Nicolle Christiaanse

Colofon

Nur 283/W0119VB01

Bisac JUV002130

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVIII Tekst: Nicolle Christiaanse

Omslagontwerp: Oranje Vormgevers

Dit boek is in Nederland gedrukt.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

De allerleukste pony

Dit verslag is voor jou, papa.

Omdat je mij niet kent, zal ik me eerst voorstellen: ik ben de dochter van jou en Jiska Smidt. Volgens mama hebben jullie samen een hele mooie avond en nacht beleefd en ben je daarna verdwenen. Ze dacht dat je Paul heette, maar ze weet het niet zeker. Negen maanden later werd ik geboren en mama noemde me Angelina. Met die naam ben ik niet blij!

Meestal noemen ze me Angel, wat iets beter klinkt. Ik ben geen engeltje en ik zie er ook niet zo uit. Niet dat ik lelijk ben, maar ook zeker niet knap. Mijn haren zijn lang, golvend en bruin en ik heb bruine ogen. Omdat ik aan het groeien ben, passen mijn armen en benen niet bij de rest. Vaak weet ik niet waar ik ze laten moet. Ik kan wel hard lopen, maar natuurlijk niet vliegen.

Ik woon samen met mama en mijn broertje Goof. Eigenlijk heet hij Govert. Zielig, hè? Mama heeft echt geen smaak als het om namen gaat!

Goof is acht jaar. Voor een broertje is hij niet slecht, al heb ik weinig aan hem. Zijn vader Vincent is zo vaak bij ons dat het lijkt of hij hier woont. Maar eigenlijk is dat dus niet zo.

Vince is oké. Hij is aardig, en een goede vader voor Goof. Als ik het nodig heb, speelt hij ook voor mijn vader. Verder laat hij me met rust.

Over school valt er weinig te vertellen. Ik zit in de eerste van het VWO en alles is simpel. Zonder al te veel moeite staat mijn rapport vol negens en tienen.

Ik ben dertien jaar oud. Een ongeluksgetal zeggen ze, maar ik ben van plan er een heel goed jaar van te maken. Er zijn maar twee dingen die ik echt mis, nu ik dertien ben:

1. Een eigen vader

2. Een eigen paard

Je leest het goed: een eigen paard. Ik ben namelijk 100% paardengek; van paarden krijg ik nooit genoeg.

Daarom start ik: Project Paard.

Doel: zo veel mogelijk paarden zien, voelen, horen en ruiken.

Ik breng verslag uit aan jou, via dit ultrageheime document. Het staat verborgen op mijn laptop en is vergrendeld met een wachtwoord. Zo heb ik toch een soort eigen vader.

Maandag

Paardrijles-dag! De leukste dag van de week!

Mijn les is ’s avonds van acht tot negen. Mama is van het zelfstandig opvoeden, dus ga ik altijd op de fiets. Met de auto gebracht worden is er voor mij niet bij.

Gelukkig niet!

Mama vertrekt altijd op het laatste moment en hoopt dan dat er niks misgaat waardoor ze te laat zou kunnen komen. Ik zou haar nooit zover krijgen dat ze al om half zeven op de manege is. In anderhalf uur kan ze zo veel doen, die tijd wil ze echt niet verspillen met wachten in de kantine.

Mee naar de stallen gaat ze zeker niet, want ze is al bang voor shetlander Harry. Harry is wel ondeugend, maar nooit gemeen. De kleintjes leren op hem rijden en ze zijn allemaal dol op hem.

Mama gelooft me wel, maar ze blijft bang. Het paardenvirus waarmee ik besmet ben, heb ik niet van haar, dus het moet van jou komen, papa.

Doe jij iets met paarden? Mennen of westernrijden misschien? In mijn mooiste dromen heb ik een vader met een eigen manege.

Ik heb een goede reden om vroeg te zijn: ik wil helpen bij de beginners. Die rijden van zeven tot half acht. Wie de pony’s opzadelt, mag ook meelopen. Je moet wel snel zijn, want er zijn maar vier pony’s nodig.

