100% Paardengek

De allerleukste pony & De supershet

Spikkels om van te houden

Mijn allerliefste pony

Colofon

Op de hoogte blijven van alle paardenboeken die er bij Kluitman verschijnen?

Schrijf je in voor de speciale paardenboeken-nieuwsbrief op kluitman.nl.

Je ontvangt dan een paar keer per jaar een overzicht van de nieuwste titels.

Nur 283/W062101

Bisac JUV002130

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXXI Tekst: Nicolle Christiaanse

© MMXXI Illustraties: Annemarie Dragt

Omslagontwerp: Oranje Vormgevers

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

@Kluitman_paardenboeken

kluitman.nl

Hi, (papa) Paul Jansen,

Ik heb je gevonden, maar nog nooit ontmoet! Na jaren van onwetendheid weet je eindelijk van mijn bestaan. Nadat zowel mama als ik vrienden met je zijn geworden op Facebook, stuurde je haar een privébericht. Ik ken het uit mijn hoofd: Hoi Jiska, ik kreeg een vriendschapsverzoek van je dochter Angel. Klopt haar geboortedatum en is ze echt dertien jaar oud? Volgens mij moeten jij en ik dan eens een serieus gesprek voeren!

Klopt! Slim bedacht, papa.

Negen maanden nadat mama met jou een hele mooie avond en nacht had beleefd, ben ik geboren. Je was verloofd met een ander, daarom heeft mama je niks verteld. Omdat ik mijn vader wil leren kennen, komt daar nu verandering in. Donderdag gaan jullie elkaar weer ontmoeten. Wat zou ik daar graag bij zijn; mijn moeder en vader samen aan één tafel in een café. Voor het eerst! Van hun en van mijn leven!

Dromen over jou zal snel verleden tijd zijn. Binnenkort weet ik hoe je over mijn bestaan denkt. Mijn grootste angst is dat je niks van me wilt weten.

Gelukkig heb ik Eefje. Met mijn beste vriendin kan ik overal over praten. We hebben het de laatste tijd vaak over jou, maar paarden zijn ons favoriete onderwerp. Sparkle staat met stip op een. Onze knappe appaloosa blijft op de manege, maar niet zoals wij wilden. Sinds gisteren staat hij in de eigen paarden-gang. Omdat Sparkle niet geschikt is als lespony hebben Cas en Annelotte hem verkocht.

Natuurlijk weten zij precies welke pony’s ze wel of niet kunnen inzetten. Ze zijn broer en zus, en wonen al hun hele leven op de manege. Mijn probleem is dan ook niet dát ze Sparkle hebben verkocht, maar aan wíé ze hem hebben verkocht!

Aan José.

De naarste, akeligste, allergemeenste bitch van de hele manege. Dat is ze echt. Anders zou ze nooit zeggen wat ze zei nadat haar ouders Sparkle hadden gekocht: ‘Hulp heb ik niet nodig en zeker niet van jullie, Angel en Eefje. Vanaf nu mogen jullie alleen nog naar hem kijken.’

Als ik mijn ogen dichtdoe, hoor ik nog het triomfantelijke toontje in haar stem. Voorlopig kan ze zelf niet eens op hem rijden. Door die val van Sparkle tijdens de buitenrit heeft ze haar pols gebroken. Vier weken lang is ze veroordeeld tot borstelen, wandelen en longeren. Oftewel, haar nieuwe pony goed leren kennen. Dat is geen straf, maar een beloning.

Daarna is Sparkle mij vergeten. Hoopt José.

Tot nu toe kwam hij telkens naar mij toe als er iets mis was, in plaats van naar haar. Sparkle zou mijn pony moeten zijn.

Wat dus nooit gaat gebeuren. Mama houdt niet van paarden. Ze is zelfs bang voor ze, al zal ze dat niet zomaar toegeven. Mijn paardenvirus moet van jou komen, papa. Wie weet, rijden we over een tijdje samen door het bos. Met een halfzusje erbij? Heb ik die? Ik heb altijd al een zusje gewild. Vooral een die ook van paarden houdt. Een halfbroertje mag ook. Ik heb natuurlijk Goof al en hij bevalt goed. Af en toe is hij vervelend, zoals als alle kleine broertjes van acht jaar wel eens zijn, maar meestal is hij oké. Net als zijn vader Vince.

