Colofon

Nur 283/W072001

Bisac JUV035000 / JUV039060

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXX Tekst: Hanneke Groenteman

Vormgever omslag: Sanneke Vlam, sproud.nl

© Auteursfoto: Hollandse Hoogte

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Deze uitgave kwam tot stand door bemiddeling van
Sebes & Bisseling Literair Agentschap te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Zaterdag 12 oktober

Yara

Ik ben nog nooit zo geschrokken als vanmiddag. Ik zit nu op mijn bed met mijn laptop, ik ga even alles wat vandaag gebeurd is opschrijven. Ik heb net mijn gezicht schoongemaakt, het was helemaal vies van de mascara. Die was totaal uitgelopen van het huilen. Ik kon gewoon niet ophouden. Mama is nog nooit zo boos op mij geweest. Hoe ik het in mijn hoofd had gehaald om zoiets stoms te doen. Hoe vaak had ze al niet gezegd dat wij voorzichtig moeten zijn. ‘Zorg dat je nooit met de politie in aanraking komt,’ zegt ze altijd. ‘Wij zijn vluchtelingen. Ze zetten ons het land uit als we niet oppassen.’ Dat heeft ze wel honderd keer gezegd, op het laatst luisterde ik er niet eens meer naar. En wat doe ik met mijn stomme kop: ik probeer een jurk te stelen in de Zara! Ik wou ’m onder mijn eigen kleren naar buiten smokkelen. Ik dacht dat er geen alarm in zat, maar dat zat er wel: in een sticker, niet zo’n dik ding. Dus toen ik naar buiten wou lopen ging alles piepen. Kwam er meteen zo’n bewaker op me af en moest ik met hem mee naar achteren. Ik dacht: OMG, politie! Controle! We worden het land uitgezet. Ik dacht dat ik doodging. Hanna stond bij de kassa iets af te rekenen en rende meteen naar me toe. Toen moesten we van die bewaker met ons tweeën in een kamertje wachten op de baas van Zara. En toen die kwam zei hij dat onze ouders naar de winkel moesten komen. Wat een ramp, mama er ook nog bij!

Hanna

Dat was balen, zeg, dat we opgepakt werden in de Zara omdat Yara zo’n stom jurkje had gepikt. Ik stond net een riem af te rekenen, toen het alarm afging en ik zo’n grote bewaker naar Yara toe zag gaan. Ze barstte meteen in tranen uit. Ik holde naar haar toe en in een kamertje achter in de winkel zag ik hoe Yara onder haar eigen kleren een nieuw jurkje aanhad. Hoe dan? Ik had er niks van gemerkt, maar dat zei ik niet tegen de meneer van de Zara die er later bij kwam.

Arme Yara. Ze huilde zo hard, al haar make-up liep uit. En die Zara-meneer deed heel onaardig, zo van: ‘Altijd wat met buitenlanders’ en ‘Doe je dat in je eigen land ook?’ En toen zei hij: ‘Laat je ouders maar hierheen komen,’ en dat was nog het ergste. Wij helemaal in paniek. Want toen moesten onze ouders, nou ja, onze moeders, naar de Zara komen. Mijn vader was niet thuis en Yara’s vader woont in Saoedi-Arabië, waar Yara en haar moeder en zusje vandaan komen. Ze wonen in een asielzoekerscentrum, een azc, hier in de stad, en zijn altijd bang voor de politie, want ze hebben nog geen verblijfsvergunning. En nu dit!!