Vandaag was ik ruim op tijd. Precies tegelijk met Eefje. Zucht…

Wat er mis is met Eefje?

Laat ik het zo zeggen: zonder haar zou het op de manege nog veel leuker zijn. Eefje wil altijd hetzelfde als ik.

Zo heeft ze dezelfde lievelingspony: Madelief, de beste, liefste en mooiste haflinger ooit. Vorige week reed Eefje op haar, dus nu was het mijn beurt. Vond ik…

Met Cas ben je daar namelijk niet zeker van. Cas is de manege-eigenaar. Hij weet heel veel van paarden en kan ontzettend goed lesgeven. Wat hij niet kan, is onthouden wat hij heeft beloofd, of wie er aan de beurt is. Daar moet ik hem altijd mee helpen.

Eefje zag Cas het eerst. Voor ik mijn mond kon opendoen, vroeg ze al of ze mocht meehelpen met de beginners.

Zo snel mogelijk zei ik: ‘Mag ik ook, en mag ik Madelief opzadelen?’

Cas antwoordde: ‘Die loopt niet mee vandaag.’

‘O,’ reageerde ik verbaasd.

Madelief heeft heel veel geduld met beginners, zeker als ze klein zijn. Vaak schuift zo’n ruitertje opzij, en dan gaat ze er zelf weer onder lopen zodat het kind niet valt.

Bij de gevorderden gedraagt mijn super-haf zich anders. Dwingen kun je haar niet, je moet het vragen. Mag ze je graag, dan werkt ze voor je. Anders lig je er zo af.

Voor mij doet ze alles. Voor Eefje ook, helaas.

Eefje wist even niet wat ze moest zeggen, dus ik was haar voor: ‘Mag ik Harry dan?’

‘Prima,’ knikte Cas.

Eefje keek mij kwaad aan. Pech, zij had vorige week Madelief, nu mocht ik kiezen.

Tegen Cas glimlachte ze liefjes en ze vroeg: ‘Wie mag ik?’

‘Alyssa,’ antwoordde Cas.

Heel vreemd, want Alyssa is een paard en nogal groot voor een beginner.

Eefje vroeg het nog een keer, maar kreeg hetzelfde antwoord. Ze haalde haar schouders op en ging de grote vos borstelen.

Ik bracht eerst een wortel naar Madelief. In haar oor fluisterde ik: ‘Je moet nog even wachten, maar ik zorg ervoor dat ik straks op jou mag. Beloofd.’

Er liep wat oranje speeksel uit haar mondhoek, maar verder reageerde ze niet. Als ze kon praten, had ik geweten dat het allemaal heel anders zou gaan.

‘Tot straks,’ zei ik hardop en ik liep naar Harry.

Harry kreeg eerst een dikke knuffel. Daarna borstelde ik zijn zwarte vacht tot die glansde en ik krabde zijn hoeven uit. Opzadelen was een makkie, want bij hem kan ik er overal goed bij.

Eefje had het een stuk moeilijker met Alyssa. Ze moest op haar tenen staan om het hoofdstel aan te doen, en aansingelen kon ze niet zelf.

Ik vond het grappig… tot ik zag welke beginner zij kreeg!

Net als vorige week ging Liz op Harry. Liz is een schattig meisje met vlechtjes. Ze is zes jaar en een beetje bang. Het is leuk om haar te helpen.

Maar Eefje had nog meer geluk. Haar beginner reed voor het eerst mee. Hij heette Levi en was megaknap. Hij was slank en had te lange benen voor een pony. Zijn haar was blond en als hij lachte, kreeg hij kuiltjes in zijn wangen. Zijn ogen waren groen met bruine spikkels en toen hij naar me keek, smolt ik bijna.

Natuurlijk kreeg Eefje hem. Vorige week mocht ze Madelief en nu dit weer. Het was gewoon niet eerlijk.

