Voor Jorinde, Thijs Siem en Jule

Colofon

Twitter mee! #Voorlopers2

NUR 284/W051801

Bisac YAF019010

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVIII Tekst: Mirjam Hildebrand

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Hoofdstuk 1

‘Hard blazen, Sam. Anders gaan ze niet uit.’ Mama staat tegenover ons met haar fotocamera in de aanslag. Sams buikje bolt op onder mijn handen. Vaag merk ik iets anders op, buiten deze kamer. Een aanwezigheid. Maar Sam beweegt zo enthousiast op mijn schoot, dat ik het kwijtraak. Ik houd mijn broertje een beetje tegen om te voorkomen dat de slagroom hem een baardje geeft. Het zijn maar twee kaarsjes, maar voor hem is het een hele opgave. Terwijl Sam een nieuwe teug lucht naar binnen zuigt, voel ik het opeens: hij is hier. Vlak bij de voordeur. 

‘Jaaa!’ roept het bezoek. Sam heeft alle kaarsjes uitgeblazen. Hij klapt in zijn handen en iedereen doet mee. De bel gaat. Niet te horen door alle geluiden in de kamer. En toch weet ik het zeker.

‘Emma mag taart,’ zegt Sam, en hij kan het niet laten de slagroom even aan te tikken met zijn vingertop, terwijl mama het mes door het zachte zoet laat glijden. Mijn hart is naar de deur gerend, maar mijn benen zitten nog stil.

Ons overbuurmeisje blaast hard op een feesttoeter.

Ik schuif mijn stoel naar achter. Sam wiebelt op mijn schoot. ‘Taart, taart, taart.’

Iemand moet de deur opendoen. Ík moet de deur opendoen. Sam protesteert als ik hem van mijn schoot til.

‘Hij is hier,’ fluister ik in mijn moeders oor.

Het mes blijft hangen in de taart. Haar knokkels worden langzaam wit. ‘Hij is twee uur te laat.’

‘Ik laat hem binnen.’ Vastberaden loop ik richting de hal en trek de kamerdeur open. Het zijn maar een paar passen tot de voordeur. Zijn gestalte is door het bobbelige glas heen zichtbaar.

Ik blijf staan. Mijn hartslag slaat in elk lichaamsdeel mee. Dan trek ik aan de klink.

‘Emma,’ zegt mijn vader. Er klinkt iets door in zijn stem. Ik had ongemak verwacht, maar het sijpelt mijn hart binnen als een warme gloed. Hij zet een stap naar voren en opent zijn armen.

‘Papa,’ zeg ik en automatisch krullen mijn mondhoeken omhoog. Ik leg mijn wang tegen zijn borst en geniet van zijn grote armen die hij om me heen slaat. Mijn vader is hier. Ik heb nooit willen toegeven dat ik Simon al jaren miste als vader. Niet alleen vanaf zijn vertrek op mijn dertiende jaar, maar ook daarvoor. Ik was alleen maar boos op hem. Maar bij Precursor, het bergdorp in Frankrijk waar hij woont, leerde ik hem beter kennen en kwam ik erachter dat hij wél om me geeft. Het gevoel van zekerheid dat ik een vader heb die ik kan vertrouwen, golft door mijn lijf. Ik concentreer me erop, omdat ik het zo slecht ken en het zo fijn is. Zijn hartslag tikt in mijn oor, zacht maar snel. Onrustig. Hij is hier, bij mijn moeder en mijn broertje.

De fijne golven slaan om in rusteloze. Wat als Sam niets van hem moet hebben? En kan mijn moeder eigenlijk wel normaal tegen hem doen? Hij klopt op mijn rug en ik laat hem los.

‘Kom verder.’ Ik neem hem mee naar de hal.

‘Er kwam wat tussen, daarom ben ik later dan gepland.’

Ik knik en kijk hoe hij zijn schoenen uittrekt. Zoals vroeger. Toen dit huis nog óns huis was. ‘We hebben de taart net aangesneden.’

Hij klemt zijn kaken op elkaar en trekt zijn mondhoeken in korte rukjes naar de zijkanten. Zijn Aegis is opgetrokken en toch gieren zijn zenuwen door mijn lijf. Of zijn het die van mij? Wat gaat hij als eerste tegen mijn moeder zeggen? En wat zal Sam doen als hij zijn vader ziet? Als Simon hem maar niet meteen optilt, want dat gaat mis. Sam moet altijd wennen aan nieuwe mensen.

Dan staat hij rechtop. ‘Zullen we dan maar?’ Het klinkt gemaakt opgetogen.

Met moeite zet ik stappen naar voren. ‘Ja,’ zeg ik op dezelfde gekke toon. ‘Waarom kon je er niet eerder zijn? Nu moet je binnenkomen in een volle kamer.’

‘Ik had gisteren een begrafenis. Een onverwacht sterfgeval.’

‘Er is iemand van Precursor dood?’

‘Je kent hem niet.’ Hij wuift in de richting van de woonkamer.

We kunnen dit moment niet verder uitstellen. Ik loop voor en duw de deur open. De warmte van de visite blaast in mijn gezicht. Als eerste vang ik de blik van mijn moeder die al vlug naar Simon verschuift. Ze kijkt verrast en gepijnigd tegelijk. Haar gevoel vliegt mijn buik in en blijft hangen tussen mijn maag en mijn hart, zwaar en pruttelend. Ik zet nog een stap vooruit en maak plaats voor mijn vader. Zonder haar aan te kijken geeft mijn moeder een schoteltje taart aan een tante en loopt wiebelig naar ons toe.

Ik zet een stap opzij.

‘Hoi Simon, wat goed dat je toch bent gekomen.’ Ze geeft hem drie zoenen op de wang. Zullen ze dat weleens eerder gedaan hebben? Ik heb ze elkaar soms een zoen op de mond zien geven, op bijzonder fijne momenten. Maar meestal zeiden ze elkaar kaal gedag. Hooguit wreef hij even over mijn moeders rug als ze aan het koken was. Of hij legde zijn hand op haar schouder als ze aan het lezen was en kneep er dan kort in.

