Voor mam

Colofon

#Harteloos

NUR 285/W111601

© MMXVI Nederlandse editie: Blossom Books
© MMXVI Marissa Meyer

Originally published by Rampion Books, an imprint of Macmillan,
used under license from Feiwel and Friends

Oorspronkelijke titel: Heartless

Nederlandse vertaling: Sandra C. Hessels | Creative Difference

Omslagontwerp: Karst-Janneke Rogaar

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie
in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

blossombooks.nl

Ik stelde me de Hartenkoningin voor als een soort belichaming
van onbeheersbare woede – een blinde en ontembare Furie.
– Lewis Carroll

Hoofdstuk 1

Drie verrukkelijk glanzende citroentaartjes lachten Catherine toe. Ze stak haar in vaatdoeken gewikkelde handen in de oven, negeerde de hitte die haar armen omringde en tegen haar wangen blies, en tilde de bakplaat uit de haard. De zonnig gele vulling trilde opgewonden, alsof de taartjes niet konden wachten om bevrijd te worden uit hun stenen kamer.

Cath hield de bakplaat vast met evenveel ontzag als een ander zou hebben voor de kroon van de koning. Ze verloor de taartjes geen moment uit het oog terwijl ze voorzichtig door de keuken liep, tot de rand van de plaat met een tevreden plof veilig en wel op de bakkerstafel landde. De taartjes trilden nog een ogenblik na, en stonden toen perfect en glinsterend stil.

Nadat ze de vaatdoeken opzij had gelegd, pakte ze de gekonfijte reepjes citroenschil die op perkamentpapier lagen te wachten en schikte de krullen als rozenbloesems op het nog warme hart van de taartjes. Ze snoof de aroma’s op van zoete citrus en boterachtige, krokante korst die zich met elkaar vermengden.

Ze deed een stapje naar achteren om haar werk te bewonderen.

De hele ochtend was ze met de taartjes bezig geweest. Vijf uur lang boter en suiker en bloem afwegen, ingrediënten mengen, deeg kneden en rollen, eigeel met citroensap opkloppen en zachtjes aan de kook brengen en zeven tot het een dikke, romige massa was met de kleur van boterbloemen. Ze had de korst ingesmeerd en de randen netjes geplooid zodat elk taartje net een kanten tafelkleedje leek. Ze had de broze reepjes citroenschil gekookt en gekonfijt, en suikerkristallen verpulverd tot een fijn poeder om de taartjes mee te bestuiven. Haar vingers jeukten om de korst nu meteen al te voorzien van een laagje suikerpoeder, maar ze hield zich in. De taartjes moesten eerst afkoelen, anders zou de suiker op het oppervlak smelten tot een onaantrekkelijke smurrie.

Deze taartjes waren het resultaat van alles wat ze had geleerd uit de beduimelde receptenboeken die op de keukenplank werden bewaard. Ze had zich geen moment gehaast, had over elke handeling goed nagedacht, en er zat geen enkel minderwaardig ingrediënt in de gegroefde bakvormen. Ze was uiterst zorgvuldig te werk gegaan. Ze had hart en ziel in de taartjes gestopt.

Haar onderzoekende blik bleef even rusten op elke vierkante centimeter, elke plooi van de korst, elk glimmend oppervlak.

Uiteindelijk stond ze het zichzelf toe te glimlachen.

Voor haar stonden drie perfecte citroentaartjes, en iedereen in het Hartenrijk – van de dodo’s tot aan de Hartenkoning – zou moeten erkennen dat zij de beste bakker van het hele koninkrijk was. Zelfs haar moeder zou er niet meer omheen kunnen.

Nu de spanning verdwenen was, wipte ze op en neer op haar tenen en ze slaakte een kreetje in haar ineengeslagen handen.

‘Jullie zijn mijn allergrootste trots,’ verklaarde ze, haar armen boven de taartjes spreidend alsof ze het gebak een ridderlijke onderscheiding toekende. ‘Ga dan nu de wijde wereld in, in al jullie zalige citroenigheid, en tover een glimlach rond elke mond die van jullie heerlijkheid zal proeven.’

‘Praat je nu alweer tegen het eten, Lady Catherine?’

‘Mm-mmm. Dit is niet zomaar eten, Cheshire.’ Zonder om te kijken hief ze haar vinger op. ‘Ik wil je voorstellen aan de wonderlijkste citroentaartjes die ooit in het hele Hartenrijk gebakken zijn!’

Een gestreepte staart krulde zich rond haar rechterschouder. Een zacht, harig hoofd met snorharen verscheen boven haar linkerschouder. Cheshire spinde bedachtzaam en het geluid gleed trillend langs haar ruggengraat. ‘Indrukwekkend,’ zei hij op de toon waarvan Cath zich altijd afvroeg of die wel of niet spottend was. ‘Maar waar is de vis?’

Cath likte de suikerkristallen van haar vingers en schudde haar hoofd. ‘Er is geen vis.’

‘Geen vis? Wat is de bedoeling er dan van?’

‘De bedoeling is perfectie.’ Elke keer als ze daaraan dacht, voelde ze lichte kriebels in haar maag.

Cheshire verdween achter haar schouders en verscheen op de baktafel, waar hij een poot met uitgeslagen nagels boven de taartjes hield. Cath sprong naar voren om hem weg te jagen. ‘Waag het niet! Die zijn voor het feest van de Hartenkoning, mallerd.’

Cheshires snorharen bewogen op en neer. ‘Voor de Hartenkoning? Alweer?’

Houten poten schraapten over de keukenvloer toen Cath een stoel dichterbij trok en daarop plaatsnam. ‘Ik dacht er eentje voor hem te bewaren, dan kunnen de andere worden neergezet op de bankettafel. Zijne Majesteit wordt er altijd heel blij van als ik dingen voor hem bak, weet je. En een gelukkige koning…’

‘… zorgt voor een gelukkig koninkrijk.’ Cheshire geeuwde zonder de moeite te nemen een poot voor zijn mond te houden. Met een vertrokken gezicht hield Cath haar handen tussen hem en de taartjes om ze te beschermen tegen zijn onsmakelijke tonijnadem.

‘Een gelukkige koning is anders ook een geweldige aanbeveling. Stel je eens voor dat hij me uitroept tot de officiële taartenbakker van het koninkrijk! Dan staan er straks kilometers lange rijen met mensen die ze allemaal willen proeven.’

‘Ze ruiken zurig.’

‘Het zijn ook citroentaartjes.’ Cath draaide een van de bakvormen een paar graden zodat de bloesem van de citroenschilroos precies zo lag als bij de andere twee. Ze was altijd zeer zorgvuldig in de presentatie van haar lekkernijen. Mary Ann zei dat haar gebakjes er nog mooier uitzagen dan die van de koninklijke patissiers.

Na vanavond zou haar gebak niet alleen bekendstaan als veel mooier, maar ook als superieur, in alle opzichten. Een dergelijk compliment was precies wat zij en Mary Ann nodig hadden als ze hun eigen banketbakkerij wilden beginnen. Na jarenlang plannen voelde ze dat de droom nu eindelijk op het punt stond om werkelijkheid te worden.

‘Is dit wel het juiste seizoen voor citroenen?’ vroeg Cheshire, toekijkend hoe Cath de overgebleven reepjes citroenschil verzamelde en in een kaasdoek bond. De tuinmannen konden ze gebruiken om ongedierte op afstand te houden.

‘Nee, niet echt,’ zei ze, voor zich uit glimlachend. Haar gedachten dwaalden af naar die ochtend. Naar het moment waarop het zwakke daglicht door de kanten gordijnen haar kamer binnenviel. Waardoor ze wakker was geworden en die heerlijke citroengeur had geroken.

Ergens wilde ze die herinnering geheimhouden en veilig opsluiten in haar hart, maar Cheshire zou er snel genoeg achter komen. Het was immers lastig te verbergen dat er ’s nachts opeens een boom in haar slaapkamer was gegroeid. Het verbaasde Cath dat de geruchten zich nog niet hadden verspreid, gezien Cheshires neus voor roddels. Misschien had hij vanochtend alleen maar liggen luieren. Of zijn buikje laten kriebelen door de dienstmeisjes; een nog geloofwaardiger alternatief.

‘Ze zijn afkomstig uit een droom,’ bekende ze terwijl ze de taartjes naar de taartenkast droeg om verder af te koelen.

Cheshire ging er rustig voor zitten. ‘Uit een droom?’ Zijn mond vormde een brede grijns vol tanden. ‘O, vertel!’

‘Wat, zodat het halve koninkrijk het weet voordat de avond is gevallen? Geen sprake van. Ik heb iets gedroomd, en toen ik wakker werd groeide er een citroenboom in mijn slaapkamer. Meer hoef je niet te weten.’

Ze klapte de deurtjes van de taartenkast vastberaden dicht, evengoed om zichzelf de mond te snoeren als om verdere vragen te voorkomen. Want in werkelijkheid had de droom haar niet meer met rust gelaten vanaf het moment dat ze was ontwaakt. Hij achtervolgde haar, prikkelde haar… Ze wilde erover praten, bijna even graag als ze de droom wilde verzwijgen en alleen voor zichzelf wilde houden.

Het was een vage, prachtige droom geweest, met daarin een vage, prachtige jongen. Hij was helemaal in het zwart gehuld en stond in een boomgaard vol citroenbomen. Haar bekroop het onmiskenbare gevoel dat hij iets had wat haar toebehoorde. Ze wist niet wat het was, alleen dat ze het terug wilde hebben. Maar elke keer dat ze een stap naar hem toe deed, bewoog hij verder en verder bij haar vandaan.

Er gleed een rilling over haar rug. Nog steeds voelde ze de nieuwsgierigheid in haar borstkas branden, die drang om achter hem aan te gaan.

Toch waren het voornamelijk zijn ogen die haar bijbleven. Geel en glinsterend, zoet en zuur. Zijn ogen waren zo zonnig als rijpe citroenen.

Ze schudde de flarden herinnering van zich af en wendde zich weer tot Cheshire. ‘Toen ik wakker werd, had een tak van de boom al een van de bedstijlen los gewerkt. Uiteraard heeft moeder de tuinmannen opgedragen de boom weg te halen voor hij nog meer schade kon aanrichten, maar het is me gelukt stiekem eerst een paar citroenen te plukken.’

‘Ik vroeg me al af wat dat voor kabaal was vanochtend.’ Cheshires staart sloeg tegen de snijplank. ‘Weet je zeker dat die citroenen geschikt zijn voor consumptie? Als ze in een droom zijn ontstaan, zouden ze weleens… je weet wel… dát soort eten kunnen zijn.’

Caths aandacht dwaalde weer naar de gesloten taartenkast, waar de taartjes achter de deuren van draadgaas stonden af te koelen. ‘Ben je bang dat de Hartenkoning krimpt als hij er eentje eet?’

Cheshire snoof. ‘Integendeel. Ik ben bang dat ik zo groot word als een huis als ik er eentje zou opeten. Ik let tegenwoordig op mijn figuur, zie je.’

Giechelend boog Cath over de tafel naar hem toe om hem onder zijn kin te kriebelen. ‘Hoe groot of klein je ook wordt, je bent perfect, Cheshire. Maar de citroenen zijn veilig – ik heb er eentje geproefd voordat ik ging bakken.’ Ze vertrok haar mond bij de zure herinnering.

Cheshire snorde inmiddels alweer en negeerde haar. Cath steunde haar kin op haar vrije hand terwijl Cheshire zich gelukzalig omdraaide en ze hem verder aaide over zijn buik. ‘En trouwens, zelfs al zou je een keer iets verkeerds eten, dan nog kan ik je vast wel ergens voor gebruiken. Ik heb altijd al een koets gewild die door een kat werd getrokken.’

Cheshire deed een oog open; de pupil was versmald tot een opstaand streepje en hij keek haar niet bepaald geamuseerd aan.

‘Dan zou ik bolletjes wol en visgraten aan een hengel voor je neus houden, zodat je in beweging blijft.’

Hij hield net lang genoeg op met snorren om te zeggen: ‘Je bent lang niet zo grappig als je denkt, Lady Pinkerton.’

Cath gaf Cheshire een speels tikje op zijn neus en trok haar hand weer weg. ‘Je zou je verdwijntruc kunnen doen en dan zou iedereen zeggen: O gunst, kijk dat bijzondere, bolle hoofd die koets toch eens voorttrekken!’

Nu schonk Cheshire haar een echt vernietigende blik. ‘Ik ben een trotse katachtige, geen lastdier.’