Maar ik moet niet zeuren. Ik liep mee, en langs de kant stonden genoeg meiden die jaloers waren op mij.

Annelotte gaf les. Ze is Cas’ zus, instructrice en ze kan megagoed rijden. Bijna elk weekend doet ze mee aan een springwedstrijd en vaak komt ze terug met de oranje rozet.

Oranje betekent dat je eerste bent. Dat weet je toch wel, hè papa?

Meestal doet Annelotte de beginnersles en komt Cas bij ons. Ze zijn allebei leuk. Van Cas leer je veel en bij Annelotte doen we vaak spelletjes of gaan we springen.

Wij wel, de beginners niet natuurlijk.

In de beginnersles lopen er verdeeld over de bak vier pony’s. Vandaag dus drie en een paard. Omdat Alyssa veel grotere passen neemt dan Harry, moest ik af en toe afwenden of een volte lopen. Ik mocht zelf bepalen wanneer dat nodig was, dus hield ik de anderen goed in de gaten. Ook Eefje en Levi.

Levi lachte de hele tijd naar Eefje en één keer zag ik hem zelfs knipogen. Ze kletsten constant. Eefje moest alles wat Annelotte zei nog een keer herhalen en hem helpen. Het leek er niet op dat ze het erg vond.

Liz deed veel beter haar best. Ze had het ritme van staan-en-zitten in draf al bijna te pakken. Bij Harry met zijn korte beentjes moet je heel snel lichtrijden en dat deed ze best goed. Nog een paar lessen en dan kan ze een groep opschuiven. Dat is ook een beginnersles, maar dan loopt er niemand meer mee. Voor ze daarin mag, moet ze netjes zitten en kunnen lichtrijden, en kunnen sturen en remmen.

Harry is de kleinste en loopt het langzaamst. Ik kan hem makkelijk bijhouden. Alyssa loopt veel sneller, dus na een half uur meerennen was Eefje buiten adem. Van kletsen kwam niet veel meer.

Na de les hielp Liz Harry af te zadelen. Verderop in de gang hoorde ik Eefje en Levi samen giechelen. Omdat Liz echt niet alleen bij Harry kan blijven, kon ik niet gaan kijken wat ze aan het doen waren. Waarschijnlijk alleen maar Alyssa aan het verzorgen. Hoop ik…

Het zou echt te erg zijn als Eefje Levi inpikt.

Normaal ben ik niet zo van de jongens; paarden zijn veel leuker. Maar met Levi kan het best romantisch worden. Als hij wat beter heeft leren rijden, kunnen we samen over de hei galopperen. Dan stoppen we bij het ven en stappen we af. Levi kust me, terwijl de paarden zachtjes briesen…

Mij! Niet Eefje!

Het is maar een droom. Nog wel…

In het echte leven deden Liz en ik Harry’s deur goed dicht. Ik wilde niet dat die ondeugende shet door mijn schuld de manege op stelten zou zetten.

Daarna ging ik op zoek naar Cas. Eefje was nog met Levi in Alyssa’s stal, wat me goed uitkwam.

Cas stond bij de ingang van de bak. Hij was pony’s aan het uitdelen. ‘Jij op Boris,’ zei hij.

Snel dook ik weg en hij wees naar Nathalie.

Daar hoefde ik dus niet op. Boris is best lief, weet je. Hij is bruin, een beetje dik en een meter vijfenveertig hoog. Hij is ook sloom en bijna niet in galop te krijgen. Na een uur op Boris ben je doodmoe.

Nathalie was blij; zij werkt graag hard en vindt het leuk om Boris goed aan het lopen te krijgen. Ieder zijn ding, toch?

‘En jij op Beauty, Vivian,’ ging Cas verder.

Vivian is een echt dametje en de elegante Beauty past bij haar.

‘Mag ik op Madelief?’ vroeg ik.

‘Nee,’ zei Cas.

Op dat moment vond ik het echt oneerlijk! Mijn smeekbede voor les op Madelief, om goed te maken dat ik vorige week op Boris moest, hielp niet. Het bleef nee.

