Nur 283/W052101

Bisac JUV032150

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXI Tekst: F.C. van der Sluis

Omslagontwerp en illustraties: Kristel Steenbergen

Foto’s omslag: Shutterstock

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Hoofdstuk 1

De verhuiswagen rijdt een straat in met aan beide kanten precies dezelfde rijtjeshuizen. Saaie vierkante blokken van twee verdiepingen en een schuin dak met rode dakpannen, bijna zoals op een kindertekening. Kinderfietsjes en vuilnisbakken sieren de piepkleine voortuintjes. De grijze, samengepakte wolken maken het er niet vrolijker op.

Een man met een pet achterstevoren op zijn hoofd loopt naast een meisje op een step. Haar ogen gaan schuil onder een helm en haar knieën en ellebogen zijn bedekt met bescherming. Glimlachend steekt hij zijn hand naar ons op, alsof hij wil zeggen: welkom in ons dorp.

Mama groet al net zo vrolijk terug, alsof ze hier al jaren woont, en rijdt door.

‘Is dit het?’ vraag ik vol afgrijzen als de wagen een paar meter verder tot stilstand komt. In mijn herinnering zag het er beter uit, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik er toen nog niet hoefde te wonen.

‘Dit is het,’ bevestigt mama en ze negeert mijn ongenoegen. Trots opent ze het portier en met haar armen vol spullen loopt ze de twee brede treden op voor de donkerblauw geverfde voordeur. Deze blokkendoos is in alles anders dan ons oude huis. Mama en ik woonden in een gezellig appartement op de zesde verdieping. Vanuit mijn kamer had ik uitzicht over de hele stad.

Het gezicht van Cas verschijnt achter het raam en hij haast zich naar buiten om ons te komen helpen.

‘Dat hebben jullie snel gedaan.’ Hij duwt een blonde krul achter mijn moeders oor voordat hij haar kust. Daarna steekt hij zijn hand naar mij uit.

Cas is oké, maar hij hoeft me niet te aaien alsof ik een huisdier ben.

De verhuismannen sjouwen de dozen naar binnen, terwijl ik mijn voetbal voorzichtig tevoorschijn vis. Met de bal onder mijn arm probeer ik ongezien achter de brede rug van een verhuisman het huis binnen te gaan.

De parketvloer vertoont kale plekken en kraakt onder het gewicht van onze voeten.

‘Is dat alles wat je bij je hebt?’ klinkt een snerpende stem vanuit de hoek van de gang. Ella knikt naar mijn voetbal. ‘Meer heb je zeker niet?’

Ik negeer haar opgetrokken neus en over elkaar geslagen armen.

Ole komt de trap af gerend. Zijn lichte haren dansen bij iedere trede op zijn hoofd. ‘Hoi, Sara,’ zegt hij zachtjes, na een snelle blik richting zijn zus.

‘Saar, ga eens aan de kant.’ Mijn moeder botst met haar rug tegen mijn schouder als ze samen met Cas een bank naar binnen tilt.

‘Sorry, hoor.’ Geïrriteerd doe ik een stap opzij.

Ik kijk naar de woonkamer van Cas. Er staan al twee banken. Wat moeten we met een derde?

Mama recht met een rood hoofd haar rug. ‘Waar wil je hem hebben, schat?’

Schat. Verschrikkelijk! Dat heb ik haar al heel lang niet meer horen zeggen. Behalve tegen mij dan.

Onze donkergroene bank voelt misplaatst in de bruine inrichting van Cas. Als een verdwaald worstje op een kaasplankje. Hij stond veel mooier in ons kleurrijke interieur. Het was misschien een bij elkaar geraapt zooitje, maar het was wel óns zooitje. Van wat hier staat, voelt niks als van ons. Zelfs onze bank niet.

Weer lijk ik in de weg te staan als een verhuizer zijn lompe schoenen bijna boven op die van mij zet.

Ik stap naar achteren en knal met mijn rug tegen een door Cas gemaakte kast aan. Hij begint te schudden en de schoolfoto’s van Ella en Ole die erop staan, vallen met hun gezicht naar voren. Weg zijn de melktanden, fietsenrekken en beugelbekkies.

Ik vlucht de gang in en hou de bal naar Ole omhoog. ‘Hé, potje voetballen?’