Beledigd verdween hij.

‘Wees nou niet boos, ik plaag je alleen maar.’ Catherine trok haar schort los en hing het aan een haakje aan de muur. Op haar jurk ontdekte ze een perfect silhouet van het schort, gevormd door randjes bloem en stukjes opgedroogd deeg.

‘O, trouwens.’ Zijn stem klonk uit het niets. ‘Je moeder is naar je op zoek.’

‘Waarom? Ik ben de hele ochtend al hier beneden bezig.’

‘Ja, en daardoor kom je nu te laat. Ik zou maar opschieten als ik jou was, tenzij je van plan bent om als citroentaart te gaan.’

‘Te laat?’ Catherine wierp een blik op de koekoeksklok aan de muur. Het was nog vroeg in de middag, er was nog genoeg tijd om…

Haar hart sloeg een slag over toen ze het zachte gesnurk in de klok hoorde. ‘O! Koekoek, ben je nu alweer in slaap gesukkeld?’ Met haar vlakke hand gaf ze een klap tegen de zijkant van de klok en het deurtje sprong meteen open, waardoor er een kleine rode vogel te zien was die lag te slapen. ‘Koekoek!’

Het vogeltje schrok wakker en fladderde paniekerig met zijn vleugels. ‘O, jeetje. O, jeetje toch,’ snerpte hij, in zijn ogen wrijvend met de puntjes van zijn vleugels. ‘Hoe laat is het?’

‘Waarom vraag jij dat aan mij, malle vogel?’ Met een gekweld kreuntje rende Catherine de keuken uit en de trap op, waar ze tegen Mary Ann botste.

‘Cath… Lady Catherine! Ik kwam net… De Markiezin is…’

‘Ik weet het, ik weet het. Ik ben de tijd uit het oog verloren.’

Mary Ann nam haar vlug van top tot teen op en pakte haar pols vast. ‘Laten we je maar gauw een beetje presentabel maken voor ze je ziet en er koppen rollen!’

Hoofdstuk 2

Mary Ann controleerde of de Markiezin er niet net aankwam voordat ze Cath de slaapkamer in duwde en de deur achter zich dichtdeed.

Het andere dienstmeisje, Abigail, was er al. Ze had precies hetzelfde aan als Mary Ann: een onopvallende, zwarte jurk met een wit schort, en was bezig een hobbelpaardenvlieg met een bezem het geopende raam uit te jagen. Telkens als ze miste, hinnikte het beestje en gooide zijn manen van de ene kant naar de andere voor het weer naar het plafond vloog. ‘Ik krijg wat van dat ongedierte!’ bromde Abigail tegen Mary Ann terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde. Toen ze besefte dat Catherine ook aanwezig was, maakte ze meteen een scheve reverence.

Catherine verstrakte. ‘Abigail…!’

Haar waarschuwing kwam net te laat. Een kleine hobbelpaardenvlieg galoppeerde over de achterkant van Abigails kapje voordat het paardje terugvloog naar het plafond.

‘Irritante minipony!’ gilde Abigail, zwaaiend met haar bezem.

Mary Ann dook ineen, trok Catherine mee naar de toiletruimte en sloot de deur. Er stond al een kan water klaar op de wastafel. ‘Er is geen tijd meer voor een bad, maar laten we dat je moeder maar niet vertellen,’ zei ze, frunnikend aan de achterkant van Catherines mousseline jurk terwijl Cath een wasdoekje in de kan doopte. Ze schrobde verwoed alle bloem van haar gezicht. Hoe had ze het in hemelsnaam achter haar oren weten te krijgen?

‘Ik dacht dat je vandaag de stad in zou gaan,’ zei ze terwijl ze zich door Mary Ann uit haar jurk en onderjurk liet helpen.

‘Ik ben ook gegaan, maar het was ongelooflijk saai. Er werd nergens anders over gepraat dan over het bal, alsof de Hartenkoning niet om de dag een feest geeft.’ Mary Ann nam het wasdoekje van Catherine over en schrobde daarmee over haar armen tot haar huid roze was. Vervolgens besprenkelde ze haar met rozenwater om de geur van het deeg en het ovenvuur te verbloemen. ‘En ze hadden het allemaal over de nieuwe hofnar die vanavond zijn debuut zal maken. Jack liep te pochen dat hij zijn narrenmuts zou stelen en de belletjes kapot zou slaan bij wijze van inwijding.’

‘Dat klinkt wel heel kinderachtig.’

‘Mee eens. Maar Jack is ook een lompe boer.’ Mary Ann hielp Catherine in een nieuwe onderjurk voor ze haar op een kruk plantte en haar donkere haren begon te borstelen. ‘Maar ik heb wel één interessant nieuwtje. De schoenmaker gaat met pensioen en zal zijn winkel aan het eind van deze maand opleveren.’ Met enkele soepele polsbewegingen, een doosje vol spelden en een beetje bijenwas lag er algauw een prachtige haarwrong in Catherines nek. Haar gezicht werd omringd door vrolijke krulletjes.

‘De schoenmaker? Aan de Hoofdstraat?’

‘Die, ja.’ Mary Ann draaide Cath rond en liet haar stem zakken tot een gefluister. ‘Toen ik het hoorde dacht ik meteen dat het een geweldige locatie zou zijn. Voor ons.’

Caths ogen werden groot. ‘O, hartjes! Je hebt gelijk. Vlak naast die speelgoedwinkel…’

‘En aan de voet van de heuvel met dat schilderachtige witte kapelletje. Denk eens aan alle bruidstaarten die je zou kunnen maken.’

‘O! We zouden voor de opening een hele serie vruchtentaartjes kunnen maken in allerlei smaken! Dan beginnen we met de klassiekers: bosbessentaartjes, perziktaartjes… en, denk eens aan alle mogelijkheden! De ene dag een lavendel-nectarinetaartje, de volgende dag banaan met butterscotch, met een cracker-kruimellaagje erbovenop en…’

‘Hou op!’ Mary Ann lachte. ‘Ik heb al zo’n trek!’

‘We zouden eigenlijk moeten gaan kijken, denk je niet? Voordat iedereen het weet?’

‘Daar heb ik ook aan gedacht. Misschien morgen. Maar je moeder…’

‘Ik zal wel zeggen dat we nieuwe linten gaan kopen. Dat vindt ze niet erg.’ Cath wiebelde heen en weer op de bal van haar voeten. ‘Tegen de tijd dat ze van de bakkerij afweet, zullen we haar kunnen laten zien wat een geweldige kans het is om een bedrijfje op te zetten, en dan zal zelfs zij het plan niet meer kunnen afkeuren.’

Mary Anns glimlach verstrakte. ‘Ik denk niet dat ze het plán zozeer zal afkeuren.’

Cath wuifde haar zorgen weg, al wist ze dat Mary Ann gelijk had. Haar moeder zou het nooit goedkeuren dat haar enige dochter, de erfgename van Rotsschildpadbaai, de mannelijke zakenwereld zou betreden, en al helemaal niet met een eenvoudig dienstmeisje als Mary Ann als zakenpartner. Bovendien was bakken een taak voor de bedienden, zou haar moeder zeggen. Ze zou het afgrijselijk vinden dat Cath van plan was haar bruidsschat te gebruiken om een winkel te kunnen openen.

Maar Mary Ann en zij droomden er al zo lang over dat ze soms vergat dat de droom nog niet was uitgekomen. Haar gebakjes en desserts waren zo langzamerhand befaamd in het hele koninkrijk, en niemand minder dan de Hartenkoning was haar grootste fan – het was goed mogelijk dat dit de enige reden was waardoor haar moeder de hobby door de vingers zag.

‘Haar goedkeuring is niet belangrijk,’ zei Cath, waarmee ze net zo hard zichzelf als Mary Ann probeerde te overtuigen. Het idee dat haar moeder kwaad zou worden vanwege deze beslissing, of erger, haar zou onterven, maakte haar misselijk. Maar zo ver zou het niet komen. Hoopte ze.

Ze hief haar kin. ‘We zetten dit door, met of zonder de goedkeuring van mijn ouders. We zullen de allerbeste banketbakkerij van het Hartenrijk hebben. Zelfs de Witte Koningin zal hiernaartoe reizen zodra ze hoort over onze decadente chocoladetaarten en verrukkelijk luchtige bessenscones.’

Twijfelend tuitte Mary Ann haar lippen.

‘O, bijna vergeten,’ ging Cath verder. ‘Ik heb nu drie taartjes in de taartenkast staan om af te koelen. Wil jij die vanavond meenemen? O! Er moet nog wel een fijn laagje poedersuiker overheen. Ik heb er wat van op de tafel laten staan. Je hebt maar een heel klein beetje nodig.’ Ze drukte duim en wijsvinger bijna op elkaar om het kleine beetje te illustreren.

‘Natuurlijk neem ik ze mee. Wat zijn het voor taartjes?’

‘Citroen.’

Er kroop een plagerige grijns over Mary Anns gezicht. ‘Uit die boom van je?’

‘Heb je het al gehoord?’

‘Ik zag de tuinman, meneer Gardiner, hem vanochtend vlak onder je raam planten en ik moest hem gewoon vragen waar de boom vandaan kwam. Ze hebben moeten hakken en zagen om hem rond je bed vandaan te krijgen, en toch zag hij er nauwelijks beschadigd uit.’

Catherine wreef in haar handen en vroeg zich af waarom ze zich zo ongemakkelijk voelde wanneer ze sprak over haar droomboom. ‘Ja, dat is inderdaad waar ik mijn citroenen vandaan heb, en ik weet zeker dat dit mijn beste taartjes tot nu toe zijn. Morgenochtend zal het hele Hartenrijk erover praten en zullen mensen maar al te graag willen weten wanneer ze zelf een van onze gebakjes kunnen kopen.’

‘Doe niet zo mal, Cath.’ Mary Ann trok een korset over Caths hoofd. ‘Dat vragen ze zich al af sinds je vorig jaar die bruine ahornsuikerkoekjes maakte.’

Cath trok haar neus op. ‘Praat me er niet van. Ik had ze veel te lang in de oven laten staan, weet je nog? De randjes waren te hard geworden.’

‘Je bent veel te kritisch.’

‘Ik wil de beste zijn.’

Mary Ann legde haar handen op Caths schouders. ‘Je bént de beste. En ik heb alles nog een keertje doorgerekend – de kosten voor de winkel van meneer Rups, de maandelijkse uitgaven en de prijs van de ingrediënten afgezet tegen onze geplande dagelijkse productie en de verkoopprijzen. Zelfs met een extra marge voor onvoorziene omstandigheden denk ik dat we binnen een jaar al winst kunnen maken.’

Cath sloeg haar handen over haar oren. ‘Je bederft alle pret met die cijfers en berekeningen van je. Je weet toch dat ik daar helemaal duizelig van word?’

Mary Ann snoof en draaide zich om om de kledingkast te openen. ‘Je hebt er geen enkele moeite mee om te berekenen hoeveel eetlepels er in een kopje gaan. Zo heel anders is dit niet.’

‘Het is wél anders, en daarom heb ik jou ook nodig bij deze hele onderneming. Mijn briljante en o zo rationele zakenpartner.’

Ze vóélde Mary Ann bijna met haar ogen rollen. ‘Dat zou ik graag zwart op wit hebben, Lady Catherine. Ik meen me te herinneren dat we voor vanavond ons oog op de witte jurk hadden laten vallen?’

‘Wat jou het beste lijkt.’ Cath zette de fantasieën over hun toekomstige bakkerij uit haar gedachten en klemde een paar parels aan haar oorlelletjes.

‘En?’ vroeg Mary Ann, nadat ze ondergoed en een petticoat uit de kast had gepakt en Cath had opgedragen zich om te draaien zodat ze het rijgsnoer van het korset kon aantrekken. ‘Was het een fijne droom?’

Cath kwam er tot haar grote verbazing achter dat er nog wat deeg onder haar vingernagels zat. Daaraan pulken gaf haar een goed excuus om haar hoofd gebogen te houden en de blos te verbergen die langs haar keel omhoogkroop. ‘O, niets bijzonders,’ zei ze, denkend aan citroengele ogen.

Ze hapte naar lucht toen het korset onverwacht in één keer werd strakgetrokken en het haar ribbenkast insnoerde. ‘Ik weet heus wel wanneer je liegt,’ zei Mary Ann.

‘Nou, goed dan. Ja, het was een fijne droom. Maar ze zijn allemaal magisch, nietwaar?’