Heel verrassend was dat ook Eefje niet mocht. Even dacht ik dat er nog iemand was die op Madelief wilde rijden.

Maar het was veel erger: Madelief is kreupel. Aan alle twee haar achterbenen!

Weet jij daar iets van, papa? Kreupel aan twee benen tegelijk is toch raar?

Cas wilde er verder niet over praten. We moesten opschieten, want de les begon al over tien minuten.

Ondanks alles was het leuk. Ik reed op Spido, een snel schimmeltje. Tot nu toe had ik nooit zo op hem gelet. Spido is Nina’s favoriet en ík maak er geen gewoonte van om iemands lievelingspony in te pikken. Nina was er niet, anders had ik om een andere pony gevraagd.

Spido hoef je niet aan te sporen. De kunst is om hem rustig te houden, anders galoppeert hij een uur lang rondjes.

Cas gaf goede aanwijzingen, zoals rechtop en zwaar zitten, hakken goed omlaagduwen, handen en benen stilhouden en rustig blijven. Rende Spido toch weg, dan moest ik een volte draaien. Door de cirkel steeds kleiner te maken, kon ik hem vanzelf langzamer laten lopen.

Het lukte me best goed. Als je me had gezien was je trots op me geweest, papa. Hij ging er maar drie keer vandoor.

Ik heb niet hardop gezegd dat het leuk was op Spido, anders wil Eefje volgende week op hem. Zij reed op Astrid, een roodschimmeltje. Astrid is goed in dressuur; bij wedstrijden wordt ze vaak eerste. Eerlijk gezegd liep ze super bij Eefje.

Na de les kregen we allebei complimenten van Cas. Tegen mij zei hij: ‘Jullie zijn een goed team, Angel. Je kunt wel vaker op Spido rijden.’

Dat gaat ’m dus niet worden.

Ten eerste is Spido al bezet door Nina.

Ten tweede is en blijft Madelief mijn favoriet.

Nadat ik Spido had verzorgd, was mama er nog niet. Een meisje van dertien kun je niet alleen om half tien naar huis laten fietsen, vindt ze. Dus komt ze me ophalen.

Van mij hoeft het niet, ik ben in tien minuten thuis. Ik ben ook niet bang, want ik kan heel hard fietsen en als het moet ook heel hard schoppen.

Omdat ik toch moest wachten, ging ik Cas uithoren. Natuurlijk had Eefje hetzelfde idee.

Cas was in de kantine. Aan de bar dronken Levi en Vivian cola. Vivian zit altijd in de kantine mooi te zijn. Daar worden haar designkleren niet vies en scheuren haar lange, gelakte nagels niet. Ik moet toegeven dat ze knap is, maar ze geeft niks om paarden. Ze komt alleen om te rijden en op te vallen. Zou Levi dat op tijd inzien? Ze zaten wel heel dicht bij elkaar.

Terwijl ik Levi in de gaten hield, vroeg Eefje wat er nou precies mis was met Madelief.

Resoluut draaide ik mijn rug naar Levi toe. Ik was daar niet voor hem!

Cas wist niet wat Madelief mankeerde, daarom gaf hij haar een paar dagen rust, vertelde hij. Daarna doet ze weer mee in de les, of gaat hij met haar naar de dierenarts.

‘Staat ze dan al die tijd op stal?’ vroeg ik.

‘Ja,’ knikte Cas.

‘Zielig!’ Eefje zei precies wat ik wilde zeggen.

‘Zal ik voor haar komen zorgen?’ stelde ik voor.

‘Of ik,’ zei Eefje.

Grrr…!

Weet je wat Cas zei? ‘Jullie kunnen het samen doen.’

Niet te geloven, toch? Ik, samen met Eefje? Hoe komt hij erbij?

‘Ik ga morgenmiddag na school,’ zei ik. ‘Dan kun jij ’s avonds, Eefje.’

