Gevangene van cel 25

Richard Paul Evans

Voor Michael

Colofon

NUR 283/GGP091401

Copyright © by Richard Paul Evans

© MMXIV Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

Published by arrangement with Sterling Lord Literistic, New York

Oorspronkelijke titel: Michael Vey. The Prisoner of Cell 25

Nederlandse vertaling: Astrid Staartjes

Omslagontwerp: Sproud Amsterdam

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie
in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Deel één

1

Spiders en eetstokjes

‘Hebben jullie de laatste twee opgespoord?’ De stem aan de telefoon klonk boos en snerpend, als het geluid van autobanden over gebroken glas.

‘Nog niet,’ zei de goed geklede man aan de andere kant van de lijn. ‘Nog niet. Maar we hebben ze bijna, denken we… en ze weten nog steeds niet dat we achter ze aan zitten.’

‘Dénken jullie?’

‘Twee kinderen tussen miljarden anderen, dat is zoiets als het opsporen van een zoekgeraakt eetstokje in China.’

‘Moet ik dat soms tegen de Raad gaan zeggen?’

‘Maak ze duidelijk dat ik er al vijftien van de zeventien heb opgespoord. Ik heb een beloning van een miljoen voor de laatste twee uitgeloofd, we hebben spiders die het web uitkammen en een heel team aan detectives die wereldwijd gegevens natrekken om hun verblijfplaats te achterhalen. Het is een kwestie van tijd voor we ze vinden – of voor ze in de val lopen.’

‘We hebben niet alle tijd van de wereld,’ antwoordde de stem grimmig. ‘Die kinderen zijn al te oud. Je weet hoe moeilijk ze bijdraaien op deze leeftijd.’

‘Dat weet ik maar al te goed,’ zei de goed geklede man, terwijl hij met zijn vulpen, waarin een robijn was verwerkt, op zijn bureau tikte. ‘Maar ik heb zo mijn methodes. En als ze niet bijdraaien, dan hebben we altijd nog Cel 25.’

Er viel een lange stilte, en daarna zei de telefoonstem duister: ‘Ja. Dan hebben we altijd nog Cel 25.’

2

Het begin

Het is niet zo dat ik op zoek was naar problemen. Dat was niet eens nodig. Met mijn lengte liep ik er gewoon altijd tegenaan.

Mijn naam is Michael Vey, en het verhaal dat ik op het punt sta te vertellen is vreemd. Heel vreemd. Het is mijn eigen verhaal.

Als je me op weg van school zou tegenkomen, zou ik je waarschijnlijk niet eens opvallen. Dat komt omdat ik net zo ben als jij. Ik ga net als jij naar school. Ik word net als jij gepest. Alleen woon ik in Idaho. Vraag me niet in welke staat Idaho ligt – Idaho ís een staat. Het feit dat de meeste mensen niet weten waar Idaho ligt, is precies de reden waarom mijn moeder en ik ernaartoe zijn verhuisd: zodat niemand ons kon vinden. Maar dat maakt deel uit van mijn verhaal.

En behalve dat ik in Idaho woon, is er nog iets waardoor we niet op elkaar lijken. Ten eerste heb ik het syndroom van Gilles de la Tourette. Dat zegt je waarschijnlijk nog minder dan Idaho. Als je iemand op tv ziet die zogenaamd gilles-de-la-tourette heeft, dan zie je ze meestal schreeuwen, vloeken of blaffen als een hond. De meeste mensen met Tourette doen dat niet. Ik knipper vooral veel met mijn ogen. En als ik het echt moeilijk heb, schraap ik mijn keel of maak ik slikgeluiden. Soms doet het pijn. Soms doen andere kinderen me na. Het valt niet mee om gilles-de-la-tourette te hebben, maar er zijn ergere dingen: bijvoorbeeld dat je vader op je achtste een hartaanval krijgt. Geloof me, dat is veel erger. Daar ben ik nog steeds niet overheen. Misschien lukt dat wel nooit.

Er is nog iets wat je niet van me weet. Dat is mijn geheim. Iets wat mensen meer afschrikt dan je voor mogelijk houdt. Dat geheim is de reden dat we naar Idaho zijn verhuisd. Maar nogmaals, dat maakt deel uit van mijn verhaal. Dus kan ik je alles maar beter meteen vertellen.

3

Ellende

De kamer van meneer Dallstrom is de ideale plek om mee te beginnen. Of de minst ideale. Meneer Dallstrom is de rector van Meridian High School, waar ik op zit. Als je het mij vraagt is de derde klas het ellendigste schooljaar. En dan bevond ik me ook nog eens op de allerellendigste plek op aarde: de kamer van de rector. Ik zat in de kamer van meneer Dallstrom, als een gek te knipperen.

Je snapt zeker wel dat ik niet bijzonder gesteld ben op meneer Dallstrom, wat een open deur is zoals ‘ademen is van levensbelang’ of ‘Snickers is het lekkerste wat er bestaat’. Niemand bij ons op school mocht meneer Dallstrom, behalve mevrouw Duncan, de dirigente van het schoolkoor. Er stond een foto van meneer Dallstrom op haar bureau, waar ze soms met een weeïge blik naar zat te staren. Elke keer als meneer Dallstrom ons via de intercom toesprak, sloeg ze met haar stokje fanatiek op haar muziekstandaard om ons stil te krijgen. Om ons, nadat hij zijn zegje had gedaan, met een zweterig, rood hoofd op het hart te drukken hoeveel geluk we hadden om door zo’n vastberaden voorvechter van het openbaar onderwijs door de verraderlijke wildernis van de middelbare school te worden geloodst.