‘Ik zou het niet weten, ik heb er nooit een gehad. Abigail heeft me wel een keertje verteld dat ze droomde over een grote, stralende halvemaanvorm die in de lucht verscheen… De volgende ochtend dook Cheshire op, met een breed grijnzend, zwevend gebit, smekend om een schoteltje melk. Het is nu jaren later en we schijnen niet meer van hem af te kunnen komen.’

Cath kreunde. ‘Ik mag Cheshire heel graag, maar ik hoop ergens dat mijn droom een ietwat magischer voorteken is dan dat.’

‘Ach, zelfs als dat niet zo is, heb je er in elk geval een paar heerlijke citroenen aan overgehouden.’

‘Dat is waar. Daar ben ik tevreden mee.’ Al was dat niet helemaal waar. Niet eens een beetje.

‘Catherine!’ De deur zwaaide open en de Markiezin zweefde naar binnen met ogen als schoteltjes en een roodpaars aangelopen gezicht, ook al was het pas gepoederd. Catherines moeder verkeerde voortdurend in een staat van chaos en verbijstering. ‘Daar ben je, mijn lieveling! Wat krijgen we nu? Ben je nog niet eens aangekleed?’

‘O, moeder, Mary Ann was me zojuist aan het helpen met…’

‘Abigail, sta niet zo met die bezem te spelen en kom hier! We hebben je hulp nodig! Mary Ann, wat heeft ze áán?’

‘Milady, we dachten aan de witte jurk die ze…’

‘Geen sprake van! Rood! Je draagt de rode jurk!’ Haar moeder opende de deuren van de kledingkast en trok er een lange baljurk uit van zwaar, rood fluweel met een enorme hoepelrok en een laag uitgesneden hals die weinig aan de verbeelding overliet. ‘Ja, deze is perfect.’

‘O, moeder! Niet die jurk, die is veel te krap!’

Haar moeder plukte een wasachtig groen blaadje van het bed en legde de jurk neer op het beddengoed. ‘Nee, nee, nee, niet te krap voor mijn lieve, kleine hartje. Dit wordt een zeer speciale avond, Catherine, en het is uitermate belangrijk dat je er op je allermooist uitziet.’

Cath wisselde een blik met Mary Ann, die haar schouders ophaalde.

‘Maar het is gewoon weer een bal. Waarom kan ik niet…’

‘Kom, kom, kindje.’ Haar moeder trippelde door de kamer en drukte haar beide handen tegen Catherines wangen. De Markiezin mocht dan zo tenger zijn als een vogeltje, haar vingers knepen bepaald niet zachtjes in Caths wangen. ‘Er staat je vanavond iets geweldigs te wachten, mijn knappe meisje.’ Haar ogen fonkelden op een manier die Catherine achterdochtig maakte, en op dat moment beval haar moeder: ‘En nu omdraaien!’

Catherine maakte een sprongetje van schrik en draaide zich om naar het raam.

Haar moeder, die door haar huwelijk Markiezin was geworden, had dat effect op iedereen. Ze was vaak een warme, liefdevolle vrouw en Caths vader, de Markies, aanbad haar dan ook, maar Cath kende haar wisselvallige humeur maar al te goed. Het ene moment stond ze nog verrukt te kirren, het andere moment schreeuwde ze op vol volume. Ondanks haar iele postuur had ze een bulderende stem en een speciale boze blik die het hart van een leeuw nog zou laten verschrompelen.

Cath had gedacht dat ze zo onderhand wel gewend zou zijn aan haar moeders temperament, maar de snelle stemmingswisselingen verrasten haar nog steeds.

‘Mary Ann, trek haar korset strakker aan.’

‘Maar milady, ik heb net…’

‘Strakker, Mary Ann. Deze jurk past niet zonder wespentaille, dus dat wordt flink insnoeren. Je hebt helaas de zware botten van je vader, weet je, en we moeten er goed op letten dat je niet ook zijn figuur krijgt. Abigail, doe me een plezier en breng me de robijnrode set uit mijn sieradenkastje.’

‘De robijnrode set?’ klaagde Catherine terwijl Mary Ann het snoer van het korset aantrok. ‘Maar die oorbellen zijn zo zwaar.’

‘Klaag niet zo, je bent toch geen zwakkeling? Het is maar voor één avondje. Strakker!’

Catherines gezicht vertrok toen Mary Ann aan het snoer van haar korset sjorde. Ze blies zo veel mogelijk adem uit en greep zich vast aan de rand van de toilettafel terwijl ze de sterretjes die voor haar ogen dansten probeerde weg te knipperen.

‘Moeder, ik kan zo niet ademen.’

‘Hou daar een volgende keer dan eens rekening mee voordat je een tweede dessert neemt, zoals gisteravond. Je kunt niet eten als een varken en je kleden als een dame. Het mag een wonder heten als deze jurk past.’

‘We kunnen altijd… de witte… aantrekken?’

Haar moeder sloeg haar armen over elkaar. ‘Mijn dochter zal vanavond in het rood gekleed gaan, zoals het een echte… Ach, laat ook maar. Je zult het avondeten maar moeten overslaan.’

Cath kreunde toen Mary Ann een laatste keer aan de rijgveter van het korset trok. Het was al erg genoeg om zo ingesnoerd te worden, maar dan ook nog het avondeten missen? Het eten was juist waar ze zich het meest op verheugde als ze naar feestjes van de koning ging, en ze had de hele dag slechts één hardgekookt ei gegeten – ze was zo opgegaan in het bakken dat ze vergeten was om nog iets te nuttigen.

Haar maag liet zijn ongenoegen al horen in zijn benarde ruimte.

‘Gaat het wel?’ fluisterde Mary Ann.

Ze knikte, bang kostbare adem te verspillen aan praten.

‘Jurk!’

Voordat Catherine op adem kon komen werd ze al in de roodfluwelen draak van een jurk gesjord en gewurmd. Toen de dienstmeisjes klaar waren en Catherine een blik in de spiegel durfde te werpen, was ze opgelucht dat ze er niet uitzag als een uitpuilende saucijs, ook al voelde ze zich wel zo. De felle kleur paste goed bij het rood van haar lippen en haar lichte huid leek zo nog lichter, terwijl haar donkere haar nog donkerder leek. Zodra Abigail de enorme ketting op haar sleutelbeen had gelegd en de parels in haar oren had vervangen door robijnen hangers, voelde Catherine zich heel eventjes een ware dame van het hof, een en al glamour en geheimzinnigheid.

‘Adembenemend!’ De Markiezin legde Catherines hand in de hare en die vreemde blik keerde weer terug in haar betraande ogen. ‘Ik ben zo trots op je.’

Catherine fronste haar wenkbrauwen. ‘Echt waar?’

‘Zeg, nu niet naar complimentjes hengelen.’ Haar moeder klakte afkeurend met haar tong, gaf Catherine een klopje op de rug van haar hand en liet hem toen weer los.

Catherine keek nogmaals naar haar spiegelbeeld. Het geheimzinnige en de glamour vervlogen alweer en ze voelde zich nogal bloot. Ze had liever een fijne, ruime, alledaagse jurk aangehad, met of zonder laagje bloem op de rok. ‘Moeder, ik ben veel te opzichtig gekleed. Niemand anders zal zo opgedoft zijn.’

Haar moeder snifte. ‘Precies. Je ziet er heel speciaal uit!’ Ze pinkte een traantje weg. ‘Het doet me zo ontzettend veel.’

Ondanks alle ongemakken en haar bedenkingen kon Cath het warme gevoel in haar borst niet onderdrukken. Haar moeders stem galmde altijd als een constant gezeur door haar hoofd: ze moest de vork neerleggen, rechtop staan, glimlachen – maar ook weer niet zó veel! Ze wist wel dat haar moeder het beste met haar voorhad, maar het was o zo prettig om ook eens een keer een compliment te krijgen.

Na een laatste dromerige zucht zei de Markiezin iets over bij Caths vader gaan kijken voordat ze de kamer uit fladderde en Abigail met zich mee trok. Toen de deur dichtgevallen was, wilde Cath zich het liefst op het bed laten neerploffen van de uitputting die ze altijd voelde na haar moeders aanwezigheid, maar ze wist vrij zeker dat er ergens een belangrijke naad zou knappen als ze dat deed.

‘Zie ik er even belachelijk uit als ik me voel?’

Mary Ann schudde haar hoofd. ‘Je ziet er betoverend mooi uit.’

‘Is het niet absurd om er betoverend mooi uit te zien op een suf bal? Straks denkt iedereen nog dat ik verwaand ben.’

Mary Ann perste haar lippen verontschuldigend op elkaar. ‘Het is wel een beetje suiker op de glazuurlaag, inderdaad.’

‘Ah, toe, ik heb al zo’n honger.’ Cath probeerde zich iets te draaien in het korset en enkele baleinen die in haar ribben prikten te verplaatsen, maar er viel geen beweging in te krijgen. ‘Ik snak naar een chocolaatje.’

‘Het spijt me, Cath, maar ik denk dat die jurk geen enkel hapje toelaat. Kom, dan help ik je met het aantrekken van je schoenen.’

Hoofdstuk 3

Het Witte Konijn stond als ceremoniemeester boven aan de trap, zijn borst opgezet en sullig glimlachend toen Catherines vader hem zijn visitekaartje overhandigde. ‘Goedenavond, goedenavond, edele heer! Wat een magnifieke halsdoek draagt u vanavond, hij past zo uitstekend bij uw haar, dat als vers gevallen sneeuw een kalende heuvel siert. Ja, zo zou ik het beschrijven.’

‘Ja, denkt u dat echt, meneer Konijn?’ vroeg Caths vader, in zijn nopjes met het compliment. Een ogenblik bleef hij staan om zachtjes op zijn hoofd te kloppen, alsof hij de vleiende woorden wilde bevestigen.

De blik van het Konijn schoot naar de Markiezin. ‘Mijn waarde Lady Pinkerton, ik weet zeker dat mijn ogen zulk een zeldzame schoonheid nooit eerder hebben waargenomen, die voortreffelijke elegantie…’

De Markiezin wuifde hem weg. ‘Schiet een beetje op, aankondiger.’

‘Ah, eh, ja, uiteraard, ik ben immer uw nederige dienaar, milady.’ Zenuwachtig zette het Konijn zijn oren recht overeind en de trompet aan zijn mond. Terwijl zijn deuntje nog nagalmde door de balzaal, verkondigde hij: ‘Dames en heren, Whealagig T. Pinkerton, de edelachtbare Markies van Rotsschildpadbaai, vergezeld door zijn vrouw Lady Idonia Pinkerton, Markiezin van Rotsschildpadbaai, en dochter Lady Catherine Pinkerton!’

Terwijl de Markies en de Markiezin de trap naar de balzaal afdaalden, gleden de roze oogjes van het Witte Konijn naar Catherine; ze werden groot bij het zien van haar volumineuze rode baljurk. Zijn neus wipte op en neer van afkeuring, maar dat wist hij snel te verbergen met weer zo’n kruiperige grijns. ‘Zo zo, Lady Pinkerton, u ziet er eh… zeer opvallend uit.’

Cath probeerde hem een zwakke glimlach te schenken en wilde achter haar ouders aan de trap af lopen, maar op dat moment keek ze omlaag naar de balzaal, hapte naar lucht en deinsde achteruit.

Een zee van zwart en wit deinde voor haar ogen.

Rokkostuums met ivoorkleurig jacquet en lange handschoenen zo zwart als ebbenhout.

Crèmekleurige fascinators in de vorm van een zeester en strikjes van kraaienveren.

Zwart-witte leggings, geruit als een schaakbord. Gezichtsmaskers met zebraprint. Zwartfluwelen rokken versierd met bergkristallen en ijspegels. Enkele Ruiten-hovelingen hadden zelfs zwarte schoppen op hun buik geplakt om hun herkenbare rode kleur te verbergen.

Opvallend. Ja, dat kon je wel zeggen.

Hier en daar zag je wel een klein beetje rood – een roos in een knoopsgat of een lint achter op een jurk – maar Cath was de enige die van top tot teen in het rood gehuld was. En alsof de jurk nog niet erg genoeg was, voelde ze nu het schaamrood langs haar hals naar boven kruipen en haar wangen kleuren. Ze merkte hoe ogen op haar werden gericht, hoorde dat er naar lucht gehapt werd en voelde de afkeurende blikken. Hoe was het mogelijk dat haar moeder niet had geweten dat de koning weer een van zijn zwart-witfeesten gaf?

