Manon Berns

De Blockbusters-serie:

Het Picasso Mysterie

Het geheim van Monet

De verborgen dromen van Dalí

Het Kandinsky bedrog

‘Ik dacht weinig aan bomen of huizen, smeerde met de spatel kleurige strepen en vlekken op het linnen en liet ze zo hard zingen als ik maar kon.’

Wassily Kandinsky

Colofon

NUR 283/W051801

Bisac JUV028000

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVIII Tekst: Manon Berns

Vormgever omslag: Marlies Visser

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

© Foto Manon Berns: Harry Heuts

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

manonberns.nl

deblockbusters.nl

Joris en de draak

‘U, Hoogheid, bent het volgende drakenoffer.’

Verschrikt slaat de prinses haar handen voor haar mond en hulpeloos zoekt ze de ogen van haar vader, de koning van Tarentéche. Hij moet haar redden. Een prinses wordt toch zeker niet geofferd?

‘Tot hier, Lara,’ zegt meester Piet. Hij staat op van de houten bank en loopt naar het klimrek, dat aan de wand van de gymzaal hangt. ‘Goed gedaan. Jij ook, Kasper. Je staat er echt als koning.’

Storm zit op de bank tussen de andere kinderen uit zijn klas en herhaalt in gedachten zijn tekst. Woorden struikelen over elkaar. Wat is ook alweer de eerste zin? Nog even en de meester roept zijn naam. Hij moet rustig blijven. Diep inademen, heeft zijn moeder gezegd. Dat doet zij ook altijd voordat ze een lezing geeft.

De meester slaat een arm om Lara heen. ‘Je hebt je mooi ingeleefd in de angst van de prinses; levensecht. Alleen mag je best wat harder praten. Niet zo bescheiden zijn.’

Lara frunnikt aan haar donkere krullen en glimlacht verlegen. Ze laat een lange streng haren als een spiraal terugschieten naar haar hoofd.

Storm ziet aan haar dat ze opgelucht is. De tweelingzus van zijn beste vriend houdt er niet van als alle ogen op haar gericht zijn. Haar stem gaat dan wiebelen. Behalve in haar toneelspel. Hierin sluit ze zich af van de buitenwereld en kruipt ze naar binnen, als een slak in zijn huisje. Zo heeft ze het Storm uitgelegd.

Hij wou dat hij dat ook kon, maar het lukt hem niet. Wel als hij ’s avonds in bed zijn musicaltekst in zijn hoofd herhaalt, maar niet hardop voor de badkamerspiegel, als zijn eigen ogen hem de hele tijd aanstaren. De woorden rollen dan in een heel andere volgorde uit zijn mond. Of erger, ze blijven ergens halverwege zijn keel hangen.

Hij denkt terug aan de dag dat meester Piet bekendmaakte wie de hoofdrollen in de schoolmusical Joris en de draak mochten spelen. Veel jongens uit de bovenbouw hadden auditie gedaan voor de rol van Joris, maar de meester had hém uitgekozen. Storm was net zo trots geweest als die keer dat hij en zijn beste vriend, Jimi, als enigen uit hun voetbalteam werden gekozen voor een selectietraining bij Ajax.

Maar dat was voetbal. Daar zijn ze allebei goed in. Nu zit hij met een hoofd vol losse woorden op een bank in de gymzaal en hij is al bijna aan de beurt.

Als er iets misgaat krijgt hij vast weer die rode gloed vanuit zijn nek.

‘Wat maakt het uit,’ zeggen zijn ouders zo vaak. ‘De een heeft een beugel voor zijn scheve tanden, jij bloost.’

Ze begrijpen het niet. Een beugel heb je de hele tijd en op een dag valt het niemand meer op. Die rode gloed komt ineens opzetten en verklapt aan iedereen hoe je je voelt vanbinnen.

‘Kasper, jij speelt verder.’

Gelukkig, eerst de koning. Storm gluurt op zijn telefoon. Over tien minuten is de school uit. Misschien komt hij vandaag niet meer aan de beurt. Dan kan hij thuis nog een keer oefenen. De woorden op een rij krijgen door ze net als plaatsnamen in zijn kop te stampen. Dat moet toch lukken?