‘Wat goed je weer te zien.’ Hij neemt haar in zich op.

‘Vreemd ook,’ zegt mijn moeder.

De kamer is stiller. Het geschraap van vorkjes over bordjes is het enige wat het ongemak van deze ontmoeting enigszins kan verbloemen. Ga alsjeblieft praten mensen, denk ik.

Oma staat op van haar plek aan tafel en neemt Sam aan de hand. Ze loopt naar ons toe.

Ik sluit de deur achter mijn vaders rug. Het geeft een hard geluid.

Mijn moeder hurkt op Sams hoogte en ze trekt hem naar zich toe. ‘Sammie, dit is Simon. Weet je nog dat ik gisteren vertelde dat jouw papa zou komen?’

Sam knikt en staart mijn moeder aan. Hij durft niet op te kijken, mijn lieve broertje.

Ik pak de hand van mijn vader en trek hem mee naar beneden. ‘Kom, ook op je knieën zitten,’ zeg ik. Mijn vader buigt op één knie. Ik leg mijn klamme hand op zijn bovenbeen. Die trilt.

‘Hoi, Sam.’ Zijn stem slaat over.

Een brok zwelt op in mijn keel.

‘Ik ben je papa.’ Het komt er ongelukkig uit. Alsof de woorden zijn gebroken en weer in elkaar gezet.

Sam kijkt schokkerig naar Simon op en leunt met zijn rug tegen mijn moeders knieën.

Mijn vader slikt. Zijn adamsappel gaat moeizaam heen en weer. Ik probeer de brok in mijn eigen keel ook weg te krijgen. Dan kan ik misschien helpen, door iets te zeggen. Maar ik weet niet wat.

‘Gefeliciteerd met je verjaardag.’ Hij glimlacht stijfjes.

Sam kijkt hem met grote ogen aan en verder blijft het veel te stil tussen hen en in de hele kamer. Mijn moeder knijpt van de spanning per ongeluk in zijn arm. Ik kan het kneepje zelf voelen. Dan wijst Sam naar zijn feestmuts op tafel. ‘Ik ben twee jaar.’

Mijn moeder laat haar adem ontsnappen en haar ogen schieten vol. De brok in mijn keel doet zeer. Ik slik, maar het gaat niet weg. Het geeft tranen, die ik niet wil hebben – niet mag hebben met al die mensen om ons heen. Ik veeg ze weg.

Simon knikt. ‘Ja, jongen, je bent al twee jaar.’

Mijn vader steekt zijn hand naar hem uit om die te schudden. Sam kijkt er argwanend naar en leunt met zijn bovenlichaam verder naar mijn moeder.

Ik zoek naar iets wat op een cadeautje lijkt, maar zo te zien heeft hij niets meegebracht.

‘Mag Simon ook een stukje taart, Sam?’ vraagt mijn oma in een poging om het ongemakkelijke moment te verbreken.

‘Ja,’ zegt mijn moeder opgelucht. Ze veert omhoog, tegelijk met mijn vader.

‘Nee,’ zegt Sam zacht en hij schudt zijn hoofdje. Niemand anders hoort het. Ik zit nog op mijn hurken en steek mijn armen naar hem uit. Hij rent naar me toe en komt zijn knuffel halen.

‘Jouw papa is ook mijn papa,’ fluister ik in zijn oor, en ik til hem op. ‘Je kent hem niet zo goed, maar hij is wel lief.’ Sam legt zijn hoofd in mijn nek. Zijn wang is warm. Ik weet niet wat hij begrijpt van wat ik zeg. ‘Hij mag ook een stukje taart van ons,’ zeg ik ten slotte.

Mijn moeder snijdt een groot stuk taart voor Simon af. De mensen in de kamer beginnen weer te praten en ik zet Sam op de grond voor zijn cadeautafel. Een buurmeisje komt op haar hurken naast ons zitten. ‘Wat heb je van je moeder gekregen voor je verjaardag?’ vraagt ze aan Sam. Ik laat die twee even samen en blaas koelte in mijn gezicht. Ik moet naar de wc. Even weg van hier. Ik manoeuvreer me door de visite heen.

Een hand houdt me tegen in de holte van mijn arm. ‘Emma?’ vraagt Simon.

Ik draai me naar hem toe. Mijn vader staat met het schoteltje in zijn hand en lepelt een enorm stuk van zijn taart naar binnen. Waarom moeten mannen altijd zo gulzig eten? Mama’s bakkunsten in één klap weg.

‘Ja?’ Ik loop door naar de gang.

Hij komt achter me aan. ‘Straks om vijf uur gaan jij en ik op bezoek bij Jonathan van Dongen en zijn ouders. Dat weet je toch nog wel?’

‘Ja.’ Ik kijk op mijn horloge. Hoewel de visite er om half vier al was, hebben we tot na vieren met de taart gewacht, in de hoop dat Simon op tijd zou zijn. Het is inmiddels half vijf geweest. ‘Dan gaan we over twintig minuten weg.’

‘Ze hebben gevraagd of we blijven eten.’

‘O, dan zal ik mama zeggen dat ze de lasagne voor morgen bewaart.’

Hij knikt en neemt nog een hap van zijn taart. De buurvrouw komt vanuit de keuken met een kop thee in haar hand langslopen en spreekt Simon aan. Dat geeft mij de gelegenheid de wc in te glippen.