Het besef drong echter vlak daarna tot haar door.

Haar moeder had het wel degelijk geweten. Starend naar haar moeders wijd vallende witte jurk en haar vaders bijpassende witte smoking realiseerde Cath zich dat haar moeder het al die tijd al had geweten.

Er klonk weer trompetgeschal in haar oren. Naast haar schraapte het Witte Konijn zijn keel. ‘Het spijt me ontzettend, ik wil u niet opjagen, Lady Pinkerton, maar er zijn nog andere gasten die wachten tot ze aangekondigd kunnen worden…’

Ze keek om naar de rij die zich achter haar had gevormd; nog meer leden van de adel die langs elkaar heen gluurden en haar aangaapten.

Catherine voelde een angstige knoop in haar maag ontstaan, tilde haar rokken op en begaf zich onder de massa pinguïns en wasberen.

De balzaal van het Hartenkasteel was lang geleden uit een gigantisch stuk rozenkwarts gehakt, van de vloer tot aan de balusters en de enorme zuilen die het gewelfde dak ondersteunden. Het plafond was beschilderd met diverse landschappen uit het koninkrijk: de Ergensheuvels en het Nergenswoud, de Tigsprong en het kasteel, en glooiende akkers die zich uitstrekten tot aan de horizon. Zelfs Rotsschildpadbaai was afgebeeld, boven de deuren die uitkwamen op de rozentuin.

In de zuidelijke muur van de ruimte zaten grote, hartvormige ramen van geslepen rood glaswerk. De bankettafel, die overladen was met fruit, kaasjes en zoete lekkernijen, stond langs de gehele lengte van de noordelijke muur, tot naast het paneel dat de dansers en het orkest van elkaar scheidde. Kristallen kroonluchters hingen in een cirkel aan het plafond en verwarmden de muren met het licht van duizenden witte, taps toelopende kaarsen. Zelfs vanaf de trap hoorde Cath een paar heethoofdige kaarsen klagen over de tocht in de balzaal; een van hen vroeg of iemand dan ‘ten minste een deur dicht kon doen daar beneden’.

Catherine besloot naar de bankettafel toe te gaan. Het was de enige plek in de overvolle balzaal waar ze zich prettig zou voelen, ook al zat haar jurk veel te krap om ook maar een hap te durven eten. Elke stap met haar kaarsrechte lichaam, in het korset dat stevig tegen haar ribben gesnoerd zat en met de hoepelrok die over de traptreden sleepte was een worsteling. Ze was dan ook dankbaar toen ze de harde klik van de vloer onder haar hakken hoorde.

‘Mijn allerliefste Lady Catherine, ik had al gehoopt dat je vanavond ook aanwezig zou zijn.’

Haar dankbaarheid verdween op slag. Het was typisch dat Margaret al aan haar arm hing nog voor ze twee stappen in de richting van het voedsel had kunnen zetten.

Catherine wist haar gezichtsuitdrukking om te buigen naar vreugde. ‘Nee maar, Lady Margaret! Hoe gaat het met je?’

Margaret Mearle, dochter van de Graaf van Tigsprong, was Catherines hartsvriendin, al vanaf hun kleutertijd. Helaas mochten ze elkaar niet zo.

Margaret had nogal te lijden onder het feit dat ze vreselijk onaantrekkelijk was. En niet in de zin van onopvallend-rupsje-dat-wacht-tot-het-verandert-in-een-schitterende-vlinder, maar van het soort onaantrekkelijk dat de mensen om haar heen de hoop al had doen opgegeven. Ze had een puntige kin, kleine ogen die veel te dicht bij elkaar stonden en overschaduwd werden door uitstekende wenkbrauwen, en brede, houterige schouders die nog meer uitstaken door haar slecht passende kleding. Het was dat ze jurken droeg, anders zou Margaret met regelmaat voor een jongen worden aangezien.

Een onaantrekkelijke jongen.

Margarets lichamelijke tekortkomingen waren een favoriet gespreksonderwerp van Catherines moeder (‘Ze zou lang niet zo’n hopeloos geval zijn als ze haar korsetten eens wat strakker aantrok’), maar Catherine stoorde zich veel meer aan Margarets persoonlijkheid, aangezien Margaret er al van kinds af aan van overtuigd was dat ze zeer, zeer intelligent was en zeer, zeer rechtschapen. Intelligenter en rechtschapener dan alle anderen. En ze blonk erin uit al die anderen duidelijk te maken hoeveel intelligenter en rechtschapener ze wel niet was.

Aangezien ze zulke goede vriendinnen waren, zag Margaret het al heel lang als haar taak om Catherine op haar onvolkomenheden te wijzen. In de hoop haar wat bij te schaven. Zoals elke goede vriendin zou doen.

‘Het gaat heel goed,’ zei Margaret tijdens de uitwisseling van een wederzijdse reverence, ‘maar ik voel me er vreselijk bij je te moeten meedelen dat je gewaad ongepast rood is.’

‘Hartelijk bedankt voor dat inzicht,’ zei Catherine met een vernietigende glimlach. ‘Ik ben zeer recent zelf ook tot die conclusie gekomen.’

Margaret trok haar neus op en kneep haar ogen tot spleetjes. ‘Ik moet je waarschuwen, mijn dierbare Catherine, dat een dergelijke poging om de aandacht te trekken kan leiden tot een leven vol arrogantie en ijdelheid. Het is veel verstandiger je innerlijke schoonheid door een saaie jurk heen te laten stralen dan die te verhullen met uiterlijke versieringen.’

‘Ik dank je hartelijk voor je advies. Ik zal erover nadenken.’ Cath weerhield zich ervan een afkeurende blik op Margarets jurk te werpen. Die was niet alleen saai en zwart, maar het ensemble werd ook bekroond door een ontnuchterende bontmuts.

‘Dat hoop ik maar. En de moraal van het verhaal is: eens een goudvis, altijd een goudvis.’

Er vertrok een spiertje vlak naast Caths mondhoek. Dit was weer een van Margarets kostelijke eigenaardigheden: ze was een wandelende encyclopedie van stelregels waar Cath nooit een touw aan vast kon knopen. Ze wist nooit goed of het pure nonsens was, of dat zij niet slim genoeg was om het te snappen. Al zou Margaret haar er ongetwijfeld van verzekeren dat het laatste het geval was.

Niet dat ze het haar zou vragen.

‘Hm. Inderdaad,’ stemde Cath in, terwijl ze haar blik over de gasten in de buurt liet glijden in de hoop een excuus te vinden om Margaret te lozen voor ze echt op stoom kwam. Ze kon onmogelijk af te schudden zijn als ze eenmaal op dreef was.

Niet ver van hen vandaan dronken meneer Ekster en zijn vrouw een likeurtje vlak naast een hartvormig ijssculptuur, maar Catherine durfde niet naar hen toe te vluchten. Misschien beeldde ze zich het in, maar haar sieraden wisten altijd op merkwaardige wijze te verdwijnen als het echtpaar Ekster in de buurt was.

Caths vader vermaakte de Ruiten Vier, Zeven en Acht. Op het moment dat Cath hen zag staan, was haar vader net bij de clou van een of andere grap en viel de Vier plat op zijn rug van het lachen. Hij gierde hysterisch en schopte met zijn benen van pret. Na een ogenblik werd duidelijk dat hij zelf niet meer overeind kon komen en de Acht bukte zich grinnikend om te helpen.

Catherine zuchtte – ze had nooit met gemak kunnen aanschuiven bij een grap die al half verteld was.

Dan was er nog het Allernobelste Pygmalische Wrattenzwijn, de Hertog van Everdingen. Cath vond hem vaak nogal onbeholpen en gereserveerd, en hij was vreselijk slecht in het voeren van een gesprek. Zodra hun blikken elkaar kruisten, verbaasde het haar te zien dat hij haar en Margaret gadesloeg.

Ze wist niet goed wie van hen de ogen het eerst afwendde.

‘Ben je naar iemand op zoek, Lady Catherine?’ Margaret kwam dichterbij staan – vervelend dichtbij, met haar kin rustend op Caths schouder – en volgde haar blik.

‘Nee, nee. Ik was slechts… aan het observeren.’

‘Wie observeerde je?’

‘Goh, wat heeft de Hertog vanavond een prachtig vest aan, vind je ook niet?’ vroeg ze, in een poging beleefd te blijven terwijl ze zich onder Margarets kin vandaan wurmde.

Margaret trok haar neus op in afkeer. ‘Hoe kan iemand nou naar zijn vest kijken? Als ik naar de Hertog kijk, zie ik alleen maar de manier waarop hij constant zijn neus ophaalt voor alle anderen, alsof het een enorme prestatie is om de Hertog van Everdingen te zijn.’

Cath hield haar hoofd schuin. ‘Volgens mij staat zijn neus van nature zo.’ Ze drukte een vinger tegen haar eigen neus en duwde die een stukje omhoog om het te testen. Ze voelde zich er niet ineens extra snobistisch door worden…

Margaret verbleekte. ‘Schaam je, Catherine. Je kunt niet zomaar iemand belachelijk maken! Niet en plein public in ieder geval.’

‘O! Het was niet mijn bedoeling iemand te beledigen. Het is gewoon nogal een snuitachtige neus. Waarschijnlijk heeft hij een sterk ontwikkelde reukzin. Ik vraag me af of hij niet heel goed truffels zou kunnen opsporen met zo’n neus.’

Cath kon haar verdediging gelukkig staken dankzij een ruw tikje op haar schouder.

Ze draaide zich om en stond oog in oog met een zwarte tuniek die om een hoog opgezette borst zat. Haar blik gleed verder omhoog tot aan een nors kijkend gezicht dat half verborgen werd door een ooglapje en warrige haren die onder een witte baret vandaan piekten.

Het was Jack de Hartenboer, die uit medelijden tot ridder was geslagen nadat hij zijn rechteroog had verloren tijdens een potje charade.

Haar goede humeur stortte nog verder in. Het bal kon gewoon niet erger beginnen. ‘Hallo, Jack.’

‘Lady Pinkerton,’ sprak hij lijzig, zijn adem riekend naar bisschopswijn. Zijn ene oog gleed in de richting van Margaret. ‘Lady Mearle.’

Margaret sloeg haar armen over elkaar. ‘Het is ongelooflijk onbeleefd om een gesprek te onderbreken, Jack.’

‘Ik kwam Lady Pinkerton vertellen dat dit een zwart-witbal is.’

Cath sloeg haar ogen neer en deed haar best schaapachtig te kijken, ook al wekte elke nieuwe herinnering daaraan niet zozeer schaamte, maar ergernis op. ‘Er is blijkbaar sprake van een klein misverstand.’

‘Je ziet er stom uit,’ zei Jack.

Catherine werd kwaad. ‘Je hoeft niet zo onbeschoft te zijn.’

Jack snoof en liet zijn oog weer over haar jurk glijden. En nog een keer. ‘Je bent niet half zo knap als je zelf denkt, Lady Pinkerton. Niet eens een kwart zo knap, en ik heb maar één oog om mee te kijken.’

‘Ik verzeker je dat ik niet…’

‘Iedereen vindt dat, maar niemand zal het recht in je gezicht zeggen, zoals ik. Maar ik ben niet bang voor je. Niet eens een beetje.’

‘Ik heb nooit gezegd…’

‘Ik vind je ook helemaal niet zo aardig.’

Catherine drukte haar lippen op elkaar en ademde langzaam in, voor geduld. ‘Ja, ik geloof dat je me dat de laatste keer dat ik je zag ook al hebt laten weten, Jack. En de keer daarvoor. En de keer daar weer voor. Je herinnert me er steeds weer aan dat je me niet mag, en als ik me niet vergis doe je dat al vanaf het moment dat we zes jaar oud waren en de meiboom versierden.’

‘Ja. Precies. Want het is ook zo.’ Jacks wangen waren rood geworden. ‘En je ruikt naar margrieten. Maar dan van die vieze stinkmargrieten.’

‘Uiteraard naar dat soort margrieten,’ zei Catherine. ‘Stel je voor dat ik me per vergissing gevleid zou voelen.’

Jack gromde wat en stak toen een hand uit om aan een van haar krullen te trekken.

‘Au!’

De Hartenboer had zich al omgedraaid en marcheerde weg voordat Catherine een gepaste reactie kon bedenken, al zou ze achteraf wensen dat ze van dit moment gebruik had gemaakt om hem een flinke trap tegen zijn schenen te geven.

