Voor Donald, de enige echte spion die ik ken

Colofon

NUR 284/ W091801

Bisac YAF 001000/YAF 067000

© MMXVIII Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXV Tekst: Alan Gratz. All rights reserved.

Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway,

New York, NY 10012, USA.

Oorspronkelijke titel: Code of Honor

Nederlandse vertaling: Carla Hazewindus

Omslagontwerp: Nina Goffi

Nederlandse belettering: Mariska Cock

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie
in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Proloog

Ik werd wakker van een dreun, alsof twee American Footballspelers tegen elkaar aan knalden, en ik schoot recht overeind in mijn bed. Ik knipperde met mijn ogen, keek op de wekker naast me, en probeerde te bedenken wat er aan de hand was. De rode cijfers lichtten op in het donker: 3.23. Het was drie uur drieëntwintig in de nacht. Waarom was ik op dit tijdstip wakker geworden? Had ik dat dreunende geluid gedroomd?

‘Kamran?’ riep mijn moeder vanuit de gang. ‘Kamran. Was jij dat? Alles in orde met je?’

Een donderend geluid. Nee, gedaver. Stampende voeten op de gang. Iemand was op weg naar mijn kamer. Flarden van nachtmerries uit mijn kindertijd kwamen bij me boven en in paniek krabbelde ik zo ver mogelijk naar achteren in bed, om uit de buurt te komen van Voldemort, de Joker, aliens en demonen. Met een bons viel ik op de grond, en in mijn val trok ik de beddenlakens mee, die zich strak om mijn benen wikkelden.

En toen waren ze er. Donkere gestalten stormden mijn kamer binnen, zwarte silhouetten in het duister, met gebogen schouders en grote ronde ogen die flitsten. Ik was zo bang dat ik me weer een jaar of vijf voelde. Ik maakte me zo klein mogelijk tegen de zijkant van mijn bed, alsof ik verstoppertje speelde met mijn grote broer Darius en hoopte dat hij me niet zou vinden. Maar de demonen wisten waar ik was. Als geleide projectielen kwamen ze op me af.

Ik werd ruw vastgegrepen, overeind gehesen en op mijn buik op bed gesmeten. Verderop hoorde ik mijn moeder gillen en mijn vader schreeuwen. De demonen kwamen ook hen halen.

‘Mam! Pap!’ riep ik. Ik schopte, wurmde en probeerde los te komen, maar mijn handen werden op mijn rug vastgebonden met een tiewrap die in mijn polsen sneed. Toen ik weer overeind werd gehesen kon ik zien wat er op het uniform van een van mijn overweldigers stond:

POLITIE

BINNENLANDSE VEILIGHEIDSDIENST

Eindelijk maakten de nachtmerrieachtige flarden plaats voor de realiteit. ‘Nee! Nee! Darius is onschuldig!’ riep ik. ‘Hij is geen terrorist! Jullie begrijpen het niet! Hij werd gedwongen om die dingen te doen!’

De agenten van de binnenlandse veiligheidsdienst sjorden een dikke zak over mijn hoofd, en nu was alles pas echt pikkedonker.

‘Nee! Alsjeblieft! Niet doen!’ schreeuwde ik. De zwarte zak zat strak om mijn hoofd. Ik kreeg het benauwd. Mijn warme adem voelde vochtig tegen mijn gezicht en ik raakte in paniek. ‘Jullie mogen dit niet doen! Ik ben in Amerika geboren! Ik ben Amerikaans staatsburger!’

De agenten trokken zich niets aan van mijn protest. Wild om me heen trappend werd ik mijn kamer uit gesleurd, de gang op, door de voordeur naar buiten.

Een paar dagen daarvoor was ik alleen maar bezig geweest met de wedstrijd voor homecoming die ik wilde winnen. En mijn vervolgopleiding. Een date hebben met Julia Gary. De normale dingen waar iemand die in het laatste jaar van de middelbare school zit zich mee bezighoudt. Een paar dagen geleden voelde ik me nog de koning van de wereld.

En nu was ik een gevangene van de Verenigde Staten van Amerika.

Hoofdstuk een

Een aantal dagen daarvoor

‘Dames en heren, mag ik jullie voorstellen aan de homecoming king en queen van East Phoenix High School: Kamran Smith en Julia Gary!’

Iedereen klapte en juichte terwijl Julia en ik de treden naar de dansvloer af liepen. Julia klampte zich aan mijn arm vast alsof ze me nooit meer los wilde laten, en ik grijnsde naar haar.

Ik ontdekte Adam Collier, mijn beste vriend, in de menigte. Hij zag me en maakte een diepe, zwierige buiging, als een of andere edelman, en ik moest lachen. Adam en ik hadden weliswaar grappen gemaakt over het bal voor homecoming, maar nu moest ik toch wel toegeven dat ik het geweldig vond om tot koning te worden gekroond, en zeker met Julia aan mijn zij.

Zodra Julia en ik op het midden van de dansvloer stonden voor de openingsdans, zette de dj ‘Time of Your Life’ op, een oud liedje van Green Day. Ik sloeg mijn armen om Julia’s middel en zij leunde tegen me aan, met haar hoofd op mijn borst.

‘Het klopt helemaal,’ zei ik en ik stopte een plukje blond haar achter Julia’s oor. ‘Ik heb echt de tijd van mijn leven. Met jou.’ Het kon me niks schelen dat het klef klonk. Ik meende elk woord.

Julia ging op haar tenen staan en gaf me een kus, en zoals altijd begon mijn hoofd helemaal te gloeien. Ik hield van Julia. Dat had ik weliswaar nog niet hardop tegen haar gezegd, maar ze wist het vast wel. Julia was slim, grappig en heel erg leuk. We waren al twee maanden aan het daten, en ik wist niet wat we zouden gaan doen als ik volgend jaar uit Arizona vertrok en naar West Point ging. Maar dit was geen geschikte avond om daarover na te denken.

De dj ging over op een stampend hiphopnummer en de leerlingen bezetten onmiddellijk springend en met hun armen zwaaiend de dansvloer. Adam en nog een paar jongens uit mijn footballteam kwamen om ons heen staan en feliciteerden ons luidkeels.

