve zelfverzekerd. Ze probeerde zich te concentreren, ook al buitelden haar gedachten alle kanten op.

Het gaat zo snel allemaal. Ik kan het niet bijhouden. Kunnen we niet even stoppen om te zien wat wat is? Misschien als ik het een voor een probeer te analyseren…

Ze haalde diep adem en dacht aan de Lichtceremonie en het krachtige boek dat ze in haar zadeltas had, het boek dat hun de weg zou wijzen. Boeken hadden haar al zo vaak geholpen… Ze hadden haar door tijden van eenzaamheid en angst geholpen. Linda’s wereld had zich uitgestrekt onder de gloed van haar leeslamp en was groter en magischer geworden dan ze ooit had kunnen hopen. Nu voelde ze de glinsterende magie van het Lichtceremonieboek. Bij de gedachte hoe belangrijk dit boek was, begon ze te trillen. Mensen waren gestorven om zijn magie te ontdekken. En nu was het boek van hen.

Het is maar een boek, een oud magisch boek, maar nog steeds… een boek. Maar we kunnen het. Ik bedoel, hebben we een keus? Precies. Die hebben we niet. Goed dan. Oké, de Lichtceremonie. Wat houdt het in? Als je het vereenvoudigt? Iets met een zegel, toch? Precies: maak een lichtzegel en verzegel de scheuren. Licht is sterker dan duisternis. Maar… is dat echt waar? Het ergste is nog wel dat de anderen waarschijnlijk denken dat ik een plan heb. Heb ik dat? Ik weet het niet… Wat zou Hermelien doen? Oef, niet aan denken. Misschien is het beter om te vragen wat Alex zou doen.

Linda draaide zich om en keek naar Alex’ vastbesloten gezicht. Ze had geen idee wat Alex dacht. Alex kon net zo hard en ondoordringbaar zijn als de glibberige stenen op de grond onder hen. Maar inmiddels wist Linda dat Alex vaak precies zei wat ze dacht. Of op zijn minst wat gezegd moest worden. Linda bleef naar Alex kijken totdat die haar wenkbrauwen optrok alsof ze wilde zeggen: Wat is er? Alex deed haar mond open en zei iets tegen Linda, maar ze was niet te verstaan door het gebrul van het water. Alex keek ontmoedigd voor zich uit. Ondertussen stapte Tin-Can flink door.

Het is zo verschrikkelijk frustrerend dat ik niet met de anderen kan praten door al die herrie. Ik word helemaal gek van mijn gedachten. En ik moet de hele tijd denken aan die vader beneden in het dorp. Hij lachte ons gewoon uit. Waarom neemt niemand ons serieus?

Achter haar overstemde een luid gehinnik het gebrul van het water. Alex keek over haar schouder en zag dat Lisa Starshine probeerde te kalmeren. Ze was doodsbleek en haar ogen waren vochtig.

Alex’ gedachten maalden verder. Lisa ziet er zo breekbaar uit, alsof ze elk moment in kan storten. Zie ik er ook zo uit? Ik hoop dat ze overeind blijft. Ik hoop dat we allemáál overeind blijven, want eerlijk gezegd is het alternatief onverdraaglijk…

Lisa probeerde Starshine te kalmeren door een lied te neuriën. De gedachten aan haar vader bedekten haar als een dichte sluier en de tranen brandden in haar ogen.

Ik vraag me af hoe het met hem gaat. Hoe heb ik ooit kunnen besluiten hiernaartoe te komen in plaats van hem te gaan redden?! Zeker nadat meneer Sands had toegegeven dat hij hem gevangenhield. Ik moet wel de slechtste dochter ter wereld zijn. Hou het alsjeblieft nog even vol, pap. Ik kom er snel aan… Maar eerst de dam. Linda heeft hopelijk gelijk dat we dit kunnen. Op een of andere manier. Samen. Maar het is zo vreselijk koud en eenzaam en ik voel me net een vierjarige die haar paardenknuffel kwijt is… En trouwens, de druïden hebben ons wel heel makkelijk hiernaartoe gestuurd. Waarom bood geen van hen aan om mee te komen? Ik heb er een slecht gevoel over. Wat als ze besloten hebben om ons op te offeren? Hoe weten we dat we hen kunnen vertrouwen? Echt? Ik bedoel, we kennen hen nauwelijks. Ik wou dat Elizabeth ons kon vertellen wat we moeten doen. O, Elizabeth…

Het water spetterde rond de paardenbenen. Meteor deinsde terug en legde zijn oren in zijn nek. Linda wist dat haar paard niet bang was voor water. Tijdens wedstrijden hadden ze moeiteloos ontelbaar veel waterhindernissen gesprongen. De laatste keer dat hij zo deed als nu was toen…

Nee. Daar wilde ze niet aan denken.

Maar ook al wilde ze het niet, toch deed ze het.