‘De koning is in paniek. Hij moet zijn dochter aan de hongerige draak voeren. Nu hij al zo veel meisjes geofferd heeft, kan hij zijn eigen dochter niet weigeren. De goden en zijn volk zullen dat niet accepteren,’ zegt meester Piet. ‘Laat die paniek zien, Kasper.’

Paniek. Die raast door Storms lijf. Nog even en hij moet naar voren komen. Al die ogen op hem gericht. Weer herhaalt hij zijn tekst. Als die eerste zin eruit is, volgt de rest misschien vanzelf.

Hij hoort de meester klappen. Zijn stem vermengt zich met het gegil dat van het schoolplein af komt. De eerste kinderen zijn al buiten. Zo meteen gaat de bel. Opgelucht haalt Storm adem.

‘We kunnen nog net één scène spelen,’ zegt de meester. ‘Ridder Joris, spring op je paard.’

Naast Storm maakt Jimi een hinnikend geluid; een paard met blond stekelhaar.

Storm sloft naar voren. Zijn mond is droog. Hij slikt, maar het lijkt wel alsof al zijn spuug verdwenen is. Het eerste woord, gewoon het eerste woord zeggen. Tijdens de auditie kon hij dat toch ook?

‘Geen ridder in het koninkrijk durft de strijd met de draak aan te gaan. Alleen jij, Joris.’ De meester geeft hem een klopje op zijn schouder.

Storm staat voor het klimrek aan de wand en draait zich om naar de kinderen op de banken. Achtentwintig paar ogen staren hem vol verwachting aan. Het is muisstil. Alleen de stemmen van het plein razen door zijn hoofd en schoppen alle woorden overhoop. Hij moet iets zeggen, zijn eerste zin. Hij slikt opnieuw.

‘Ik wil de draak wel doden,’ kruipt er uit het achterste van zijn keel. Hij zoekt naar de volgende zin, maar kan hem tussen alle losse woorden nergens vinden. ‘Ik wil de draak wel doden,’ zegt hij weer, om de stilte in het gymlokaal te doorbreken.

Er knalt een voetbal tegen de ruit.

‘Wat een herrie.’ Meester Piet kijkt geïrriteerd op zijn horloge. ‘Laten we morgen verdergaan.’

Storm staart naar zijn gympen. Hij heeft het niet goed gedaan. Hij kan het niet.

‘Joris is moedig, maar hij is ook bang voor de vierkoppige draak,’ legt de meester uit. ‘We willen de volgende keer angst en moed voelen, Storm.’

‘Nou, op die angst hoeft hij gelukkig niet meer te oefenen.’

Die is raak. Johan schiet nooit mis. Op zijn grappen volgt altijd gelach.

Storm voelt vanuit zijn nek een warme gloed omhoogkruipen. Hij denkt aan het water van de Noordpool en aan een ijskoude douche, maar hij weet dat het niet helpt. Hij kan het niet stoppen. Langzaam begint zijn gezicht te gloeien, alsof hij in de fik staat. Verbergen achter zijn halflange blonde haren heeft geen zin, iedereen ziet het.

Dan klinkt gelukkig de bel.

‘Tot morgen,’ zegt meester Piet, terwijl hij zijn papieren bij elkaar zoekt.

De kinderen rennen de gymzaal uit.

Storm slentert langs de meester. Hij hoopt dat hij wat zal zeggen, het liefst natuurlijk dat hij het goed gedaan heeft, maar dat is niet zo. Misschien moet iemand anders de hoofdrol maar spelen. Iemand met toneeltalent, zoals Lara. Dat is het beste voor de musical, en dan is hij ervanaf.

‘De musical is er niet alleen om het publiek te vermaken,’ zegt meester Piet, alsof hij Storms gedachten kan lezen. ‘Het is de bedoeling dat jullie onbekende kwaliteiten in jezelf ontdekken en angsten overwinnen. De rol van Joris heb ik je niet voor niets gegeven.’ Hij stopt zijn musicalpapieren in zijn tas en gebaart dat Storm naast hem moet gaan zitten. ‘Ik zie dat het je in de weg zit, Storm. Je weet wat ik bedoel, toch?’

Storm knikt. Hij heeft het gevoel dat de meester in zijn hoofd zit, dat hij ziet hoe de zinnen over elkaar struikelen en het bloed naar zijn wangen stroomt.

‘Versla hem, Storm, die rotdraak. Hak zijn kop eraf!’

