Voor hen die de moed vinden om op te staan,
hoe vaak het leven hen ook laat struikelen.

Colofon

Nur 284/W042001

Bisac YAF062000 / YAF058140

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXX Tekst: Nadine Swagerman

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

© Omslagbeeld: Mohamad Itani / Trevillion Images

© Auteursfoto: Willemijn Wahl

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Where did you go?

I should know, but it’s cold

And I don’t wanna be lonely

So show me the way home

I can’t lose another life

ilomilo – Billie Eilish

De klinkers zijn zó koud dat ik het gevoel heb dat de zolen van mijn voeten eraan vast zullen blijven plakken als ik te lang stil blijf staan. Mijn haperende adem creëert wolkjes in de donkere lucht. Wolkjes die oranje oplichten door de lantaarnpaal die even verderop staat.

Ik vouw mijn handen nog iets steviger om mijn blote bovenarmen heen en wrijf met gevoelloze vingers over het kippenvel op mijn huid. Achter me klinkt het geluid van een naderende scooter en ik voel een vlaag van paniek door mijn lijf trekken als hij dichterbij komt. Ik houd mijn adem in zodra ik hem langs me hoor rijden. De scooterrijder heeft echter geen enkele interesse voor het halfnaakte meisje dat midden in de nacht in de kou over straat strompelt. Hij heeft me vast niet eens gezien.

De pijn in mijn voeten en in mijn handen is ondraaglijk en het lijkt steeds moeilijker om adem te halen. Alsof mijn longen niet meer in staat zijn om zich met de koude lucht te vullen.

Ik weet niet waar ik ben. Ik doe mijn best om een punt van herkenning te vinden, maar niets komt me bekend voor. Wat moet ik doen? Ik kan niet meer. Ik ben zo moe. Zo ontzettend moe. Ik sluit even mijn ogen en voel hoe zwaar mijn benen zijn als ik het ene voor het andere probeer te zetten. Hoelang ben ik al aan het lopen?

In de verte zie ik iemand. Een donkere gestalte in het vage licht. Hij komt naar me toe. Denk ik. Vlak voor hem knippert een lichtje. Een hysterisch groen lichtje.

‘Hé! Hallo! Meisje? Hé.’

Iemand schudt me door elkaar. Grote handen om mijn koude bovenarmen. Iets snuffelt aan mijn haren, aan mijn gezicht. Mijn hoofd doet zeer. Ik open mijn ogen. Een zwarte hond drukt zijn neus tegen mijn wang. Ik zie het gezicht van zijn baasje, een oudere man. Hij kijkt me aan. Ik doe mijn best om mijn mond te openen, om tegen hem te praten, maar het lukt me niet. Ik zie de contouren van zijn gezicht vervagen, wazig worden.

‘Bijblijven! Nee, niet wegzakken. Hé, blijf eens wakker. Hoe heet je? Hé, meisje. Zeg eens hoe je heet. Hallo. Kom op, nee, niet je ogen dichtdoen. Hé. Hé!’

Hoofdstuk 1

Aan de rand van de kamer met de blauwgrijze muren sta ik stil. Zwijgend. Aan de grond genageld. Er hangt een vreemde geur tussen de muren. Ik scan de ruimte op zoek naar iets wat de lucht zou kunnen verklaren. Aan de eettafel zit het meisje met het lichtroze haar onderuitgezakt op een stoel. In haar neus schittert een ringetje. Haar wang leunt in haar hand, alsof ze te moe is om rechtop te zitten. Ze trekt haar wenkbrauwen op als onze ogen elkaar ontmoeten.

‘Ga lekker zitten, joh. Wil je iets drinken?’ klinkt Karins stem achter me. Haar voetstappen komen steeds dichterbij en haar donkerblauwe regenjas ritselt bij elke beweging die ze maakt. Ik hoor hoe ze haar adem inhoudt als ze naast me komt staan, alsof ze angstvallig zoekt naar een manier om ervoor te zorgen dat ik me op mijn gemak voel.

Ik kijk haar aan. Haar wimpers kleven aan elkaar en haar haren plakken tegen haar voorhoofd. Een druppel vindt zijn weg tussen de wirwar van haren op haar huid naar het puntje van haar neus, waar hij even blijft hangen voordat hij naar beneden valt. Ze ruikt naar kinderboerderij. Haar lippen vormen een onzekere glimlach. Ze zoekt. Ik zie het. Naar woorden, naar een manier om zich te gedragen. Naar iets wat ze kan doen of zeggen om dit allemaal een stuk minder ongemakkelijk te maken.