Ole hobbelt achter me aan naar buiten.

Na al die verplichte bezoekjes en zelfs een rampzalige kampeervakantie weet ik inmiddels een beetje hoe Ella en Ole in elkaar steken. Ella is de gemene stiefzus, waar je altijd over leest in sprookjes. Omdat ze een paar maanden ouder is dan ik, denkt ze dat ze de baas over me kan spelen. Zo moet ik volgens haar altijd in het midden zitten achter in de klusbus van Cas, omdat het nu eenmaal haar vaders auto is. Pech voor haar dat mijn ouders me hebben geleerd om me nooit door iemand te laten vertellen wat ik moet doen. Al heeft mama daar zelf regelmatig spijt van, als ik bijvoorbeeld weer eens mijn sporttas midden in de gang laat staan.

Gelukkig is Ole makkelijker, misschien komt het doordat hij pas acht is. Volgens mij houdt hij helemaal niet van voetbal, toch loopt hij als een trouwe hond achter me aan. Ik ben niet van plan om de baas over hem te gaan spelen, maar een vriend in deze saaie bedoening kan ik wel gebruiken. Bovendien heb ik iemand nodig om mee te voetballen.

‘Waar zijn de goede plekjes?’ vraag ik aan hem als ik mijn capuchon optrek tegen de druilerige miezer.

‘Ehm…’ Ole draait een rondje om zijn as en bekijkt de wijk alsof hij de straten voor het eerst ziet. ‘Daar om de hoek is een pleintje, daar kunnen we wel heen gaan.’

Ik haal mijn schouders op en roep naar mijn moeder dat ik met Ole meega.

‘Ole!’ Cas komt naar buiten gerend. ‘Niet te ver, hè? We gaan zo eten.’

Nadat we ook toestemming hebben van Cas sjok ik achter Ole aan over de glibberige stoeptegels.

Ik kijk even achterom naar de grote weg, waar ik zojuist nog met mijn moeder overheen reed. Met de auto was het drie kwartier. Lopend zal ik er meer dan een dag over doen om terug te komen bij mijn oude huis. Bij Bente, mijn andere vriendinnen, oude klasgenoten en mijn oude team. Het is nog maar een uur geleden dat Bente me uit stond te zwaaien, een heliumballon in de vorm van een regenboog in haar hand. Get well soon, stond erop, alleen had ze ‘well’ doorgestreept en er ‘back’ van gemaakt. Bente woont naast het ziekenhuis, waar haar moeder als verpleegkundige werkt, vandaar de ballon. Al kan alleen Bente zoiets bedenken. Haar ouders vonden het een vreselijk cadeau, dat zag ik aan hun gezichten. Maar ik moest er keihard om lachen. Nu heb ik in ieder geval alvast wat gezelligs voor in mijn nieuwe kamer. Ik hoop dat mama de ballon goed vasthoudt als ze hem uit de bus haalt, anders vliegt hij zo terug naar Bente. Hij wel.

Als ik bijna tegen een lantaarnpaal op loop, draai ik mijn hoofd weer om.

Nieuwsgierige buren gluren vanachter hun gordijnen naar het vreemde gezicht dat achter Ole aan loopt. Die begroet netjes alle mensen die met dit weer buiten durven te komen.

‘Ken jij iedereen hier?’ vraag ik verbaasd als hij bij de derde begroeting weer iemand bij naam noemt.

‘Ja. We houden elke zomer een straatbarbecue.’

Ik trek mijn wenkbrauwen op. In de stad kende ik bijna niemand in onze wijk, behalve een paar klasgenoten en de meiden uit mijn team. Daar kon je doen en laten wat je wilde, er was toch niemand die op je lette.

‘Dus als ik hier in de bosjes poep, weet meteen het hele dorp het?’

Ole trekt zijn neus op. ‘Waarom zou je in de bosjes poepen? We hebben gewoon een wc, hoor.’

Ik schud mijn hoofd. ‘Dat is het punt niet.’

‘Hebben de huizen in de stad geen wc?’

‘Laat maar.’ Ik laat de bal uit mijn armen vallen en schiet hem voor me uit. Als we bij het pleintje aankomen, zet ik kracht bij zodat de bal tegen de muur aan knalt.

‘Zachtjes!’ waarschuwt Ole. ‘Meneer Goudriaan houdt erg van zijn coniferen.’