‘En als ik toch liever een kleine rol speel?’

‘Dan blijft jouw draak vuurspuwen.’ De meester staat op. ‘Echt Storm, je kan het.’

Storm haast zich naar de fietsenkelder. Hij weet dat de meester gelijk heeft. Een andere rol lost zijn probleem niet op. Hij moet zorgen dat het niet weer gebeurt, iets bedenken, al heeft hij geen idee wat.

De rechtszaak

Storm scheurt het grindpad op en smijt zijn fiets tegen de oude eik. Zoals bijna elke schooldag wipt hij eerst bij zijn moeder in het restauratieatelier langs. Hij loopt over het pad naar de grote metalen deur en drukt op de bel van de bunker. Er gebeurt niets, ook niet als hij nog een keer belt. Hij rent langs de lange zijmuur naar de achterzijde van de betonnen bunker en drukt zijn neus tegen het gepantserde glas. Raar, er brandt geen licht binnen. Zou zijn moeder naar het museum zijn?

Sinds ze het restauratieatelier een paar jaar geleden in hun achtertuin heeft laten bouwen, komt Storm na school altijd even rondneuzen. Het hypermoderne gebouw zit vol technische snufjes, en hij houdt ervan om uit te vinden hoe alles werkt. Ondertussen vraagt zijn moeder hem dan honderduit over zijn schooldag. Omdat hij school bijna elke dag saai vindt, is hij meestal gauw uitverteld. Liever kijkt hij naar de apparaten die zijn moeder gebruikt. Het stoerst vindt hij de infraroodcamera waarmee ze dwars door schilderijen heen kan kijken. Soms mag hij een afgedankt apparaat hebben. Een zonnepaneel heeft hij na veel gesleutel weer aan de praat gekregen. Daardoor kan hij zijn telefoon nu opladen in zijn boomhut. Het kraaiennest, noemt hij die, omdat zijn zelf getimmerde hut boven alles uittorent.

Hij slentert terug over het pad naar de oude eik. Het kraaiennest ligt mooi verscholen tussen de roodbruine bladeren. Zo direct gaat hij de buurt maar weer eens observeren. Wie weet valt er nog wat te ontdekken vandaag. Wees nieuwsgierig naar alles om je heen, galmt gouden regel nummer 1 door zijn hoofd.

Over het grasveld komt Stoffel, hun bordercollie, aanrennen. Storm slaat zijn armen om hem heen en trekt zachtjes aan zijn zwarte oor. ‘Wie het eerst binnen is, Stoffel,’ daagt Storm hem uit. Samen rennen ze naar het huis.

‘Hoi, pap!’ schreeuwt hij in de gang.

‘Kom snel,’ klinkt het vanuit de woonkamer, ‘mama is op het journaal.’

Storm gooit zijn tas op de poef en gaat naast zijn vader op de bank zitten.

Zijn moeder staat voor een groot schilderij. Gekleurde vlekken vechten elkaar de lijst uit. Een blauwe vlek prikt met een witte streep een zwarte vlek lek en veroorzaakt een explosie aan kleuren. Linksonder trekt een gapende afgrond aan de rondspattende kleuren. Een witte golf stijgt eruit op, knalt neer en kronkelt als een rivier verder.

Zijn moeder glimlacht in de camera. Storm vindt het een nepglimlach. Zou ze zenuwachtig zijn?

‘Waarom vermoedt u dat dit schilderij van Wassily Kandinsky een vervalsing is?’ vraagt een harde stem. Er verschijnt een blauwe microfoon voor haar gezicht.

‘Uit mijn onderzoek blijkt dat het schilderdoek en de verf uit de tijd van Kandinsky zijn, zeg maar zo’n honderd jaar oud. Ik twijfel aan de echtheid van dit schilderij, omdat ik in sommige penseelstreken de hand van de kunstenaar mis. Ik wil het schilderij eerst verder onderzoeken voordat het verkocht wordt.’

‘Maar de Modern Art Gallery in New York is het niet met uw oordeel eens?’

Storms moeder haalt diep adem. Rustig blijven, ziet hij haar denken.