Jona gaat de aankomende maand samen met zijn moeder in een huisje op Precursor wonen. Tim, zijn broer en mijn oud-klasgenoot, blijft samen met zijn vader in Nederland. Toen Simon in juni voor het eerst met zijn ouders kwam praten stonden ze er afwijzend tegenover om Jona te laten kennismaken met Precursor. Jona was dan wel anders; hij had het wel zwaar op school en met andere kinderen, maar ze dachten dat ze het zelf binnen hun gezin konden oplossen. Daar hadden ze de gemeenschap in Zuid-Frankrijk, waar Voorlopers samenleven, niet voor nodig. Ik weet dat zijn ouders er voor hem zijn, maar ik weet ook dat het voor Jona voelt als een toegestoken hand die altijd net misgrijpt.

Een paar weken geleden stond Inge huilend voor onze deur. Ik had het die ochtend onder de douche al gevoeld: er was iets met Jona. Alles voelde leeg en alleen, totdat ik een intense pijn in mijn eerder zware armen voelde. ‘Je moet me helpen!’ smeekte Inge. ‘Kom mee.’ Ik maakte vlug een staart van mijn natte haren, greep de sleutels en riep naar mama dat ik even met Inge meeging.

‘Hij wilde vanmorgen weer niet naar school. Hij sloot zich op in de wc en ik hoorde hem snuivend ademhalen. Hij reageerde op niets wat ik zei. Mijn man heeft het slot geforceerd en…’ Ze sloeg haar hand voor haar mond en versnelde haar pas. ‘Hij had schelpjes in zijn jaszak. We zijn gisteren naar het strand geweest. De afgebroken punten zijn behoorlijk scherp.’ We kwamen bij haar voordeur aan en ze zocht steun bij de deurknop. Haar ogen waren bloeddoorlopen en vulden zich opnieuw met tranen.

‘Hij sneed ermee in zijn arm,’ zei ik voordat zij het hoefde te zeggen.

In de wc trek ik mijn broek naar beneden en plof neer op de bril. Straks zullen we zijn ouders moeten inlichten over de last die Jona met zich meedraagt. Het is niet eerlijk om informatie voor hen achter te houden. Ik zuig een teug zuurstof naar binnen en sluit mijn ogen. De plas komt en ik leg mijn iets koelere handen op mijn oogleden. Met de uitademing begeleid ik de spanning naar buiten. Weg van mij.

Hoofdstuk 2

De deurbel is er zo een die je vanaf buiten door het hele huis hoort galmen. Jona doet de deur open, waarschijnlijk omdat hij er het snelst bij is. Inge verschijnt achter hem.

‘Kom verder,’ zegt ze, na onze begroeting.

‘Mijn broer is er niet. Papa wel,’ vertelt Jona. We schudden ook de hand van zijn vader en gaan op de bank zitten met een glas frisdrank.

‘Zijn jullie al een beetje klaar voor het vertrek van overmorgen?’ vraagt Simon.

Inge zet een bakje met zoutjes op tafel. ‘We zijn nog bezig met koffers inpakken. Het zal raar zijn om als gezin uit elkaar te gaan, maar Jona heeft er zin in, hè, knul?’ Ze aait hem over zijn witblonde haren.

Hij knikt en steekt een chipje in zijn mond.

Jona’s vader slaat zijn benen over elkaar en schraapt zijn keel. ‘Ze zullen daar dus ook een eigen woning hebben?’

‘Jazeker, hun huisje heeft een aparte slaapkamer met een tweepersoonsbed en een los eenpersoonsbed. Je bent altijd welkom om langs te komen, al dan niet met jullie andere zoon. Het dorp heeft genoeg reservebedden.’

‘Laten we eerst maar eens kijken hoe Jona daar functioneert.’

‘Zo is dat. Hij draait de eerste periode proef, net als andere kinderen.’

‘Zijn school heeft aangegeven dat hij na de herfstvakantie eventueel gewoon weer bij hen kan meedoen,’ zegt Jona’s vader.

‘Maar,’ vult Inge haar man op gedempte toon aan, ‘het ging niet van harte. Ze weten niet zo goed wat ze ons mannetje kunnen bieden.’

‘Hou je van proefjes doen, Jonathan?’ vraagt mijn vader.

Jona knikt.

‘Jona houdt ook erg van uitvindingen doen. Hij heeft laatst een ontwerp getekend van een tandenborstel met ingebouwde tandenpasta en van een robothuisdier.’ Inge bekijkt haar zoon met een glimlach.

‘En hij weet heel veel over planten, toch Jona?’ vult zijn vader aan. ‘Hij gaat geregeld met zijn oma mee naar de moestuin en hij leest boeken over verschillende gewassen.’

Simon legt zijn handen in zijn schoot. ‘Nou, dan wordt het echt fijn voor jou bij ons. We hebben ontwerplessen én een moestuin.’

Jona glimlacht. Hij haalt een plakboek vol gedroogde bloemen en bladeren tevoorschijn om aan ons te laten zien.

‘Ik ga pannenkoeken bakken,’ zegt Inge na een poosje, en ze verdwijnt naar de keuken.

‘Hoe heb jij het gehad op Precursor, Emma?’ vraagt Jona’s vader. ‘Jij bent daar in mei op bezoek geweest, hoorde ik van Inge.’

Ik probeer de ervaringen die mijn herinneringen zwart kleuren tegen te houden, maar de beelden doemen zonder waarschuwing op uit mijn geheugen. Hoe die freak van een Esposito met de uitvoering van zijn gruwelijke ideeën de zestienjarige Intan vermoordde. Intan, mijn Indonesische Zielsverwant; iemand die ik altijd zou vertrouwen en snappen. Esposito had ervoor gezorgd dat wij verbonden waren, om zijn dodelijke experimenten op ons uit te kunnen voeren. Ik ril en duw de herinnering weer terug op zijn plek, in een donker hoekje van mijn brein.

‘Dat klopt. Ik ben er toen een week geweest en ik vind het fijn dat ik er nu voor een heel schooljaar heen mag. Het is een mooie plek, waar veel te leren en ontdekken valt,’ zeg ik. Ik meen het nog ook.