Meneer Dallstrom is een kale, spichtige, vogelverschrikker-achtige man met een dikke buik. Denk aan een zwangere Abraham Lincoln zonder baard en met een blond haarstukje in plaats van een hoge hoed en je begrijpt wat ik bedoel. Hij lijkt ook nog eens honderd jaar oud. Op z’n minst.

Toen ik in groep zeven zat, hield onze meester ons voor dat het hoofd van de school net zoiets is als een gezinshoofd dat als een liefhebbende vader over zijn kinderen waakt. Nou, die vergelijking ging niet op voor meneer Dallstrom.

Het was al de tweede keer die maand dat ik me bij hem moest melden voor iets wat iemand anders me had geflikt. Meneer Dallstrom blonk uit in het bestraffen van het slachtoffer.

‘Dit is geloof ik al de tweede keer dat je je moet melden,’ zei meneer Dallstrom met half toegeknepen ogen. ‘Klopt dat, meneer Vey?’

Daar was hij ook een ster in: vragen stellen waar hij het antwoord al op wist. Ik wist nooit goed of ik nou wel of niet moest antwoorden. Ik bedoel, híj wist het antwoord en ík wist het antwoord, dus wat had het voor zin? Waar het om ging, was dat ik die maand voor de tweede keer door Jack Vranes en zijn vrienden was opgesloten in mijn locker. Deze keer hadden ze me er ondersteboven in gestopt, en was ik half bewusteloos toen de conciërge mijn kluisje openmaakte en me naar meneer Dallstroms kamer sleurde.

Jack Vranes was al zeventien en zat nog steeds in de derde. Hij was zo vaak blijven zitten dat hij ondertussen zijn rijbewijs had, een auto, een snor en een tatoeage. Hij noemde zichzelf soms ‘Jakhals’, wat een behoorlijke goede omschrijving is aangezien zowel hij als dat beest op kleinere zoogdieren jaagt. Jack had spierballen zo groot als goudrenetten en was niet bang ze te gebruiken. Hij gebruikte ze zelfs maar al te graag. Hij en zijn vrienden, Mitchell en Wade, keken naar ultimate fighting op tv, en Jack had Braziliaanse jiujitsu-lessen op een sportschool niet ver van onze school. Zijn droom was om in het Octagon te vechten, waar hij mensen voor hun bek kon slaan en er nog voor betaald kreeg ook.

‘Klopt dat?’ herhaalde meneer Dallstrom terwijl hij me nog steeds met zijn ogen vastpinde. Ik knipperde een stuk of tien keer en zei toen: ‘Het was niet mijn schuld, meneer Dallstrom. Ze hebben me ondersteboven in m’n locker geduwd.’ Zo te zien was hij niet erg onder de indruk van wat ik had meegemaakt, dus ging ik verder: ‘Ze waren met z’n drieën en ze zijn ook nog eens stukken groter.’

Mijn hoop op medeleven werd beloond met meneer Dallstroms dodelijke blik. Echt, die moet je zien om het te begrijpen. Vorig semester, toen we in de Griekse mythologieles bij Medusa waren aanbeland – een van de drie Gorgoonse zussen, die mensen konden laten verstenen door ze in de ogen te kijken – begreep ik opeens van wie meneer Dallstrom afstamde. Misschien kwam het door mijn Tourette, maar ik had eruit geflapt: ‘Is dat niet de over-, over-, overgrootmoeder van meneer Dallstrom?’

Iedereen had moeten lachen. Iedereen, behalve meneer Dallstrom, die precies op dat moment onze klas was binnengeslopen. Ik moest een week lang nablijven, wat ook weer niet zo erg was omdat ik dan tenminste niet werd lastiggevallen door Jack en zijn vrienden, die op de een of andere manier nooit moesten nablijven, hoeveel kinderen ze ook in vuilnisbakken duwden of in lockers opsloten. Hoe dan ook, zo kwam ik op meneer Dallstroms lijst van lastige leerlingen te staan.

‘Meneer Vey, je kunt niet in een locker terechtkomen zonder zelf mee te werken,’ zei meneer Dallstrom, wat misschien wel de domste uitspraak ooit was. ‘Je had je moeten verzetten.’ Dat was net zoiets als iemand die door de bliksem is geraakt verwijten dat hij in de weg stond.

‘Maar dat heb ik gedaan.’

‘Nou, duidelijk niet goed genoeg.’ Hij haalde een pen tevoorschijn. ‘Wie zijn die jongens die jou zogenaamd in je locker hebben geduwd?’ Meneer Dallstrom hield zijn hoofd schuin terwijl hij zijn pen ongeduldig tussen duim en wijsvinger heen en weer liet gaan. Ik staarde naar de hypnotiserende baan die de pen aflegde.

‘Ik wacht, meneer Vey. Hoe heten ze?’

Dat ging ik hem natuurlijk nooit vertellen. Ten eerste wist hij al wie erachter zaten. Iedereen wist dat Jack meer leerlingen dan boeken in kluisjes had opgeborgen. Ten tweede stond het verklikken van Jack gelijk aan de doodstraf. Ik keek meneer Dallstrom alleen maar aan, terwijl ik als een gek met mijn ogen knipperde.

‘Hou eens op met dat geknipper en geef gewoon antwoord.’

‘Ik kan het u niet vertellen,’ zei ik uiteindelijk.

‘Kan niet of wil niet?’

Kies zelf maar, dacht ik. ‘Ik ben vergeten wie het heeft gedaan.’

Meneer Dallstrom bleef me met half toegeknepen ogen aanstaren. ‘Is dat zo?’ Hij hield zijn pen stil en legde die op zijn bureau. ‘Wat jammer nou. Nu krijg je hun straf er ook nog eens bij. Vier weken nablijven. Ik geloof dat je al weet waar je moet zijn.’