‘Dubbel gefeliciteerd,’ zei Adam en hij gaf me een stomp tegen mijn arm. Hij keek onze teamgenoten aan. ‘Wisten jullie dat er een scout aanwezig was bij de wedstrijd van vanavond? Iemand van de Universiteit van Colorado. Pac-12 eredivisie! Serieuze shit. En Kamran heeft hem echt op een show getrakteerd!’

Ik kreeg een rood hoofd en haalde mijn schouders op. Ik had niemand iets over de scout verteld, zelfs Julia niet, want ik wilde er niet zo veel ophef over maken. Ik zou trouwens toch naar West Point gaan en dan in het legerteam spelen. Maar toch had ik tijdens de wedstrijd extra mijn best gedaan omdat ik wist dat er een scout in het stadion was. Het was echt de beste wedstrijd van mijn hele schooltijd geworden, en ik had drie touchdowns gescoord.

‘Als de offensive line me niet zo goed had afgeschermd, had ik nooit al die meters kunnen rennen,’ zei ik. ‘Voor die laatste touchdown hoefde ik niet veel meer te doen dan achter Antonio aan te gaan naar de end zone.’

Adam snoof. ‘Gast, je bent echt te bescheiden. Deze jongen gaat binnenkort naar de Super Bowl,’ zei hij tegen iedereen en hij wees op mij.

‘Ja hoor. Ik dacht het niet.’

‘Ik meen het,’ zei Adam. Hij pakte zijn telefoon en liet een foto zien van een tafel waarop een waaier van vier grote, zilverkleurige tickets lag met een afbeelding van de Vince Lombardi Trofee en daarboven SUPER BOWL gedrukt. ‘Wij gaan naar de Super Bowl, amigo.’

Als er iets was waarvoor ik mijn dans met Julia zou onderbreken, dan was dit het wel. Ik pakte de telefoon uit Adams hand en keek naar het schermpje. Ik kon mijn ogen niet geloven. ‘Heeft hij ze écht gekregen?’

Dit jaar vond de Super Bowl plaats in Arizona, in Glendale, even buiten het centrum van Phoenix. Adams vader was iets superbelangrijks bij een bank in Phoenix, en hij had zich opgegeven voor een aantal kaarten die de bank als sponsor ontving. Maar Adam en ik hadden nooit gedacht dat zijn vader ze ook echt zou krijgen.

Adam straalde. ‘Yep. Een voor mijn vader, een voor mijn moeder, een voor mij en eentje voor jou.’

Ik schudde mijn hoofd en bleef maar naar de tickets staren. Julia kneep in mijn arm. Ze wist dat ik er dolgraag naartoe wilde. Maar toen zag ik de prijs die op de tickets stond en mijn ogen vielen bijna uit mijn hoofd. Zevenhonderd dollar per kaartje. Ik keek naar achtentwintighonderd dollar aan footballtickets, en nog veel meer geld als je eraan dacht wat je ervoor kon krijgen als je ze doorverkocht zodra de teams voor de Super Bowl bekend waren.

Met een wee gevoel in mijn maag gaf ik de telefoon terug. ‘Dat gaat me niet lukken,’ zei ik tegen Adam. Ik vond het verschrikkelijk om te zeggen. Mijn vader was assistent-professor aan de Arizona State University en mijn moeder werkte op een paardenranch in Apache Junction. We waren zeker niet arm, maar een kaartje voor de Super Bowl was echt te duur voor ons.

‘Daar is voor gezorgd, bro,’ zei Adam. ‘Met de hartelijke groeten van de familie Collier.’ Adam was enig kind, en ik was al bijna mijn hele leven een soort broer voor hem, maar dan nog…

‘Nee, dat kan ik niet aannemen,’ zei ik.

‘Kun je die mafketel hier weghalen voordat hij nog een keer nee zegt tegen een kaartje voor de Superbowl?’ zei Adam tegen Julia.

‘Met alle liefde,’ zei ze. Ze trok me mee naar de tafel met hapjes en drankjes, en schepte twee glazen vol met punch. We namen een slok terwijl ik nog steeds een beetje duizelig was van Adams aanbod.

‘Je moet echt gaan,’ zei Julia met een glimlach. ‘Je hoeft je niet schuldig te voelen.’

Ik grinnikte, blij dat ze me zo goed kende. Ik sloeg een arm om haar heen en boog mijn hoofd om haar nog een keer te zoenen.

‘Joehoe! Jee! Zoenen-zoenen!’ schreeuwde een onaangename stem boven de muziek uit. Ik draaide me om en dacht dat iemand ons uitlachte. Maar het was een groepje laatstejaars die een jongen uit de brugklas en zijn date lastigvielen. De jongen die stond te schreeuwen zat in de hoogste klas en heette Jeremy Vacca. De afgelopen jaren hadden we een paar keer bij elkaar in de klas gezeten. Hij was het soort jongen dat zijn honkbalpet achterstevoren droeg en een broek aan had die een centimeter of drie van de bovenkant van zijn onderbroek te zien gaf. Ik had hem altijd een zak gevonden, maar hij viel me nooit lastig, dus had ik verder nooit aandacht aan hem besteed.

‘O jee,’ zei Julia en ze knikte naar de brugklassers. ‘Seamus Laurie en Anne Henry.’

‘Bedoel je die kleintjes? Ken je ze?’

Anne was een klein, tenger meisje met rood haar en ze droeg een eenvoudig wit jurkje met een grote roze strik op de rug. Seamus was klein en mager, met een grote bos bruine krullen die als een ruimtehelm om zijn hoofd zat. Hij was echt zo’n jongen die pestkoppen aantrok en het hielp niet dat hij zich voor het bal nog eens extra had uitgedost in een lichtblauwe smoking en een wit hemd met ruches.

‘Ze zitten allebei met mij in het toneelstuk voor komende herfst,’ zei Julia. ‘Ze zijn echt superschattig.’

