Colofon

Nur 284/W042001

Bisac YAF062000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXX Tekst: Jennefer Mellink

Omslagontwerp: Sanneke Vlam, sproud.nl

© Omslagbeeld: Magdalena Russocka / Trevillion Images

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

I see the grass beneath me

I smell the winter sky

And think to myself

Don’t pass me by

You dance in strange conditions with strangers of the night

I see you’re crazy and so am I

Over – Kings Of Leon

Proloog

Ik ren zo hard ik kan. Waar ik de kracht vandaan haal weet ik niet. Adrenaline. Mijn benen voelen zwaar, maar ik móét door. Mijn lichaam staat stijf van de spanning. Ik kijk achterom. Duisternis. Een gemene tak schraapt pijnlijk langs mijn gezicht. Ik vloek. Mijn hele lijf doet pijn, maar opgeven is geen optie. Bladeren knisperen onder mijn schoenzolen. Waarom heb ik vandaag geen sneakers aangedaan? Ik struikel ergens over en maak een flinke smak. ‘Au,’ kerm ik. Vliegensvlug sta ik weer op. Mijn rechterknie brandt van de pijn. Weer kijk ik achterom. Het heeft geen zin. Te donker.

Ik denk terug aan een paar minuten geleden. Of is er inmiddels al een half uur verstreken? Al mijn besef van tijd is verdwenen. Wie is die engerd die mij van achteren vastgreep? Wat moet diegene van mij? Ik had nooit alleen via het bospad naar huis moeten lopen! Wat een nachtmerrie.

Snikkend ren ik verder. Met de mouw van mijn jas wrijf ik mijn gezicht droog. Ik blijf zo hard als ik kan doorrennen. Ik ben bang dat ik te veel geluid maak. Dan zal die creep me horen en vinden. Mijn hartslag lijkt door het bos te galmen. Ik voel met mijn hand in mijn jaszak. Mijn telefoon is weg. Misschien is hij onderweg gevallen. Ook dat nog.

Bij een dikke boom stop ik om op adem te komen. Ik verschuil me erachter. Mijn handen trillen. Waar zou hij eigenlijk vandaan komen? Is hij me gevolgd? Nieuwe tranen prikken in mijn ogen. Het beneemt me al het zicht in deze donkere hel. Waar is het bospad? Welke kant moet ik op? Van mijn richtinggevoel is niks over. Ik spits mijn oren en denk dat ik in de verte geritsel hoor. ‘Nee, alsjeblieft,’ jammer ik.

Het geluid komt dichterbij. Mijn gewicht drukt zwaar op mijn trillende benen. Er is geen tijd te verliezen. Er moet een uitweg zijn. Of een huis. Iemand die een hond uitlaat. Ik vestig mijn hoop op die gedachte en ren verder. Ik baan me een weg langs iets wat in mijn lichaam prikt. Pal door mijn broek en jas heen. Scheurende stof. De grond ligt bezaaid met obstakels. Het lijkt wel een parcours. Als ik verlies weet ik niet hoe hoog de prijs is die ik betaal... Maar ik vrees het ergste.

Ik kom uit op een breed pad. Dat gaat sneller, maar ik ben ook beter zichtbaar. Hier kan ik me niet zo snel verstoppen achter een boom. In de verte zie ik hoe de pikdonkere omgeving opeens zacht wordt verlicht. Een auto! Er verschijnen koplampen vanachter een bocht. Ik klem mijn kiezen op elkaar en hol erop af. De pijn probeer ik te negeren. Het zal iets van tweehonderd meter zijn, maar het voelt als kilometers. Ik kan niet meer. Ik ben uitgeput. De auto stopt even en geeft dan weer voorzichtig gas.

‘Help!’ roep ik. Het klinkt als een oerkreet. Ik hoop maar dat ik snel genoeg ben.

Hoofdstuk 1

Zaterdag 16 november

Het gewicht van de tassen snijdt in mijn hand. Ik heb er in een paar uur honderd euro doorheen gejast. Dat is al het geld dat ik van mijn opa’s en oma’s voor mijn verjaardag heb gekregen vorige maand. Daar denk ik maar niet te veel aan. Mijn aankopen zorgen voor een continue glimlach op mijn gezicht. Ik heb veel in de uitverkoop gekocht. Voor in verhouding weinig geld heb ik bijna een compleet nieuwe wintergarderobe. Ik kan niet wachten tot ik mijn nieuwe pantersneakers aan kan trekken. In mijn jaszak voel ik nog wat kleingeld.