‘Ja, meneer. In de kantine.’

‘Heel goed. Je weet het dus te vinden.’

Zoals ik al zei, blonk meneer Dallstrom uit in het straffen van het slachtoffer. Hij ondertekende een telaatbriefje en gaf het aan mij. ‘Lever maar in bij je leraar. Je mag weer naar de klas, meneer Vey.’

‘Dank u wel, meneer,’ zei ik, niet wetend waarvoor ik hem eigenlijk bedankte. Ik verliet zijn kamer en liep langzaam door de lange, lege gang naar biologie. De gang hing vol met posters die de Basketbal Promotie Club had gemaakt, met kreten als VOORUIT, JONGENS, MAAK ZE IN! in schreeuwerige kleuren.

Ik haalde mijn rugzak uit mijn locker en ging naar mijn klas.

Mijn biologieleraar, meneer Poulsen, een gedrongen, kalende man met borstelige wenkbrauwen en dunne plukken haar over zijn schedel gekamd, stak net een betoog af en hield bij mijn binnenkomst midden in een zin op. ‘Fijn dat we alsnog van je gezelschap mogen genieten, Vey.’

‘Sorry. Ik moest me melden bij meneer Dallstrom. Ik moest dit bij u inleveren.’ Ik gaf hem het briefje. Hij nam het zonder er een blik op te werpen aan. ‘Ga zitten. We zijn de stof aan het herhalen voor het proefwerk van morgen.’

Alle ogen waren op mij gericht toen ik naar mijn plek liep. Ik zat op de tweede rij van achteren, vlak achter mijn beste vriend, Ostin Liss, een van de slimste gasten op aarde. Ostins naam klinkt Europees of zoiets, maar dat is hij niet. Zijn moeder heeft hem zo genoemd omdat hij in Austin, Texas, is geboren. Jammer genoeg voor Ostin heeft ze het verkeerd gespeld. Ik vermoed dat Ostin is geadopteerd, want ik begrijp niet hoe zo’n slim iemand is voortgekomen uit iemand die niet eens de naam kan spellen van de stad waarin ze woont. Maar al was Ostins moeder misschien niet de slimste persoon op aarde, ik mocht haar graag. Ze had een sterk Texaans accent en noemde iedereen ‘schat’, wat misschien irritant klinkt maar het niet was. Ze was altijd aardig en had een hele voorraad rode drop in de kast, alleen maar omdat ze wist dat ik het lekker vond en mijn moeder nooit snoep kocht.

Ostin werd nooit in een locker gestopt, waarschijnlijk omdat hij er niet in paste. Niet dat Jack en zijn vrienden hem met rust lieten: integendeel. Hij had zelfs de ergste vernedering die je kunt bedenken ondergaan: Jack en zijn vrienden hadden voor het oog van iedereen zijn broek uitgetrokken.

‘Hoe was het bij Dallstrom?’ fluisterde Ostin.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Klote.’

Terwijl ik ging zitten draaide Taylor Ridley, aan het tafeltje links van me, zich om en glimlachte naar me. Taylor is cheerleader en een van de knapste meisjes op Meridian. Of eigenlijk: een van de knapste meisjes op welke school dan ook. Ze heeft een gezicht dat zo op een beautymagazine zou kunnen staan, lang bruin haar en grote kastanjebruine ogen. En omdat ik hier helemaal eerlijk ben, wil ik best toegeven dat ik vanaf het allereerste moment dat ik haar zag verliefd op haar was. Ik had niet lang nodig om erachter te komen dat ik niet de enige was.

Taylor deed altijd aardig tegen me. Eerst hoopte ik dat ze aardig deed omdat ze me leuk vond, maar ze is gewoon zo iemand die tegen iedereen aardig doet. Aardig of niet, het maakte allemaal weinig uit. Ik had geen schijn van kans. Maar dan ook echt geen schijn van kans. Niemand weet dus iets van mijn geheime verliefdheid, zelfs Ostin niet, die alles van me weet. Sommige dromen zijn gewoon te gênant om te delen.

Hoe dan ook, zodra Taylor me aankeek, werd mijn tic tien keer zo erg. Dat effect heeft stress op mensen met Tourette. Ik dwong mezelf om niet te knipperen terwijl ik ging zitten en mijn biologieboek uit mijn rugzak haalde. Zo gaat dat met mijn tics: als ik heel erg mijn best doe kan ik ze uitstellen, maar ik kan ze niet laten verdwijnen. Het is net zoiets als heel erge jeuk: je kunt het een tijdje negeren maar het wordt steeds erger, totdat je móét krabben. Ik heb geleerd om mijn tics te verbergen. Soms laat ik mijn potlood bijvoorbeeld op de grond vallen, en dan knipper ik gauw met mijn ogen als ik me buk om hem op te rapen. Ik weet zeker dat iedereen me ongelofelijk onhandig vindt, want soms laat ik mijn potlood in één les wel vier of vijf keer vallen. Hoe dan ook, bij meneer Dallstrom, bij Jack en bij Taylor knipperde ik als een oude tl-buis.

Poulsen vervolgde zijn les. ‘Oké mensen, we hadden het over elektriciteit en het lichaam. “Ik zing het lichaam elektrisch” schreef de dichter Walter Whitman. Laat eens horen, wie kan uitleggen welke rol elektriciteit in het lichaam speelt?’

Hij keek met doffe ogen de klas rond, duidelijk teleurgesteld over het gebrek aan enthousiasme. ‘Dit moeten jullie weten, jongens. Komt morgen in het proefwerk terug.’

‘Je hart werkt op elektriciteit,’ zei het meisje met de gigantische beugel op de eerste rij.

