Colofon

Nur 284 / W022101

Bisac YAF062000 / YAF029000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXI Tekst: Eva Burgers

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

© Omslagbeeld: Michael Duva / Getty Images

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Positief

Negatief

Ziet er goed uit

IJdel

Veel vrienden

Humeurig (ochtend)

Grappig

Jaloers (beetje)

Sportief

Crimineel verleden

Maakt me vrolijk

Lief

Werkt hard

Is verliefd op mij

1

Zaterdag

Natuurlijk, ik had het mooiste bijbaantje dat er bestond, maar op een avond als vandaag begon ik daar toch lichtelijk aan te twijfelen.

Boris had het zweet op zijn rug staan. Ik zag het door zijn witte overhemd heen toen ik langs hem liep om de borden naar de keuken te brengen.

Het was de hele avond druk geweest in CityDiner. Op zich niet verwonderlijk voor een zaterdagavond. Maar eindelijk liep het restaurant langzaam leeg.

‘Ga jij maar vast naar huis, Amy,’ zei Carlo tegen me. ‘Je was hier tenslotte een uur eerder dan de anderen.’ Ik werkte nu bijna een jaar voor hem, maar ik had nog nooit een collega horen klagen over Carlo. ‘Streng maar rechtvaardig’ had Boris hem omschreven toen hij me had getipt dat zijn baas een vacature had.

‘Is goed,’ zei ik. Carlo draaide zich naar de koks en spoorde hen aan wat sneller te werken. Vijf jaar geleden had hij het restaurant van de vorige eigenaar overgenomen.

Carlo draaide zich weer om. ‘Hier.’ Hij reikte me een papier aan. ‘Dit is het rooster voor de komende week. Maar daar zal nog wel wat in wijzigen, als ik de drukte van de laatste dagen zo zie.’

Ik pakte het van hem aan, bekeek het vluchtig en stak het daarna in de binnenzak van mijn jas.

Nadat ik Boris snel gedag had gezegd, liep ik het restaurant uit.

Ik appte naar mama dat ik onderweg was. Binnen een seconde had ik antwoord.

Voorzichtig lieverd, was haar standaardtekst.

Hoewel ik vaak moest lachen om mama’s bezorgdheid, vond ik haar berichtjes vooral lief, al deed ik er wat stoerder over als er vrienden bij stonden.

Het stortregende. De fietsenstalling naast het restaurant was in een paar minuten tijd veranderd in een modderpoel.

Haastig pakte ik mijn fiets uit het rek en trok de kraag van mijn jas omhoog.

Het was nat en donker buiten, maar de stad was nog lang niet uitgeblust. Uitgaanspubliek liep door de hoofdstraat, waar een lange rij auto’s wachtte voor het verkeerslicht. Vanuit de bar aan de overkant van de straat klonk een lekkere beat. Op een andere avond zou ik met Boris hebben afgesproken in een café, maar nu was ik zó moe dat dat geen optie was. Ik duwde de trappers van mijn fiets fel naar beneden en probeerde de snijdende wind in mijn gezicht niet te voelen.

Mijn gedachten dwaalden af naar mijn vriendje Ivar. We waren de afgelopen dagen zo druk geweest, dat we maar weinig tijd voor elkaar hadden. ‘Voor ik naar bed ga, stuur ik hem een berichtje,’ zei ik in mezelf.

Hoewel het maar een kwartiertje fietsen was naar huis, leek het gevoelsmatig alsof ik een kilometerslange tocht moest afleggen. Bij een kruising remde ik een beetje af toen ik een witte auto van links zag naderen. De bestuurder reed hard en ongecontroleerd. Misschien zag hij me niet. Terwijl ik afstapte, raasde hij rechtdoor.

‘Klootzak,’ mompelde ik. Ik stapte weer op en sloeg rechts af. De route was afwisselend druk en rustig. Hoewel ik de weg inmiddels kon dromen, vielen de mooie huizen en de statige lange rij bomen aan weerszijden me nog steeds op.