Jeremy knipte met zijn vinger tegen Seamus’ ruches. ‘Leuke smoking, smurf! Jullie zien eruit alsof jullie naar een smurfenbruiloft gaan. Maar je hoeft niet met haar te trouwen, hoor.’ Jeremy duwde Seamus opzij. ‘Mag ik deze dans?’ Hij pakte Anne bij haar middel en lachte keihard in haar gezicht.

Anne trok een vies gezicht en probeerde zich uit de greep van Jeremy te bevrijden. Seamus staarde hulpeloos naar de grond. God, was ik ook zo klein geweest?

Ik kon het niet meer aanzien. Ik liet Julia los en ging tussen Jeremy en Anne staan. ‘Oké, Vacca, zo is het wel genoeg,’ zei ik. ‘Waarom laat je ze niet met rust?’

Jeremy deed een stap naar achteren en keek me aan alsof ik iets was dat een hond had uitgekotst.

‘En waarom bemoei jij je niet met je eigen zaken…’ zei hij. ‘Woestijnrat.’

Hoofdstuk twee

Even leek de tijd stil te staan. Zoals wanneer tijdens een footballwedstrijd op tv het beeld bevriest en je kunt zien of iemand met zijn voeten buiten het veld is geweest of niet. De leerlingen om ons heen stopten met dansen.

‘Sorry,’ zei ik. ‘Wat zei je tegen me?’

Jeremy keek me strak aan. ‘Ik zei dat je een woestijnrat bent, woestijnrat.’

Ik knipperde met mijn ogen. Adam kwam naast me staan en we keken elkaar verbouwereerd aan. Ik was geen brugklassertje van vijftig kilo met wie Jeremy Vacca kon sollen. Ik was een meter vijfenzeventig en ik woog vijfenzeventig kilo, en dat gewicht bestond vrijwel geheel uit spieren. Ik kon de vloer aanvegen met deze gast. Dat wist ik, Adam wist dat, net als Julia en alle leerlingen om ons heen. Zelfs Jeremy wist dat. Dus waarom dacht hij dat hij me ongestraft uit kon schelden?

‘Heb ik je soms iets misdaan?’ vroeg ik, want ik was namelijk echt benieuwd.

‘Het komt door wat jullie soort mensen met mijn land doen, kamelenbultvreter.’ Grinnikend draaide Jeremy zich om naar zijn maten.

Adam wilde hem aanvliegen, maar ik stak mijn arm uit om hem tegen te houden. Ik deed alsof het me niet raakte, dat het me niks kon schelen wat een idioot als Jeremy dacht. Maar toch had ik het gevoel alsof ik een stomp in mijn maag had gekregen. Natuurlijk had ik dit soort dingen weleens eerder gehoord. Woestijnrat, kamelenbultvreter, zandaap, hoofddoek, en nog wel ergere dingen, die ik niet zal herhalen. Mijn vader is wit, maar mijn moeder is Iraans. En ik? Ik zie er heel Midden-Oosters uit, ook al ben ik hier in Phoenix geboren. Ik heb dik, zwart, krullend haar, zware, zwarte wenkbrauwen, een flinke neus en een lichtbruine huid.

Toen ik zes was, woonden er een paar oudere kinderen bij ons in de straat, Steve en Ben Hollis. Ik liep een keer langs hun huis en toen begonnen ze me uit te schelden, net als Jeremy net deed. Ik had nog nooit zulke scheldwoorden gehoord, en ik had geen idee wat ze betekenden. Volgens mij wisten Steve en Ben het ook niet echt. Waarschijnlijk hadden ze volwassenen horen schelden op mensen die er net zo uitzagen als ik en deden ze hen alleen maar na. Maar ik wist wel dat het gemeen was wat ze zeiden. Dat ze me uitscholden. Dat ze me uitlachten. Huilend rende ik naar huis. Toen Darius hoorde wat er was gebeurd, ging hij naar ze toe en sloeg hen in elkaar. Later kreeg hij daarvoor ontzettend op zijn donder van onze ouders. Ik was blij dat hij het had gedaan, maar ik was nog steeds behoorlijk van slag. Voor het eerst besefte ik dat het niet mee zou vallen om op te groeien als Iraanse Amerikaan. Ook nu nog raakte ik zo ondersteboven van dit soort scheldwoorden dat ik me weer net zo voelde als toen ik zes was en huilend naar Darius rende. Elke. Keer. Weer.

Adam wilde Jeremy nog steeds aanvliegen, maar ik zei dat hij moest ophouden. Ik kon inmiddels voor mezelf opkomen.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik aan Jeremy.

‘Wat er aan de hand is, is dat onze homecoming king de broer is van een terrorist!’ Hij schreeuwde zo hard dat iedereen hem boven de muziek uit kon horen.

Ik schoot in de lach. Darius? Een terrorist? Adam en de andere jongen die bij me stonden begonnen ook te grinniken.

‘Je hebt de verkeerde te pakken, Vacca. Mijn broer is afgestudeerd aan West Point, de Militaire Academie van de Verenigde Staten. Misschien heb je daar weleens van gehoord? Hij is een Army Ranger. Weet je wat je allemaal moet doen om een Ranger te kunnen worden? Soldaten hebben er alles voor over om bij de Rangers te komen.’ Ik was ontzettend trots op Darius. ‘Hij is nu in Afghanistan met het Third Ranger Battalion Special Operations, om jou tegen terroristen te beschermen.’

‘Om de terroristen in hun kont te kruipen, zal je bedoelen,’ zei Jeremy. ‘Als je thuis naar het nieuws had gekeken voordat je naar het bal ging om de grote sportheld uit te hangen, had je het nu geweten: je broer is een landverrader. Een terrorist!’ Jeremy draaide zich om naar zijn vriendjes. ‘Eens een Arabier, altijd een Arabier, toch?’