Yara

We zaten voor mijn gevoel al uren in dat kamertje toen onze moeders eindelijk kwamen. Ze hadden voor de Zara afgesproken, zodat ze samen naar binnen konden. De moeder van Hanna zag bleek van de schrik en mama was echt heel boos. Ze zei de hele tijd: ‘Ya laha min diramana!’ Dat is Arabisch voor: ‘Wat een drama!’ Ze spreekt nog geen Nederlands, maar wel heel goed Engels. Ze was totaal in de stress dat wij nu het land uit moesten. Ze huilde tegen de meneer van de Zara: ‘Please don’t go to the police, we are refugees without status.’ Ik legde uit dat we geen verblijfsvergunning hebben en dat we het land uit moeten als we met de politie in aanraking komen. Ik vertelde dat we Palestijnen uit Saoedi-Arabië zijn en dat we in het asielzoekerscentrum wonen en dat het me heel erg speet allemaal. Ik zei dat ik alles terug zou betalen als ik gespaard heb, inclusief de boete. De meneer werd aardiger en zei dat hij niet naar de politie zou gaan en dat er ook geen boete was. Maar dat we wél de jurk moesten betalen. Ik keek mama in paniek aan, want dat geld hebben we helemaal niet!

Hanna

Omdat Yara’s moeder heel weinig geld heeft, betaalde mama de jurk en toen mochten we hem meenemen! Mama wilde absoluut een taartje eten met ons daarna omdat we zo geschrokken waren. Volgens mij was Yara’s moeder wel nog heel erg boos op haar, maar ze gingen gelukkig toch mee. Ik heb zelfs ook taart genomen, al probeer ik niet zo veel suiker te eten, en toen werd het supergezellig. Want onze moeders vonden elkaar heel aardig en Yara had toch nog haar jurk voor de Battle!!!

Hanna: hey Yara, beetje bijgekomen van shock?

Yara: ik wel. M’n moeder niet. totally freaked out.

Hanna: wat dan?

Yara: ze vindt het so stupid

Hanna: Klopt was ook stupid van je haha

Yara: alles is nu wel goed. taart eten was gezellig.

Hanna: eerste taart in weken. Buikpijn!

Yara:

Hanna: mama vindt jouw moeder lief

Yara: my mom loves you and your mom. CU tomorrow

Yara

Nog een kleine week voor de Battle. Die is vrijdag, de laatste dag voor de herfstvakantie. Nog goed oefenen met Hanna!

Vijf weken eerder

Vrijdag 6 september

Hanna

Hallo iedereen die dit ooit leest, hallo lieve jij die ik niet ken maar die mijn fantasievriendin is. Ik ben begonnen met een dagboek, net als vroeger toen ik klein was. Ik vond mijn oude dagboekje van de basisschool laatst en dat was zó grappig om te lezen. Dat had ik in groep 6 van oma gekregen. En toen bedacht ik dat ik natuurlijk ook lekker op mijn Mac een digitaal dagboek kan bijhouden. Van dat met de hand schrijven krijg ik echt moeie vingers. Anyway…

School is weer begonnen! Maandag rooster gehaald, iedereen weer gezien, dinsdag begonnen de lessen. Ik ben wel blij dat we weer mochten beginnen, want de vakantie duurde veel te lang. Mama, mijn broertjes en ik hebben twee weken gekampeerd in Frankrijk en papa kwam één weekend langs. En toen was de stemming niet erg goed. Beetje ruzieachtig. Verder waren we gewoon thuis, ook omdat oma ziek is en we voor haar moeten zorgen. En omdat papa geen vrij kon krijgen. Best saai dus. Ik heb wel af en toe gewerkt om geld te verdienen, als afwashulp in een tof café. Gelukkig kan ik nu weer naar school. De klas is bijna hetzelfde als vorig jaar, alleen zitten we nu in 3 havo. De Chickies zijn gelukkig allemaal over. En er is een nieuw meisje in de klas. Ze heet Yara. Ze is een Palestijnse vluchteling. Ik weet verder niet veel van haar, want ze zegt bijna niks.

