Nicolle Christiaanse

Illustraties: Melanie Broekhoven

Evi praat met paarden

Evi. Mijn pony is mijn vriend

Evi. Lieve pony, je kan het!

Actuele informatie over Kluitman-boeken kun je vinden op kluitman.nl

Colofon

Wil je op de hoogte blijven van alle paardenboeken die er bij Kluitman verschijnen?

Schrijf je in voor de speciale paardenboeken-nieuwsbrief op kluitman.nl.

Je ontvangt dan een paar keer per jaar een overzicht van de nieuwste titels.

Nur 282/W041901

Bisac JUV002130

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXIX Tekst: Nicolle Christiaanse

© MMXIX Illustraties: Melanie Broekhoven

Omslagontwerp: Oranje Vormgevers

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

1

Niet goed genoeg

‘Ben je klaar, Evi?’ vraagt Ina.

‘Bijna.’ Snel veegt Evi nog wat zand van Diederiks wang. Ze heeft de tinker van zijn oren tot zijn hoeven geborsteld. Zijn zwart-witte vacht glanst ervan.

‘Je kunt gaan rijden, maar…’ Ina aait over Diederiks bil. ‘…Je mag ook met mij mee.’

‘Waarheen?’ vraagt Evi verrast.

‘Naar de pensionstal van Nora en Frits,’ antwoordt Ina. ‘Ken je die stal?’

Evi schudt haar hoofd. ‘Nee, is het ver weg?’

‘Aan de andere kant van het bos.’ Ina zwaait met haar arm naar de bomen aan de zijkant van het erf. Daar begint een bos waar je heerlijk in kunt rijden.

‘Aan die kant kom ik bijna nooit,’ zegt Evi. ‘Vandaar dat ik ze niet ken. Wat ga je er doen?’

‘De zoon en dochter van Nora en Frits zijn enthousiaste ponyruiters,’ vertelt Ina. ‘Hun dochter Yfke moet op zoek naar een grotere pony, maar ze weet niet wat ze wil. En hun zoon Quinten heeft wat problemen met zijn springpony. Ze hebben gevraagd of ik wil komen helpen.’

Ina Termeer is instructrice, coach en paardentrainster. Ze laat haar klanten ontdekken wie ze zelf echt zijn en waar ze goed in zijn. Ina’s paarden Diederik, Djack, Prins en Tommie helpen daarbij. Ook leert Ina paarden met problemen om weer gelukkig te worden.

Evi is Ina’s buurmeisje. Na school en in het weekend is ze bijna altijd bij Ina op stal De Eenhoorn. Ze is gek op paarden en vooral op tinker Diederik.

‘Is het dan niet raar als ik meekom?’ vraagt Evi aarzelend.

‘Nee hoor,’ antwoordt Ina. ‘Ik heb het er al over gehad. Yfke en haar vriendin Rimke zijn maar een jaar ouder dan jij. Het leek me leuk voor je om ook eens andere paardenmeisjes te zien.’

Vaak is Evi alleen op stal met Ina, Ina’s vader opa Gerrit en haar neefje Maks. Maks is maar twee jaar ouder dan zij, maar hij is natuurlijk wel een jongen. Evi mist het niet dat er geen andere meisjes rondlopen. Ze heeft genoeg aan Diederik. Toch vindt ze het wel leuk om Yfke en Rimke te leren kennen.

‘Ik ga mee,’ besluit Evi. Ze slaat haar armen om Diederik heen. ‘Jij mag de rest van de middag lekker de wei in.’

In de auto vertelt Ina meer: ‘Quinten is vijftien. Hij en zijn pony Laska doen vaak mee aan springwedstrijden. Dat gaat niet zoals hij zou willen.’

‘Wat gaat er mis dan?’ vraagt Evi.

‘Volgens Quinten is Laska te sloom,’ antwoordt Ina. ‘Het ligt niet aan het voer en ze is ook niet ziek. De dierenarts heeft haar onderzocht en ze is helemaal gezond.’

‘En nu mag jij uitzoeken waar het wel aan ligt.’

‘Klopt, ik ga mijn best doen om ze te helpen,’ bevestigt Ina. ‘Vandaag geef ik Quinten voor de eerste keer les.’

‘En Yfke dan?’ wil Evi weten.

‘Haar ouders willen dat ik Yfke help met ontdekken wat voor pony bij haar past.’ Ina draait een erf op. ‘Hier moeten we zijn.’

Evi ziet een rij stallen met geopende luiken. Ernaast staat een groot gebouw waarvan de deuren openstaan. Binnen in dat gebouw zijn nog meer stallen en een rijbak. Vlak bij de ingang van de rijbak staat een houten platform met oprit. Het is niet groot; er kunnen amper vier balen hooi bovenop staan. Waar zou dat rare ding voor zijn? vraagt Evi zich af.