Ik vloog hem aan. Met volle kracht stootte ik hem naar het midden van de dansvloer, waar de kring van mensen uiteenging, net zoals tijdens mijn eerste dans met Julia. Ik gaf hem een ram in zijn maag en een flinke dreun op zijn gezicht, maar hij ging niet onderuit. Hij sloeg zijn arm om mijn hoofd en probeerde me te stompen. Om ons heen stond iedereen te joelen en te juichen, de muziek bonkte, de gekleurde lampjes knipperden. Opeens sprongen Jeremy’s vrienden boven op me, trokken me van hem af en schopten en stompten me. En toen wierpen Adam en de rest van het footballteam zich ook in de strijd, en de menigte brulde: ‘Knokken, knokken, knokken!’ Ik sloeg om me heen om zo veel mogelijk te raken, maar op een gegeven moment haalde meneer Philpot, geassisteerd door meneer Marks en señor Serrano, iedereen uit elkaar en was het afgelopen.

Hoofdstuk drie

Tien minuten later zat ik samen met Adam en een aantal van mijn teamgenoten voor het kantoor van de directeur. Julia was op zoek naar ijs voor mijn gescheurde lip, die behoorlijk pijn deed. Jeremy en zijn vrienden waren binnen en ze kregen van mevrouw DeRosa zo’n enorme uitbrander dat we het op de gang konden horen. Jeremy stond natuurlijk echt wat te wachten vanwege de dingen die hij had gezegd, maar waarschijnlijk werden we allemáál geschorst omdat we hadden gevochten.

Het kon me niet schelen. Het was het allemaal waard om Darius te verdedigen. Darius en ik hadden een code. Een erecode. We kwamen voor elkaar op, wat er ook gebeurde. Net als Adam en ik.

Ik knikte naar mijn vriend om hem te bedanken dat hij me had gesteund en hij knikte terug. Dat was voldoende, meer hoefden we niet te zeggen.

De deur van het kantoor bij de ingang ging open en de moed zakte me in de schoenen toen ik een bekend gezicht zag.

‘O, man,’ mompelde ik. ‘Hebben ze mijn moeder gebeld?’

Mijn moeder had haar werkkleding aan: spijkerbroek, geel western-overhemd, cowboylaarzen en een witte Stetsonhoed. Jeremy zal vast teleurgesteld zijn als hij te weten komt dat ze geen hoofddoek draagt, ging het even door me heen.

Ik zakte onderuit in mijn stoel. Ik had er echt geen behoefte aan dat mijn moeder me van school kwam ophalen, zeker niet op het schoolbal. Ik was toch geen twaalf? Ik zat in de hoogste klas van de middelbare school! Ik had mijn eigen auto, verdomme. Een van mijn teamgenoten begon te grinniken en ik wist zeker dat ik dit nog vaak te horen zou krijgen. Mooie homecoming king was ik.

‘Daar ben je, Kamran, joon,’ zei mijn moeder. Ze gebruikte vaak het Perzische woord voor ‘lieverd’ als ze zich zorgen maakte over Darius of mij.

‘Mam, ik kan het allemaal uitleggen,’ zei ik, want ik wilde haar voor zijn voordat ze me op mijn kop zou geven.

Mijn moeder keek bezorgd naar mijn toegetakelde gezicht. ‘Kamran, heb je gevochten?’

‘Het was niet zijn schuld, mevrouw Smith,’ zei Adam. ‘Die mafketel zei allemaal stomme dingen over hem en Darius.’

Mijn moeder keek met een ruk op toen Darius’ naam viel.

‘Wist je niet dat ik heb gevochten? Heeft de school je dat niet verteld?’

Er klopte iets niet. Dit was duidelijk foute boel. Plotseling viel het me pas goed op dat mijn moeder nog steeds in haar werkkleding liep, terwijl het al best laat op de avond was. Als ze met mijn vader naar de footballwedstrijd was gaan kijken, zou ze zich eerst hebben omgekleed. En nu ik erover nadacht, had ik ze helemaal niet gezien tijdens de wedstrijd. Ik was zo gefocust op de scout dat ik niet gekeken had of mijn ouders op de tribune zaten. Waren ze er wel geweest? Ze misten geen enkele wedstrijd. Maar als ze niet bij de wedstrijd waren geweest, wat hadden ze dan gedaan?

Ik herinnerde me weer de schampere toon waarop Jeremy zei: ‘Als je thuis naar het nieuws had gekeken voordat je naar het bal ging om de grote sportheld uit te hangen, had je het nu geweten: je broer is een landverrader.’ Mijn hoofd tolde. Ik had het gevoel alsof ik door de stoel zakte en in de grond verdween.

‘Mam, wat is er aan de hand?’ vroeg ik.

Ik zag aan mijn moeders gezicht dat ze op het punt stond te gaan huilen, en toen drong het tot me door dat ze al gehuild had.

‘Kamran, je moet meteen mee naar huis,’ zei ze. ‘Er is iets met je broer.’

Hoofdstuk vier

Mijn moeder kneep zo hard in het stuur van haar SUV dat ik bang was dat ze het zou breken. We hadden mijn auto bij de school laten staan, zodat ik met haar mee kon rijden. Ze had al met mevrouw DeRosa gesproken, alleen had ik geen flauw idee waarover. Ik wist helemaal niets.

‘Mam, wat is er? Wat is er aan de hand?’ vroeg ik ongerust. ‘Is alles goed met Darius?’ Mijn grootste angst was dat Darius gewond was geraakt, of dat hem misschien nog wel iets ergers was overkomen.

Voor ons sprong een stoplicht op rood en mijn moeder trapte zo plotseling op de rem dat ik voorover tegen mijn veiligheidsgordel werd gekwakt.

‘Het was op het nieuws,’ zei mijn moeder uiteindelijk. ‘Er is een aanslag gepleegd op de Amerikaanse ambassade in Turkije. En op de beelden is iemand te zien die op je broer lijkt.’

‘Terwijl hij de ambassade verdedigde?’ Ik begreep er niks van. Darius werkte niet op een ambassade. Hij was in Afghanistan gestationeerd.

‘Nee,’ zei mijn moeder. ‘Hij heeft een aanslag gepleegd op de ambassade.’

‘Wat?’ Ik schrok me rot. ‘Maar… dat kan niet! Dat was Darius vast niet. Dat bestaat niet! Dit is onzin! Waarom zou hij een aanslag plegen op een Amerikaanse ambassade? Hoe kan hij nou in Turkije zijn?’