‘Ik begrijp dat het voor de galerie een tegenvaller is. Volgens hen is dit een onbekende voorstudie van Kandinsky’s wereldberoemde Schilderij met witte rand. Het schilderij zou deze week op een belangrijke kunstbeurs verkocht worden. Maar de galerie weet dat er internationaal een vervalser actief is. Die schildert bestaande Kandinsky’s na, verandert er wat details aan en verkoopt ze via galeries, internetveilingen of kunstbeurzen alsof het nieuw ontdekte Kandinsky’s zijn.’

‘Duidelijk uitgelegd, Tess.’ Storms vader zit met rode wangen op het puntje van de bank.

‘Toch spant de galerie een rechtszaak tegen u aan. Zelfs de directie van de kunstbeurs voor wie u de keuringen uitvoert, vindt uw oordeel te streng.’

Een rechtszaak? Dus daarom kijkt ze zo gespannen, er is weer gezeur. Storm wil wat vragen, maar zijn vader wappert met zijn handen.

‘Ssst.’

Verschillende microfoons vechten nu om het beste plaatsje voor haar mond. ‘Het schilderij komt uit een erfenis, maar er zijn geen papieren waarin staat waar het ooit gekocht is. Zolang het onduidelijk blijft waar het schilderij vandaan komt, moet er extra kritisch gehandeld worden, ook door de kunsthandelaren zelf. Als ze dat niet doen, zijn ze zelf deel van het probleem. Ze willen graag snel verkopen en geld verdienen.’

‘Goed zo, Tess, geef ze ervan langs, die geldwolven.’ Storms vader springt op en maakt met gebalde vuisten wilde boksbewegingen, alsof hij naar een spannende wedstrijd kijkt. Zijn hieper-de-pieper-stand staat weer aan.

Zijn vader is totaal anders dan zijn moeder. Die kan maandenlang geconcentreerd met een kwastje aan hetzelfde schilderij prutsen, terwijl zijn vader elk moment van de dag van iets nieuws bezeten kan raken en dan alleen nog daar oog voor heeft. Meestal is dat een rariteit, zoals hij zijn antieke voorwerpen zelf altijd noemt. De samoerai zijn het nu helemaal. Daar heeft hij laatst een documentaire over gezien en sindsdien praat hij over niks anders. Het zou Storm niets verbazen als hij morgen opeens naar Japan vertrok om een traditioneel zwaard op de kop te tikken, zogenaamd om door te verkopen aan een verzamelaar. Uiteindelijk bewaart hij toch alles voor zichzelf, daarboven, op de rariteitenzolder.

‘Dus volgens u heeft de galerie zelf ook schuld aan deze vervalsing?’

Weer die harde stem van de journalist met de blauwe microfoon. Zijn moeders glimlach verdwijnt, en de blik in haar ogen wordt donker. Storm wenste dat zijn moeder niet van die wereldberoemde schilderijen restaureerde. Dan stond ze zich daar nu niet te verdedigen.

‘Laat je niet in een hoek duwen, meid,’ moedigt Storms vader haar aan.

‘Dat zeg ik niet,’ antwoordt ze behoorlijk rustig. ‘Ik weet alleen dat galeries en verzamelaars soms vermóéden dat een schilderij vals is, maar niet in actie komen omdat hun schilderij dan niets meer waard is. Het lijkt wel alsof alles alleen nog maar om geld draait.’

‘Een aantal jaar geleden beweerde u ook dat een Kandinsky vals was. Dat was toen niet het geval. U durft zichzelf nog steeds een expert te noemen?’ Een rode microfoon duwt de andere microfoons aan de kant.

Wat een gemene vraag, denkt Storm. Waarom beginnen ze daar nou weer over? Vervelende journalisten. Ze moeten zijn moeder met rust laten.

‘Niet in de verdediging schieten,’ hoort hij zijn vader zeggen. ‘Gewoon je fout toegeven en dan… aanvalluuuuuh.’

‘In dat geval zat ik er inderdaad naast. Maar ik ben niet bang om kritische vragen te blijven stellen en aan de mening van anderen te blijven twijfelen. Dat is mijn vak en ik zie dat u daar ook van houdt.’ Zelfverzekerd kijkt ze in de camera. De rode microfoon druipt af.

‘Een-nul, een-nul,’ zingt zijn vader keihard. Hij danst rondjes door de kamer. ‘Een-nul, een-nul.’