‘Jona, kom je de tafel dekken?’ roept Inge vanuit de open keuken.

Hij rolt met zijn ogen, maar laat zich toch van de bank af glijden om naar zijn moeder toe te sjokken.

Simon buigt zich voorover naar Jona’s vader. ‘Kunnen we straks nog even iets bespreken zonder de aanwezigheid van Jona? Misschien had ik dat van tevoren even moeten aankondigen.’

‘Geen probleem. Na het eten mag Jona even naar zijn televisieprogramma kijken. Dat gebeurt dan vandaag boven.’ Hij staat op. ‘Even naar het toilet.’

‘Weet je zeker dat je het aan ze wilt uitleggen?’ vraag ik Simon zacht. ‘Ze snappen toch niet wat een Zielsverwant is zoals Voorlopers dat kennen.’

‘Inge moet het weten. We moeten hem bij aankomst onmiddellijk van haar loskoppelen.’

‘Ach nee, Jona, toch,’ klinkt er opeens vanuit de keuken. ‘Peter, hij heeft het weer.’ Inges stem slaat over.

Simon en ik staan tegelijk op. ‘Peter is even naar de wc,’ zeg ik terwijl we naar de keuken lopen.

Daar staat Jona stijf tegen de koelkast aan geklemd. Inge pakt de borden uit zijn handen, waarop hij zijn armen om zijn lijf heen slaat en bibbert alsof zijn lichaam in ijswater heeft gezeten. Zijn kin houdt hij stevig op zijn borst geklemd.

Ik pak zijn hand vast. Die voelt koud en verkrampt.

Hij kijkt op. ‘Ze moet weg. Ze moet uit mijn hoofd.’

‘Rustig maar.’ Ik wrijf zachtjes over de rug van zijn hand.

Jona schudt zijn hoofd. Dan slaat hij plotseling zijn handen voor zijn oren en opent zijn mond. Hij lijkt te gillen, maar ik hoor niets. Gilt hij nou binnen in zijn trillende lijfje?

Vlug pak ik zijn wangen vast en dwing hem om me aan te kijken. ‘Wie moet weg?’

De tranen springen in zijn ogen. ‘Dat meisje.’

Ik wissel kort een blik met Simon. ‘Jona, is het een kleine baby?’

‘Ja. Ze praat niet. Ze vertelt me niets en toch weet ik dat ze er is.’

Simon en ik weten over welke baby hij het heeft. Onwillekeurig vraag ik me af hoe ze eruitziet en zou ik bijna vragen of hij de beelden met me wil delen.

‘Ze was er gisteren ook even, maar ze ging weg toen ik zei dat ze me met rust moest laten.’

Inge laat een zenuwachtig lachje horen. ‘Misschien moet je dat nu dan weer zeggen, lieverd.’ Ze haalt haar schouders naar me op en haar wangen kleuren rood.

Jona staart omhoog. ‘Ze is weg,’ zegt hij dan.

Inge lacht ongemakkelijk. ‘Nou, wat een gekke toest…’

‘Kom even zitten,’ zegt Simon, die twee stoelen aan de eetkamertafel naar achteren trekt. ‘Jij ook,’ zegt hij tegen Jona’s vader, die net weer binnenstapt.

‘Wacht, dan hou ik de pannenkoeken even warm in de oven.’ Inge draait aan een knop en zet de stapel erin.

Ik schuif, net als de anderen, aan tafel.

Mijn vader toont zich kalm, maar intussen zoekt hij koortsachtig naar de juiste woorden.

‘Dit gaat misschien best wel raar klinken,’ zeg ik daarom. ‘Zeker voor mensen die zelf niet de gewaarwordingen kennen die wij drieën wel kennen.’ Ik geef aan dat Jona daaronder valt.

‘Wij kennen een verschijnsel waarbij we een speciale band met iemand hebben en van die persoon nog meer gevoelens en gedachten opvangen dan van een ander.’

Mijn vader knikt goedkeurend, dus ik praat verder.

‘Het maakt je heel hecht met elkaar en diegene kan jouw spiegel zijn op de momenten dat je het nodig hebt. Zo weet je vaak wat goed is voor elkaar. We noemen het je Zielsverwant.’

‘Dat klinkt mooi,’ zegt Inge.

‘In de kern is dat m…’

Ik onderbreek Simon. ‘Dat is zeker mooi en een natuurlijk proces. Je vindt elkaar meestal rond de volwassenheid, maar onze zorg is dat…’ Mijn aandacht schiet naar Jona. ‘Jona, het lijkt erop dat een meneer die allerlei dingen wilde onderzoeken, jou heeft gekoppeld aan de baby die jij voelt. De baby heet Noomi en is nu jouw Zielsverwant.’

‘Maar niet je echte, hoor, we kunnen jullie ook weer losmaken,’ zegt Simon en hij richt zich tot zijn ouders. ‘En dat gaan we doen zodra we in Precursor aankomen. Noomi is daar ook.’

Ze staren ons alle drie ongelovig aan. ‘Wie is die baby dan?’ vraagt Inge.

Simon tilt zijn vork op en legt die weer neer. ‘Haar moeder heeft bij die onderzoeker gewoond. De baby zat toen nog in de buik, waar hij allerlei ongebruikelijke en voor ons onbekende toepassingen op haar uitvoerde.’

‘Mijn god.’ Ze slaat haar hand voor haar mond. ‘Liefje, ga jij maar even spelen.’ Ze legt haar hand op Jona’s rug en duwt hem zachtjes van de stoel.

Toch blijft hij staan, naast de tafel.

‘Waar is die gek nu?’ vraagt Jona’s vader.

‘Die vormt geen gevaar meer. Hij heeft zichzelf met een van zijn eigen experimenten de dood ingejaagd,’ zegt Simon, nog voordat Jona goed en wel van tafel is gestuurd.