Ina zet de auto op een parkeerplaats bij het grote gebouw. Ze stapt uit en zegt: ‘Ik ben benieuwd.’ Nou, dat is Evi ook!

De pensionstal ziet er netjes uit. Evi loopt met Ina langs de rij stallen naar achteren. De stallen zijn leeg, op eentje na. Een bruin paard steekt zijn hoofd naar buiten. Op zijn naambordje staat Argo.

Evi aait over de bruine wang. ‘Dag, lieverd. Waarom sta jij hier helemaal alleen?’

Argo snuift vriendelijk. Hij lijkt het niet erg te vinden.

Als Evi voorbij de rij stallen is, ziet ze de andere paarden en pony’s. Die staan in de weilanden achter de buitenbak te grazen. In de bak stapt een jongen rond op een grote donkerbruine pony.

Ina wijst. ‘Dat zijn ze. Quinten zit er al op.’

‘Wat een mooie pony,’ merkt Evi op. ‘Als je haar zo ziet lopen lijkt ze helemaal niet sloom.’ Met grote passen stapt Laska over de hoefslag. Quinten zit netjes rechtop. Zijn teugels zijn lang en zijn beugels kort.

‘Hoi, Ina,’ groet Quinten. ‘We zijn klaar voor onze eerste les.’ Hij laat Laska bij het hek halt houden.

‘Ik zie het.’ Ina schudt haar hoofd. ‘Zo ben je het vast gewend, maar bij mij begint de eerste les met borstelen en opzadelen.’

‘Ik kan mijn pony zelf wel klaarmaken.’ Quinten klopt Laska op haar hals. ‘Ik ben geen beginner meer.’

Laska duwt haar neus tegen Evi’s schouder.

Zachtjes aait Evi over de zwarte manen. ‘Jij bent een echte lieverd, hè,’ merkt ze op. ‘Wat er ook misgaat, Ina kan je vast helpen.’

Laska briest ontspannen. Op dit moment lijkt ze nergens last van te hebben, denkt Evi.

Ina gaat de bak in. ‘Borstelen is meer dan het zand er afvegen. Je kunt het gebruiken om je pony te kalmeren, of juist om hem wakker te maken. Wist je dat?’

Evi weet het allang, maar Quinten blijkbaar niet. Hij kijkt Ina met grote ogen aan. ‘Echt waar?’

‘Echt waar.’ Ina knikt. ‘Ja, toch Evi?’

Evi is buiten het hek blijven staan. ‘Tijdens het verzorgen kijk je of alles in orde is met je pony en bereid je hem vast voor op wat je gaat doen,’ zegt ze wijs.

Ina schiet in de lach. Evi herhaalt de woorden die zij altijd tegen haar klanten zegt.

‘Okééé…’ doet Quinten. ‘Moet ik afstappen en opnieuw beginnen?’

‘Welnee,’ grinnikt Ina. ‘Het kan wel wachten tot de volgende keer. Maar ik ga wel iets doen aan je benen.’ Ze maakt Quintens beugels twee gaatjes langer.

‘Dit zit raar,’ klaagt Quinten. ‘Ik ben een springruiter en die rijden met korte beugels.’

‘Je went er snel aan,’ zegt Ina. ‘Vandaag gaan we niet springen. Met langere benen kun je Laska beter door de oefeningen helpen die ik in gedachten heb.’

‘Okééé…’ doet Quinten weer. ‘Is dat echt nodig?’

‘Ja,’ antwoordt Ina. ‘Je mag kiezen: lange beugels of zonder beugels.’

‘Dan maar lange,’ kiest Quinten.

Ina geeft heel anders les dan de meeste instructeurs, weet Evi. Ze kijkt naar wat een pony nodig heeft en begint helemaal bij het begin: bij het stappen en halt houden.

Met haar oortjes naar voren stapt Laska weg. Evi vindt dat de merrie mooi loopt en goed luistert. Ze doet precies wat Quinten van haar vraagt.

‘Rijd je vaker dressuur met Laska?’ vraagt Ina. ‘Het gaat zo netjes.’

‘Ja, het hoort erbij,’ antwoordt Quinten. ‘Springen vind ik leuker, maar met dressuur maak je een paard soepel en gehoorzaam.’

Hij praat zijn instructeur na, denkt Evi. Net zo goed als ik daarnet Ina napraatte.

Ina hoort het ook. ‘Dat zijn niet je eigen woorden. Hoe denk je zelf over dressuur, Quinten?’

‘Tja… het moet, maar eigenlijk is het gewoon saai,’ antwoordt Quinten eerlijk. ‘Laska is het met me eens. Ze wordt echt niet vlugger van rondjes lopen in de bak.’

Toch heeft Laska er geen hekel aan, denkt Evi. De merrie kijkt vrolijk.