‘Cor-rect,’ zei hij. ‘Wat nog meer?’

Taylor stak haar hand op. ‘Het zorgt voor de signaaloverdracht in onze zenuwen.’

‘Helemaal goed, juffrouw Ridley. En waar komt deze elektriciteit vandaan?’ Hij liet zijn blik door het lokaal gaan. ‘Waar komt deze elektriciteit vandaan? Kom op, mensen.’ Het was gevaarlijk als niemand antwoord gaf, want dan pikte hij die mensen eruit die het antwoord zo goed als zeker níét wisten. ‘Morris, jij mag het zeggen.’

‘Eh… batterijen?’

De hele klas lachte.

‘Ongelofelijk,’ zei Poulsen hoofdschuddend. ‘Batterijen. Oké, Morris, misschien moeten we jouw batterijen even opladen want die beginnen duidelijk leeg te raken. Waar komt elektriciteit vandaan, Vey?’

Ik slikte moeizaam. ‘Elektrolyten?’ zei ik.

‘Dat zou het geval zijn als je een sidderaal was, Vey.’

Iedereen lachte weer. Taylor wierp me een medelevende blik toe. Ik liet mijn potlood op de grond vallen.

Ostin stak zijn hand op.

‘Liss,’ zei Poulsen. ‘Laat maar horen.’

Ostin ging rechtop zitten alsof hij een hoorcollege ging geven, wat ook zo was.

‘Het menselijk lichaam wekt een elektrische stroom op door middel van chemische stoffen in de zenuwen in een proces dat elektrogenese heet. Elke keer dat er een signaal via de zenuwen wordt verstuurd, stromen er kalium-ionen de zenuwcellen uit en stromen er natrium-ionen naar binnen. Deze ionen hebben een iets andere lading, en door het verschil in ionische concentratie binnen en buiten de cel ontstaat er een lading die ons lichaam als elektriciteit verwerkt.’

‘Bravo, Liss. Harvard gloort aan de horizon. Voor iedereen die geen benul heeft van wat Ostin zojuist heeft gezegd, zal ik het op het bord schrijven. E-lek-tro-gen-e-se.’

Zodra Poulsen met zijn rug naar ons toe stond, draaide Ostin zich om en fluisterde: ‘Hoe is het afgelopen bij Dallstrom? Moet Jack nablijven?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, ík moet nablijven.’

Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog. ‘Omdat je in je locker werd geduwd?’

‘Yep.’

‘Dallstrom is een eikel.’

‘Dat wisten we al.’

4

De cheerleader

Die woensdag leek wel de langste schooldag ooit. En ik had geen idee dat hij nog lang niet voorbij was. Nadat de schoolbel was gegaan, liepen Ostin en ik naar onze lockers, die naast elkaar lagen.

‘Zin om bij mij Halo te spelen?’ vroeg Ostin.

‘Ik kan niet. Ik moet nablijven, weet je nog?’

‘O ja.’

‘Ik klop wel even aan als ik thuiskom.’

Ostin woonde twee deuren verder in hetzelfde gebouw als waar ik woonde.

‘Dan ben ik er niet. Ik heb om vier uur volksdansen.’

‘Ieuw,’ zei ik. Het was al moeilijk voor te stellen dat Ostin iets aan lichamelijke beweging deed, maar dansen met een groep zevenjarige meisjes die zwartleren, tapdansachtige schoenen dragen is ongeveer hetzelfde als een aan puin gereden auto: afschuwelijk, maar je kúnt gewoon niet wegkijken. ‘Daar moet je mee kappen, man. Als ze er hier achter komen, kun je het verder wel vergeten.’

‘Ik weet het. Maar de lerares is mijn moeders nicht en mam zegt dat zij het geld en ik de beweging goed kan gebruiken.’

‘Het is hoe dan ook wreed,’ zei ik terwijl ik mijn locker dichtdeed. ‘Ik zie je morgen.’

Hij stak zijn vuist uit. ‘Boks.’

Ik stootte met mijn vuist tegen die van hem, hoewel het me de keel uithing. Ik bedoel, de eerste miljoen keer was het misschien nog leuk, maar nu niet meer.

De gang stond vol met leerlingen toen ik met mijn rugzak naar de kantine liep. Mevrouw Johnson, een nieuwe, jonge lerares Engels, was aangesteld om toezicht te houden op de nablijvers, wat naar mijn idee een goede keus was. Ze was cool en aardig, werd er gezegd, wat hopelijk betekende dat ze ons misschien vroeg zou laten gaan.

Ik liep naar haar toe. Ik moest enorm mijn best doen om mijn tic te onderdrukken. ‘Ik ben Michael Vey. Ik moet nablijven.’

Ze glimlachte naar me alsof ik hier voor een gezellig etentje was. ‘Hoi Michael, welkom.’ Ze keek op haar lijst en vinkte me af. ‘Kies maar een tafel uit.’

Er hing nog steeds een baklucht in de kantine (wat op zich al een straf was) en ik hoorde de kantinemedewerkers achter de rolluiken de gruwelmaaltijden van de volgende dag voorbereiden.

Er waren nog drie andere nablijvers: twee jongens en een meisje. Ik was de kleinste van allemaal en de enige die er niet als een moordlustige psychopaat uitzag. Terwijl ik rondkeek voor een plek om te gaan zitten, wierp het meisje me een kwade blik toe om duidelijk te maken dat ik niet haar tafel hoefde uit te kiezen. Ik nam plaats aan een vrije tafel in de hoek.