‘Wat een lomperik,’ zei Margaret zodra hij was verdwenen.

‘Ja, zeg dat wel,’ viel Catherine haar bij, wrijvend over haar hoofd. Ze vroeg zich af hoelang ze hier al was, en hoelang ze nog moest blijven.

‘Al is het natuurlijk zeer betreurenswaardig,’ vervolgde Margaret, ‘dat jij dergelijk onbeschoft gedrag aanmoedigt.’

Catherine draaide zich ontsteld naar haar om. ‘Ik moedig helemaal niets aan.’

‘Als je dat wilt geloven, moeten we het er maar over eens zijn dat we het daarover ongelooflijk oneens zullen blijven,’ zei Margaret. ‘En de moraal daarvan is…’

Voor ze kon uitweiden over een of ander onzinnig bewijs van slecht gedrag, galmde er trompetgeschal door de balzaal. Boven aan de trap sprak het Witte Konijn met zijn nasale stem: ‘Mag ik u presenteren: Zijne Koninklijke Hoogheid de Hartenkoning.’

Het Witte Konijn blies nogmaals op zijn trompet, drukte het instrument tegen zijn zij en maakte een buiging. Cath draaide zich net als alle andere gasten om toen de Hartenkoning boven aan zijn eigen privétrap verscheen. Het hele schaakbord vol aristocraten rimpelde als een golf met buigingen en reverences.

De Hartenkoning droeg zijn staatsiegewaad: een witte bontcape, een zwart-wit gestreepte pantalon, glanzend witte schoenen met gespen vol diamanten, en in zijn hand hield hij een scepter met een hart erbovenop. Uiteraard was het plaatje niet compleet zonder kroon, versierd met nog meer robijnen en diamanten en fluweel, en in het midden een hartvormig ornament.

Het zou een indrukwekkend geheel zijn geweest, ware het niet dat er op het bont vlak bij de kraag een of andere stroperige substantie kleefde, de pantalon rond een knie geknoedeld zat en de kroon – waarvan Catherine altijd al gedacht had dat hij er veel te zwaar uitzag voor het kleine hoofd van de koning – naar één kant overhelde. Daar kwam nog bij dat Zijne Majesteit stond te grijnzen als een halve zot toen Catherine overeind kwam na haar reverence.

En hij grijnsde naar haar.

Catherine verstijfde terwijl de Hartenkoning de traptreden af hobbelde. De menigte week uiteen om hem door te laten en creëerde zo een perfect pad, en voor Catherine kon nadenken en zelf opzij kon gaan, stond de koning al voor haar.

‘Goedenavond, Lady Pinkerton!’ Hij ging op zijn tenen staan, wat zijn minuscule gestalte alleen maar benadrukte. Hij was minstens twee handlengtes kleiner dan Catherine, ondanks de geruchten dat hij speciaal voor hem gemaakte schoenen droeg met zolen van vijf centimeter dikte.

‘Goedenavond, Uwe Majesteit. Hoe maakt u het?’ Ze maakte een tweede reverence.

Het Witte Konijn, dat achter de koning aan was gekomen, schraapte zijn keel. ‘Zijne Koninklijke Hoogheid zou graag de hand van Lady Catherine Pinkerton vragen voor de eerste quadrille.’

Haar ogen werden groot. ‘O, dank u, Uwe Majesteit. Ik voel me vereerd.’ Catherine dook omlaag voor een derde reverence – een geoefende reactie op alles wat er gezegd werd in de aanwezigheid van de koning. Niet dat hij zo’n intimiderend figuur was. Eerder het tegenovergestelde. De Hartenkoning, die misschien vijftien jaar ouder was dan zij, had een nogal rond lichaam, roze wangen en de neiging om op de meest ongelegen momenten in giechelen uit te barsten. Het was juist het gebrek aan intimidatie waardoor Catherine zich voorbeeldig bleef gedragen, anders zou het veel te eenvoudig zijn om te vergeten dat hij de heerser van het Hartenrijk en haar vorst was.

Nadat hij zijn scepter aan het Witte Konijn had overhandigd, pakte de Hartenkoning Catherines hand en leidde hij haar naar de dansvloer. Cath bleef zich maar voorhouden dat het een zegen was om bij Margaret weg te zijn, al was het gezelschap van de koning niet bepaald een verbetering.

Nee, dat was niet eerlijk. De Hartenkoning was een lieve man. Een eenvoudige man. Een gelukkige man, en dat was belangrijk, want een gelukkige koning zorgde voor een gelukkig koninkrijk.

Hij was alleen geen heel slimme man.

Terwijl ze hun plaatsen innamen als eerste koppel op de dansvloer, bekroop Cath opeens een angstig gevoel. Ze danste met de koning. Alle ogen zouden op hen gericht zijn, en iedereen zou denken dat ze deze jurk had uitgekozen met deze bedoeling – de aandacht van de koning trekken.

‘U ziet er schitterend uit, Lady Pinkerton,’ zei de Hartenkoning. Hij sprak meer tegen haar borst dan haar gezicht – dat was geen teken van onfatsoen, maar een bijkomstigheid van zijn onfortuinlijke lengte, en toch kon Catherine een blos niet van haar wangen houden.

Waarom, wáárom was ze deze ene keer nou niet tegen de wensen van haar moeder ingegaan?

‘Dank u, Uwe Majesteit,’ zei ze nogal geforceerd.

‘Ik hou inderdaad heel erg van de kleur rood!’

‘Waarom… Wie niet, Uwe Majesteit?’

Hij giechelde instemmend en Cath was blij toen het orkest begon te spelen en ze aan het eerste figuur van de dans begonnen. Ze liepen elk een andere kant op om langs de buitenste rijen van de andere stellen te gaan, te ver uit elkaar om verder te praten. Catherine voelde haar korset vlak onder haar borsten prikken en ze drukte haar handen tegen haar rok om ze ervan te weerhouden aan de stof te gaan friemelen.

‘Dit is een geweldig bal,’ zei ze toen ze zich aan het einde van de rij weer bij de koning voegde. Ze pakten elkaars hand vast. De zijne voelden zacht en klam aan.

‘Ja, vindt u dat echt?’ Hij straalde. ‘Ik hou altijd zo van de zwart-witfeesten. Ze zijn zo… zo…’

‘Neutraal?’ opperde Catherine.

‘Ja!’ Hij zuchtte dromerig en liet zijn blik op Catherines gezicht rusten. ‘U weet altijd precies wat ik denk, Lady Pinkerton.’

Ze keek weg.

Ze doken onder de uitgestoken armen van het volgende paar door en lieten elkaars handen los om een rondje rond meneer en mevrouw Das te draaien.

‘Ik moet het vragen,’ begon de Hartenkoning zodra ze elkaar weer vasthielden. ‘U heeft niet heel toevallig… misschien… iets lekkers meegebracht vanavond?’ Hij keek haar met glinsterende ogen aan, en zijn opgekrulde snor trilde hoopvol.

Cath straalde toen ze hun handen omhooghielden zodat het volgende paar eronderdoor kon duiken. Ze wist dat de koning nu echt op zijn tenen moest staan, maar keek uit respect niet omlaag. ‘Om eerlijk te zijn heb ik vanochtend drie citroentaartjes gebakken. Mijn dienstmeisje zou ervoor zorgen dat ze tijdens de feestelijkheden op uw bankettafel werden neergezet. Wellicht staan ze er al bij.’

Zijn gezicht klaarde op en hij draaide zijn hoofd opzij om naar de lange, lange tafel te kijken. Ze bevonden zich er echter veel te ver vandaan om de drie kleine taartjes te zien.

‘Fantastisch,’ riep hij als in vervoering, waarna hij enkele danspassen vergat en Catherine een moment gedwongen was zeer ongemakkelijk te blijven staan tot hij zich weer hersteld had.

‘Ik hoop dat u ervan geniet.’

Hij richtte zijn aandacht weer op haar en schudde zijn hoofd alsof hij even versuft was. ‘Lady Pinkerton, u bent een kostbare schat.’

Ze onderdrukte een grimas en geneerde zich voor de dromerige toon waarop hij sprak.

‘Al moet ik bekennen dat ik een nog groter zwak heb voor limoentaartjes.’ Zijn wangen trilden ervan. ‘Je weet wat ze zeggen: als het leven je limoenen geeft, dan maak je limoentaartjes!’

Dat had Catherine nog nooit gehoord, maar ze knikte instemmend. ‘Inderdaad!’

De Hartenkoning grijnsde uitgelaten.

Aan het einde van de dans kon Catherine wel instorten van de inspanning om blij en hoffelijk te blijven, en het was dan ook een verademing toen de Hartenkoning een kus in de lucht boven haar hand gaf en haar bedankte voor het genot van deze dans.

‘Ik moet die overheerlijke taartjes van u zien te vinden, Lady Pinkerton, maar ik hoop dat u de allerlaatste dans ook voor mij zult bewaren?’

‘Met alle plezier. Het is me een ware eer!’

Hij giechelde opgewonden terwijl hij zijn kroon rechtzette en zich al walsend naar de bankettafel begaf.

Catherine hoefde de schijn niet langer op te houden en was blij dat haar eerste quadrille achter de rug was. Misschien kon ze haar ouders overhalen dat ze mocht vertrekken voor de laatste dans. Dat idee bezorgde haar meteen een schuldgevoel – hoeveel meisjes zouden niet dolgraag al die aandacht van de koning krijgen?

Hij was ook geen slechte danspartner, alleen een vermoeiende.

In de hoop dat een beetje frisse lucht misschien hielp om haar wangen te laten bijkomen van de brede glimlach liep ze in de richting van de balkons. Ze had echter nog geen tien stappen gezet in de massa van zwarte hoepelrokken en witte hoge hoeden toen de kaarsenvlammen van de kroonluchters allemaal tegelijk flakkerden en doofden.

Hoofdstuk 4

De muziekinstrumenten krasten, snerpten en vielen stil. Er steeg een kreet op van de gasten nu de balzaal geheel in het duister werd gehuld.

Je hoorde ieders ademhaling, het geritsel van hoepelrokken, een onzekere stilte. Toen was er een vonk en een flits. Een ring van kaarslicht draaide rond een van de middelste kroonluchters en wierp een angstaanjagende gloed over het gewelfde plafond. De gasten op de vloer bevonden zich nog steeds in het donker.

Aan de brandende kroonluchter bungelde een hoepel waarvan Catherine vrij zeker wist dat die daar zojuist niet had gehangen.

In de hoepel zat, ogenschijnlijk net zo op zijn gemak als op een luie ligstoel, een Joker.

Hij droeg een strakke zwarte broek waarvan de pijpen in versleten leren laarzen waren gestoken, een zwarte tuniek die rond de heupen met een riem bijeen werd gehouden, en handschoenen, eveneens zwart – niet de witte handschoenen die de adellieden droegen. Zijn huid gloeide geelbruin als amber in het licht van de vlammen, en zijn ogen waren omrand met zo veel kohl dat het net een masker leek. Op het eerste gezicht dacht Catherine dat hij ook lange, zwarte haren had, tot ze zich realiseerde dat hij een driepuntige muts droeg, met aan elke punt een klein, zilveren belletje. Hij hield zich echter zo roerloos dat ze niet rinkelden, en Catherine kon zich ook geen gerinkel van belletjes herinneren toen de kaarsen doofden.

Wanneer – hoe – had hij daarboven weten te komen?

De vreemdeling bleef een poos zo hangen in de langzaam ronddraaiende hoepel, genietend van de starende blikken van de gasten onder hem. Zijn blik was intens en Catherine hield haar adem in zodra die op haar landde en, zo leek het, meteen bleef rusten. Zijn ogen versmalden zich op bijna onzichtbare wijze terwijl hij de opzichtige rode jurk in zich opnam.

Cath rilde en voelde de rare neiging om nerveus naar hem te zwaaien, ten teken dat ze inderdaad al had gemerkt dat haar jurk ‘ongepast rood’ was. Maar tegen de tijd dat ze haar hand wist op te tillen ging de aandacht van de Joker alweer uit naar iets anders.

Ze liet haar hand zakken en blies haar adem uit.

Zodra de hoepel een complete cirkel had gemaakt, krulden de lippen van de vreemdeling op in een vluchtige glimlach. Hij hield zijn hoofd scheef. De belletjes rinkelden.

Het oplettende publiek hapte naar adem.

‘Dames. Heren.’ Hij sprak zeer bedachtzaam. ‘Uwe Uiterst Vermaarde Hoogheid.’