‘Zullen we wat te drinken halen bij Starbucks?’ opper ik.

Denise komt naast me lopen en steekt haar arm door de mijne. ‘Goed idee. Ik sterf bijna van de dorst.’

‘Zullen we eerst nog heel even de H&M in? Ik heb een nieuwe spijkerbroek nodig,’ zegt Lara. Ze wacht ons antwoord niet af en trekt een sprintje naar binnen. Wij sjokken achter haar aan. Het is druk in de stad. Alsof alles weggegeven wordt.

Denise grist een truitje van een kledingrek en houdt het voor me. Ze trekt een moeilijk gezicht.

‘Als we alle drie dit topje kopen, stelen we vanavond de show.’ Ze gaat met het topje voor haar middel voor een spiegel staan en bekijkt zichzelf kritisch.

‘Staan we dan niet een beetje voor schut?’ mompelt Lara. Ze zoekt een broek in haar maat in de enorme stapel.

‘Hoezo? We kunnen ook allemaal een andere kleur kiezen. Keuze zat.’ Denise gooit een truitje in mijn richting. Ik vang het uit de lucht.

‘Rood staat mooi bij jouw lange vlechtjes, Benthe,’ zegt Denise tegen mij.

‘Nee joh,’ zeg ik. ‘Rood staat veel mooier bij bruin haar. Geef dat maar aan Lara. Ik wil het gouden wel. Als jij dan het zilveren neemt.’ Het gouden topje zal supermooi staan bij mijn nieuwe sneakers! Het is het laatste wat ik koop vandaag. Normaal gesproken geef ik nooit zo veel in één keer uit. Zak- of kleedgeld krijg ik niet. Gelukkig verdien ik vanmiddag weer wat.

‘Zilver bij roze? Dan lijk ik net een kerstbal.’ We moeten alle drie lachen. Denise gaat elke zes weken naar de kapper en ze laat zich iedere keer een hippe kleur aanpraten. Sinds een week of twee is ze een blondine met knalroze plukken. En haar halflange manen zijn ingewisseld voor stekeltjes. We noemen Denise niet voor niets altijd ‘showbinkie’; niks is haar te gek. Lara begint een kerstliedje te neuriën. Denise zegt lachend dat ze haar mond moet houden.

‘Dan moet je voor een meer effen kleur gaan. Dan blijft de nadruk op je kapsel liggen,’ zeg ik, terwijl ik een zandkleurig exemplaar haar kant opgooi.

‘Je had styliste moeten worden, babe,’ antwoordt Denise tevreden. ‘Waar heb je je oorbellen eigenlijk gekocht? Die zijn echt gaaf.’

Ik tast met mijn vingers over mijn oorbellen om te voelen welke ik vandaag draag. Het zijn de kleurrijke veertjes. Ik draag altijd heel veel sieraden. Veel armbanden, meerdere ringen om elke vinger, grote oorbellen en opzichtige kettingen. Zelfs de meest saaie outfit wordt dan leuk. Ik houd ervan om leuke combinaties te maken.

‘Die heb ik op internet besteld. Nu weet ik meteen wat ik je voor je verjaardag kan geven,’ grinnik ik.

We lopen met z’n drieën naar de paskamers. De topjes staan leuk en de broek die Lara heeft uitgekozen zit haar als gegoten. Ze begint uitdagend te dansen voor de enorme spiegelwand. De vrouw naast mij kijkt geïrriteerd in onze richting. Ze zal onze aanwezigheid wel niet op prijs stellen. We zijn ook wel erg luidruchtig. Lara’s schelle lach hoor je waarschijnlijk aan de andere kant van het winkelcentrum nog. We rekenen af en lopen meteen aan de overkant de Starbucks in, waar we onze drankjes bestellen.

‘Ik heb vandaag meer geld uitgegeven dan er deze maand binnenkomt,’ verzucht Lara als we zitten.