Toen ik na een minuut of tien de straat in draaide waar ik woonde, zag ik ineens diezelfde auto half op de stoep staan bij het huis op de hoek. Het was het grootste herenhuis in onze straat. Er stond een bord in de tuin met daarop weerbosch advocaten. Volgens mij woonde er een ouder stel zonder kinderen. Ik kende ze niet goed.

Nog voor ik doorhad wat er gaande was, stormden er opeens drie jongens met veel lawaai de deur van het huis uit. Geschrokken remde ik af en slingerend stuurde ik mijn fiets achter een geparkeerd bestelbusje. Dit voelde fout. Instinctief probeerde ik verborgen te blijven achter het busje. Twee van hen sprongen in de auto, zag ik glurend langs de achterkant van het busje. Eén jongen bleef staan en loerde mijn kant uit. Mijn adem stokte. Het was Ivar!

Zag ik dat goed? Ja, natuurlijk zag ik het goed. Alsof ik mijn eigen vriend niet zou herkennen. Met zijn blonde, krullende en halflange haar en zijn felblauwe ogen vond ik hem de knapste jongen die ik ooit had gezien. En het verbaasde me nog steeds dat we nu al drie maanden lang een relatie hadden. Maar wat deed hij hier? Ik dacht dat hij met zijn vrienden de stad in zou gaan en iets zou gaan eten bij de Mac.

Ivar stapte in de auto. Ik dook in elkaar toen de auto startte en kwam pas weer tevoorschijn toen ik zeker wist dat-ie weg was.

Besluiteloos bleef ik staan en staarde naar de open voordeur. Wat moest Ivar daarbinnen en waarom gingen ze er zo gehaast vandoor?

Ik stapte de stoep op met mijn fiets aan de hand. Ik had nog maar een paar stappen gezet, toen de bewoonster van het grote huis in de deuropening verscheen. De vrouw keek de straat in en sloot daarna rustig de deur. Ze zag er niet bang of paniekerig uit. Waarschijnlijk was er niets aan de hand. Maar toch knaagde er iets. Wat had Ivar hier te zoeken? Ik keek nog één keer naar de voordeur van het grote huis en liep toen snel door.

2

‘Jij bent vroeg,’ merkte mama op. ‘Was het niet druk?’ Ze hield de achterdeur voor me open terwijl ik mijn fiets in de schuur zette.

‘Het was gigantisch druk, maar ik mocht iets eerder weg van Carlo,’ zei ik. Ik liep achter haar aan de bijkeuken in en trok mijn natte jas uit. Daarna schonk ik een glas cola in en liep naar de woonkamer.

Mama ging op de bank zitten. Ze staarde naar de televisie. Ik herkende die blik goed. Sinds papa weg was, zag ik haar vaak zo.

Ik plofte naast haar neer. ‘Waar kijk je naar?’ vroeg ik.

‘Eh… geen idee,’ zei ze. ‘Net was er nog journaal.’

Even was het stil en ik wist welke vraag er ging komen.

‘Heb jij nog wat van papa gehoord?’

Ineens herinnerde ik me dat het minstens een week geleden was dat hij me een berichtje had gestuurd. Hij zat nog steeds op antwoord te wachten.

Ik zuchtte. ‘Een week geleden ongeveer via de app. Maar laat het los, mam. Hij wilde een ander leven en dat heeft hij nu. Lekker laten gaan.’ Ze zweeg en meteen had ik spijt van mijn woorden. Snel gaf ik haar een kus op haar wang. ‘Sorry, maar ik vind het vreselijk als je verdrietig bent.’

‘Jij mist hem toch ook, Amy?’ vroeg ze.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik mis alleen mensen van wie ik hou.’

‘Maar ik zou het zo fijn vinden als jullie contact wat beter wordt. Hij is tenslotte wel je vader.’