‘Zal ik die anders even aanpakken?’ zegt ze dan, knikkend naar de sporttas in mijn hand.

Ik wil hem aangeven maar laat de tas per ongeluk los voordat zij hem vastheeft, waardoor hij met een plofje op het laminaat belandt.

‘Waar is het toilet?’ vraag ik zacht.

‘In de hal. Naast de trap.’

Ik loop in de richting die ze aanwees en stap de gang in. Snel open ik de deur naar het toilet, waarna ik hem achter me dichttrek en op slot draai. Snakkend naar adem zoek ik naar het lichtknopje. Ik voel de warmte onder mijn jack opstijgen en trek hem snel uit. Het grijze shirt dat ik eronder draag, plakt tegen mijn rug. Ik adem diep in, hopend dat ik mijn ademhaling zo weer onder controle krijg. Dat ik dat verdomde lichtknopje niet kan vinden helpt niet erg mee.

Voorzichtig draai ik de deur van het slot, bang dat Karin en haar kinderboerderijlucht me voor de deur zullen opwachten. Als ik de deur op een kiertje open om wat licht binnen te laten, zie ik nog steeds nergens een lichtknopje. Ik trek aan het witte touwtje dat langs de muur hangt en boven me springt een bolvormige lamp aan. Even verderop gaat een deur open en ik trek die van mij snel weer dicht.

‘Jamie? Gaat het wel?’ hoor ik Karin vanuit de hal vragen.

In het kleine hokje hangen lijstjes met foto’s. Foto’s van kinderen. Van een paard. Een zwarte herdershond. Een boerderij. En een foto van het meisje dat aan tafel zat. Haar donkere haren in een staart boven op haar hoofd. Ze lacht. Haar twee voortanden ontbreken.

‘Jamie?’

‘Ik kom zo.’

‘O... Oké. Ik. Ja.’ Ze blijft nog even staan en loopt daarna ritselend weg.

Ik doe de houten klep van de wc-bril naar beneden en ga erop zitten. ‘Gewoon ademen,’ fluister ik tegen mezelf. Ik zucht, wrijf met mijn handen over mijn gezicht en sta dan op. ‘Gewoon blijven ademen.’

Hoofdstuk 2

Ik staar naar de zwarte sporttas, die in het midden van de slaapkamer staat. Het bed is voorzien van een wit overtrek met donkergrijze ruitjes. Ik laat me er voorzichtig op zakken en strijk er met mijn hand overheen. De kamer is niet groot. De muren hebben een lichtgrijze kleur en voor het grootste raam, dat uitkijkt op het erf achter het huis, hangt een wit gordijn. Ook in de muur waar de zijkant van mijn bed tegenaan staat, zit een raam. Ik schuif het gordijn dat daarvoor hangt iets open, waardoor ik vanaf het bed de straat in kan kijken. Of nou ja, straat... de boerenweg met drie andere huizen, waarvan één van de broer van Karin is. Dat vertelde ze me onderweg hiernaartoe. Ze zei dat ik hem kon helpen met de schapen, als ik dat leuk vond. Wat dat helpen precies inhoudt en waarom ze denkt dat ik dat leuk zou vinden, is me een raadsel.

Naast mijn bed hangt een wastafel met daarboven een kastje. En schuin tegenover het bed staat een kast, waarvan één deur beplakt is met een lange smalle spiegel. Als ik iets naar rechts leun, kan ik mezelf erin zien. Mijn lichtblonde haren zijn strak bij elkaar gebonden in een paardenstaart. Onder mijn ogen hebben zich donkere kringen gevormd. De streep die door mijn wenkbrauw loopt is lichtroze, net als het haar van Mira. Ik schrik van twee korte klopjes op mijn deur.

‘Jamie?’

‘Ja?’

Mijn deur gaat langzaam open en in de deuropening verschijnt Derek. Zijn blauwe ogen lichten op als hij me ziet. ‘Hé.’ Hij blijft in de deuropening staan en kijkt me aan. ‘Hoe is het met je?’

‘Goed.’

‘Is het oké zo?’ Hij zwaait wat heen en weer met zijn hand. ‘Als je nog iets mist of nodig hebt, dan moet je het zeggen, hè?’

