Colofon

Nur 284 / W022101

Bisac YAF062000 / YAF058270

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXI Tekst: Chinouk Thijssen

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

© Omslagbeeld: Stephen Mulcahey / Trevillion Images

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

chinoukthijssen.com

Proloog

– Yasmine –

‘Laat hem los!’ schreeuwt een jongen die ik niet kan zien. ‘Je maakt hem dood!’

Mijn handen trillen en ik voel het strakke stuk touw in mijn vlees kerven terwijl ik ze heen en weer beweeg in een poging om los te komen.

Het is één grote chaos. Een kastje ligt doormidden gebroken op de grond. Een vaas waarin iemand heeft gekotst is in stukken gegooid. De inhoud besmeurt het donkerrode tapijt. Flessen drank… allemaal kapot.

Mijn hart bonkt in mijn keel en het zweet staat op mijn voorhoofd. Verwoed kijk ik om me heen, en meteen schiet er een steek door mijn slaap. Ben ik ergens tegenaan gevallen? Ben ik even out geweest? Ik kan het me niet herinneren.

Een van de jongens staat met een pistool op het hoofd van Casper gericht. ‘Als hij over een half uur nog niet heeft gereageerd…’ Hij kijkt om zich heen en draait zich dan terug naar Casper. ‘Ik zweer het je, jongen, dan zijn jullie allemaal dood.’

Casper knikt en zijn telefoon glijdt bijna uit zijn handen. Hij kan hem nog net opvangen voor die in de viezigheid op het rode tapijt valt.

Mijn blik glijdt door de ruimte. Een paar klasgenoten liggen op de grond. In een flits zie ik weer hoe ze met een knuppel werden neergeslagen.

Ik ben niet geslagen, dat weet ik zeker. Met mijn handen boven mijn hoofd ging ik op mijn knieën zitten om me over te geven. Ik wilde het niet erger maken.

Alsof het erger kan…

Waar is Jason?

Ik scan de ruimte, maar ik zie hem niet. Daarnet lag hij nog daar. Links. In de hoek. Ik knipper met mijn ogen. Er loopt een veeg bloed verder de kamer in. Ze hebben hem weggesleept. Dan zie ik Mireille, maar ze draait meteen haar hoofd weg. Zonder glimlach op haar gezicht deze keer. Om haar polsen zit ook een stuk touw. Naast haar ligt Thomas, die nog buiten westen is.

Ik kan niet eens huilen. Het voelt alsof ik verdoofd ben. Alsof dit niet echt is.

Nee, het is niet echt, Yasmine. Het is allemaal een film. Een hele slechte film.

Maar ik weet dat dat niet zo is. Ik had niet moeten gaan. Ik had gewoon thuis moeten blijven.

Een schot.

Brekend glas.

Gegil.

Iemand zakt in elkaar, maar ik weet niet wie het is. Hij zit niet bij ons in de klas. Zijn lichtblauwe shirt kleurt rood op de plek waar hij is geraakt.

En dan is het stil.

12 uur eerder

Hoofdstuk 1

– Yasmine –

Meneer Haan schrijft een wiskundige formule op het bord en zuchtend staar ik ernaar. Ik kan alleen maar denken aan het feit dat het straks vakantie is en dat dit de eerste keer is dat ik daar eigenlijk helemaal geen zin in heb. Wekenlang geen huiswerk en toetsen, daar kijk ik wel naar uit, maar de rest…

Nog één keer probeer ik me te concentreren op de sommen. Het lukt me alleen niet. Ik ben te snel afgeleid. Mijn hoofd zit vol. Ik zit straks zes weken lang met mijn vader alleen in huis. Mijn broertje mag lekker zijn gang gaan en gaat naar onze tante in Marrakesh, maar ik moet hier blijven.

Het krijtje van meneer Haan vliegt over het bord.

Ik haat wiskunde. Alsof ik ooit iets met rekenen ga doen wanneer ik van school af ben. En ik ga ook echt niet voor altijd in de groentekraam van mijn vader werken. Ook al gaat hij op zijn kop staan. Ik wil hierna verder gaan studeren, zodat ik later een goede baan kan krijgen. Als het aan mijn vader ligt, blijf ik altijd bij hem wonen en moet ik hem ondersteunen. Een eigen leven leiden? Dat doe je maar in je eigen tijd. Maar die eigen tijd krijg ik dus niet. Al helemaal niet sinds mijn moeder er niet meer is.