‘Dat weet ik niet,’ zei mijn moeder. Het stoplicht sprong op groen en ze gaf vol gas, waardoor ik tegen de rugleuning werd gedrukt. ‘Net toen we op het punt stonden om naar de wedstrijd te gaan, belde er iemand van de krant. We hadden geen idee waar hij het over had. Daarna belde de familie Estrella van de overkant en zij zeiden dat we naar het nieuws moesten kijken. En toen zagen we de beelden.’

‘Was hij het?’ vroeg ik. ‘Dat kan toch niet?’

‘Ik weet het niet,’ zei mijn moeder en ze kneep weer in het stuur. ‘Moeilijk te zeggen.’

‘Wat zeggen de mensen bij het leger? Zij zullen toch wel weten of hij in Turkije is?’

‘We hebben nog niets van ze gehoord. Je vader heeft geprobeerd ze te bellen.’

‘Dit is belachelijk!’ zei ik. Voor de zoveelste keer wilde ik dat mijn ouders een smartphone voor me hadden gekocht, nu had ik alleen een telefoontje waar je nauwelijks mee kon sms’en. En mijn moeder had er net zo een. Ik zette de radio aan en zocht naar berichten over Darius. Maar ik kreeg alleen zenders met popmuziek, tot ik overschakelde op de AM-golflengte, waar een politiek commentator enorm tekeerging.

‘Dus deze soldaat… nee, daarmee doe je de echte Amerikaanse soldaten onrecht,’ zei deze gast. ‘Deze man, deze móslim, gaat naar West Point en leert daar alles wat Amerika hem kan leren over tactieken, militaire geschiedenis en geavanceerde oorlogsvoering. Vervolgens zorgt hij ervoor dat hij naar Afghanistan wordt uitgezonden, zodat hij daar kan deserteren, om alles wat hij weet aan Al-Qaida door te geven! Het leger houdt zich nu blijkbaar bezig met het opleiden van islamitische extremisten. Er wordt hun geleerd hoe ze moeten vechten en dan wordt ook eens nog hun reis naar het buitenland betaald zodat ze daar terrorist kunnen worden. Ons grootste probleem is dat we moslims in ons leger toelaten…’

‘Zet uit,’ zei mijn moeder.

‘Maar…’

‘Zet die radio uit!’

Ik drukte op het knopje en leunde naar achteren in mijn stoel. Die gast op de radio kletste uit zijn nek, maar toch wilde ik alle berichten horen die er over Darius waren. Het idee dat Darius naar West Point was gegaan om van alles en nog voor Al-Qaida te leren, was volslagen krankzinnig. Ik keek uit het raam en dacht terug aan de dag, bijna zeven jaar geleden, toen we ’s morgens heel vroeg waren opgestaan om Darius weg te brengen voor zijn eerste dag aan de Amerikaanse militaire academie.

We hadden met z’n vieren – Darius, mijn vader en moeder en ik – de nacht doorgebracht in een motel even buiten West Point, in de staat New York. We waren daar de dag ervoor naartoe gevlogen en ik had last van een jetlag waardoor ik bijna mijn bed niet uit kon komen, maar Darius zag eruit alsof hij helemaal niet had geslapen. Hij was zo opgewonden en nerveus dat hij bij het ontbijt geen hap door zijn keel kon krijgen, en tijdens de rit naar de academie zei hij nauwelijks een woord.

We kwamen binnen via Eisenhower Hall, waar een van de oudere cadetten ons vertelde hoe zwaar de komende zeven weken basistraining zouden worden. Beast barracks, beestenkazernes, noemde hij het. Ik keek naar Darius. Hij zat voorovergebogen op zijn stoel met zijn armen voor zijn maag over elkaar geslagen, net zoals die keer toen we in een pretpark in een achtbaan zaten en hij probeerde niet over te geven.

‘Moet je kotsen?’ vroeg ik.

‘Nee. Hou je kop,’ zei hij, maar het was duidelijk te zien dat hij moest overgeven. Ik schoof een stukje dichter naar mijn moeder toe.

De cadet keek op zijn horloge. ‘Jullie hebben nu anderhalve minuut om afscheid te nemen van jullie dierbaren,’ kondigde hij aan.

Mensen slaakten verschrikte kreten, en ik ook. Natuurlijk wisten mijn ouders en ik waarom we hier waren: Darius ging hier een opleiding volgen. En wel een heel bijzonder soort opleiding, en we zouden hem pas weer zien als hij met Kerstmis verlof kreeg. Maar dat drong allemaal pas tot ons door toen we te horen kregen dat we anderhalve minuut de tijd kregen om afscheid te nemen. Darius was nog nooit uit mijn buurt geweest – soms was hij mijn speelkameraadje, soms mijn vertrouweling, soms mijn tegenstander, maar hij was altijd mijn beste vriend – en nu ging hij voor altijd weg. Of in ieder geval, bijna voor altijd.

Ik was nog maar een jochie en ik barstte in tranen uit.

Mijn moeder moest ook huilen. Ze knuffelde Darius, en zonder me ervoor te schamen sloeg ik ook mijn armen om hem heen. Ik snikte en wilde hem niet loslaten, zelfs niet toen de oudere cadetten naar de nieuwelingen riepen dat ze met hen mee moesten komen.

‘Hé, het komt allemaal goed,’ zei Darius tegen me en hij gaf mij ook een knuffel.

‘Niet weggaan,’ zei ik. ‘Ik wil niet dat je weggaat.’

‘Ik zie je heel snel weer,’ beloofde hij. ‘En dan ben ik een echte soldaat.’

‘Ik wil niet dat je een echte soldaat wordt. Ik wil dat je thuis, bij mij, blijft.’

De oudere cadetten riepen weer.

‘Ik moet gaan, Kamran,’ zei Darius en hij maakte zich los uit mijn omhelzing. ‘Je moet de sterkste van de sterksten zijn en de dapperste van de dappersten. Dat lukt je toch wel?’

Snikkend schudde ik mijn hoofd.

‘Jawel, dat kun je,’ zei hij. ‘Ik weet dat je dat kunt.’