‘Het is prima.’

‘Oké.’ Hij glimlacht. ‘Ik, eh... ik kwam eigenlijk zeggen dat we zo gaan eten. Zomerse andijviestamp met rookworst. Vegarookworst,’ zegt hij, waarbij zijn gezicht iets verkrampt, alsof het uitspreken van die woorden hem pijn doet.

Ik knik. In het eerste gesprek dat ik met Karin en Derek had, werd al duidelijk dat ze geen vlees aten. Want dat is zielig. Dat dat vooral een idee van Karin leek, lijkt ook nu te worden bevestigd.

‘Dus, eh... zie ik je zo dan?’

Zodra ik beneden kom, loopt hun hond kwispelend op me af. De grote Duitse herder met donkerbruine ogen duwt zijn neus tegen mijn hand. Ik aai hem tussen zijn oren en moet lachen als hij gaat zitten en zijn lijf tegen mijn benen drukt.

‘Banjo,’ zegt Derek quasistreng.

Banjo druipt af naar de keuken, waar hij in zijn mand gaat liggen. Hij slaakt een diepe zucht.

Karin en Derek nemen plaats aan tafel en na een beetje aandringen komt Mira van de bank af. Ze zucht daarbij net zo hard als de hond en kijkt er minstens zo verveeld bij. Ik blijf even staan om te zien waar ze gaat zitten. Ze neemt plaats tegenover Derek, die een grapje maakt over haar enthousiasme. Ik ga naast Mira en tegenover Karin zitten, die haar hand ophoudt om mijn bord aan te pakken. Ze schept er een hoop stamppot met rauwe andijvie op en kwakt er een stuk van de nepworst naast.

‘De eieren liggen daar,’ zegt ze met een knikje naar de schaal waarop plakjes gekookt ei liggen.

‘Dank je,’ zeg ik zacht, terwijl ik probeer te begrijpen waarom mensen andijviestamppot maken in de zomer en daar ei bij eten. Wij aten het thuis alleen ’s winters. Dan bakte mijn moeder spekjes, die ze over de stamppot strooide en waar dan vervolgens een grote lepel jus overheen ging. Ik kijk of dat toevallig op tafel staat, maar dat is niet zo.

Als iedereen een vol bord voor zich heeft, pak ik mijn mes en vork van tafel. Eigenlijk heb ik geen honger en het idee dat ik moet eten, maakt me misselijk, maar ik snijd toch maar een stukje van de vegetarische rookworst af. Ik ruik er even aan voordat ik het in mijn mond stop. Na drie keer kauwen weet ik het zeker: het smaakt in de verste verte niet naar echte rookworst. Niet eens een beetje. Ik slik de hap met enige moeite door en zie in mijn ooghoek dat Mira naar me kijkt.

‘Smerig, hè?’ zegt ze.

Ik kijk met grote ogen naar Derek en Karin.

‘Je mag het gewoon eerlijk zeggen, hoor,’ zegt Mira.

Even heb ik het gevoel dat het een valstrik is. Dat ik vooral níét eerlijk moet zijn, om te voorkomen dat ik Derek en Karin voor het hoofd stoot. Om te voorkomen dat ze me ondankbaar vinden. Onaardig, misschien zelfs.

‘Niet zo lekker, nee,’ zeg ik dan toch.

‘Zie je wel,’ zegt Mira tegen haar moeder. ‘Het smaakt niet naar rookworst. Echt niet. En ik snap gewoon niet dat je zo nodig iets moet eten wat zogenaamd naar worst smaakt, terwijl je geen echte worst wilt eten. Wat is dat voor iets raars? Als je zo nodig de smaak van vlees in je waffel wilt, eet dan ook gewoon vlees en niet zo’n chemisch ding waarvan niemand snapt waar het naar smaakt.’

Karin staart haar een aantal seconden aan, terwijl Mira doet of er niets aan de hand is en verder eet van haar andijvie. De worst laat ze liggen. Haar opmerking blijft drukkend in de lucht hangen.

‘Als je het niet lekker vindt, hoef je het niet op te eten, hoor,’ richt Karin zich tot mij. Ze glimlacht. Haar ogen doen niet mee. Zelf steekt ze wel nog een stuk worst in haar mond.

Ik richt mijn blik op mijn bord en eet het zwijgend leeg.