Coniferen. Wat een duur woord voor zo’n klein jongetje.

‘Had hij die maar niet voor een prachtig doel moeten planten.’ Ik schiet de bal nogmaals tegen de muur. Als dit het enige voetbalveldje in de buurt is, zullen die boompjes niet lang overleven.

Ole kijkt zenuwachtig om zich heen alsof die gemene buurman elk moment op kan duiken.

‘Overpassen?’ Ik schiet de bal in zijn richting, maar hij rolt onder zijn voet door precies tegen de stam van de kleinste conifeer aan. Ik grinnik zachtjes.

Ole haalt de bal met een rood hoofd tussen de naaldachtige takken vandaan.

‘We kunnen ook op de straat als je dat liever hebt? Er rijdt hier toch geen hond.’ Ik loop achteruit, met mijn ogen op de bal gericht, maar Ole blijft staan waar hij staat. Ook goed.

Na tien minuten heeft Ole geen zin meer en loopt hij terug naar huis.

Nog chagrijniger dan ik al was, schop ik de bal steeds harder tegen het muurtje. De coniferen beginnen al scheef te staan. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat ik juist met nog meer kracht ga schieten. Ik sta op het punt om Bente wanhopig op te bellen en te vragen of ze me op komt halen, als er een stem klinkt.

‘Hé, kun je daarmee ophouden?’ Het gezicht van een jongen met blond piekhaar verschijnt om de hoek. Ik schat hem ongeveer van mijn leeftijd. Zijn smalle neus en gefronste wenkbrauwen geven hem een onaardige uitstraling.

‘Nee,’ zeg ik zonder te stoppen.

‘Meneer Goudriaan…’

‘Houdt erg van zijn coniferen, ja, dat weet ik.’

De jongen blijft verbaasd staan.

‘Ik ben niet bang voor meneer Goudriaan.’

‘Zou je wel moeten zijn.’ De jongen springt tussen mij en het muurtje in, en onderschept de bal.

‘Hé!’ Voor ik het weet, wipt hij de bal omhoog en houdt hem behendig boven de grond. De bal gaat van zijn knie naar zijn hoofd en via zijn voet naar zijn borst. ‘Moet ik nu onder de indruk zijn?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op. Hoewel deze jongen me niks misdaan heeft, voelt het goed om mijn ergernis op iemand af te reageren.

Nu is het de jongen die onverstoord verdergaat.

‘Mag ik mijn bal terug.’ Ik laat het vraagteken achterwege, want dit is geen vraag.

De jongen kopt de bal omhoog en laat hem in zijn armen vallen. Hij doet een poging om de bal op zijn vinger te laten draaien. ‘Mooi balletje. Een originele?’ vraagt hij als hij de handtekeningen bekijkt. Het klinkt niet oprecht.

‘Geef terug.’ Ik steek mijn handen naar hem uit.

Tergend langzaam komt hij naar me toe. Maar op het laatste moment laat hij de bal vallen en speelt hem behendig om me heen. Eigenlijk wil ik niet meedoen aan zijn stomme spelletje, maar ik ben te blij dat ik eindelijk iemand heb gevonden die een balletje kan trappen.

Het duurt niet lang voordat ik de bal terugveroverd heb. Uitdagend kijk ik hem aan.

Hij draait zich om. ‘Ik moet gaan.’

Nee, niet nu al! Waarom gaat alles mis hier in dit stomme dorp? Ik geef de bal een trap. Te hard en ongecontroleerd. De bal ketst tegen de rug van de jongen.

‘Hé!’ Boos draait hij zich om.

‘Hoe heet de voetbalclub hier?’

Met zijn ogen tot spleetjes geknepen, pakt hij de bal op. Hij lijkt te twijfelen of hij antwoord zal geven. Dan zegt hij: ‘Medea. Maar maak je geen illusies, er is geen meidenteam.’ Hij gooit de bal op en zwaait zijn been door de lucht. Het ding vliegt omhoog en belandt ergens midden in de bosjes.

Aaargh! Kwaad stamp ik naar voren om de jongen uit te schelden, maar hij is al weg.

Met wilde bewegingen duw ik de takken opzij. Doorns prikken in mijn handen. Geen meidenteam? Hebben we onze gezellige, moderne stad verlaten voor dit achterhaalde, prehistorische dorp?