Yara

Sinds ik in Nederland woon, hou ik elke dag een soort dagboek bij op mijn laptop. Dan kan ik tenminste kwijt wat er allemaal gebeurt hier, want dat is zo veel! Ik moet het iemand vertellen, maar mama en Leen – dat is mijn zusje – hebben daar nooit zin in. Mama is al zo zenuwachtig over alles en Leen is pas dertien, aan haar heb ik niks. Die zit de hele tijd op TikTok of ze speelt met kinderen buiten. Ik heb wel een Somalische vriendin van achttien in het azc om mee te kletsen, maar die leert voor kinderverzorgster en die heeft het heel druk. Daarom schrijf ik alles op. Ik ga schrijven over waar we wonen en wat ik doe en hoe het op school is. Ik schrijf eigenlijk het liefst in het Arabisch of in het Engels, want Nederlands vind ik nog heel moeilijk. Ik spreek het al best wel goed, maar schrijven is lastiger. Gelukkig krijg ik daar wel hulp bij op mijn nieuwe school. Loes is de assistent van onze mentor en zij helpt mij heel veel. Als ik het vraag verbetert ze mijn fouten, anders vind ik het zo stom staan. Ik heb maar anderhalf jaar Nederlands geleerd op De Talenschool, dat is een school met allemaal buitenlandse kinderen en daar leer je alleen maar Nederlands. Ik vind Nederlands een moeilijke taal, heel anders dan Arabisch, dat is mijn eigen taal. Ik spreek het best wel redelijk, en nu wil ik het ook schrijven. Ik vond het best leuk op De Talenschool, maar na de vakantie moest ik naar een gewone middelbare school omdat ik van de lerares echte vakken moest leren. Dus daarom zit ik nu op het Magdalena College, in 3 havo. Ik ben er nu een week en ik vind het niet leuk. Het is moeilijk, want ik heb alle vakken gewoon in het Nederlands. Soms begrijp ik er totaal niets van. Geschiedenis, aardrijkskunde, zelfs wiskunde, waar ik vroeger heel goed in was, kan ik bijna niet volgen. En wat ook niet fijn is: ik heb helemaal geen vriendinnen in de klas. Alle meiden kennen elkaar allemaal heel goed en ik ben de enige nieuwe. Zij zeggen niks tegen mij en ik weet ook niet wat ik tegen hen moet zeggen. Er zijn wel een paar aardige leraren. En onze mentor is supertof. En Loes dus, die helpt me buiten de lessen om met van alles.

Woensdag 11 september

Hanna

Vandaag hadden we CKV, Creatief en Kunstmatig Vervelen noemen wij dat altijd, maar het is eigenlijk Culturele en Kunstzinnige Vorming. En dat vak gaat over kunst en zo. Schilderkunst of muziek of toneel, mijn lievelingsvak. Dat geeft mevrouw Janselijn. Die heeft best wel vette ideeën soms. Vorig jaar moesten we het Romeo en Julia-verhaal van Shakespeare in app-taal navertellen en aan haar appen. Over een jongen en een meisje die heel verliefd waren, wat niet mocht van de families en dat liep heel zielig af. Ik heb nog een stukje in mijn telefoon:

Julia: Hey Romeo, kom je chillen?

Romeo: Ja Julia, ik cu 2nite. W84me.

Julia: Maar dad wordt f*cking woest als hij dat hoort.

Romeo: OK kom sws, x Romeo

Nu moesten we eerst over de vakantie vertellen en of we nog kunstdingen hadden gezien of gelezen of geluisterd. Museums of boeken of kerken of films. Wij zijn alleen maar op de camping geweest met alleen mama, en die wilde nergens heen omdat ze ‘doodmoe was van alles’, dus ik had niet veel te melden. En toen kwam Janselijn met een nieuw project voor tot de herfstvakantie.

Yara

Vandaag hadden we de eerste les over kunst van mevrouw Janselijn. We moesten vertellen over onze vakantie en over van wat voor kunst we houden. Ik weet niks over vakantie en kunst. Ik heb wel een film gezien, die heette Coco en die vond ik heel mooi. Over muziek en Mexico en een jongetje en het dodenrijk. Daar heb ik iets over verteld. En toen zei mevrouw Janselijn iets over een werkstuk en helden van vroeger. Daar begreep ik niet veel van.

Hanna