Het lijkt wel of zijn vader het echt leuk vindt om hiernaar te kijken. Zelf haat hij dit gedoe. Het is net als een paar jaar geleden. Journalisten van kranten, tv en radio stelden zijn moeder allemaal nare vragen. In één krant stond zelfs dat ze maar beter met haar werk kon stoppen. Kinderen op school bemoeiden zich ermee en zelfs de meester begon erover in de klas.

‘Niemand is het met u eens en toch bent u vol vertrouwen?’

‘Jazeker. Het goede zal het kwade verslaan. Zo zie ik dit schilderij van Kandinsky ook, als een strijd tussen goed en kwaad. Dit is de fantasie van de kunstenaar.’ Ze wijst naar de blauwe vlek in het midden van het schilderij. ‘Hij vecht tegen de zwarte vlek, hier linksonder, waar je nog een paar poten van het monster van de hebzucht uit ziet komen.’

‘En hoe denkt u uw gelijk te bewijzen?’

‘Ik werk al een tijd samen met een wiskundig expert aan dit onderzoek. Met behulp van een computerprogramma bestudeert zij de penseelstreek van een kunstenaar. Die penseelstreek is uniek. Zie het als een soort vingerafdruk. Als de vingerafdrukken in verschillende schilderijen niet dezelfde zijn, dan heb je met een vervalsing te maken. Op deze manier onderzoeken we Schilderij met witte rand en vergelijken dat met andere Kandinsky’s.’

‘Dus u weet al of het wel of geen vervalsing is?’

Er verschijnt een geheimzinnige glimlach op zijn moeders gezicht. Deze is echt, denkt Storm. ‘Het onderzoek loopt nog. Om goed te kunnen vergelijken hebben we meer schilderijen van de vervalser nodig.’

‘En dat denkt u nog voor de rechtszaak allemaal te redden?’ vraagt de harde stem.

‘De politie zit een verdachte op de hielen. Meer mag ik er niet over zeggen.’

De rode microfoon verschijnt weer in beeld. ‘Vanuit welk land opereert deze verdachte?’

‘Ook daarover mag ik helaas geen uitspraak doen,’ zegt Storms moeder vastberaden.

De nieuwslezer komt in beeld en vertelt over een staatsbezoek van de koning en koningin.

Storms vader zet de tv uit en legt zijn hand op Storms knie. ‘Wat zit jij er verslagen bij?’

‘Ik snap niet waarom ze altijd zo gemeen tegen haar doen op tv.’

‘Dat hoort nou eenmaal bij haar werk, Storm. Ze heeft het heel goed gedaan, veel beter dan de vorige keer.’

Stoffel duwt zijn natte neus tegen Storms handen, maar Storm heeft geen zin om te spelen. Hij kroelt door de zachte haartjes tussen Stoffels oren. De rechtszaak is volgende week al. Stel je voor dat de rechter vindt dat ze niet genoeg bewijs heeft. Hij ziet de journalisten alweer dringen met hun microfoons en ingewikkelde vragen op zijn moeder afvuren. Iedereen zou ernaar kijken en hem vragen wat er precies aan de hand is. Nog meer ogen op hem gericht. Daar zit hij echt niet op te wachten, die musical is al erg genoeg.

Als hij nou eens meer te weten kwam over die vervalser? Ze heeft toch duidelijk gezegd dat dat zou helpen? Hij heeft trouwens zin om weer iets uit te pluizen. Dan hoeft hij tenminste niet de hele tijd aan zijn tekst voor de musical te denken. Hij trapt zijn gympen uit, strekt zich uit op de bank en trekt Stoffels kop op zijn buik. Als hij dan van zijn neus tot zijn nek over Stoffels vacht strijkt, doet Stoffel zijn ogen dicht en kreunt zachtjes.

‘De Blockbusters moesten maar eens in actie komen tegen die vervalser, hè?’ fluistert hij.

Met hun geheime club had hij met Jimi, Lara en zijn Franse vriendinnetje Juul al veel onderzoek gedaan en allerlei mysteries opgelost, bijna altijd met succes.

‘Er is post van oom Harrie, misschien vrolijkt die je op!’ roept zijn vader vanuit de keuken.

Storm pakt zijn telefoon, terwijl hij Stoffel met één hand blijft aaien.

Dringende Blockbusters-opdracht. Morgen na school verzamelen in ons clubhuis.

Hij verzendt het bericht in de Blockbusters-groepsapp en rent naar de keuken om zijn post te lezen.