Darius omhelsde mijn vader en moeder nog een laatste keer en ging er toen snel vandoor terwijl hij zijn ogen afveegde. Ik keek hem net zo lang na tot hij helemaal verdwenen was tussen de ongeveer duizend andere nieuwe cadetten.

De rest van de dag was oersaai voor mij als jongetje van elf en bestond uit toespraken van officieren, een rondleiding door de academie en een lunch in de kantine. Ik liep daar maar een beetje en voelde me helemaal hol vanbinnen, alsof het beste deel van mezelf er met een lepel was uitgehaald.

Die dag zagen we Darius nog één keer, en wel tijdens de eedaflegging. We zaten op de tribune terwijl de nieuwe cadetten over het grote voorplein marcheerden, begeleid door trompetten en drums van een militaire band. Alle families deden hun best om hun zoon of dochter in de rijen te vinden. We hoefden geen moeite te doen om Darius te ontdekken, hij stond helemaal vooraan in de eerste rij. Tenminste, ik was er bijna zeker van dat het Darius was. Terwijl wij over het terrein van de academie wandelden, had Darius een enorme verandering ondergaan. Zijn schouderlange, zwarte krullen waren zo kort geknipt dat het leek alsof hij kaal was. Zijn T-shirt, spijkerbroek en sneakers waren vervangen door een wit overhemd met korte mouwen, zwarte schoenen en een grijze broek met een brede zwarte bies aan de zijkant.

Darius en de andere nieuwe cadetten hielden allemaal tegelijk halt, alsof ze aan het exerceren waren en toen herhaalden ze de eed van de militaire academie, die door een hogere officier werd voorgezegd: ‘Ik zweer plechtig dat ik de grondwet van de Verenigde Staten zal eerbiedigen, en trouw zal zijn aan het nationaal gezag; dat ik me zal inzetten voor het verdedigen van de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten, en die zal stellen boven de loyaliteit en trouw die ik wellicht verschuldigd ben aan welk ander land dan ook.’

Toen ik Darius de eed zag afleggen, met zijn geschoren hoofd en een ernstig gezicht, terwijl hij van trots bijna uit zijn nieuwe legerhemd knapte, veranderde alles voor me. De hele dag had ik niets liever gewild dan dat hij weer met ons naar huis zou gaan, maar op dat moment begreep ik ineens waarom hij het zonnige Arizona had verlaten en het land over gevlogen was naar deze koude, grijze plek. Waarom hij zijn vrienden achterliet. Zijn ouders. Mij. Darius ging deel uitmaken van iets wat groter was dan hij, iets met een traditie, met een betekenis. Een aanvulling van alles wat onze moeder ons had verteld over wat het was om Iraans te zijn. Darius maakte nu deel uit van een nieuwe familie. Hij werd een soldaat van de Verenigde Staten.

En die dag nam ik me voor om later ook naar West Point te gaan en soldaat te worden.

‘Hij heeft een eed gezworen,’ zei ik met mijn voorhoofd tegen het autoraampje.

‘Wat?’ zei mijn moeder.

‘Darius heeft gezworen dat hij de Verenigde Staten zal verdedigen,’ zei ik. ‘Daar komt hij echt niet op terug.’

Mijn moeder reed onze straat in en trapte toen op de rem. Voor ons huis stonden cameraploegen en een hele batterij trucks van de lokale tv ons op te wachten.

Hoofdstuk vijf

‘Hebben jullie al iets van Darius gehoord?’

‘Wat heeft het leger gezegd?’

‘Is Darius een verrader?’

Journalisten met microfoons en camera’s zwermden om onze auto heen en riepen vragen door het raampje.

‘Zijn jullie moslims?’

‘Is Darius moslim?’

‘Hebben jullie de beelden gezien? Is het Darius?’

Toen mijn moeder claxonneerde en gas gaf, sprongen de journalisten opzij, waarna ze snel de oprit opreed.

‘Meteen naar binnen,’ zei mijn moeder. ‘Niks tegen ze zeggen. Ook niet naar ze kijken.’

Ik voelde vlinders in mijn buik en mijn hart bonsde. Mijn moeder haalde de sleutel uit het contact, ik sprong uit de auto en rende naar de voordeur.

‘Kamran, wacht!’ riep iemand. ‘Vertel even wat je weet over je broer!’

Ik keek niet op en rende door.

‘Ga van ons terrein af,’ riep mijn moeder tegen de journalisten en ze rende achter me aan naar binnen en sloeg de deur dicht.

Mijn vader had de tv op CNN staan en keek naar het nieuws. Toen we binnenkwamen stond hij op, ging direct naar mijn moeder toe en pakte haar vast. Ik liep naar de tv. Onder aan het scherm kwamen de headlines langs, maar er was nu reclame. Ik keek niet zo vaak naar CNN. Ik wist niet eens op welk kanaal die zender was. Het liefst keek ik naar ESPN met het sportnieuws.

‘Wat zeggen ze?’ vroeg ik. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Geen verdere berichten,’ zei mijn vader. ‘Het zou Darius kunnen zijn, maar ook iemand die zijn uniform aanheeft.’

Mijn vader en ik keken elkaar even aan. Als iemand anders Darius’ uniform aanhad, kon dat alleen maar betekenen dat ze dat van hem hadden afgepakt en hij gevangen was genomen.

Of dood was.

Dus Darius was nu óf een terrorist, óf hij was gevangengenomen óf hij was dood. Ik wist niet wat het ergste was.

‘Goedenavond.’ Wolf Blitzer van CNN stond voor een serie enorme tv-schermen, waarop allemaal verschillende beelden te zien waren van vuurgevechten en explosies rondom een wit gebouw met een Amerikaanse vlag op het dak. ‘We gaan nu terug naar de aanslag op de Amerikaanse ambassade in Turkije, waarbij vijfendertig doden zijn gevallen, onder wie tweeëntwintig burgers. Het ernstigste is dat de leider van de aanslag vermoedelijk de US Ranger kapitein Darius Smith is. Maar dat is nog niet bevestigd. Naast me staat de voormalige directeur van het Nationaal Centrum voor Terrorismebestrijding, Trip Conrad. Meneer Conrad…’

Op tv werd een foto van Darius getoond. In uniform. Hij zag er heel knap en serieus uit. Daarnaast verscheen een still, afkomstig van de opnames die gemaakt waren binnen de ambassade; op de achtergrond stond een man met zijn vinger te zwaaien. Hij had dezelfde lengte als Darius, maar zijn gezicht kon ik niet goed zien.