‘O, ik weet niet of ik dan mag,’ zei Eefje. ‘Mijn moeder wil dat ik meer tijd besteed aan mijn huiswerk.’

Goed zo, moeder van Eefje. Ik heb Madelief liever voor mezelf.

Geen idee waar Eefje naar school gaat, trouwens. Ze zit niet bij mij, anders had ik het wel geweten.

Cas verpestte de boel. ‘Samen is niet om de beurt,’ zei hij. ‘Jullie doen het tegelijk of niet. Ik ben dat geruzie om Madelief meer dan zat!’

Dus hebben we afgesproken om vier uur morgenmiddag. Voor Madelief doe ik alles, zelfs samenwerken met Eefje.

Toen we vertrokken, stond Levi ook net op. Had hij genoeg van Vivian of was het voor hem ook tijd om naar huis te gaan? Ik duim voor het eerste.

Dinsdag

Mijn afspraak met Eefje kwam toch van pas.

Mama vond het onzin dat ik weer naar de manege wilde. ‘Voor Madelief zorgen is geen goede reden,’ beweerde ze. ‘De paarden verzorgen kunnen ze bij de manege zelf wel.’

Ik zei het al: ze snapt niks van paarden, daar kan ze ook niks aan doen.

Wat zou jij hebben gezegd, papa? Ik hoop: ‘Heel goed, Angel. Een kreupel paard heeft veel liefde en aandacht nodig. Het is fijn dat je meer wilt doen dan alleen rijden.’

Mama ziet me liever spelen op het grasveldje tegenover ons huis, samen met Goof en Thijs. Daar kan ze ons in de gaten houden.

Thijs is onze buurjongen en Goofs beste vriend. Ze zijn even oud, zitten in dezelfde klas en doen bijna alles samen. Met goed weer voetballen ze op het veldje, met slecht weer gaan ze meestal gamen. Toen ik acht was, speelde ik ook op het veldje, nu liggen mijn interesses echt ergens anders. Mama weet dat wel, maar ze hoopt tegen beter weten in dat ik klein blijf.

Zwaar teleurgesteld drong ik aan: ‘Mama, ik heb afgesproken met Eefje.’

Het hielp!

Dankzij Eefje mocht ik wel. Mama hamert er altijd op dat je vriendinnen nooit in de steek mag laten. Weet zij veel dat Eefje mijn vriendin niet is.

Eefjes moeder vond het blijkbaar ook goed, want om vier uur trof ik Eefje bij Madeliefs stal. Madelief was superblij om ons te zien. Ze stond al de hele dag te niksen en verveelde zich te pletter.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg Eefje.

Daar had ik al over nagedacht. ‘Eerst borstelen en daarna rustig stappen,’ antwoordde ik. ‘We kunnen met haar over de strook gras langs het pad naar het bos wandelen. Daar kan ze uitrusten en een beetje grazen.’

‘Mag ze wel lopen met haar zere benen?’ vroeg Eefje.

Daar had ze een goed punt. We moesten toestemming vragen aan Cas. Wie weet, werd het wel erger van beweging.

Omdat ik Eefje niet alleen bij Madelief wilde achterlaten, en zij mij ook niet, gingen we samen op zoek naar Cas. Madelief keek heel zielig toen we weer wegliepen.

‘We zijn zo terug,’ beloofde ik. ‘Echt waar.’

Ze liet haar hoofd toch hangen.

‘Arme Madelief,’ zei Eefje. ‘Laten we opschieten.’

Daar was ik het mee eens.

Cas was er niet, Annelotte wel. Ze was in de longeerbak haar paard Magic aan het trainen. Magic is een bruin KWPN-paard. Hij is pas zes jaar en Annelotte heeft hem zelf ingereden en opgeleid. In zijn stal ziet hij er heel gewoontjes uit, maar zodra hij begint te bewegen is hij ineens elegant en vurig. Hij kan megagrote galopsprongen maken en supergoed springen.

Magic begon ondeugend te bokken, terwijl Annelotte naar ons luisterde.