Het blijft even stil. Jona’s ouders kijken elkaar aan, alsof ze proberen elkaars gedachten te lezen en die op elkaar af te stemmen.

Jona’s vader kijkt Simon strak aan. ‘Dus bij aankomst in het dorp kunnen jullie Jona en dat kleine meisje weer van elkaar loskoppelen en is er verder niets meer aan de hand? Dan zal Jona pas zijn echte Zielsverwant weer vinden als hij ouder dan achttien is?’

We knikken allebei.

‘Dan kan Jona zich ontwikkelen en zich eindelijk normaal voelen?’ vraagt Inge, zichzelf moed insprekend. ‘Ik bedoel, hij is daar niet de enige die zo veel voelt.’

‘Dat klopt,’ zegt Simon.

Ze zucht en leunt naar achter. ‘Wil jij er nog wel heen, Jona? Vind je het niet een beetje eng allemaal?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Noomi doet me niets, maar ze moet uit mijn hoofd.’ Hij tikt met zijn vinger tegen zijn hoofd. ‘Ik wil wel naar die school, mama. Naar andere kinderen die ook ongelukkig zijn op een normale school.’

Zijn ouders knikken.

‘Dat snap ik,’ zegt Inge, en ze richt zich tot Simon: ‘Dit moeten we laten bezinken.’

Hij knikt. ‘Ik had het jullie vandaag willen vertellen, maar het leek minder belangrijk. Ons was verteld dat de onderzoeker nog niet zover was gekomen en zijn bewerking eenzijdig had toegepast. Ik bedoel daarmee dat Noomi wellicht Jona sterk zou opvangen, maar andersom niet. Nu lijkt het tegendeel waar. We zullen het rechttrekken zodra we er zijn.’

‘In die zin is het dus een extra reden om wel te gaan,’ zegt Jona’s vader. ‘Als ik kon, dan ging ik mee.’

Inge schudt haar hoofd. ‘Nee, ik wil dat jij hier bij Tim blijft.’

Twee uur en een volle buik later lopen Simon en ik terug naar huis. Het lijkt erop dat de ouders van Jona, ondanks hun twijfels, het hem toch gunnen om kennis te maken met Precursor.

In bed staan mijn gedachten niet stil. Wat was Esposito met Jona en Noomi van plan? Waarom wilde hij die kleine jongen de Zielsverwant maken van de toen nog ongeboren baby?

‘Kom je warme broodjes eten, Emma?’ Mijn moeder duwt mijn slaapkamerdeur open. ‘Vandaag hebben we een extra lekker ontbijt omdat jullie morgen vroeg weg moeten.’

Ik glimlach en rek me uit.

‘Ik heb croissants en een eitje.’

‘Heerlijk, mam.’

‘Het is al tien uur. Je hebt goed uitgeslapen.’

Ik ga op de rand van mijn bed zitten. ‘Voelt het niet raar met Simon weer in huis?’

‘Hij vertrok gisteravond al snel naar de logeerkamer. Natuurlijk is het vreemd en ik neem hem dingen kwalijk, maar hij blijft jullie vader.’

Er klinken voetstappen op de trap vanaf de zolder. Mijn moeder knikt met haar hoofd naar achter alsof ze wil zeggen: Daar zul je hem hebben. ‘Hij kreeg een telefoontje en het klonk nogal belangrijk. Hij vertrok ervoor naar boven.’ Ze klopt op mijn been. ‘Neem een snelle douche, dan hou ik de eieren warm. Ik zie je zo aan tafel.’ Ze loopt mijn kamer weer uit en passeert Simon.

‘Emma, kan ik je spreken?’

‘Ook goedemorgen,’ zeg ik. ‘Ik moet supernodig plassen. Kan dat straks?’

Ik loop langs hem heen naar de badkamer en sluit de deur.

‘Het is belangrijk.’

‘Wat is er dan?’ roep ik door de deur heen.

‘We moeten zo snel mogelijk gaan.’

Hoofdstuk 3

‘Wat?’ Ik open vlug de deur en staar hem aan.

‘Ja, we moeten zo snel mogelijk naar Precursor.’ Hij draait zijn mobiel in zijn hand.

‘Hoezo? Vanmiddag is het verjaardagsuitje voor Sam. We zouden pas morgen vertrekken. Wat is er aan de hand?’

‘Ik kreeg zojuist een telefoontje van Gerard. Ik vertelde je eerder al over dat sterfgeval.’

Ik knik.

‘Er is nog een van onze bewoners onwel geworden, met soortgelijke klachten. Ik wil erheen.’

‘Dat snap ik, maar een dag later maakt toch niet zoveel verschil?’

Hij komt de badkamer in en sluit de deur. ‘Je weet van de ceremonie?’

‘Die waarin je zweert andere Voorlopers te helpen?’

‘Ja. Die waarin je belooft om je soortgenoten te helpen en die waarin de anderen zweren jou te zullen helpen en begeleiden op je pad. Het is een belangrijk moment. Pas dan is er een verbond gesloten en hoor je erbij.’

‘Oké…’ Ik zoek in zijn ogen wat hij me verder wil vertellen. Ik ben heus wel bereid die man met zijn klachten te helpen, mocht ik dat kunnen, maar na vandaag.

‘Je mag de lessen pas starten als je de Cirkelceremonie hebt gedaan.’

‘Wat een onzin, ik heb toch al meerdere lessen gevolgd.’

‘Nu is het anders. Gerard wil vasthouden aan de veiligheid van de gemeenschap.’

Ik kijk hem vragend aan. ‘De lessen beginnen pas over een paar dagen, laten we gewoon zorgen dat we dat voor de start van het nieuwe schooljaar doen.’ Ik loop langs hem heen de trap af. Douchen kan ook na het ontbijt. Vanuit de hal loop ik door naar de keuken voor wat drinken.

‘Het kan alleen met vollemaan.’

‘Wat? Waarom?’

Ik vul een waterglas. Het blijft stil tot ik hem aankijk.