Ik had een hekel aan nablijven, maar vandaag kon ik in ieder geval nog iets zinnigs doen. Ik moest voor het biologieproefwerk leren. Toen ik mijn boeken uit mijn rugzak haalde, merkte ik dat mijn schouder nog pijn deed van het lockerincident. Ik trok mijn shirt opzij en er kwam een flinke rode schram tevoorschijn. Gelukkig had ik mijn vingers niet tussen de deur gekregen. Ik vroeg me af of iemand mijn moeder zou inlichten. Ik hoopte van niet. Ze had een klotebaantje waar ze geen plezier in had en ik wilde haar dag niet erger maken dan hij al was.

Na twintig minuten zei mevrouw Johnson al: ‘Oké, het zit erop. Jullie mogen gaan.’

Ik propte de boeken in mijn rugzak en gooide hem over mijn schouder. ‘Tot morgen,’ zei ik tegen mevrouw Johnson.

‘Tot morgen, Michael,’ zei ze vriendelijk.

De gangen waren inmiddels helemaal leeg, op de schoonmaakploeg na, die met grote bezems de vloertegels schoonveegde. Ik stopte bij mijn locker en pakte de zak drop die ik er na de lunch had achtergelaten en waar ik me al de hele dag op had zitten verheugen. Ik scheurde hem open en stopte er genietend een in mijn mond. Degene die drop heeft uitgevonden is een genie. Ik hield bijna net zo veel van drop als van Rice Krispies-repen. Ik gooide mijn rugzak weer over mijn schouder en liep naar de zuidelijke uitgang, blij dat ik eindelijk naar huis kon.

Ik liep net de hoek om van het schoolgebouw toen Jack en zijn vrienden, Mitchell en Wade, tussen twee afvalcontainers tevoorschijn kwamen. Jack greep me bij de voorkant van mijn shirt. Ik liet mijn drop vallen.

‘Je hebt onze namen doorgegeven aan meneer Dallstrom, hè?’ zei Jack.

Ik keek omhoog, knipperend als een gek. ‘Ik heb niets gezegd.’

‘Ja hoor, tuurlijk, pussy.’ Jack duwde me naar achteren in een vuurdoornstruik. Scherpe doorns prikten in mijn nek, mijn armen en mijn benen. De enige plek waar ze me niet staken, was waar mijn rugzak me beschermde.

‘We gaan het je betaald zetten,’ zei Jack terwijl hij naar me wees. ‘Wacht maar.’ Hij draaide zich om naar Mitchell, die bijna even lang was als Jack maar niet zo breedgeschouderd en gespierd. ‘Laat maar zien wat we met verklikkers doen.’

‘Ik heb jullie niet genoemd,’ zei ik weer. ‘Ik zweer het.’

Voordat ik uit de struik omhoog kon komen, had Mitchell me er al uit getrokken en met zijn vuist tegen mijn oog geslagen. Ik zag een felle flits en voelde mijn oog onmiddellijk opzwellen. Ik sloeg mijn hand ervoor en probeerde overeind te blijven.

‘Nog een keer,’ zei Jack.

De volgende vuist landde op mijn neus. Het deed ongelofelijk veel pijn. Ik voelde het bloed over mijn mond en mijn kin stromen. De tranen sprongen in mijn ogen. Daarna kwam Jack voor me staan en hij stompte me recht in mijn maag. Ik kreeg geen adem meer en viel op mijn knieën. Toen mijn longen eindelijk weer volstroomden, begon ik te kreunen. Ik kon niet ophouden met knipperen.

‘Hij jankt als een baby,’ zei Mitchell opgetogen. ‘Cry, baby, cry.’

Daarna was het Wades beurt. Wade West had blond haar en een kromme neus. Hij was de kleinste en de lelijkste van het stel, wat waarschijnlijk de reden was dat hij het wreedst was, omdat hij zichzelf het meest moest bewijzen. ‘Ik zeg: billen bloot.’ Dat was een van zijn specialiteiten. Met ‘billen bloot’ bedoelde hij mijn broek én mijn onderbroek uittrekken – de ultieme vernedering. Vorig jaar, in de tweede, had hij Ostin in zijn blote kont achter de school achtergelaten, ten overstaan van een paar klasgenoten. Hij moest halfnaakt naar huis rennen, iets waar hij een half trauma aan over heeft gehouden.

‘Goed plan,’ zei Mitchell, ‘dat zal hem leren.’

‘Nee!’ riep ik, terwijl ik overeind probeerde te komen. ‘Ik heb jullie niet verraden.’

Precies op dat moment schreeuwde iemand: ‘Laat hem met rust!’

Taylor Ridley stond in haar eentje vlak bij de schooldeur, in haar paars-gouden cheerleadersoutfit.

‘Hé, check die chick,’ zei Wade.

‘Je komt precies op tijd,’ zei Mitchell.

‘Ja, we willen die pompons lekker op en neer zien gaan,’ zei Jack en hij lachte als een maniak. Toen zong hij een geïmproviseerd cheerleaderslied, wat voor zijn doen een hele prestatie was. ‘Twee, vier, zes, acht, blote reet terwijl u wacht.’ Hij lachte weer. ‘Hou hem vast.’

Voordat ik zelfs maar kon proberen te ontsnappen, hadden ze me alle drie al vastgegrepen. Ondanks mijn bloedneus en mijn opgezwollen oog werd ik helemaal wild en ik probeerde me uit hun greep te bevrijden. Ik had één hand losgekregen en sloeg daarmee tegen Jacks nek, wat alleen maar een doffe klap opleverde. Hij antwoordde met een dreun tegen mijn oor.

‘Kom op, mietjes!’ riep hij tegen Mitchell en Wade. ‘Kunnen jullie deze dwerg niet eens in bedwang houden?’ Ze duwden me met mijn gezicht tegen de grond zodat ik onder hun gewicht in het gras werd platgedrukt.