Bloed

Als hij de brief uit Peru een beetje verschuift, past de tekening nog net onder de wereldkaart. Dat is een mooi plekje. Storm wrikt de punaise los uit de muur naast zijn bed en prikt het papier een stukje verderop weer vast. Hij wil geen gaatjes in de tekening hebben. Vastplakken met dubbelzijdig tape is beter. Naast de kaart met de gouden regels hangt hij perfect.

Oom Harrie heeft zichzelf deze keer in een langharige bontjas getekend. Storm moet lachen om de reusachtige kromme neus van de man naast hem. Mijn nieuwe investeerder staat erbij geschreven. Daaronder een raar woord: Гара. Vast Russisch.

Met een rode stift vliegt Storm over de wereldkaart vanuit Peru naar oom Harries nieuwe locatie. Op de Atlantische Oceaan doorkruist de lijn eerdere reisroutes. Bestemming Moskou bereikt. 2 september. Storm trekt een rode cirkel om de Russische hoofdstad.

Tevreden kruipt hij onder zijn dekbed en bekijkt de muur vol kaarten, brieven en tekeningen. Er is geen continent waar oom Harrie geen onderzoek heeft gedaan. Maar het had niet veel gescheeld of Zuid-Amerika was zijn laatste bestemming geweest. Omdat de universiteit moest bezuinigen, werd zijn ooms wateronderzoek daar stopgezet. Dat vond Storm vreselijk. Het werk dat zijn oom doet, is zo belangrijk.

En misschien kan Storms eigen expeditie met oom Harrie nu ook niet meer doorgaan.

‘Als je de gouden regels beheerst, neem ik je mee op expeditie,’ heeft oom Harrie hem beloofd. Storm heeft de Blockbusters speciaal opgericht om die gouden regels onder de knie te krijgen. Met Jimi, Lara en Juul onderzoekt hij alle losse eindjes.

Zimbabwe, daar wil hij heen. Op safari met de jeep. Slapen in een tent op het dak en dan net zolang wakker blijven totdat de leeuwen om de auto sluipen. En natuurlijk met de kajak over de Zambezi tussen de nijlpaarden.

Een logge, zwarte gedaante ligt aan de oever. Langzaam komt hij overeind en loopt zijn kant op. Dreigend opent hij zijn bek vol scherpe tanden.

Storm observeert de omgeving. Groene bladeren en rood avondlicht drijven op het blauwe water. Hij moet snel naar de witte oeverrand zien te komen. Hij pakt zijn peddel. Roeien!

De zwarte gedaante komt dichterbij en slaat zijn grote klauwen uit.

Harder roeien. Alles wankelt. Storm duwt zijn peddel in de zwarte vlek. Die is sterk, sterker dan Storm.

De gedaante opent zijn bek. Die tanden… Harder duwen. Rood spul spuit in het rond en druipt over zijn hoofd…

Storm zit rechtop in bed. Hij hapt naar adem. Hij legt zijn trillende handen op zijn wangen. Ze gloeien. Waar kwam dat rood vandaan? Uit dat nijlpaard? Of was hij het zelf?

Hij draait zijn kussen om en drukt zijn gezicht in de koele sloop. Zijn wekker licht op in de donkere kamer. 05.08 uur. Nog een paar uur, dan staat hij weer in de aula als Joris. Zal hij net doen alsof hij ziek is? Hoofdpijn kan hij wel spelen, dat is een stuk simpeler dan een ridder.

Hij staart naar de tekening aan de muur. Hoeveel Blockbusters-opdrachten heeft hij al uitgevoerd? Sommige waren best moeilijk.

‘Gouden regel nummer 4, bijt je vast als een heel gevaarlijk dier, grrrrr,’ rapt hij zachtjes.

Een Blockbuster geeft niet op. Ook niet als alles tegenzit. Vandaag gaat het lukken. Hij heeft nog een paar uur om iets te bedenken.

‘Ridders, toon uw moed.’ De koning van Tarentéche spreekt zijn volk op het volle marktplein toe. ‘Ik schenk niet alleen duizend-en-een dukaten aan de ridder die de draak verslaat. Als beloning mag hij ook met mijn dochter trouwen.’ Hij geeft zijn omroeper, de heraut, de opdracht om alle ridders aan te spreken.