Saffraan neemt Sparkles taak als manegepony over. Cas weet zeker dat hij wél een goede lespony zal zijn. Hij is lief en rijdt heerlijk. Het is jammer dat hij zo veel op mijn grootste liefde voor altijd, haflinger Madelief, lijkt. Zo gauw ik Saffraan zie, moet ik aan haar denken. Toch wordt hij waarschijnlijk mijn nieuwe lievelingspony. Hij is de enige pony die daarvoor in aanmerking komt.

Saffraan is een haflo-arabier. Hij lijkt op een haflinger maar dan fijner gebouwd. Alles aan hem is zacht: zijn neus, zijn manen, zijn vacht en zelfs zijn staart. Zolang hij er niet mee zwiept, want dan is het net een zweep.

Volgens Cas en Annelottes neefje Bjorn passen Saffie en ik goed bij elkaar. Wat fijn zou zijn, want dan kan ik Sparkle misschien loslaten...

Vergeet het maar!

Dat lukt dus nooit. Vooral niet omdat ik zijn lieve spikkels elke dag zie… In gezelschap van José. Grrr!

Bjorn is in korte tijd een goede vriend geworden. Het is super dat hij op de manege mag blijven. Tenminste, in de weekenden en op vrije dagen. Hij boft maar met zijn oom Cas die een hele manege vol paarden heeft. Zonder Cas zou hij naar een internaat moeten. Wat hij eigenlijk heeft verdiend. Rotstreken uithalen met je vrienden, sigaretten roken en gestolen bier drinken is niet goed. En al helemaal niet als je pas dertien bent. Maar Bjorn is zo geschrokken van het internaat dat hij heeft besloten dat hij wil veranderen.

Eefje en ik gaan hem daarbij helpen, want wij kennen zijn andere kant; hij is aardig, trouw, behulpzaam en grappig.

Dit wordt de spannendste en belangrijkste week van mijn leven! Wedden dat de eerste dagen superlangzaam voorbij zullen gaan? Was het maar alvast donderdagavond… Of liever nog: vrijdagochtend. Dan is die afspraak van mama met jou achter de rug en weet ik eindelijk of je mij wilt ontmoeten, papa.

Dinsdag

Nog twee dagen voor jouw gesprek met mama, papa. Eigenlijk drie: vandaag, morgen en donderdag overdag. Misschien kan ik beter nachtjes aftellen. Alsof ik vijf jaar oud ben en wacht op mijn verjaardag. Nog twee nachtjes slapen dus.

Na school fietste ik naar de manege, hoewel ik geen idee had wat ik daar moest gaan doen. Géén Sparkle voor mij.

Snik.

Natuurlijk kon ik naar José gaan zitten kijken. Wat een goede manier is om depressief te worden. Nu ziet mama, dankzij haar nieuwe baan, het leven weer zitten en dan raak ik in de put. Beter van niet.

Bjorn is er ook al niet om me aan het lachen te maken. Hij kan zo leuk onhandig zijn. Hij heeft huisarrest en moet de hele middag binnen blijven.

Bjorn heeft dus meer reden dan ik om zich depri te voelen. Hij zit zich bij zijn moeder te vervelen. Ik heb tenminste Eefje nog. Zij heeft vaak goede ideeën om ons bezig te houden.

Eefje stond bij Saffraans stal op me te wachten. Meteen zei ze: ‘Ik heb een probleem.’ Zij ook al!

Het was Eefjes biologieleraar opgevallen dat ze haar huiswerk zo goed maakt. Het is veel beter geschreven dan wat ze op school doet. Hij wilde weten waarom.

Het antwoord is eigenlijk simpel: omdat ik Eefjes huiswerk maak. Ik mail het naar haar, waarna ze het uitprint en meeneemt naar school. Wat niet iets is om zomaar aan je leraar te vertellen.

Eefje is slim en weet heel veel. Omdat ze dyslectisch is, krijgt ze haar gedachten niet makkelijk op papier. Huiswerk maken kost haar uren en dan heeft ze geen tijd meer om naar de manege te gaan. En ik heb haar verslagen zó af, compleet met een aantal schrijffouten. Daardoor lijkt het alsof Eefje het zelf maakt. Dachten we… Haar moeder trapt erin, maar de biologieleraar dus niet.

‘Wat moet ik zeggen?’ vroeg Eefje.

Ik dacht even na. ‘De waarheid,’ zei ik toen. Iets beters kon ik niet bedenken.

‘Angel maakt mijn huiswerk? Lijkt me niet.’ Eefje schudde haar hoofd.

‘Nee, je moet het een beetje mooier maken.’ Voor mijn moeder pas ik de waarheid ook wel eens aan. Dat scheelt een hoop ruzie en preken. Ik heb dus al veel geoefend.