De Hartenkoning wipte op zijn tenen als een kind in afwachting van zijn kerstcadeaus.

De Joker zwaaide zich met een soepele beweging omhoog zodat hij in de hoepel stond. Die draaide sloom een halve cirkelbeweging verder. Iedereen luisterde, gebiologeerd door het aarzelende gekraak van het touw waarmee de hoepel aan de kroonluchter was bevestigd.

‘Wat is de overeenkomst tussen een raaf en een bureau?’

De hoepel hield op met draaien.

De woorden van de Joker daalden als een deken neer op de balzaal. De stilte werd ondoordringbaar. Zodra de vreemdeling weer haar kant op keek, zag Catherine een glimp van het vuurschijnsel in zijn ogen.

Pas op dat moment leek de menigte te beseffen dat er een vraag was gesteld, en er steeg een geroezemoes op. Fluisterstemmen herhaalden het raadsel. Wat wás de overeenkomst tussen een raaf en een bureau?

Er kwam geen antwoord.

Toen het duidelijk werd dat niemand een poging zou wagen, stak de Joker een hand uit boven het publiek, zijn vingers gekromd tot een vuist. De mensen onder hem deinsden achteruit.

‘Dat zit zo: ze produceren allebei gekras.’

Hij opende zijn vuist, en opeens spoot er een wervelstorm van zwarte en witte papiertjes uit zijn hand. Het publiek hapte naar adem en bewoog naar achteren terwijl de papiertjes als confetti door de lucht fladderden en dwarrelden. Het regende zo veel snippers dat het leek alsof het plafond was vergaan tot papier. Hoe meer papiertjes er neerdaalden, hoe harder de menigte kirde. Enkele mannen hielden hun hoed ondersteboven om zo veel mogelijk snippers te kunnen opvangen.

Lachend draaide Catherine haar gezicht naar het plafond. Het voelde alsof ze zich midden in een warme wervelstorm bevond. Ze spreidde haar armen en draaide rond, lachend van pret toen ze haar hoepelrok zag opbollen en een papieren sneeuwstorm deed opwaaien.

Na drie rondjes bleef ze staan en trok een papiertje uit haar haar – een dun, wit stukje perkament, niet groter dan haar duim. Er stond één rood hartje op geschetst.

De laatste reepjes confetti dwarrelden naar de grond. Op sommige plekken in de balzaal stonden mensen tot aan hun enkels in de papiertjes.

De Joker keek nog steeds vanaf zijn hoepel op hen neer. In alle opschudding had hij zijn driepuntige muts afgezet, waardoor nu zijn inderdaad zwarte haar te zien was, dat warrig zat en krulde boven zijn oor.

‘Al is dat bij de een muzikaal,’ zei hij zodra het publiek weer rustig was, ‘en heeft de ander er papier voor nodig.’

De belletjes van zijn muts rinkelden en vanuit de plek waar de drie punten samenkwamen, steeg een enorme zwarte vogel op, die krassend naar het plafond vloog. Het publiek slaakte kreetjes van verbazing. De raaf vloog een rondje door de zaal met vleugels zo enorm dat het geklapwiek de papiersnippers op de grond deed opwaaien. Hij vloog een tweede keer de balzaal rond voor hij een plekje zocht in de kroonluchter boven de Joker.

Het publiek begon te applaudisseren. Catherine stond er als verdoofd bij; ze merkte dat haar handen elkaar raakten zonder dat ze daar erg in had.

De Joker zette zijn muts weer op zijn hoofd en liet zich uit de hoepel omlaagglijden tot hij slechts aan één gehandschoende hand hing. Catherines hart maakte een angstig sprongetje. Het was veel te hoog om te springen; de kans was te groot dat hij zich zou bezeren. Maar toen hij losliet, zat er opeens een roodfluwelen sjaal aan de hoepel vast. Langzaam draaide de Joker rond en rond terwijl hij beurtelings witte en zwarte aaneengeknoopte sjaaltjes tevoorschijn toverde, die uit zijn vingers leken te vloeien, tot ze hem helemaal naar de grond hadden gebracht, waar enkele papiertjes opvlogen.

Zodra zijn laarzen de vloer raakten, verspreidde de cirkel van kaarslicht zich verder over de balzaal, en vatte elke taps toelopende kaars vlam tot de hele ruimte weer verlicht was.

Het publiek klapte. De Joker maakte een diepe buiging.

Toen hij weer rechtop stond, hield hij een tweede hoofddeksel in zijn handen. Het was een ivoorkleurige baret met een decoratieve zilveren band. De Joker liet hem ronddraaien op een van zijn vingertoppen. ‘Neemt u mij niet kwalijk, maar mist iemand hier misschien een baret?’ vroeg hij, zijn stem hoorbaar ondanks het applaus.

Er volgde een ogenblik van onzekerheid, dat eindigde met een beledigd gebrul.

Jack, die zich bijna aan de andere kant van de balzaal bevond, klopte met twee handen op zijn samengeklitte haar. Iedereen moest lachen, en Catherine herinnerde zich Mary Anns opmerking dat Jack vanavond de muts van de Joker had willen stelen bij wijze van inwijdingsritueel.

‘Mijn oprechte verontschuldigingen,’ zei de Joker, die op allesbehalve verontschuldigende wijze glimlachte. ‘Ik heb geen flauw idee hoe deze pet opeens in mijn handen terecht is gekomen. Hier heb je hem weer terug.’

Jack stormde dwars door de menigte en zijn hoofd werd rood toen hij de mensen om hem heen hoorde gniffelen.

Zodra hij de nog ronddraaiende pet had bereikt, trok de Joker zijn arm weg en hield de baret ondersteboven. ‘Wacht eens eventjes… ik geloof dat er misschien iets in zit! Is het een verrassing? Een cadeau, misschien?’ Hij sloot één oog en tuurde in de pet. ‘Aha, een verstekeling!’

De Joker stak zijn hand in de hoed. Zijn arm verdween tot bijna aan zijn schouder – en zo hoog was het hoofddeksel niet eens – maar toen hij zijn hand terugtrok hield hij twee lange, pluizige, witte oren vast.

De menigte leunde verder naar voren.

‘Wel alle snorharen,’ mompelde de Joker. ‘Wat een cliché. Als ik had geweten dat het een konijn was, had ik hem er gewoon in laten zitten. Maar aangezien het daar nu te laat voor is…’

Toen hij de oren verder tevoorschijn trok uit de baret, bleken die vast te zitten aan niemand minder dan de ceremoniemeester, het Witte Konijn. Hij kwam sputterend tevoorschijn en gluurde met ronde kraaloogjes naar het publiek, alsof hij maar niet kon begrijpen hoe hij tijdens het bal in een baret terecht was gekomen.

Catherine sloeg haar handen voor haar mond om een proestende lach te onderdrukken die niet gepast was voor een dame.

‘Wel heb ik… ooit!’ stamelde het Konijn, trappelend met zijn grote poten tot de Joker hem op de grond neerzette. Hij griste zijn oren uit de greep van de hofnar, trok zijn uniformjasje recht en snoof. ‘Het lef! Ik zal het met Zijne Majesteit nog wel hebben over deze uitermate respectloze vertoning!’

De Joker maakte een buiging. ‘Het spijt me ontzettend, meneer Konijn. Het was niet respectloos bedoeld. Sta mij toe het goed te maken met een cadeau uit het hart. Er moet hier toch nog iets anders in zitten…’

Terwijl Jack zijn pet nog een keer wilde grijpen, hield de Joker die nonchalant buiten zijn bereik en rammelde ermee naast zijn oor.

‘O, ja. Dat is uitstekend.’ Weer stak hij zijn hand erin, en nu kwam die tevoorschijn met een schitterend zakhorloge inclusief ketting. Met een zwierig gebaar overhandigde hij meneer Konijn het horloge. ‘Alstublieft. En kijk eens, hij geeft de juiste tijd al aan.’

Meneer Konijn snoof, maar zodra de glinstering van een diamant die in de wijzerplaat van het horloge was aangebracht zijn aandacht trok, griste hij het uit de hand van de Joker. ‘Eh, ja… Ik zal erover nadenken… We zullen zien… Maar wat een prachthorloge is dit…’ Hij zette zijn grote voortanden in het haakje van het horloge en knabbelde eraan, en nadat dit blijkbaar had bewezen dat het om echt goud ging, stak hij het in zijn zak. Hij wierp nog een misnoegde frons naar de Joker voor hij zich uit de voeten maakte en in de menigte verdween.

‘En voor jou, Jack-is-vlug en Jack-is-snel…’ De Joker gaf de baret aan Jack, die hem snel uit zijn handen griste en op zijn hoofd plantte.

De Joker stak een vinger in de lucht. ‘Je wilt misschien eerst even…’

Jacks ogen puilden bijna uit hun kassen en hij trok de pet meteen weer van zijn hoofd. Boven op zijn hoofd stond een zilveren kandelaar met daarin een brandende kaars. Het vlammetje had al een smeulend gaatje in de baret weten te schroeien.

‘Hé, ik probeer te slapen, hoor!’ riep de kaars.

‘Mijn excuses.’ De Joker stak een hand uit en doofde de vlam met de vingertoppen van zijn leren handschoenen. Er kronkelde een rookpluim om Jacks hoofd en het ooghoekje van zijn goede oog begon te trillen. ‘Dat is ook vreemd. Ik had verwacht dat je over de kaars heen zou springen, net als in het kinderversje, maar het lijkt wel alsof alles hier andersom is.’

De gasten proestten het uit, en vele schaterden zo hard dat ze het echoënde gekras van de raaf niet eens hoorden toen hij de kroonluchter verliet en op hen afdook. Catherine deed een geschrokken stap naar achteren toen de raaf vlak langs haar oor scheerde om vervolgens op de schouder van de Joker plaats te nemen. De Joker gaf geen krimp, zelfs niet toen de klauwen van de raaf door zijn tuniek heen boorden.

‘Nog één laatste beetje wijsheid, dan nemen wij weer afscheid van u.’ De Joker tikte met zijn vingers tegen zijn muts als gebaar naar het publiek. ‘Controleer altijd uw hoofddeksel voor u het opzet. U weet tenslotte nooit wat erin verstopt zit.’ De belletjes rinkelden terwijl hij op zijn hakken een rondje maakte om iedereen in het publiek nog even aan te kijken.

Catherine ging rechter staan toen hij haar kant op draaide en… naar haar knipoogde?

Ze wist niet zeker of ze zich dat nou had verbeeld of niet.

Een van zijn mondhoeken krulde op in een scheve grijns, en toen smolt zijn lichaam vlak voor haar ogen om tot een inktzwarte vlek. Een hartslag later was de Joker veranderd in een gevleugelde schaduw, een tweede raaf.

De twee vogels fladderden naar een van de ramen en vlogen weg.

Hoofdstuk 5

Niemand had het nog over iets anders dan de nieuwe hofnar. De gasten vergaten zelfs te dansen toen ze zagen dat er op de papiertjes die de hele dansvloer bedekten meer was geschetst dan alleen hartjes: op sommige snippers stonden zwarte ruiten, rode schoppen, witte klaveren. Op enkele was zelfs het silhouet van een raaf gekrast. Op andere was een kroon afgebeeld, of een scepter, of een driepuntige narrenmuts. Er waren gasten die er een spelletje van maakten om zo veel mogelijk verschillende afbeeldingen te verzamelen, en ze gingen zelfs op jacht naar plaatjes die ze wellicht over het hoofd hadden gezien.

Het immer lachende gezicht van de Hartenkoning stond vrolijker dan Cath het ooit had gezien. Zelfs vanaf de andere kant van de balzaal hoorde ze zijn hoge piepstemmetje vragen of zijn gasten konden beamen dat dit inderdaad het verbazingwekkendste schouwspel was dat ze ooit hadden gezien.

Catherines maag knorde en de baleinen van haar korset vingen de trillingen op. Ze was zo in beslag genomen door het optreden van de Joker dat ze de beperkingen van haar gewaad en haar toenemende hongergevoel helemaal was vergeten. Ze probeerde zich zo onopvallend mogelijk heen en weer te wriemelen in de jurk en het strakke lijfje, en liep stiekem in de richting van de bankettafel. Daar zag ze Mary Ann een schaal met truffels neerzetten. Ze viel nogal op tussen de andere dienstmeisjes door haar enorme lengte en het strokleurige haar dat onder de rand van haar kapje uitstak.