Ik schop de bal tussen de takken door en pak hem pas op als hij met een zielig rolletje de stoep vindt.

Met elke stap die ik zet, laat ik de bal op de grond stuiteren. Die jongen liegt. Elk dorp en elke stad heeft tegenwoordig toch wel een meidenteam? Dat moet haast wel. Hij zit me gewoon te jennen.

Ik maak een beetje meer haast. Als ik bij het huis kom, ontwijk ik iedereen die in de weg loopt, op zoek naar mijn telefoon. Ik gris hem van de kast.

‘Sara, we gaan eten.’

‘Ja, ik kom zo.’

‘Nee, nu, we zaten al op je te wachten!’

Van de zenuwen ben ik vergeten hoe dit gat waar ik nu woon, heet. Ik vraag het zonder van het scherm op te kijken.

‘Niet op je telefoon tijdens het eten.’

Ik kijk in het gemene gezicht van Ella. Een zucht die meer lijkt op een grom, verlaat mijn keel. Ik ga haar echt niet vragen of die jongen gelijk heeft. Dat plezier gun ik haar niet.

‘Heb je de wijk een beetje kunnen verkennen?’ vraagt mama.

Ik knik met mijn mond vol pasta. ‘Al valt er niet veel te verkennen. Ze hebben hier niet eens een voetbalveldje.’

Mama kijkt hoopvol naar Cas, die slikt nerveus zijn hap door. ‘Job heeft twee doeltjes in zijn tuin staan.’ Hij wijst met zijn duim naar de linker muur.

‘Job?’

‘De buurjongen, duh!’ zegt Ella.

Ik werp een blik in de achtertuin. Die zal niet veel langer zijn dan tien meter. In de stad hadden we geen tuin, maar dat was ook niet nodig. Achter onze straat was een keigoed voetbalveldje met hekken eromheen. De meiden en ik kwamen er elke dag na school om de jongens uit te dagen. Het doet pijn om daaraan terug te denken.

Nu het is gestopt met regenen en het zonnetje voorzichtig door de wolken piept, is het perfect voetbalweer. Ik stel me voor dat de meiden een enthousiast potje aan het spelen zijn. Jamilah die de bal voor de zoveelste keer tegen de lat schiet, waar Bente klaarstaat om hem erin te koppen.

‘Joehoe, aarde aan Mara.’

‘Het is Sara,’ grom ik terug. ‘Bella!’

Ella rolt met haar ogen, die net zo groen zijn als het tafelkleed. In mijn fantasie zijn ze gifgroen, als slijm. ‘Jij hebt afruimbeurt.’

Ik kijk naar mijn moeder om te achterhalen of het waar is. Die haalt verontschuldigend haar schouders op. Lekker warm welkom. Zuchtend schuif ik mijn stoel naar achteren.

Maar voordat ik begin met afruimen, haal ik mijn telefoon tevoorschijn en open het scherm onder het tafelkleed. De naam van het dorp is me weer te binnen geschoten en ik tik het in in Google, samen met ‘Medea’. Op de website klik ik op het kopje ‘Teams’. Mijn hart zakt in mijn schoenen als ik alleen maar teams zie staan die beginnen met een J. Job had dus gelijk. Er zijn geen meisjesteams bij Medea.

‘Sara.’ Ik schrik op als mama me op mijn schouder tikt. Mijn telefoon klettert op de grond.

Zuchtend sta ik op. Waarom heb ik dit niet eerder opgezocht? Dan had ik nog beter mijn best kunnen doen om mama ervan te overtuigen om niet te verhuizen.

Met een stapel vieze borden slof ik naar de keuken. Als ik door het raam kijk, zie ik beweging in de tuin van de buren. Ik herken het blonde spriethaar van de jongen van vanmiddag.

‘Wacht, is dat Job?’

Cas komt naast me staan. ‘Ja, dat is hem. Hij is even oud als jij en voetbalt graag. Je zult het vast goed met hem kunnen vinden.’

Geërgerd leg ik mijn hoofd in mijn nek. Dit meen je niet.