De bel gaat.

‘Lieve leerlingen van 5 vwo…’ begint meneer Haan.

‘Lief,’ grinnikt Casper, die achter in de klas zit.

Onze leraar wiskunde schiet in de lach. ‘Je hebt gelijk, ik probeer het opnieuw. Leerlingen van 5 vwo…’

Oké, ik haat wiskunde, maar meneer Haan is best wel oké. Als we echt niet willen luisteren, pakt hij gewoon zijn gitaar en gaat hij spelen. Net zo lang tot de hele klas rustig is. En dan legt hij de sommen en formules uit met gitaarmuziek als begeleiding.

‘Hé, zit je te slapen?’

Jason is degene die me uit mijn gedachten haalt en ik knipper met mijn ogen. De klas is zo goed als leeg en onze wiskundeleraar staat het bord schoon te vegen. Ik weet niet eens wat meneer Haan heeft gezegd. Wat kwam er na ‘Leerlingen van 5 vwo’? Nou ja, vast iets om ons een fijne vakantie te wensen of zo.

Ik draai me om naar Jason. ‘Nee hoor, ik ben er.’ Ik stop mijn boeken in mijn rugtas en sla die over mijn schouder terwijl ik opsta. ‘Ga je mee naar de kantine?’

‘Ja. Ik sterf van de honger.’ Jason slaat met een vlakke hand op zijn buik.

Op de gang zie ik Mireille staan. Ze lacht hard om iets wat Thomas tegen haar heeft gezegd en schudt met haar hoofd. Dan ziet ze mij. ‘Hé, Yasmine!’ Ze gebaart dat ik naar haar toe moet komen. Jason sjokt achter me aan.

‘Hé.’ Ik knik naar Thomas en kijk snel weer naar Mireille. Als ik te lang naar hem kijk, ben ik bang dat mijn wangen vuurrood worden.

‘Gaan jullie ook vanavond?’ vraagt Mireille.

Als ik niet snel genoeg antwoord, vervolgt ze: ‘Het feest. Bij Casper?’ Ze trekt een wenkbrauw op en kijkt ons een voor een aan.

O, bedoelt ze dat! Hij is dit weekend jarig, maar het is ook een feest om het begin van de zomervakantie te vieren. Een paar weken geleden kregen we al een uitnodiging via een groepschat. Ik weet alleen nog steeds niet of ik wel kan gaan, dus ik heb me er ook niet op verheugd. Eerlijk gezegd was ik het zelfs vergeten.

‘Ha, jullie hebben het over mij.’ Casper staat opeens achter Mireille en Thomas en duwt de twee uit elkaar om bij mij en Jason te komen. ‘Jullie komen toch wel? Het wordt echt vet. De hele klas komt, en nog wat vrienden. En ik heb een verrassing,’ gaat Casper verder. ‘Een surprise-act.’

‘Wat dan?’ vraagt Jason.

‘Jij gaat het al helemáál waarderen. Een van je favoriete dj’s komt draaien.’ Casper heeft een grote glimlach op zijn gezicht.

Casper is de zoon van een bekende advocaat. Of zeg maar liever berucht. Pasgeleden heeft hij een zaak gewonnen die in alle kranten heeft gestaan. Ze wonen in een vet groot huis. In een grote villawijk waar wij alleen maar van kunnen dromen. Tenminste… ík droom daarvan. Ooit, later. Ik wil zo rijk worden dat ik zelf zo’n villa kan laten bouwen.

Wanneer het stil blijft, heb ik pas door dat Casper me nog steeds aan staat te kijken, wachtend op mijn antwoord. Met zijn kin een beetje naar beneden neemt hij mij op.

‘Misschien,’ zeg ik dan. Ik moet het aan mijn vader vragen, maar ik weet nu al dat hij nee gaat zeggen. Ook al is het de laatste dag voor de vakantie, hij zal me nooit laten gaan. Morgen moet ik al meteen ’s ochtends vroeg op de markt zijn en vanaf dan moet ik daar elke dinsdag en zaterdag de hele dag werken.

Daar heb ik echt zo geen zin in.

‘Ah, kom op, Yasmine,’ zegt Casper, en hij trekt een pruillip. ‘Het is geen feest als jij er niet bent.’ Hij werpt een blik op Jason. ‘Jij komt toch ook?’