‘En dat is vanavond.’

‘Vanavond? Nee, Simon, dat meen je niet!’

Hij knikt. Zijn mondhoeken schieten ritmisch opzij.

‘Wist je dat niet eerder?’

‘Jawel, maar Gerard stemde er eerder mee in dat jij een maand lang onderwijs mocht volgen zonder ceremonie.’

‘En nu niet meer?’

‘Ik wil je zelf ook zo snel mogelijk beschermd mee laten draaien in de gemeenschap.’

‘Wat houdt dat in?’

‘De Cirkelceremonie is jaarlijks terugkerend, en dat is niet voor niets. Het is ingevoerd na de eerste jaren van ons verblijf. We zagen dat onze kracht zonder de verbinding eerder een kwetsbaarheid wordt.’

Hij zucht, waarschijnlijk omdat ik hem vragend aankijk.

‘Bij de start van Precursor maakten we afspraken over wat we wilden met Precursor. Dat de plek een veilige haven was om te groeien, te verbinden en te leren. Toch kon Servio Esposito zich een paar jaar later zo van ons vervreemden en zijn omstreden onderzoeken uitvoeren op zijn zieke vrouw, Isabella. Niemand had meer vat op hem, omdat we geen officiële verbinding aangingen. Tijdens de Cirkelceremonie beschermen we ons tegen vervreemding van de groep. Bovendien krijgen we dan allemaal extra verdediging tegen invloeden van buitenaf.’

‘Welke invloeden?’

‘Door je geloftes af te leggen, maak je je als individu sterker. Het verstevigt je in je kwaliteiten en welke ontwikkeling je moet doormaken. Bij alles wat op je afkomt kun je als het ware terugvallen op de groep. Iedereen heeft zo zijn eigen talenten. Daarom spreken wij op Precursor over Voorbeelden in plaats van over leraren. Je leert vanuit de ervaring.’

Dat laatste heb ik al eerder gehoord.

‘Tijdens de Ceremonie bevestigen we de groep als geheel, met al zijn unieke leden. Daar ben jij er een van en dat moet worden opgevoerd in de groep. Het maakt de beschermende energie nog sterker.’

‘Ik snap het nog steeds niet. Bescherming tegen wat?’

‘Nou, ziekte bijvoorbeeld,’ fluistert hij, over zijn schouder naar de deur kijkend. ‘Virussen. We weten niet wat er speelt.’ Hij knijpt met zijn ogen, alsof hij nog iets wil toevoegen, maar niet weet waar de woorden verstopt zitten. ‘Wat Cunnings heeft kunnen doen afgelopen mei had niet mogen gebeuren. Als de groep stevig genoeg was, hadden we hem eerder ontmaskerd. Jij was onvoldoende beschermd.’

Ik laat de beelden van die smerige verrader niet binnen. ‘Dus die ceremonie zorgt ervoor dat elke bewoner bijdraagt aan de gemeenschap en de beschermende energie krachtiger maakt?’

‘Juist. Het zijn als het ware de golven waarop we communiceren en Voorlopersvaardigheden op uitoefenen. Kwaadaardigheid is met een sterk energieveld sneller te onderscheppen.’

Wat Cunnings deed mag nooit meer gebeuren. Dat Esposito tot een monster kon uitgroeien is de grootste fout ever. Wat als ik nu weer niet veilig ben en de groep niet goed beschermd is?

‘Dan moet ik die ceremonie dus wel vanavond doorlopen. Shit, zeg.’ Ik zucht en check hoe laat het is. ‘Kwart over tien. Dat redden we nooit.’

‘Middernacht redden we. Als we om elf uur vertrekken en goed doorrijden, dan kunnen we er rond elf uur vanavond zijn.’

Ik schud mijn hoofd. ‘En Jona dan? Hij en Inge zouden achter ons aan rijden.’

‘Ik zal ze straks een routebeschrijving geven, dan kunnen ze gewoon morgen vertrekken.’

‘Waarom kan het alleen met vollemaan?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Dat is moeilijk uit te leggen. Het gaat om het verbond. Het is sterker op die dag. Daarom is dat onze regel. We doen de Cirkelceremonie met vollemaan om middernacht.’

Lekker vooruitzicht. Moet ik straks de auto in, uren rijden en opblijven tot na middernacht. Nee, dat wil ik niet. Niet nu al afscheid van Sam en mama. ‘Sam heeft zich verheugd op het zwembad.’ Mijn hart slaat in mijn keel en de tranen willen zich naar buiten duwen. Hij moet even weg. Al is het maar een stap naar achter. Ik wend me van hem af en drink van het glas water dat ik heb ingeschonken. Hopelijk kan ik die stomme tranen ook wegslikken. Ik heb frisse lucht nodig en wend me tot het keukenraampje.

‘Ha, daar zijn jullie. Komen jullie ontbijten?’ vraagt mama veel te hoopvol. Ze heeft een bakje aardbeien in haar handen.

Shit! Waarom komt ze juist nu? ‘Ja…’ zeg ik zachter dan ik wilde. Mijn stem doet het niet goed.

Ze heeft mijn tranen al gezien. ‘Plukkie toch, wat is er aan de hand?’

‘Simon zegt dat we al weg moeten.’ Ik snik bij het woordje ‘weg’. Weg wil ik niet. Wel naar Precursor, die plek voelt als thuis.

‘Wat is dat nu voor een onzin? Morgen. Mórgen gaan jullie weg.’

‘Hij wil om elf uur gaan.’

Mijn moeder smijt de aardbeien op het aanrecht. ‘Jij kunt je ook nooit aan de afspraken houden.’ Ze schudt haar hoofd en kijkt Simon met samengeknepen ogen aan.

‘Je begrijpt het niet.’

‘Nee, ik begrijp er inderdaad geen zak van, Simon! Hoe jij je kinderen keer op keer weet teleur te stellen.’