Hoofdstuk 2

Ik staar naar het schuine plafond. Deze nacht leek eindeloos te duren. Het is veel te stil hier. Vreemd genoeg miste ik de herrie die we buiten ons appartement constant hoorden. Normaal gesproken werd ik wakker in een stil huis, omringd door een drukke stad. Nu is het andersom, het huis begint langzaam tot leven te komen terwijl het buiten doodstil is.

Bijna al mijn spullen zitten nog in dozen. Mama en Cas hebben alleen mijn bed in elkaar gezet. De ballon van Bente zweeft in de hoek van de verder lege kamer. Het enige wat ik heb gedaan, is mijn poster van het Nederlands vrouwenelftal boven mijn bed gehangen. Ik kijk naar hun vrolijke gezichten en even zie ik mijn eigen stomme grijns ertussen staan. Maar als er op mijn deur wordt gebonkt met de boodschap dat ik nu toch echt mijn bed uit moet komen, spat mijn droom uiteen.

Ik zwaai mijn benen over de bedrand en struikel over een kleine wereldbol. Die heb ik van mijn vader gekregen op mijn zevende verjaardag, zodat hij kon aanwijzen waar hij zou gaan wonen en werken. De wereldbol heeft jaren op mijn nachtkastje gestaan. Elke avond draaide ik eraan, om te kijken waar papa op de wereld was. Ethiopië is bijna van de bol verdwenen, zo vaak heb ik mijn vinger erop gelegd. Tanzania, waar papa nu is, staat er nog helemaal op. Maar wat heeft het eigenlijk voor zin om naar een wereldbol te kijken? Ik kijk liever naar mijn echte vader. Met een boog gooi ik het ding tussen mijn andere ingepakte spullen.

Ik vis wat kledingstukken uit een doos. Mijn handen vinden de zachte stof van mijn favoriete shirt. Ik trek het onder de stapel vandaan. Mama heeft me wel eens gezegd dat als je iets gaat doen wat je spannend vindt, je een outfit aan moet trekken waar je je prettig in voelt. Dan ben je meteen minder nerveus.

‘Goedemorgen, zonneschijn,’ zegt mijn moeder zonder op te kijken als ze me beneden hoort komen. ‘Cas heeft een heerlijke smoothie gemaakt.’

Ik ga met mijn ogen langs de rijkelijk gedekte ontbijttafel. Ik ben niet gewend om met een heel gezin te ontbijten. Mama was meestal al naar haar werk en ik smeerde wat boterhammen bij het aanrecht. Nu ziet de tafel eruit als bij een heuse paasbrunch.

‘Ik dacht dat je wel wat extra energie kon gebruiken vandaag.’ Cas draait zich naar me om, zijn blauwe ogen glijden af naar mijn shirt, maar hij vertrekt geen spier.

‘Pap! Ole houdt al een half uur de badkamer bezet!’ Ella komt de kamer binnengestormd. Haar donkerblonde haren liggen als een vogelnest op haar hoofd. ‘Als ik vandaag te laat kom, sleur ik hem persoonlijk uit zijn klas om…’ Ella stopt midden in haar zin als ze ziet wat ik aanheb. ‘Vertel me alsjeblieft dat dat je pyjama is.’

Ik laat mijn glas vlak voor mijn mond in de lucht hangen. Langzaam schuif ik mijn stoel naar achteren en wijs naar mijn shirt. ‘Dit, bedoel je?’ Ella kijkt ernaar alsof het vol vlekken zit. ‘Dit is mijn ik-kom-indruk-maken-op-mijn-eerste-schooldag-outfit.’ Rustig schuif ik terug aan tafel en neem een slok van de gele substantie die Cas voor me heeft ingeschonken.

‘Is dat een echt voetbalshirt?’ vraagt Ole als hij met natte haren aan de ontbijttafel verschijnt.

‘Een echt OranjeLeeuwinnen-thuisshirt,’ antwoord ik met trots.

‘Cool,’ zegt hij, waarna hij aanvalt op zijn eigen smoothie.

Mama draait zich zuchtend om. Ze weet dat ze deze discussie niet van me gaat winnen. Ik doe toch wat ik wil. Heeft ze me zelf geleerd.

‘Ella, wil jij Sara vandaag wegwijs maken op school? Ze zit bij meester Ties in de klas. Als jij haar kunt vertellen waar ze haar fiets kan stallen en het lokaal kan vinden.’ Cas doet duidelijk zijn best om vriendelijk maar dwingend te klinken.