Het was heel onwerkelijk om Wolf Blitzer over mijn broer te horen praten. Hij vertelde waar Darius was opgegroeid, wat zijn cijfers waren op West Point, dat hij was toegelaten tot de Army Rangers en uitgezonden naar het Midden-Oosten. Het was hetzelfde als wanneer Emily Reed, mijn favoriete correspondente bij de sportzender ESPN (en niet alleen omdat ze zo mooi was), bij SportsCenter verslag had gedaan van mijn prestaties tijdens de homecoming-wedstrijd op school.

De vaste telefoon ging. Ik wilde opnemen, maar mijn vader wuifde met zijn hand en nam zelf op. ‘Hallo? Nee. Nee, we hebben geen commentaar op dit moment. Niet meer bellen, alstublieft.’ Hij verbrak de verbinding en gooide de telefoon op de bank. ‘Ze blijven natuurlijk aan de gang. Maar ik moet wel opnemen, want het leger kan bellen.’

‘Meneer Conrad, ik moet u helaas onderbreken,’ zei Wolf Blitzer op tv. ‘Ik krijg net een aantal verbijsterende nieuwe beelden door, afkomstig van Al-Qaida, waarop kapitein Darius Smith duidelijk te zien is. We laten u nu de opnames zien.’

Ik ging met mijn vader en moeder voor de tv zitten. Darius verscheen op het scherm. Hij zat aan een bureau en achter hem hing een zwart gordijn. Er ging een schok door me heen. Het was Darius echt. Mijn broer. Maar net als de eerste dag in Westpoint, toen hij helemaal was veranderd, was hij nu weer een totaal ander mens.

Hij droeg nog steeds zijn legeruniform, maar hij had een pluizig baardje en een witte sjaal om zijn hoofd gewikkeld. Mijn moeder gaf een gil en mijn vader sloeg zijn arm om haar heen. Alles om me heen leek te draaien.

‘Ik ben Darius Smith,’ zei Darius in de camera. ‘En ik aanvaard de volledige verantwoordelijkheid voor de vandaag door Al-Qaida gepleegde aanslag op de Amerikaanse ambassade in Turkije.’

Mijn moeder snikte en mijn vader deed zijn ogen dicht. Ik schudde mijn hoofd en smeekte Darius in stilte om niet dit soort dingen te zeggen. Niet te doen. Maar hij ging door.

‘Ooit is mij door de regering van de Verenigde Staten gevraagd om wreedheden jegens moslims te begaan,’ zei Darius, die zijn tekst van een vel papier oplas. ‘Inmiddels heb ik ervoor gekozen om deze onschuldige slachtoffers te leiden in de strijd tegen de Amerikaanse tirannie. De vandaag gepleegde aanslag op de Amerikaanse ambassade is slechts de eerste van een aantal geplande aanslagen, gericht tegen de Verenigde Staten, om de ongelovigen te straffen voor hun misdaden tegen de islam.’

Toen we nog een stuk jonger waren, keken Darius en ik een keer naar een film over aliens. Omdat ik het eng vond, deed ik mijn handen voor mijn ogen en zei tegen Darius dat hij het moest zeggen als die engerds weer van het scherm waren. Ik wachtte af, doodsbang dat als ik door mijn vingers keek ik er eentje zou zien en dan wekenlang nachtmerries zou hebben. Op een gegeven moment zei Darius dat ik weer kon kijken.

De aliens waren er nog steeds.

Ik begon te gillen en Darius lag dubbel van het lachen. Hij had het expres gedaan, om me te pesten. Ik was woedend en pakte een kussen van de bank om hem ermee op zijn hoofd te meppen, maar tegelijkertijd was ik zo bang dat ik me er maar achter verborg.

Zo voelde ik me nu ook. Ik wist niet meer of ik bang was of woedend. Ik trilde over mijn hele lichaam. ‘Nee! Nee!’ schreeuwde ik tegen de Darius op tv. De stropdas die ik speciaal voor het bal om had gedaan, leek me ineens te verstikken, en ik rukte hem af en gooide hem op de grond. Darius bleef maar doorgaan over ongelovigen, jihad, martelaren en Al-Qaida, maar ik luisterde al niet meer. Ik hoorde alleen het bloed in mijn oren suizen, mijn gejaagde ademhaling en mijn moeder die zachtjes naast me op de bank zat te huilen.

Wat Darius verder nog zei, deed er trouwens niet meer toe. Het enige wat ertoe deed, was dat ons leven nooit, nooit meer hetzelfde zou zijn.

Hoofdstuk zes

Voor het eerst sinds de kleuterschool was ik echt bang om naar school te gaan.

Ik stond onder aan de trap naar de ingang van mijn school, en de andere leerlingen liepen langs me heen. Een paar van hen wisten niet wie ik was. Voornamelijk brugklassers. Jongens en meisjes die niets hadden met football, homecoming en dat soort dingen. Kinderen met ouders die niet naar het nieuws keken.

Anderen wisten heel goed wie ik was, en ze wisten ook wat Darius had gedaan. Of wat hij bewéérde te hebben gedaan.

Vrijdagnacht had ik helemaal niet geslapen, en ik zag steeds weer die beelden van Darius voor me. Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer het tot me doordrong dat Darius’ toespraak typisch terroristengeklets uit een of ander boekje was. Ik was ervan overtuigd dat iemand de tekst voor hem had opgeschreven en dat hij werd gedwongen die voor te lezen. Of dat hij was gehersenspoeld. Het bestond gewoon niet dat Darius vrijwillig het leger had verlaten en zich bij Al-Qaida had aangesloten. Dat wist ik zo zeker als wat. Zelfs als hij iets voor de islam voelde – hoewel ons gezin helemaal niet gelovig was – dan nog. Iraniërs waren sjiitische moslims en Al-Qaida was soennitisch. Het was ondenkbaar dat hij zich bij Al-Qaida zou willen aansluiten, en Al-Qaida zou hem niet eens willen hebben.