‘Ook niet van springen, heb ik begrepen,’ merkt Ina op.

‘Eigenlijk wordt ze nergens vlug van.’ Quinten trekt een scheef gezicht. ‘Ze kan elk parcours foutloos springen, maar ze is te langzaam. We zijn elke keer net binnen de tijd rond.’

‘Foutloos is toch goed?’ vraagt Evi.

‘Jawel.’ Quinten zucht. ‘Maar niet goed genoeg.’ Hij vertelt dat hij sinds kort met Laska in een hogere klasse mag uitkomen. Daar is de tijd ook belangrijk. Winnen lukt alleen met een foutloze én supersnelle ronde. Omdat Laska niet zo snel is, komen ze niet verder dan de derde of vierde plaats.

‘Een pony die zo goed springt, moet kunnen winnen,’ zegt Quinten. ‘Kun je ons helpen, Ina?’

‘Ik ga in elk geval mijn best doen.’ Ina klapt in haar handen. ‘Laat maar eens wat zien. Om te beginnen het rijden van overgangen: van stap, naar halt houden en weer voorwaarts.’

Als iemand er iets aan kan veranderen is het Ina, denkt Evi. Zij is de beste paardentrainster die er is.

‘Hoi, hoi,’ hoort Evi achter zich. Een meisje met lange blonde haren komt dichterbij.

Dat zal Yfke wel zijn, denkt Evi.

‘Ben jij Evi, Ina’s buurmeisje?’ vraagt het meisje.

‘Ja.’ Evi knikt.

‘Gezellig! Ik ben Yfke.’ Ze lacht. ‘Volgens Ina ben jij geen gewoon paardenmeisje, maar een superpaardenmeisje.’

Evi wordt er een beetje verlegen van. Is dat goed, of juist niet?

Yfke lacht weer. ‘Dan pas je goed bij Rimke en mij. Kom mee, dan stel ik je voor aan Desi. Rimke is er nog niet, maar die komt zo.’

2

Beste maatjes

Yfke neemt Evi mee naar het grote gebouw. Binnen is een lange gang met aan twee kanten stallen. De paarden kunnen met hun hoofd over de deur de gang in kijken. De wanden tussen twee stallen zijn deels van tralies. De paarden kunnen hun buren dus altijd zien. Verder is er een wasplaats, een binnenbak, een zadelkamer en een kantine.

‘Wauw,’ zegt Evi, ‘wat is het hier groot en mooi.’

‘Het lijkt op een manege, alleen staan hier eigen paarden,’ zegt Yfke trots. Ze doet de deur van de voorlaatste stal in de gang open. Binnen staat een donkerbruine pony met een lichtbruine neus. ‘Dit is Desi. Ze is een dartmoorpony en je bent nog net op tijd om haar te leren kennen. Vanavond gaat ze weg.’

‘Dan al?’ zegt Evi verbaasd. ‘Maar je hebt toch nog geen nieuwe pony?’

Desi duwt haar neus tegen Yfkes been.

‘Nee, klopt.’ Yfke kriebelt tussen Desi’s oortjes. Die draaien van voor naar achteren en weer terug.

‘Wat een schatje,’ merkt Evi op. Desi is duidelijk net zo dol op Yfke als andersom.

‘Papa heeft een superplekje voor haar gevonden.’ Yfke zakt op haar knieën en slaat haar armen om de ponyhals. ‘Daarom mag ze nu al gaan.’

‘Waar gaat ze heen?’ vraagt Evi. Ze ziet een traan in Yfkes ooghoek.

‘Naar een meisje van zes. Desi komt bij haar aan huis te staan.’ De traan rolt over Yfkes wang en er komen er meer aan. ‘Desi was zeven jaar lang mijn beste maatje. Ik kreeg haar voor mijn vierde verjaardag. Nu ben ik elf en echt te groot voor haar.’ Yfke veegt haar wangen af aan Desi’s manen. Ze staat op en zegt met een dappere glimlach: ‘Die mensen hebben een bejaarde Belgische knol, een dressuurpaard en een fjord. Zie je het voor je? Een prachtige minikudde, toch? Zeker met Desi erbij.’

Evi ziet het voor zich, de paarden van groot naar klein. Ze gelooft best dat Desi het goed krijgt, maar toch... ‘Waarom hou je haar niet?’ vraagt ze. ‘Er is hier toch plek genoeg?’

‘Mijn ouders verdienen hun geld met de verhuur van de stallen,’ legt Yfke uit. ‘Er zijn maar vier stallen over voor onszelf. Mijn moeder heeft haar dressuurpaard Safira. Mijn vader rijdt lange afstanden met zijn arabier Zippo. En Quinten heeft Laska. Ze willen geen pony houden waar niks mee wordt gedaan.’

‘Jammer,’ vindt Evi, ‘maar ik snap het wel.’