‘Stomme mini-nerd,’ zei Mitchell. ‘Denk je dat je er zo makkelijk mee wegkomt?’

Ik probeerde me op te rollen zodat ze mijn kleren niet konden uittrekken, maar ze waren te sterk. Jack rukte aan mijn shirt totdat het begon te scheuren.

‘Laat hem los of ik haal mevrouw Shaw!’ riep Taylor. ‘Ze staat hier om de hoek.’ Mevrouw Shaw was de coach van de cheerleaders en ze gaf huishoudkunde. Ze was een mollige vrouw met een zachte stem en even intimiderend als een donzen kussen. Ik denk dat we allemaal wisten dat ze helemaal niet om de hoek stond, anders had Taylor haar wel meteen gehaald.

‘Jij moet je bek houden,’ zei Jack.

Ik werd woest toen ik hem zo tegen Taylor hoorde praten. ‘Hou zelf je bek, loser,’ zei ik tegen Jack.

‘We moeten knipperlicht duidelijk wat manieren bijbrengen.’

‘En jij moet je mond gaan spoelen,’ zei ik.

Jack greep mijn haar vast en schudde mijn hoofd van links naar rechts. ‘Je zult nog spijt krijgen dat je je mond hebt opengedaan.’ Hij gaf weer een stoot tegen mijn neus en ik voelde een pijnscheut door mijn lichaam gaan. Op dat moment knapte er iets in me. Ik kon me niet langer inhouden.

‘Laat me los!’ schreeuwde ik. ‘Ik waarschuw je!’

‘Ooo,’ zei Wade. ‘Hij waarschuwt ons.’

‘Ja, wat ga je doen dan?’ vroeg Mitchell. ‘Harder janken?’

‘Nee, die snotneus aan ons afvegen,’ lachte Wade. Hij trok mijn schoenen uit terwijl Mitchell aan mijn riem begon te sjorren. Ik probeerde me nog kleiner te maken.

‘Hou op met tegenstribbelen,’ zei Jack. ‘Of we trekken alles uit, zodat je helemáál in je nakie naar huis moet.’

‘Laat hem los!’ riep Taylor weer.

‘Mitch, schiet ’s op en trek die broek uit,’ zei Wade.

Ik voelde een golf van woede opkomen die zo sterk was dat ik hem niet onder controle had. Opeens klonk er een scherpe, sissende ZAP!, alsof er een brok ijs op een gloeiend hete plaat werd gedropt. Kleine flitsen vlamden op en Jack en zijn vrienden vielen op de grond, stuiptrekkend als een stel vissen op het droge.

Ik rolde op mijn zij en veegde met de zijkant van mijn hand het bloed van mijn neus. Ik duwde mezelf overeind, rood van woede. Ik keek op Jack neer; het schuim stond hem om de mond. ‘Ik zei toch dat je me met rust moest laten? Als je me ooit nog eens aanraakt, pak ik je veel harder aan, begrepen? Of wou je nog meer?’ Ik stak mijn hand op.

Er lag angst in zijn ogen. ‘Nee. Niet doen!’

Ik draaide me om en keek naar zijn vrienden. Ze lagen allebei sidderend en jammerend op de grond. Sterker nog: Wade huilde als een baby en hij kermde: ‘Het doet zo’n pijn…’

Ik liep naar hem toe. ‘Doet het pijn? Dat was nog niets. De volgende keer dat je mij of een van mijn vrienden lastigvalt, ga ik voluit.’

Terwijl ze daar met z’n drieën lagen te kreunen en te sidderen, ging ik op de grond zitten, trok mijn schoenen aan en knoopte mijn veters vast. Plotseling herinnerde ik me Taylor.

Ik keek om naar de deur, in de hoop dat ze naar binnen was gegaan. Maar ze stond er nog. En door de manier waarop ze keek, wist ik dat ze alles had gezien. Dat was slecht nieuws. Mijn moeder zou me afmaken. Maar er was niets meer aan te doen. Ik greep mijn rugzak en rende naar huis.

5

Het bewijsmateriaal
verduisteren

Tegen de tijd dat ik thuiskwam, was mijn oog zo opgezwollen dat ik bijna niets meer kon zien. Ik zette mijn rugzak op de keukentafel en keek in de spiegel. Mijn oog leek wel een blauwe pruim. Dat kon ik echt niet voor mijn moeder verbergen. Ik haalde een washandje en veegde het bloed van mijn gezicht.

Mijn moeder kwam meestal om half zeven thuis, dus warmde ik als avondmaal een blik spaghetti op, pakte de coldpack die ze in de vriezer had liggen voor het geval ze een migraineaanval had, en hield vervolgens het ijs tegen mijn oog terwijl ik met mijn vrije hand een videogame speelde. Ik wist dat ik voor mijn proefwerk biologie moest leren, maar na een dag als deze kon ik het gewoon niet opbrengen.

Ik had niet echt zin om met mijn moeder te bespreken wat er die dag was gebeurd, dus toen ik de sleutel in het slot hoorde, rende ik naar mijn kamer, deed de deur dicht, sloot de gordijnen, trok mijn shirt uit en kroop in bed.

Ze riep van beneden: ‘Michael?’ Twintig seconden later klopte ze op mijn deur en deed hem daarna open. Ik deed alsof ik sliep, maar ze trapte er niet in.

‘Ha lieverd, waarom lig je in bed?’

‘Ik voel me niet lekker,’ zei ik. Ik trok de dekens over mijn hoofd.

‘Wat is er?’

Ze deed het licht aan en zag onmiddellijk het bebloede shirt op de grond. ‘Michael, wat is er gebeurd?’ Ze liep naar mijn bed. ‘Michael, kijk me aan.’