‘En dan te bedenken dat de maand nog maar net is begonnen.’ Ik knipoog naar mijn vriendinnen en denk onbewust weer aan mijn eigen situatie. Ik probeer te sparen voor een scooter. Als ik zo doorga krijg ik het gewenste bedrag nooit bij elkaar.

Onzin. Ik neem mezelf voor dat ik mijn verjaardagsgeld best aan leuke dingen mag besteden. Het is gek om nieuwe kleding te kopen. Normaal gesproken koop ik het in tweedehandswinkels. Daar vind ik altijd superleuke dingen voor weinig geld, maar Lara en Denise vinden tweedehandskleding vies, dus die gaan niet graag mee. En deze sale-prijzen komen aardig overeen met de prijzen in de kringloopwinkel.

‘Proost, babes, op vanavond. Het wordt weer geweldig,’ zegt Denise.

We klinken met onze glazen. Ik neem meteen een paar slokken van mijn frappuccino.

‘Heb jij je huiswerk voor maandag al af, Benthe?’ vraagt Lara. Ik moet lachen om haar melksnor. Ze likt hem weg.

‘Nee, dat moet ik morgenavond na paardrijles doen. Of ervoor,’ zucht ik. ‘Heb jij het al wel af?’

‘Ik was eraan begonnen, maar had geen zin meer. Het is zooo saaai,’ gniffelt ze. Lara en ik zitten bij elkaar in de klas. Denise zit op een andere school. We kennen haar via een gemeenschappelijke vriendin. Sinds de eerste ontmoeting klikt het enorm en doen we veel met z’n drietjes.

‘Ben ik even blij dat ik lekker vier dagen per week stage kan lopen. Ik haat huiswerk,’ zegt Denise.

‘Wie niet?’ concludeer ik hardop.

We nemen alvast de planning door voor vanavond; onder andere bij welke kroeg we willen beginnen. Denise moet om één uur thuis zijn.

Mijn ouders zijn daar gelukkig heel makkelijk in. Ze geven nooit aan hoe laat ik thuis moet zijn. Als ik maar voorzichtig ben. Al kan mijn moeder niet echt slapen tot ik er weer ben. Ze wordt dan wakker van elk geluidje en komt altijd even vragen hoe het was als ze me binnen hoort komen. Daarna slaapt ze als een roos. Het stelt haar gerust dat mijn broer ook vaak in de stad te vinden is en een oogje in het zeil houdt. Tenminste, dat zegt hij tegen mijn moeder. Ik ben hem nog nooit tegengekomen.

Ik kijk op mijn horloge. ‘Ik moet zo gaan. Om vier uur moet ik werken. Over tien minuten vertrekt er een bus, dan ben ik er mooi op tijd. Dan zien jullie mij vanavond weer hier in de stad.’

‘Hoe laat spreken we precies af?’ vraagt Denise.

‘Ik ben rond half negen klaar. Daarna kan Ad mij vast wel in de stad afzetten,’ zeg ik hardop denkend.

‘Denise en ik zijn er dan denk ik al,’ zegt Lara, terwijl ze Denise vragend aankijkt.

Denise knikt bevestigend. ‘We appen wel waar we elkaar treffen. Heb je eigenlijk al aangifte gedaan van je gestolen fiets?’

‘Ja, maar die is vast al overgespoten en doorverkocht of zo,’ antwoord ik. Vorige maand tijdens het stappen is mijn fiets gestolen. Echt zonde, want het was een fijne omafiets. Ik had hem volgehangen met plastic bloemen en hij was paars/roze gespoten. Mijn vader stelde voor dat we binnenkort maar een fiets op Marktplaats moeten kopen. Het is er nog niet van gekomen. Of misschien hebben mijn ouders er momenteel geen geld voor. Sindsdien doe ik alles met de bus of lopend.

‘Je broer heeft ook een fiets, toch? Waarom ga je daar niet op?’

‘Die heeft zo’n irritante mannenstang. En de ketting is zo verrot dat ik het ding niet vertrouw.’

‘Nou ja, het is ook wel prima zo, hè? Ad vindt het nooit erg om je te brengen en op de terugweg kun je altijd bij mij of Denise achterop,’ zegt Lara.

‘Of bij een lekker ding! Regel dat eens,’ lacht Denise.

‘Dat wordt onze missie voor vanavond,’ zeg ik giechelend.