Dat is niet waar, dat mag ze niet zeggen. Hij doet echt wel zijn best.

‘Logisch dat jij er niets van begrijpt. Je leeft in een totaal andere wereld.’ Hij zwaait wild met zijn armen. ‘Jij zult je dochter nooit helemaal begrijpen.’

‘En jij wel, wil je zeggen? Jullie hebben zo’n sterke band.’

Mijn lichaam staat plotseling in de fik. De vlammen grijpen me op plekken waar ze me raken kunnen. Alles doet zeer. Het ontbijt dat niet gegeten zal worden. De woorden die gezegd zijn en niet meer gewist kunnen worden. Mijn moeder die mijn vader niet begrijpt en mijn vader die mij niet begrijpt en ik die helemaal niets meer wil meemaken van wat er hier gebeurt.

‘Ik doe tenminste mijn best, Simon,’ hoor ik mijn moeder zeggen. Haar boosheid is weg, en dat voelt alleen maar naarder. Ze gaat zo huilen.

‘Mam, het is oké.’

Ze schudt haar hoofd en staart naar de vloer. ‘Dat is het niet,’ fluistert ze.

Ik weet dat er tranen in haar ogen staan.

‘Het komt wel goed. Het is blijkbaar belangrijk dat we er vanavond zijn.’

Ze kijkt op. ‘Waarom dan?’

‘Rond middernacht vindt er een ceremonie plaats waar ik aan moet deelnemen. Doe ik dat niet, dan kan ik het schooljaar niet starten.’

‘Dat had je vader eerder kunnen bedenken.’

Ik knik en bekijk hem van opzij. Hij houdt zich stil. En ik doe hetzelfde, omdat we allebei weten dat we niets zullen zeggen over zieke mensen en een gestorven persoon.

Ik schrik wakker. De zijkant van mijn hoofd bonkt. Ik ben in slaap gevallen in een ongemakkelijke positie tegen de autoruit aan. De enige auto die Precursor kent, een rood bakbeest, hapert soms bij het schakelen. Ik ben benieuwd hoelang hij het nog blijft doen.

‘We gaan een stop maken. Daar zijn we wel aan toe en ik moet toch tanken,’ zegt Simon.

Ik rek me uit. ‘Hoe laat is het?’

‘Half zeven, en ik heb berentrek.’

Nu rammelt mijn maag ook. Het laatste wat ik gegeten heb was een croissant. Tijdens onze eerste stop kreeg ik nog geen hap door mijn keel.

We eten slappe friet bij een standaardwegrestaurant en Simon werkt zijn hamburger weg alsof hij in dagen niets heeft gegeten.

Ik heb mijn laatste hap nog niet op of hij komt al overeind. ‘We moeten weer verder. We hebben nog vier uur voor 380 kilometer.’

‘Dat lukt toch makkelijk.’ Ik neem een grote slok van mijn cola.

‘Niet als we hier nog langer blijven zitten. We hebben een stuk door de bergen te gaan.’

We zingen liedjes en Simon rijdt constant iets te hard. De laatste twee uur slingeren we in het donker door de bochten. Ik word misselijker bij elke haarspeldbocht die we maken.

‘Kan het iets rustiger?’ Ik geef Simon een stootje tegen zijn bovenarm.

‘Nee, dan missen we de ceremonie. We gaan niet via de hoofdweg naar Precursor. Dat is ontzettend om en dat kost te veel tijd.’

‘De hoofdweg?’

‘We komen aan onder aan de berg en moeten te voet verder. Zo ben je vorige keer toch ook gekomen?’

Ik zie nog voor me hoe Philana mij aan de hand naar boven sleepte. We reisden samen vanuit Nederland naar Zuid-Frankrijk af. Zij woonde al sinds haar geboorte op Precursor en kwam me halen, omdat ze zeker wist dat ik daar thuishoorde. Ze kreeg informatie over mij door via Simon en zo wist ze me op te sporen. Ze had gelijk. Ik hoor er thuis.

‘Ja, zo kwam ik de vorige keer ook.’

‘Aan de andere kant van ons dorp ligt een doorgaande weg, dat is de hoofdweg. Zo krijgen we onder andere de voedselvoorraad aangeleverd.’

‘Achter het Silentium?’ Ik herinner me vaag dat ik daar een weg heb zien lopen. Hobbelig maar breed.

‘Precies. Dat is met bagage natuurlijk veel makkelijker, maar nu niet haalbaar qua tijd.’

We rijden door een dorp met een witte kerk en schattig met planten versierde huisjes. ‘Dit is het laatste dorp voordat we het onze bereiken,’ vertelt Simon. ‘Ze willen hier niets met ons te maken hebben. Als we voorraad inslaan dan doen we dat een stuk verder, in de stad.’

‘Waarom willen ze niets met Precursor te maken hebben?’

‘Niet meer. Eerder hadden we goed contact, maar het ging behoorlijk mis.’ Simon tikt met zijn vingers op het stuur. ‘Een jaar of twaalf geleden is ons contact verbroken na een tragisch ongeval.’

‘Sjeezus, wat is er gebeurd dan?’

‘Een meisje uit hun gemeenschap kwam geregeld bij Precursor langs. Gerard zag al vrij snel dat zij een Voorloper was en de enige in het hele dorp. Eigenlijk de enige in de hele wijde omtrek. Ze was toen acht en hunkerde naar aansluiting en erkenning voor wie ze was. Het meisje vroeg zelf een keer of ze met ons mee mocht toen een groepje van ons daar groente inkocht. Dat mocht van haar ouders en de keer erop mocht het weer. Ze bleef een keer slapen en volgde een aantal lessen. Haar ouders zagen eindelijk een gelukkig kind en zo raakte ze steeds meer verslingerd aan het leven op Precursor. Het was een heel open en enthousiast meisje.’ Simon slingert de auto door een scherpe bocht en we verlaten het dorp met slippende banden. ‘Maar het ging op een dag mis.’ Hij knijpt in het stuur totdat zijn knokkels wit worden. ‘Daar wil ik het even bij houden, Emma. We hebben nog een ceremonie te gaan.’