‘Jouw contact met hem is toch ook niet goed?’

‘Nou, hij belt de laatste tijd wel steeds vaker.’

‘En dat vind je fijn, na alles wat hij je heeft aangedaan?’

‘Ik wil dat alles vreedzaam verloopt. Niet alleen voor mij maar ook voor jou.’

In dit soort gesprekken had ik echt geen zin. ‘Ik zie wel,’ zei ik vaag. ‘Ik ben moe, ik ga naar bed.’ Haastig liep ik naar boven. Waarom trok ze ineens partij voor hem?

Toen ik mijn slaapkamerdeur had dichtgedaan, voelde ik een prikkeling in mijn neus. Mijn ogen werden waterig. Ik probeerde mijn tranen weg te slikken nog voor ze er waren, maar het was al te laat.

‘Niet huilen, niet huilen,’ sprak ik mezelf vermanend toe.

Ik griste een elastiekje van het tafeltje naast mijn bed en bond mijn lange bruine haren in een staart.

Mijn dekbed lag nog opengeslagen op bed, precies zoals ik het vanochtend had achtergelaten. Ik ging liggen en dacht aan papa.

‘Ik laat je niet in de steek,’ had hij een jaar geleden gezegd toen hij bij mama en mij wegging. Maar op de invulling van zijn belofte ‘Ik kom je snel opzoeken’ had ik een half jaar moeten wachten.

Mijn vader was geen man die zich aan afspraken hield. Dat had mama me al vaak gezegd. Ik dacht dat het boze woorden waren door de scheiding, maar nadat er een aantal maanden waren verstreken zonder dat hij iets van zich had laten horen, wist ik dat ze gelijk had.

Ik herinner me de dag dat hij ineens weer voor de deur stond nog goed.

Het was op een woensdagmiddag in november. De bel deed het niet dus hij tikte op het raam.

Daar stond hij op de stoep, zoekend naar de juiste woorden, die natuurlijk niet te vinden waren. Want wat zijn de juiste woorden voor een dochter die je in de steek hebt gelaten?

Tegen de zin van mama in nam hij me mee naar een restaurant.

Hij bestelde koffie en ik kreeg chocolademelk met slagroom, zonder dat ik daarom had gevraagd. We kletsten wat over school en over mijn bijbaantje in het restaurant. Het voelde ongemakkelijk. Alsof er een vreemde tegenover me zat, die ik vaag ergens van kende.

Na een korte stilte vroeg ik hem waarom hij bij mama en mij was weggegaan.

Hij antwoordde dat hij een andere richting op wilde in zijn leven.

In gedachte maakte ik een lijstje in mijn hoofd van alle excuses die hij noemde. Lijstjes maken deed ik wel vaker als ik ergens niet uit kwam. De ‘lijstjes-queen’ noemde Boris me altijd lachend. Vaak hielp het om iets duidelijk te krijgen. Deze keer niet.

Hij kon niet meer.

Hij wilde niet meer.

Hij was ongelukkig.

Hij was verliefd op iemand anders.

Nadat hij me thuis had afgezet en ik hem had nagekeken tot zijn auto de hoek om was, wist ik een aantal dingen heel zeker: ik wilde niet zo worden als mijn vader en ik zou later nooit mijn kinderen in de steek laten.

De gedachten aan mijn vader hadden me Ivar even doen vergeten. Maar ineens schoot het me weer te binnen. Ik was benieuwd of hij eerlijk zou zeggen waar hij vanavond was geweest.

Ik pakte mijn telefoon en stuurde hem een bericht.

Hi schatje, nog wat leuks gedaan vanavond?

Ik haatte het als mensen tegen me logen, maar in feite deed ik dat zelf nu ook. Ik had ook kunnen zeggen: ‘Volgens mij zag ik je net.’

Even twijfelde ik, maar ik liet het zo. Zou hij eerlijk zijn?