Mary Ann sprong op toen ze Catherine zag, en met haar hoofd omlaag frunnikte ze wat aan de punt van het tafelkleed alsof ze het recht wilde trekken. ‘Wat vond je van die voorstelling?’ fluisterde ze.

Catherines vingers wiebelden verlangend boven de schalen vol voedsel. ‘Ik dacht dat hofnarren alleen maar schuine grappen vertelden en bijdehante opmerkingen maakten over de koning.’

‘Ik vraag me af wat hij nog meer uit zijn mouw… ik bedoel, muts weet te schudden.’ Mary Ann pakte een dienblad van tafel en maakte een reverence. ‘Truffel, milady?’

‘Je weet dat het niet kan.’

‘Doe in elk geval alsof je het overweegt, dan kan ik hier nog wat langer blijven staan. De koninklijke bedienden proberen ons dienstmeisjes de hele tijd te dwingen nog meer lekkers hiernaartoe te brengen, en als ik weer die keuken in moet, smelt ik nog. Bovendien staat er al genoeg voedsel klaar, als je kijkt naar het aantal gasten en de snelheid waarmee het wordt genuttigd. Ze hebben niet nog meer nodig, wat ze beneden ook beweren. Het lijkt me doodzonde van al dat eten.’

Catherine drukte haar vingertoppen tegen elkaar. ‘Zijn het karameltruffels?’

‘Volgens mij wel.’

‘Wat denk je van in chocolade gehulde karamel met een klein beetje zeezout erop?’

Mary Ann stak haar tong uit in walging. ‘Gooi er dan meteen een snufje peper op.’

‘Het is maar een idee.’ Catherine beet op haar onderlip en gluurde naar de chocolaatjes. Ja, zeezout. Ongeacht wat Mary Ann ervan vond. De voorraadkamer van Huize Rotsschild had er altijd voldoende van liggen, aangezien Rotsschildpadbaai aan zee lag. Een keertje had Cath in een experimentele bui een beetje zeezout in haar warme chocolademelk gesprenkeld, en de smaak was verrassend aangenaam geweest. Dat was precies wat deze truffels nodig hadden. Een snufje zout om de zoete smaak nog beter te doen uitkomen, een licht knapperig extraatje als tegenhanger van de gladde karamel… Ze zou zelfs een karamel-chocoladetaart met zeezout kunnen maken. Dat zou een van de vaste lekkernijen van de banketbakkerij kunnen zijn!

Haar maag knorde.

‘Cath?’

‘Hmm?’

‘Je staat erbij alsof het water je elk moment uit de mond kan lopen, en ik zou het heel naar vinden als je vlekken maakt op die jurk.’

Ze kreunde. ‘Ik kan er ook niets aan doen. Ik heb zo’n honger.’ Ze sloeg haar armen over elkaar voor haar buik terwijl er een nieuw geknor door het fluweel heen drong.

Mary Ann fronste even haar wenkbrauwen uit medeleven, maar toen klaarde haar gezicht op. ‘Die jurk was overigens blijkbaar toch de juiste keuze. Je hebt met de Hartenkoning gedanst, als eerste danspaar!’

Cath onderdrukte een tweede, onvriendelijker gekreun. Ze twijfelde er niet aan dat haar geklaag over moeten dansen met de koning verbleekte naast de taak om zware dienbladen vol etenswaren door een snikhete keuken te dragen.

Haar oog viel op een reusachtige vorm aan het andere uiteinde van de bankettafel en ze schrok. ‘Wie is dat?’

Mary Ann keek om, en draaide haar hoofd even snel weer terug naar Catherine. Ze boog dichter naar haar toe. ‘Zijn naam is Peter Peter, en dat fragiele ding naast hem is zijn echtgenote. Haar naam heb ik nog niet meegekregen.’

‘Het fragiele… O.’

De echtgenote over wie Mary Ann sprak was inderdaad een tengere vrouw, bijna onzichtbaar naast het kolossale lijf van haar echtgenoot. Haar rug leek permanent gekromd – van het harde werken, niet van ouderdom, gokte Cath – haar huid was zo bleek als perkament en ze had piekerig blond haar. Ze zag er ziek uit, met een hand tegen haar buik gedrukt en zonder enige zichtbare interesse in al het eten dat voor haar uitgestald lag. Haar gezicht glom van een dun laagje transpiratie.

Haar echtgenoot was daarentegen angstaanjagend als een trol. Hij torende een heel eind boven de andere gasten uit, en naast hem zou zelfs Caths vader – een man als een kleerkast – maar klein lijken. Hij droeg een zwarte rijbroek en jas die hem nauwelijks pasten; de stof spande strak over zijn schouders die zo breed waren als die van een os. Catherine vermoedde dat diverse naden zouden openbarsten als de man te snel bewoog. Hij had kroezend rood haar dat nodig gewassen en gekamd moest worden, en zijn gezicht stond momenteel vrij nors.

Peter Peter en zijn vrouw leken helemaal niet blij om aanwezig te zijn bij dit koninklijk bal.

‘Maar wie zíjn dat dan?’ fluisterde ze.

‘Sir Peter is de eigenaar van een pompoenveld vlak buiten het Nergenswoud. Een van de keukenmeisjes vertelde me dat ze geridderd zijn nadat zijn vrouw veertien dagen geleden een pompoen-eetwedstrijd heeft gewonnen. Ik heb begrepen dat Jack op de tweede plaats is geëindigd en sindsdien een revanchewedstrijd eist.’ Mary Ann schraapte haar keel. ‘Sloeg iemand mij maar tot ridder voor de hoeveelheden die ik naar binnen werk.’

Catherine grinnikte. Je zou het niet zeggen als je naar Mary Ann keek, maar haar eetlust was bijna even groot als die van Cath. Ze hadden jaren geleden vriendschap gesloten dankzij hun gezamenlijke liefde voor eten, niet lang nadat Mary Ann als dienstmeisje was aangenomen.

Haar lach verdween opeens in het donker van de schaduw die over hen heen viel. Dikke vingers reikten naar het dienblad dat Mary Ann vasthield. ‘Wat zijn dat?’

Mary Ann piepte en Catherine bloosde, maar Sir Peter leek hen allebei nauwelijks te zien staan terwijl hij een van de truffels in zijn mond stopte. Als hij hen al over hem en zijn vrouw had horen praten, dan liet hij niets merken.

‘Eh… karameltruffels, meneer,’ antwoordde Mary Ann.

‘Ongezouten,’ voegde Catherine eraan toe. ‘Helaas.’

Van dichtbij zag ze baardstoppels op Sir Peters kin, en aarde onder zijn nagels, alsof hij veel te hard aan het werk was geweest op zijn pompoenveld om zich te fatsoeneren voor zijn eerste koninklijk bal.

‘Sir Peter, is het toch?’ stamelde ze. ‘Ik heb nog niet het genoegen gehad kennis met u te maken.’

Hij kneep zijn ogen half dicht en zoog de chocolade smakkend van zijn duim. Catherine huiverde.

Naast haar, met haar blik op de vloer, schuifelde Mary Ann weg bij de tafel.

‘Ehm… wacht!’

Mary Ann bleef staan.

Sir Peter slikte zijn truffel door, en er bleven stukjes chocolade tussen zijn tanden achter. ‘Daar lust ik er nog wel een paar van. Ze worden toch allemaal… hoe heet dat? Aangeboden door de koning?’

Mary Ann maakte opnieuw een halve reverence. ‘Natuurlijk, meneer. U mag er gerust net zo veel nemen als u wilt. Kan ik u nog iets anders brengen?’

‘Nee.’ Hij pakte nog een truffel, waar hij nauwelijks op leek te kauwen voor hij hem doorslikte.

Weggedoken in zijn schaduw keek Lady Peter hoe de truffel door de keel van haar man omlaaggleed. Ze kleurde groen voor ze haar aarzelende blik op Mary Ann richtte. ‘Heeft u misschien…’ fluisterde ze nauwelijks verstaanbaar, ‘ook pompoengebakjes? We hebben gistermorgen enkele pompoenen verkocht aan de koninklijke patissier en gehoord dat ze die wilden gebruiken voor bij het bal, maar ik heb nog geen…’

‘Jij hoeft niet nog méér pompoen naar binnen te werken!’ brieste haar echtgenoot, met spuugkloddertjes die uit zijn mond vlogen en op het dienblad met truffels landden. Cath en Mary Ann trokken er een vies gezicht bij. ‘Je hebt al meer dan genoeg gehad.’

Lady Peter deinsde achteruit van schrik.

Cath schraapte haar keel en ging iets meer tussen Peter Peter en de truffels in staan. ‘Mary Ann, wil jij even kijken of de Hartenboer misschien ook een karameltruffel wil proeven? Hij is een echte zoetekauw.’

Ze voelde Mary Anns zucht van opluchting voordat ze ervandoor ging met het dienblad.

Catherine maakte een lichte buiging. ‘Ik ben Catherine Pinkerton, dochter van de Markies van Rotsschildpadbaai. Het is mij ter ore gekomen dat u kortgeleden tot ridder bent benoemd?’

Onder de borstelige rode wenkbrauwen werden zijn ogen ineens donker. ‘Inderdaad.’

‘En dit is vast uw echtgenote. Zeer aangenaam kennis te maken, Lady Peter.’

De vrouw trok haar schouders zo ver op dat ze haar oren raakten. Ze maakte geen buiging en glimlachte niet, maar kromp ineen bij de introductie en liet haar blik weer over de overvloedige bankettafel glijden, al dacht Cath opnieuw dat ze haar zag kokhalzen bij de aanblik van al dat eten.

Catherine klampte zich hulpeloos vast aan haar goede manieren. ‘Voelt u zich wel goed, Lady Peter? Ik ben bang dat u er nogal bleekjes uitziet, en het is hierbinnen ook wel erg warm. Zullen we even een rondje lopen op het balkon, wilt u me misschien vergezellen?’

‘Ze voelt zich goed genoeg,’ snauwde Peter. Catherine deed een halve pas naar achteren, geschrokken van zijn felle reactie. ‘Ze heeft de laatste tijd gewoon slechte pompoenen gegeten, alsof ze niet beter weet.’

‘Ik begrijp het,’ zei Catherine, ook al was dat niet zo. ‘Mijn felicitaties met uw overwinning in de pompoen-eetwedstrijd, Lady Peter. U zult er vast een hele hoop op hebben. Ik wil de laatste tijd zelf heel graag een pompoencake bakken.’

Peter pulkte met een nagel iets tussen zijn tanden vandaan en Catherine deed nog een stap naar achteren. Het vreemde gevoel bekroop haar dat hij aan het afwegen was hoe hij háár het best kon bereiden en opeten.

‘Ze eet ze rauw.’ Hij klonk nogal trots op dit feit. ‘Hebt u ooit rauwe pompoen gegeten, Lady… Pinkerton?’

‘Nee, voor zover ik weet niet.’ Ze had weleens enkele pompoentaarten en zelfs een pompoenmousse gemaakt; de vezelige pulp en slijmerige zaden die ze uit de pompoenen had moeten schrapen voordat ze het vruchtvlees kon bereiden, hadden een allesbehalve smakelijke indruk gemaakt. Langs Sir Peter heen kijkend zei ze tegen zijn echtgenote: ‘Ik kan me voorstellen dat iemand zich niet zo lekker voelt na een dergelijke maaltijd. Het is wel heel spijtig dat u zich niet goed genoeg voelt om iets te proeven van alle heerlijkheden die de Hartenkoning heeft laten opdienen.’

Lady Peter sloeg haar ogen op en jammerde zacht voor ze haar hoofd opnieuw liet hangen. Ze zag eruit alsof ze elk moment kon overgeven, zo over de bankettafel heen.

‘Weet u zeker dat u niet liever even wilt zitten?’ vroeg Catherine.

Lady Peter antwoordde nederig: ‘Weet u echt zeker dat er nergens een pompoengebakje tussen staat? Ik denk dat ik me een stuk beter zou voelen als ik…’

‘Zie je wel? Het heeft totaal geen zin om met haar te praten,’ zei Peter. ‘Ze is zo dom als een uitgeholde pompoen.’

Zijn echtgenote sloeg haar armen nog strakker rond haar middel.

Catherine voelde een vlaag van woede opkomen. Eventjes stelde ze zich voor hoe hij zich verslikte in een van de chocolade-karameltruffels, waarna zij en zijn vrouw over hem heen gebogen zouden staan lachen, maar haar dagdroom werd verstoord toen de Ruiten Negen en Tien zich tussen hen in wurmden. ‘Neemt u mij niet kwalijk,’ zei de Ruiten Negen terwijl hij een hand uitstak om een met honing besprenkelde vijg te pakken.