Ella begint al tegen te stribbelen, als Cas zegt: ‘Het was geen vraag.’

Snuivend schuift Ella haar stoel naar achteren en ze stampt naar boven.

‘Bedankt, Cas.’ Ik veeg mijn gezicht schoon aan een servetje met zilveren sneeuwvlokken erop. ‘Maar ik vind het zelf wel.’

De fotolijstjes op het kastje staan weer rechtop. Zeven Ella’s en vier Oles kijken me lachend aan. Ze lijken eigenlijk best veel op elkaar, als je ze zo samen ziet. Allebei hetzelfde blonde, steile haar als Cas, dezelfde kleine mond en lichtelijke flaporen. Alleen zijn Ella’s ogen groen en die van Ole blauw.

Cas houdt me tegen. ‘Ze kan best een beetje haar best doen.’ Hij knijpt in mijn schouder alsof hij wil zeggen: geef haar een kans.

De ringtone van mijn telefoon klinkt. Shit, vergeten! Ik veeg over het scherm. Het gezicht van mijn vader verschijnt in beeld.

‘Saartje.’ Hij lacht zijn tanden bloot.

Mama kijkt me geërgerd aan, ze had me nog zo gezegd om papa hierover in te lichten. Ik neem mijn telefoon mee naar de gang. ‘Pap, ik had je toch verteld over de verhuizing? Dat was gisteren.’

‘Dat meen je niet!’ Er verschijnt een grote glimlach op zijn gezicht, alsof de verhuizing één groot feest is. ‘En hoe is het? Mooie nieuwe kamer?’

‘Stom. En valt wel mee. Maar we kunnen dus niet meer elke ochtend videobellen.’ Want dat deden we. Elke schooldag belde hij me om acht uur stipt. Want in Tanzania is het nu twee uur later en om tien uur heeft hij koffiepauze. Omdat mama dan toch al de deur uit was en ik na school geen tijd heb, was dit voor ons het perfecte moment om bij te kletsen.

Maar nu dus niet meer. Mama wil graag als gezin ontbijten. En daar hoort papa blijkbaar niet bij.

Papa’s gezicht betrekt, maar hij herstelt zich snel. ‘We vinden wel een nieuwe tijd.’ Hij knipoogt. ‘Maar, vandaag dus je eerste schooldag?’ Hij kijkt veelbetekenend in de camera.

Ik haal mijn schouders op en stoot een zuchtend soort ‘ja’ uit.

Papa’s mondhoeken krullen omhoog. ‘Geen zorgen, Saar, jij maakt altijd snel nieuwe vrienden.’

Ik zeg niets. Zo makkelijk is dat niet.

‘Weet je nog, je eerste schooldag op de basisschool?’

Ik weet het nog wel, maar hij kan het niet weten. Hij was er niet eens bij.

‘Je had er zo veel zin in. En toen het zover was, hield je je huilend vast aan mama.’ Papa glimlacht bij de herinnering. Ook al is het dus niet zijn herinnering, maar een verhaal waar mama niet over uitgesproken raakt.

‘En toen we je ’s middags op kwamen halen, vroeg je of Bente bij ons kon spelen.’

‘Jij kwam me niet ophalen, je was er niet eens bij,’ val ik uit.

Papa doet alsof het hem niet raakt. ‘Het voelt alsof ik er bij was. En zo zal het vanmiddag ook voelen. Ik ben toch altijd bij je? Ook al zit ik hier.’

Ik schud mijn hoofd, maar moet toch een beetje lachen. Op de een of andere manier lukt het me nooit om boos op hem te zijn.

‘Het komt goed, Saartje, dat weet ik zeker.’

‘Ja, ja.’ Er klinken allerlei achtergrondgeluiden bij papa. Geschreeuw in een taal die ik niet kan verstaan, gehuil en gordijnen die open en dicht worden getrokken. Het is altijd druk en chaotisch op zijn werk. Er zijn meer patiënten dan het ziekenhuis officieel kan hebben. Papa heeft dus eigenlijk nooit tijd voor zijn koffiepauze, maar daar doet hij gelukkig wel altijd zijn best voor.

‘Ga nou maar weer werken,’ zeg ik lachend als hij voor de derde keer iets roept naar iemand buiten beeld.