Ik wilde mijn ouders vertellen wat ik had bedacht, maar ze waren te veel van de kaart door de schok en het verdriet om te luisteren. De eerste video van Darius kreeg zaterdag een vervolg. En zondag kwam er nog eentje. Darius die troepen van Al-Qaida trainde. Darius die Amerikaanse moslims opriep de wapens op te nemen tegen hun land. Met elke video werd het erger.

En te zien aan de blikken die de andere leerlingen me op maandagochtend toewierpen, hadden ze hem al schuldig verklaard. En ik was medeschuldig, omdat hij mijn broer was.

Mijn handen balden zich tot vuisten. Mijn hart ging tekeer en ik voelde dat ik een rood hoofd kreeg. Ik werd weer overspoeld door emoties, een mengeling van gevoelens die ik onder controle dacht te hebben gekregen tijdens het afgelopen, krankzinnige weekend. Ik wilde weglopen en me verstoppen. Ik wilde schreeuwen. Ik wilde huilen, ergens tegenaan schoppen. Ik wilde iemand een dreun geven.

Maar wat ik niet wilde was de trap naar de ingang van de school op lopen. Toch deed ik dat. Al die blikken zouden me niet ervan weerhouden om door te gaan met mijn leven.

Eenmaal binnen was het nog erger. In de hal weken de leerlingen uiteen alsof ze een plens water waren en ik een druppel olie. Gesprekken verstomden. Ogen volgden me. De stilte achtervolgde me. Er was weleens vaker zo naar me gekeken, maar nooit zo openlijk. Het gebeurde ook weleens in openbare gelegenheden, waar niemand me kende. Als ik met Darius in het winkelcentrum was, dan keken de mensen – meestal volwassenen – ook wel vanuit hun ooghoeken naar ons, of hielden ons met een achterdochtige blik in de gaten. Ze dachten natuurlijk dat we dat niet merkten, maar mooi wel. Ik in ieder geval zeker. Maar eigenlijk voelde ik het meer dan dat ik het zag. Ik voelde dat de mensen me bekeken als ik in de gamewinkel aan het snuffelen was of in de rij stond bij Orange Julius. En zodra ik daar geen erg meer in had, als ik even vergat dat ik toevallig dezelfde neus, huidskleur en haar had als een of ander monster dat een vliegtuig had gekaapt, dan werd ik er door zo’n achterdochtige blik meteen weer aan herinnerd. Deze mensen hadden er geen flauw idee van dat ik was opgegroeid in een buitenwijk van Phoenix, als een heel gewone Amerikaanse jongen, die Xbox speelde en Cheetos at. Of misschien interesseerde hun dat niet. Ze waren bang voor me – ze haatten me – alleen maar omdat ik een getinte huid had.

Maar op school was dat nooit zo geweest. Dit was mijn terrein. Mijn koninkrijk.

Ik kreeg al een knoop in mijn maag tijdens het korte wandelingetje naar mijn kluisje. Als dit zo bleef, wist ik niet hoe ik deze dag door moest komen. Ik keek of ik Adam zag. Het afgelopen weekend had hij me wel een paar keer een sms’je gestuurd met HOI ALLES OK? Maar verder had hij me met rust gelaten terwijl mijn ouders en ik te maken kregen met het ene na het andere gruwelverhaal op CNN. De enige die ik niet had gesproken was Julia, en toen ik haar in de gang zag staan met haar vriendinnen, sjeesde ik dan ook meteen op haar af. Als ik iemands steun nodig had, dan was het wel die van haar.

‘Hé, Julia!’ riep ik.

Julia’s vriendinnen keken haar even aan en dropen toen af. Ik boog me naar haar toe om haar een zoen te geven, maar ze draaide haar hoofd weg waardoor ik haar een kus op haar wang gaf in plaats van op haar mond. Ik snapte er niks van.

‘Ik heb je het hele weekend gebeld,’ zei ik, en ik moest een licht gevoel van paniek onderdrukken.

‘Ik was bezig met het toneelstuk,’ zei ze, nog steeds zonder me aan te kijken.

Er was echt iets niet in orde. Zou het met Darius te maken hebben? Maar Julia kende me toch? En ze kende Darius ook! Ik ging door en probeerde de spanning die tussen ons hing te negeren. ‘Hoe ging de repetitie?’

‘Goed,’ zei ze.

‘Is het nog gelukt met die ene scène? Je weet wel, waar je zo mee bezig was?’

‘Ja,’ zei ze. En toen: ‘Ik moet naar de huiswerkklas.’

‘Julia, wacht even,’ zei ik en ik haalde haar in voordat ze verdwenen was. ‘Wat is er?’

Eindelijk keek ze me aan, met dunne lippen, en in haar blauwe ogen stond verdriet en gekwetstheid te lezen. Maar er lag nog iets anders in haar blik.

Angst.

Ik deinsde achteruit, verbijsterd, alsof ze me een klap had geven.

‘Julia…’

‘Je moet me maar even niet meer bellen,’ zei ze met een klein stemmetje, heel anders dan haar gebruikelijke zelfverzekerde toon.

‘Wil je… wil je het uitmaken met me?’ vroeg ik. Ik knipperde met mijn ogen en werd een beetje duizelig. ‘Je kunt het toch niet met me uitmaken?’ zei ik. ‘Ik hou van je.’

Julia slikte een snik weg en draaide zich om met haar hand voor haar mond.

‘Julia!’ riep ik, en mijn stem brak, maar ze was al weg. Plotseling besefte ik dat we publiek hadden – een stuk of wat leerlingen die net deden alsof ze niet hadden gekeken naar de homecoming queen die de king dumpte. Ik kreeg een knalrood hoofd van schaamte en de tranen sprongen in mijn ogen. Omdat ik niet wilde dat ze ook nog eens zagen dat ik huilde, drong ik me snel tussen al die dommig starende kinderen door. Ik liep naar de jongens-wc en boog me over de wastafel.