Even kijkt Jason naar mij, dan haalt hij zijn schouders op. ‘Als er een dj is, ben ik er sowieso.’

Casper slaat op Jasons schouder en gaat dan door naar het volgende groepje in de gang.

Na de pauze lopen Jason en ik naar de kluisjes om onze boeken voor aardrijkskunde te pakken. Mireille staat opeens achter me en Jason laat ons even alleen.

‘Wat ik net nog wilde zeggen,’ fluistert ze. ‘Thomas…’ Ze kijkt me met grote, doordringende ogen aan, alsof ik moet begrijpen wat ze bedoelt.

‘Wat is er met Thomas?’ vraag ik zachtjes, terwijl ik om me heen kijk om te controleren of niemand het hoort.

Mireille houdt haar hoofd schuin, en haar lange blonde haar komt bijna tot haar heup. ‘Hij is er ook vanavond.’

‘Dus?’ Ik haal mijn schouders op.

‘Dus… je moet echt gaan.’

Ik sluit mijn kluisje en klem mijn aardrijkskundeboek met beide armen tegen me aan. ‘Ik ga het proberen, oké?’

‘Probeer het nog iets harder.’ Mireille geeft een kus op mijn wang en gaat lachend naar lokaal 2.19.

Met een zucht leun ik tegen de kluisjes. Thomas is er vanavond… Shit, nu wil ik er wel echt heen.

Niet dat hij iets tegen mij zal zeggen of zo, maar je weet maar nooit. Het is de laatste schooldag. Misschien komt hij wel wat meer los als hij wat gedronken heeft. En ik ook.

Maar wat moet ik tegen mijn vader zeggen?

Na de laatste les stop ik mijn boeken, schrift en pen in mijn rugtas. Jason staat naast me en loopt met me mee naar de uitgang. Bij het fietsenrek rechts van de deur staan een paar oudere jongens, midden twintig of zoiets, volledig in het zwart gekleed. Ze zijn met z’n vijven. Wat doen die nu weer op een middelbare school? Een van hen rookt een sigaret en drukt die uit tegen het rek. Hij heeft een sikje, en die naast hem heeft een tattoo-sleeve op zijn arm.

Terwijl we hen voorbijlopen voel ik dat hun blikken op mij blijven rusten, maar ik ben het al vergeten wanneer Jason en ik bijna bij de bus zijn.

‘Dus, gaan we vanavond?’ Hij kijkt me schuin aan.

‘Jace, je weet toch dat mijn vader dat echt niet goed gaat vinden?’

Vanaf de brugklas zijn we beste vrienden. Onafscheidelijk. Hij weet alles over mij en andersom.

Toen mijn moeder overleed, nu vierenhalf jaar geleden, was hij er continu voor me. Hij heeft me vanaf het eerste moment gesteund. Zijn ouders lagen toen net in scheiding en zijn moeder ging ervandoor met een van de beste vrienden van zijn vader, Theo. Voor zijn gevoel raakte hij tegelijkertijd met mij ook zijn moeder kwijt. Ook al is de situatie totaal anders en ziet hij zijn moeder – en Theo – om de week. Maar hij heeft het haar nog steeds niet vergeven.

‘En wat nou als je het niet vraagt, maar gewoon gaat?’ zegt Jason wanneer we bij de bushalte zitten.

Ik kijk hem van opzij aan. ‘Weg sneaken, bedoel je?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Hoe dan? Ik kan toch moeilijk uit mijn raam klimmen?’

Allebei blijven we even stil en staren we voor ons uit. Dan stoot Jason met zijn elleboog tegen me aan.

‘Ik vang je wel op. Zeg maar hoe laat ik er moet staan.’

‘Huh? Ben je gek of zo?’ Ik begin te lachen. ‘Jace, het was een grapje. Tuurlijk kan ik niet uit mijn raam klimmen. Weet je wel hoe hoog dat is? Kom ik daar aan met een gebroken poot.’

En dan vergeet ik bijna dat ik hoogtevrees heb. Nee hoor, ik blijf veel liever thuis.

‘Er staat een boom letterlijk recht voor je raam.’ Jason staat op en gaat voor me staan. ‘Je bent echt zo beneden.’

‘Ja, als ik val wel, hè?’

Ik sta ook op, want de bus komt eraan.