‘Hoe dan?’ vraagt Eefje. ‘Ik ben gewoon de klos.’

‘Je moet het zo vertellen. Luister!’ Ik zette een braaf stemmetje op. ‘Door mijn dyslexie vind ik schrijven heel moeilijk, meneer. Mijn vriendin helpt me met mijn huiswerk, omdat ik het graag zo goed mogelijk wil inleveren, meneer.’

Eefje schoot in de lach. ‘Klinkt goed. Dat ga ik proberen.’ Nu maar hopen dat haar leraar het goed oppakt.

Saffraan was brandschoon, op zijn borst na. Het lijkt wel of hij na het eten van zijn brokjes daar zijn mond aan afveegt. Veel meer viel er niet aan hem te borstelen, dus hebben we uitgebreid geknuffeld. Saffie is een echte knuffelbeer. Eefje en ik ontdekten dat hij kusjes kan geven. Als je een wijsvinger opsteekt en daarna tegen je wang tikt, duwt hij zijn lippen ertegen. Heel zachtjes. Hij zoent je ook op je mond als je wilt. Zo lief!

Saffraan heeft het vast van Merel geleerd. Tot gisteren was hij haar pony. Voordat ze ging studeren, was Merel elke dag met hem bezig. Nu ze op kamers woont in een stad ver weg, heeft ze geen tijd meer voor pony’s. Dus heeft ze Saffie aan de manege verkocht.

Ongelooflijk! Wie verkoopt er nu een pony die zulke kusjes geeft?

Gisteravond mocht ik Saffraan uitproberen in mijn eigen lesuur. Het was een fijne les en van mij mag hij blijven.

Ineens dacht ik aan het tuig. Het zadel zat fijn, maar het leer was hard en droog. Het hoofdstel had zelfs strepen nagelaten in de zachte vacht van Saffraans hoofd.

‘Zullen we vragen of we zijn zadel en hoofdstel mogen invetten, Eefje?’ stelde ik voor.

‘Goed idee!’ vond Eefje.

Cas vond dat ook. Hij gaf ons zadelzeep, leervet, sponsjes en zachte doeken. ‘Ga maar in de kantine zitten,’ zei hij. ‘Het ziet eruit alsof het gaat regenen.’

Cas is de enige die ik ken die naar de wolken kijkt. Verder heeft iedereen een app om te weten of het gaat regenen. Maar Cas heeft altijd gelijk en de app niet, dus we geloofden hem op zijn woord.

We legden het zadel op een kruk vlak bij het grote raam. Zo konden we meteen naar de training van Annelotte en haar superpaard Magic in de binnenbak kijken. Annelotte was overgangen aan het rijden; van stap naar galop en weer terug naar stap. Het is een oefening om haar jonge springpaard Magic sterker en gehoorzamer te maken. Wist je dat, papa?

Ik nog niet. Cas vertelde het ons voordat hij verderging met zijn werk. Om vijf uur begint de les voor beginners en hij moest nog bedenken wie hij op welke pony zou laten rijden. ‘Ik denk dat ik Saffraan ook inzet,’ zei hij. ‘Die is braaf genoeg en dan kan hij rustig conditie opbouwen.’

De laatste maanden heeft Saffraan niet veel gewerkt, omdat Merel geen tijd had. Met een beginner hoeft hij alleen maar te stappen en een beetje te draven. Bewegen zonder moe te worden dus. ‘We zorgen dat we op tijd klaar zijn,’ beloofde ik.

Het viel niet mee om die belofte te houden, papa! Waarom niet, dat wordt dadelijk duidelijk.

‘Fijn,’ antwoordde Cas en weg was hij.

Eefje en ik maakten alle gespen van het hoofdstel los. De onderdelen legden we op tafel neer. Ik twijfelde nog of het wel slim was, maar Eefje had de helft al los voor ik iets kon zeggen. Dus zei ik niks.

Foutje!

We haalden ook de singel van het zadel. Daarna maakten we alles schoon met water en zadelzeep. Het leer was megavies! We waren dus goed bezig.

In de bak draafde Magic voltes. Van groot naar klein en weer terug. Linksom en rechtsom. Door het draven wist ik dat Annelotte al ver was met de training. Ze begint met de stap en daarna de galop. Pas later gaat ze draven, want Magic wil daar nog wel eens te enthousiast van worden. Vandaag niet. Magic liep de sterren van de hemel, soepel en zonder rare sprongen. Je zou bijna denken dat hij een dressuurpaard is in plaats van een springpaard.