‘Wat gebeurde er met haar?’

‘Ik woonde in die tijd in Nederland. Gerard was erbij. Ik ga het je nu niet vertellen, want ik wil dat we onze energie goed gebruiken. Voor de ceremonie.’

Ik slik mijn woorden in, maar ik wil eigenlijk zeggen dat hij me wél het hele verhaal moet vertellen, omdat dit gruwelijk irritant is.

Slap van de misselijkheid stap ik een half uur later onder aan de berg uit. Hier wordt de auto geparkeerd. Ik heb een déjà vu van de eerste keer dat ik hier kwam. Hoe ik kennismaakte met Diego, het vriendje van Philana, die vergeten was zaklampen mee te nemen. Daar heeft mijn vader uiteraard wel aan gedacht; we hebben allebei een eigen exemplaar.

‘Neem alleen de spullen mee die je op korte termijn nodig hebt. De rest halen we morgen.’ Simon slaat zijn eigen tas om zijn nek.

Ik zucht en kies voor mijn rugzak. Daar zitten de belangrijkste spullen in. Uit mijn koffer trek ik mijn toiletspullen en stop die erbij.

‘Een beetje doorlopen,’ zegt Simon zodra mijn pas vertraagt. Er ligt een gestreste blik in zijn ogen. ‘Anders redden we het niet. Over een half uur begint de ceremonie.’

‘Wat als we het niet redden?’

Maar hij zegt niets meer, en ik voel dat hij met zijn hoofd al bij Precursor is.

Ik laat de vraag maar hangen. Als ze maar niet denken dat ik weer terug naar huis ga als we te laat zijn voor die bescherming.

‘We zijn er bijna. Ons stiltekwartier gaat over vijf minuten in.’

‘Stiltekwartier?’ Ik schijn in mijn vaders gezicht als hij naar me omkijkt.

‘Vooraf aan de Cirkelceremonie zijn we een kwartier stil. Minstens. Een groepje oudere bewoners houdt nog een stiltedag. Dit is er langzaam uitgesleten, maar er zijn er nog die daaraan vasthouden.’

‘Waarom die stilte?’

‘Om je goed te kunnen concentreren op wat komen gaat. En het werkt verbindend. De ceremonie zelf gebeurt ook in stilte. De Kernfiguur geeft leiding aan de ceremonie en men spreekt alleen op uitnodiging.’

‘Wat moet ik dan doen?’ Ik weet totaal niet wat me te wachten staat, en dat bezorgt me hartkloppingen. Ik weet niet zeker of het een sprongetje is van de spanning over wat komen gaat of omdat ik er zo naar uitkijk er weer te zijn. Ben ik dan over een uur een van hen? Een Voorloper.

‘Wat je moet doen merk je vanzelf.’

Echt weer zo’n antwoord voor Simon. Het helpt geen snars tegen de zenuwen.

‘Waarom hoeft Jona er eigenlijk niet bij te zijn?’

‘Hij zal nog geen beloftes afleggen. Zelfs met de aangescherpte regels blijft hij te jong. Beloftes leg je pas af vanaf je tiende jaar.’

‘Wanneer komen zij aan op Precursor?’

‘Toen ik ze vertelde van ons vervroegde vertrek gaf Inge aan dat ze de reis in tweeën wilde gaan rijden. Omdat de koffers al grotendeels ingepakt waren, had ze het plan vanmiddag het eerste deel te rijden, halverwege te overnachten en dan morgen weer verder te rijden. Ik verwacht ze morgen aan het begin van de middag.’

We beginnen te dalen. Plotseling zie ik de maan, die prachtig en vol afsteekt tegen de heldere lucht. Ik zet een tandje bij en wens dat we het halen.

‘Vanaf nu dus geen gesprekken meer,’ zegt Simon.

Nog geen vijf minuten later begint hij plotseling te rennen. Zijn tas bonkt tegen zijn heup. Ik schijn met de zaklamp op mijn horloge. Tien voor twaalf. Ik geef mijn benen opdracht zijn voorbeeld te volgen.

Hoofdstuk 4

Dan zie ik het dal met het dorp opdoemen. Mijn benen voelen spontaan minder moe en het lijkt alsof de lucht die ik inadem ineens dubbel zoveel zuurstof bevat. Vooral zichtbaar zijn de vele lichtjes. Hoe dichterbij we komen hoe beter ik het tafereel kan onderscheiden. In het midden het kampvuur en daaromheen in een cirkel steken fakkels in de grond.

We nemen de houten trap naar beneden. Hier moest ik afgelopen mei, toen ik hier voor het eerst kwam, de beschermende hand van Philana loslaten. Nu hoor ik mijn eigen ademhaling terwijl ik de zaklamp op mijn voeten en de houten treden richt om geen misstap te maken. We rennen naar de kring. Pas nu zie ik de vele mensen die achter de ring met fakkels staan. Ook zij vormen een kring. Simon rent richting het kampvuur, waar hij Gerard treft. Ze knikken naar elkaar en wisselen geen woord.

Gerard legt kort zijn hand op Simons schouder. Ik voeg me bij hen, en als hij mijn ogen vindt, knikken we naar elkaar in het licht van het kampvuur. Wat fijn om hem weer te zien. Dan gebaart Gerard met zijn armen wijd dat we ergens in de kring mogen plaatsnemen. Hij draait zich een halve slag, waarbij zijn groene gewaad de ruimte vindt. Ik draai met hem mee en kijk om me heen. Naar gezichten half in trance. Niemand maakt contact met elkaar en toch gonst er een grote verbondenheid over het terrein. Simon loopt een hele andere kant op dan waar ik naartoe wil.