‘Wil ik niet.’

‘Michael.’

Met grote tegenzin duwde ik de dekens weg. Haar mond viel open toen ze mijn gezicht zag. ‘O mijn… wat is er gebeurd?’

Ik kreeg een brok in mijn keel. ‘Jack en z’n vrienden vielen me lastig.’

‘O, lieverd,’ zei ze. Ze ging op de rand van mijn bed zitten. Na een minuut vroeg ze: ‘Heb je weer…?’

Ik wilde het niet zeggen. Ik wilde haar niet nog meer overstuur maken. ‘Het spijt me, mam. Ik probeerde het nog tegen te houden. Maar ze wilden niet ophouden. Ze probeerden m’n broek uit te trekken.’

Ze streek liefdevol een pluk haar uit mijn gezicht. ‘Rotjongens,’ zei ze zacht. Ik kon zien dat ze zich zorgen maakte. ‘Nou, ze vroegen er zelf om, vind je niet?’ Na een korte stilte zei ze: ‘Sorry, Michael, ik wou dat ik wist wat ik kon doen.’

‘Waarom laten ze me niet gewoon met rust?’

Ik had een spiertrekking in mijn wang en ze masseerde die met haar duim zachtjes weg. ‘Ik wou dat ik het wist, jongen. Ik wou dat ik het wist.’

6

De dag erna

Mijn wekker ging op de gebruikelijke tijd af: 07.11 uur. Ik had mijn radio op het programma Morning Zoo afgesteld. De hosts, Frankie en Danger Boy, hadden het over mensen die lijden aan een bananenfobie – een hevige angst voor bananen.

Ik raakte voorzichtig mijn oog aan. De zwelling was iets afgenomen maar het deed nog steeds pijn. Ik had ook het ellendige gevoel dat ik mijn moeder had teleurgesteld en ik maakte me zorgen dat we moesten verhuizen. Alweer. Ik zag ertegen op om opnieuw te moeten beginnen en ik kon me nauwelijks voorstellen hoe zwaar het voor haar moest zijn. In de badkamer keek ik in de spiegel. Je ziet er behoorlijk zielig uit, dacht ik. Ik nam een douche, kleedde me aan en liep naar de keuken.

Mijn moeder stond in haar oranje werkkleding naast de koelkast. Ze werkte als caissière bij Smith’s Food Mart. Ze was bezig wafels met aardbeienjam en slagroom klaar te maken. Daar was ik blij om, niet alleen omdat ik van wafels hou, maar omdat het betekende dat ze niet kwaad was.

‘Hoe gaat het met je oog?’ vroeg ze.

‘Gaat wel.’

‘Laat me eens kijken.’ Ik kwam dichterbij en ze boog zich naar voren om het te bestuderen. ‘Dat is een kanjer van een blauw oog.’ Ze haalde een wafel uit het wafelijzer. ‘Ik heb wafels voor je gemaakt.’

‘Dank je, mam.’

Ik ging aan tafel zitten en ze bracht een bord. ‘Wil je sinaasappelsap of melk?’

‘Mag ik chocomel?’

‘Natuurlijk.’ Ze liep weer naar het aanrecht en schonk een glas melk in, haalde een blik cacaopoeder uit de kast en roerde er een lepel van doorheen. Het geluid van de lepel die tegen het glas tinkelde vulde de keuken. Ze nam het glas mee naar de tafel en kwam naast me zitten.

‘Dus die jongens die jou te pakken hebben genomen…’

‘Jack en z’n vrienden.’

‘Moet ik hun ouders bellen?’

‘Ik geloof niet dat Jack ouders heeft. Volgens mij is hij gewoon ontkiemd.’

Er verscheen een grijns op haar gezicht. ‘En die andere jongens?’

‘Uit het riool gekropen.’

‘Zou het helpen als ik de ouders van deze rioolfiguren bel?’

Ik sneed een stuk wafel af en stak het in mijn mond. ‘Nee. Dat zou het alleen maar erger maken. Bovendien denk ik niet dat ze me nog zullen lastigvallen.’

‘Denk je dat ze zullen doorvertellen wat er is gebeurd?’

‘Niemand gaat ze geloven.’

‘Ik hoop dat je gelijk hebt.’ Ze keek me aan. ‘Hoe zijn de wafels?’

‘Lekker, bedankt.’ Ik nam nog een hap.

‘Graag gedaan.’ Haar stem klonk ongerust. ‘Heeft nog iemand anders gezien wat er is gebeurd?’

‘Een meisje.’

‘Wat voor meisje?’

‘Ze zit soms bij mij in de klas. Ze had nog gezegd dat ze me met rust moesten laten.’

Ik kreeg buikpijn van de bezorgde blik in haar ogen.

Na een tijdje stond ze op. ‘Nou, laten we maar niet op de dingen vooruitlopen.’ Ze gaf me een kus op mijn voorhoofd. ‘Ik moet gaan. Wil je een lift?’

‘Nee hoor, hoeft niet.’

Precies op dat moment werd er aangeklopt. Mijn moeder deed open. Ostin stond in de hal. ‘Hallo, mevrouw Vey.’

‘Goedemorgen, Ostin. Wat zie je er leuk uit vandaag.’

Ostin trok zijn buik in. Hij vond mijn moeder een ‘babe’, wat ik behoorlijk irritant vond. Ostin was vijftien jaar en een meidengek, wat niet echt goed uitkwam want hij was klein, dik en een nerd, zo ongeveer alles waarmee je meiden van onze leeftijd afschrikt. Op een dag zal hij het ongetwijfeld tot directeur van een van de vijfhonderd topbedrijven van het land schoppen en in een Ferrari rondrijden en meiden voor het uitkiezen hebben, maar nu dus duidelijk niet.