‘Een beetje beweging kan geen kwaad,’ zei Annelotte, ‘en met grazen doe je haar een groot plezier.’

Goed plan van mij, dus.

Annelotte richtte haar aandacht weer op Magic. Die had zich omgedraaid en zat in de knoop met de longeerlijn. In plaats van stil te staan zodat Annelotte hem kon bevrijden, sprong hij met vier benen in de lucht.

Ik wachtte even om te kijken of Annelotte hulp nodig had. Het was mooi om te zien hoe goed Magic haar vertrouwde. Ze kalmeerde hem, maakte hem los en al gauw liep hij weer keurig zijn rondjes.

Niet helemaal keurig, trouwens, af en toe gaf hij een bokje. Maar een jong paard mag dat, toch? Die twee hadden mij niet nodig.

Eefje had niet gewacht. Ik moest rennen om haar in te halen. Ze mocht niet beginnen zonder mij!

Madelief vond het heerlijk om te worden geborsteld. Eefje zei geen woord, dus kon ik al mijn aandacht aan Madelief schenken. Ze stond met haar ogen halfgesloten te genieten.

Toegegeven, Eefje was lief voor haar. Ze hield de achterste hoeven bij het uitkrabben zo dicht mogelijk bij de grond en ondersteunde het been zo goed als ze kon.

Madelief toonde geen pijn. Wat niks zegt, want ze is tenslotte een stoere haflinger.

Na de poetsbeurt gingen we wandelen. Eefje hield het halstertouw vast; ze was gewoon te snel voor mij.

Zo kon ik wel goed zien hoe Madelief liep. Op het erf ging het nog wel, maar op het zandpad liep ze duidelijk slechter. Ze maakte korte pasjes, alsof ze haar hoeven steeds zo snel mogelijk weer wilde neerzetten.

Het zandpad begint aan de rand van het manegeterrein en loopt tussen een aantal weilanden door naar het bos. Die weilanden horen niet bij de manege. De manege heeft helemaal geen grond waarop de paarden vrij buiten kunnen lopen.

De manegepaarden krijgen hun beweging tijdens de lessen of in de stapmolen, verder staan ze de hele dag op stal. De eigen paarden laten ze weleens los in de springweide, de longeerbak of de buitenbak.

Tijdens de wandeling hoorde ik Eefje uit over school. Ze zit op het vmbo, en net als ik in de eerste klas. Het grote verschil is dat zij moeite heeft met leren. Ze is dyslectisch, waardoor ze langzaam leest en schrijft. Haar huiswerk kost haar veel tijd en daar heeft ze helemaal geen zin in.

Snap ik! Haar moeder niet, die wil goede cijfers zien.

Met een beetje geluk mag Eefje niet elke dag naar Madelief, omdat ze huiswerk moet maken. Het is niet aardig van mij, maar toch wil ik het.

Ik zei het al: ik ben geen engeltje!

We liepen langs het eerste weiland. Madelief begon te dribbelen en te snuiven vanwege de koeien die daarin stonden. Rust leek ons beter voor haar, dus liepen we door tot we tussen een paar lege weilanden waren.

Daar ging Madelief op haar gemakje staan eten. Haar hoeven zette ze heel voorzichtig neer en het leek of ze zo veel mogelijk naar voren leunde om haar achterbenen te ontlasten. Misschien was het niet zo, maar het voelde wel zo.

Eefje dacht hetzelfde en wat ik ook van haar vind, ze is wel goed met paarden. Vooral met Madelief.

In het laatste weiland, tegen de bosrand aan, stond een bonte tinker. Die werd toch onrustig van Madelief!

Hij galoppeerde heen en weer langs het hek. In de hoek remde hij op het laatste moment, draaide zich om en ging weer terug. Hij leek wel een volbloed arabier, zo snel was hij. Intussen hinnikte hij zo hard als een misthoorn.

Madelief trok zich niks van hem aan; ze vond het gras denk ik te lekker om zich af te laten leiden.