Cath was blij een stap naar achteren te kunnen doen.

‘Gaat het er op dit soort feestjes altijd zo aan toe?’ snauwde Peter tegen de rug van de hoveling.

De Tien draaide zich met een vriendelijke glimlach naar hem om en hield een glas wijn omhoog, alsof hij ermee proostte. ‘Nee, helemaal niet,’ zei hij. ‘Vroeger mocht niet iedereen zomaar naar binnen.’

Cath verbleekte. De hoveling was in een oogwenk weer verdwenen, maar Peter keek hem met een rood aangelopen gezicht en vonkende ogen na. Cath dwong zichzelf te glimlachen. ‘De hovelingen kunnen soms een beetje… verwaand zijn. Tegenover vreemden. Ik weet zeker dat het niet beledigend bedoeld was.’

‘Ik weet vrij zeker van wel,’ zei Peter, ‘en ik weet ook zeker dat hij vast niet de enige is die er zo over denkt.’ Hij staarde haar nog een hele poos aan voor hij zijn hand naar zijn haveloze hoed bracht en die kort optilde. ‘Het was me een genoegen, milady.’ Dat laatste zei hij nogal nadrukkelijk.

Dit was de eerste keer dat hij zich fatsoenlijk gedroeg, en het was ongeveer even geloofwaardig als wanneer de Hertog van Everdingen zou beweren dat hij kon vliegen.

Sir Peter greep zijn echtgenote bij haar elleboog en trok haar mee. Cath vond het helemaal niet erg dat ze nu alweer vertrokken.

Hoofdstuk 6

Catherine zuchtte eens flink; ze vond dat dat wel mocht. Sir Peters persoonlijkheid, in combinatie met de wurggreep van het korset, had haar bijna doen stikken. ‘Nou, wat was dat me een genoegen,’ mompelde ze.

‘Hij is nogal een markant figuur, hè?’

Ze draaide zich om en zag een zilveren dienblad boven de bankettafel zweven, met daarop een hele berg gevulde, halvemaanvormige beignets met een goudbruine korst, die netjes aan één zijde met een plooi waren dichtgevouwen.

‘Ah, daar ben je weer, Cheshire,’ zei Catherine, blij dat ze vanavond dan toch nog één ontmoeting zou hebben die haar niet uitputte of ergernis opwekte. Al kon het met Cheshire nog alle kanten op. ‘Hoor jij je hier te vertonen?’

‘Waarschijnlijk niet.’

Toen de kat zichtbaar werd, bleek het dienblad op zijn buik te rusten en zat zijn gestreepte staart als een soort leunstoel onder zijn lijf gekruld. Zijn hoofd verscheen als laatst: eerst de oren, toen de snorharen en neus, en ten slotte de enorme grijnzende mond vol tanden.

‘Je ziet er belachelijk uit,’ sprak Cheshire lijzig, terwijl hij een gebakje tussen twee scherpe klauwen nam en het in zijn reusachtige mond liet vallen. Er kwam een wolkje kruidige stoom tussen zijn tanden door dat rook naar zoete, gele pompoen.

‘De jurk was mijn moeders idee,’ zei Catherine. Ze legde een hand op haar buik en zoog zo veel lucht in haar longen als mogelijk was. Ze begon zich licht in het hoofd te voelen. ‘Zijn dat heel toevallig pompoengebakjes? Lady Peter vroeg er net nog naar. Ze ruiken heerlijk.’

‘Dat zijn het inderdaad. Ik zou je er eentje kunnen aanbieden, maar dat wil ik niet.’

‘Dat is erg onbeleefd van je. En als je geen uitnodiging hebt, zou ik ze maar vlug neerzetten en verdwijnen als ik jou was, voordat iemand je ziet.’

Cheshire mauwde onbezorgd. ‘Ik dacht dat je misschien wel wilde weten…’ Hij geeuwde heel overdreven. ‘… dat de Hartenboer je taartjes heeft ingepikt.’

‘Wat?’ Cath draaide zich snel om en liet haar blik over de tafel vol lekkernijen gaan, maar Jack was nergens te bekennen. Ze fronste haar wenkbrauwen.

Toen ze zich weer terugdraaide, stonden Cheshires gigantische wangen helemaal bol; hij had alle gebakjes van het dienblad in zijn mond gepropt.

Cath rolde met haar ogen en wachtte tot hij alles had gekauwd en doorgeslikt, wat met zijn kolossale tanden zo gebeurd was.

Cheshire liet een boer en stak toen een van zijn nagels in de ruimte naast zijn voorste kies. ‘Ach, kom op,’ zei hij terwijl hij de nagel eens goed bestudeerde en zag dat er een klein beetje pompoenvulling aan kleefde. ‘Je had toch niet echt verwacht dat die taartjes het zouden overleven tot dit late uur, hmm?’

Op dat moment ontdekte ze het haar bekende dienblad, vlak bij de rand van de tafel. Het enige wat er nog over was van haar citroentaartjes waren wat kruimels, een laagje poedersuiker met daarin drie cirkelvormige lege plekken en een veeg zonnig gele vulling.

Dat lege dienblad was zo bitterzoet als pure chocolade. Catherine was altijd blij als mensen van haar desserts hadden genoten, maar in dit geval had ze, na die droom en de citroenboom, zelf ook graag een hapje willen proeven.

Ze zuchtte teleurgesteld.

‘Heb jij er iets van geproefd, Cheshire?’

De kat liet een afkeurend geluidje horen. ‘Ik heb een hele taart verorberd, lieverd. Hij was ook zo onweerstaanbaar.’

Cath schudde haar hoofd. ‘Je had beter een varken kunnen zijn.’

‘Wat vulgair.’ Hij keerde zich om in de lucht, draaiend als een stuk boomstam in de golven van de oceaan, en verdween samen met het inmiddels lege dienblad.

‘Wat heb jij tegen varkens?’ zei Cath tegen de lege plek. ‘Babybiggetjes zijn bijna net zo schattig als jonge katjes, als je het mij vraagt.’

‘Ik zal doen alsof ik dat niet heb gehoord.’

Ze draaide zich snel om. De kat was nu aan de andere kant van de tafel verschenen. Althans, zijn hoofd en een van zijn poten, die hij begon te likken.

‘Al durf ik te wedden dat Hertog Wrattenzwijn het roerend met je eens zal zijn,’ voegde hij eraan toe.

‘Weet je toevallig of Zijne Majesteit de kans gekregen heeft een van de taartjes te proeven?’

‘O, zeker. Ik zag hem stiekem een punt naar binnen werken, en toen een tweede en een derde, terwijl jij en Mary Ann aan het kletsen waren over de pompoenvreter.’ Terwijl hij praatte werd ook de rest van zijn lijf weer zichtbaar. ‘Je moest je schamen voor al dat geroddel.’

Ze trok een wenkbrauw op. Cheshire was de expert op roddelgebied. Dat was deels de reden dat ze zo graag met hem kletste, al maakte het haar ook nerveus. Catherine zou niet willen dat zijn geroddel zich ooit tegen haar zou keren en dat zij het onderwerp vormde. ‘Maakt jou dat de pot of de ketel?’

‘Nog steeds de kat, lieve schat, en niet eens eentje die ongeluk brengt.’

‘Als ik zo eerlijk mag zijn…’ Catherine hield haar hoofd schuin. ‘Je mag dan geen zwarte kat zijn, maar er is wel iets vreemds met je aan de hand. Je ziet opeens nogal oranje voor jouw doen.’

Cheshire kromde zijn staart, nu oranje van kleur, tot voor zijn ogen. ‘Nu je het zegt. Staat oranje me een beetje?’

‘Het ziet er goed uit, maar het past niet al te best bij het kleurenthema van de avond. Wat een stelletje zijn we samen.’

‘Ik denk dat het door de pompoengebakjes komt. Jammer dat er geen vis in zat.’

‘Was je liever viskleurig geweest?’

‘Regenboogviskleurig, dat misschien wel. Jij moet volgende keer ook maar overwegen om vis in je baksels te stoppen. Ik voel wel wat voor een tonijntaart.’

‘Tonijn-tarte tatin? Of liever visquiche?’

‘Als je zo bezig blijft, zou je gevuld gevogelte nog aan het snateren krijgen.’

‘Dat zou niet de eerste keer zijn.’

‘Heb je overigens de geruchten al gehoord?’

‘Geruchten…’ Ze dacht even na. ‘Bedoel je over meneer Rups die zijn schoenenwinkel opdoekt?’

Cheshire draaide zijn hoofd tot het ondersteboven hing. ‘Wat ben je toch traag vanavond. Ik doelde op de geruchten over de nieuwe hofnar.’

Ze klaarde meteen op. ‘Nee, daar heb ik nog niets over gehoord.’

‘Ik ook niet.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Cheshire, dat is het tegenovergestelde van een gerucht.’

‘Integendeel. Ik heb niet het flauwste benul wie hij is of waar hij vandaan komt. Het is allemaal uiterst vreemd.’ Cheshire likte zijn poot en maakte zich schoon achter zijn oor, wat Catherine nogal onbeleefd vond zo vlak naast een tafel vol eten. ‘Ze zeggen dat hij drie dagen geleden zomaar op het paleishek afstapte, van top tot teen gekleed in narrenpak, en verzocht om een audiëntie bij de Hartenkoning. Hij voerde een of twee goocheltrucs uit – ik geloof dat hij de Ruiten-kaarten door elkaar schudde en Zijne Majesteit vroeg één kaart uit de stapel te trekken… ik kon de details niet zo goed volgen. Maar goed, zo kreeg hij uiteindelijk de baan.’

Catherine dacht aan de Joker die onderuit hing in de zilveren hoepel, bijna alsof hij verwachtte dat de gasten van de koning hém zouden vermaken in plaats van andersom. Hij had er zo evenwichtig bij gezeten. Ze had er niet eerder vraagtekens bij gezet, maar Cheshires nieuwsgierigheid wakkerde de hare aan. Het Hartenrijk was niet heel groot. Waar was hij opeens vandaan gekomen?

‘Heb je de andere geruchten gehoord?’ ging Cheshire verder.

‘Dat weet ik niet zeker. Welke andere geruchten?’

Cheshire rolde zich nu op zijn buik en liet zijn hoofd op zijn harige voorpoten rusten. ‘Zijne Sympathieke Hoogheid heeft een bruid gekozen.’

Haar ogen werden groot. ‘Nee! Wie is het?’ Ze liet haar blik door de zaal dwalen. Margaret was het zeker niet. Misschien Lady Adela uit Lingerfoote of Lady Willow van Lister Hill of…

Of…

Haar adem stokte.

Kippenvel verspreidde zich over haar armen.

Haar moeders enthousiasme.

De eerste quadrille.

De opgewonden grijns van de koning.

Met een ruk draaide ze haar hoofd om naar Cheshire. Zijn brede grijns maakte een extra spottende indruk.

‘Dat kun je niet menen.’

‘Niet?’ Hij tuurde omhoog naar de kroonluchters. ‘Ik had toch gedacht dat ik daartoe in ieder geval nog wel in staat was.’

‘Cheshire, dit is niet grappig. De Hartenkoning kan niet… Hij zou nooit…’

Er klonk trompetgeschal dat tegen de rozenkwartsmuren weerkaatste.

Catherine werd draaierig. ‘O, nee.’

‘O, ja.’

‘Cheshire! Waarom heb je me dit niet eerder verteld?’

‘Dames en heren,’ riep het Witte Konijn met een piepstem die in het niets verdween na de indrukwekkende trompethoorn. ‘Zijne Koninklijke Hoogheid heeft deze avond een speciale mededeling voor u.’

‘Zal ik je nu meteen vast feliciteren?’ vroeg Cheshire. ‘Of denk je dat voortijdige gelukwensen wellicht ongeluk brengen? Ik weet nooit wat de juiste etiquette is in dergelijke situaties.’

Het was net alsof ze van top tot teen werd overspoeld door een golf van hitte. Ze had kunnen zweren dat er iemand heel hard aan het rijgsnoer van haar korset trok, want haar ademhaling werd steeds oppervlakkiger.

‘Ik kan dit niet. O, Cheshire, ik kan dit niet.’

‘Wellicht wil je nog snel een andere reactie instuderen voordat je het podium betreedt.’