‘Dank u, mevrouw Vey,’ zei hij. ‘Is Michael klaar?’

‘Bijna. Kom maar binnen.’

Hij stapte naar binnen. Hij leek wel een dwerg met die enorme rugzak om.

‘Hoi, Ostin,’ zei ik.

Hij keek naar mijn blauwe oog. ‘Gast, wat is er gebeurd?’

‘Opgewacht door Jack en z’n vrienden.’

Hij sperde zijn ogen open. ‘Billen bloot?’

‘Bijna.’

‘De middelbare school,’ zei mijn moeder. ‘Nog voor geen miljoen dollar ga ik terug.’ Ze pakte haar portemonnee en haar sleutels. ‘Oké. Veel plezier vandaag, jongens. Hou je gedeisd.’

‘Bedankt, mevrouw Vey.’

‘Tot later, mam.’

Ze bleef in de deuropening staan. ‘O, Michael, vandaag wordt de voorraad geteld dus ik ben laat thuis vanavond, waarschijnlijk pas rond achten. Maak maar macaroni met kaas voor jezelf.’

‘Doe ik.’

‘Zeker weten dat jullie geen lift willen?’

Ostin wilde wat zeggen, maar ik was hem voor. ‘Zeker weten,’ zei ik.

‘Oké. Tot later.’ Ze liep de deur uit.

‘Je moeder is echt sexy,’ zei Ostin terwijl hij aan tafel kwam zitten.

‘Dude, hou je mond. Ze is mijn moeder.’

Hij wees op mijn gezicht. ‘Wat is er nou gebeurd?’

‘Jack dacht dat ik ze had verraden. Dus stonden ze me na school op te wachten.’

‘Wade,’ zei Ostin chagrijnig. ‘Je had hem gewoon onder stroom moeten zetten.’

Ik legde mijn hand over zijn mond. ‘Niet zeggen. Jij weet er zogenaamd niks van.’

‘Ik weet het. Sorry.’ Hij keek naar de deur. ‘Maar ze is nu de deur uit.’ Zijn gezicht klaarde op. ‘Hé, ik heb de multimeter van m’n oom mee, dus we kunnen je testen.’ Ostin wilde per se meten hoeveel volt ik aan elektriciteit kon produceren en eerlijk gezegd was ik daar ook best benieuwd naar.

‘Cool.’

‘Serieus, gast, ik weet niet waarom je je kracht verbergt. Het is net zoiets als een raceauto hebben die de hele tijd in de garage staat. Wat heb je er dan aan? Je zou de sterkste van de school kunnen zijn. In plaats daarvan word je in elkaar geslagen.’

‘Nou, Jack en z’n vrienden zullen ons niet meer lastigvallen.’

Ostin keek me verbaasd aan. ‘Heb je het toch gedaan?’

‘Yep.’

‘Cool! Man, ik wou dat ik erbij was geweest.’

Ik nam nog een hap. ‘Als je erbij was geweest, had je ook een blauw oog gehad. En een blote reet.’

Hij trok een bedenkelijk gezicht. ‘Weet je moeder ervan?’

‘Ja.’

‘Maakte ze zich erg druk?’

‘Ja. Maar ze was ook wel weer cool. Ze is bang dat iemand erachter komt, maar ze wil ook niet dat ik in elkaar word geslagen. Zíj waren begonnen. Ik heb er alleen maar een einde aan gemaakt.’

‘Over einde gesproken: ben je klaar met die wafel of hoe zit dat?’

‘Er zijn er nog meer.’

‘Cool. Mijn moeder zette me vanmorgen watergruwel voor.’

‘Wat is watergruwel?’

‘Een marteling. Echt, het smaakt naar behangerslijm. Volgens mij krijgen gevangenen in Siberië het te eten.’

‘Waarom maakt ze het dan?’

‘Omdat zij het at toen ze klein was. Maar jouw moeders wafels… o, man. Het enige wat nog beter is dan hoe ze eruitziet, is wat ze op tafel zet.’

‘Kappen, gast.’

Ostin schudde zijn hoofd. ‘Ik ben in het verkeerde huis geboren.’ Hij gooide twee wafels op een bord en nam het mee naar de tafel, waar hij er een halve liter stroop overheen goot. ‘Was er iemand bij?’

‘Taylor.’

‘Taylor Ridley? De cheerleader?’

‘Die, ja.’

‘Hoe reageerde ze?’

‘Ze staarde alleen maar.’

‘Wauw. Ik wou dat ik erbij was geweest.’ Hij nam een gigantische hap van zijn wafel, waardoor de stroop over zijn kin droop. ‘Heb je voor het biologieproefwerk geleerd?’

‘Een beetje. Tijdens het nablijven. En jij?’

‘Niet nodig. Het zit allemaal hier.’ Hij tikte tegen zijn hoofd. Ostin stond gemiddeld een tien – hogere schoolcijfers bestonden er nou eenmaal niet. Als zijn lichaam overeenkwam met zijn hersens zou hij Mister Universe zijn. ‘Moet je vandaag nablijven?’

‘Ik moet de komende vier weken nablijven, of weet jij soms een manier om me eronderuit te krijgen?’

‘Misschien kun je Dallstrom onder stroom zetten?’

‘Ja, in mijn dromen.’

Op dat moment ging de voordeur open en stak mijn moeder haar hoofd om de hoek. ‘Michael, kun je even helpen?’

‘Tuurlijk. Waarmee?’

‘Kom maar mee naar buiten.’

‘Kan ik ook helpen, mevrouw Vey?’ vroeg Ostin.

‘Blijf jij maar zitten, Ostin. Ik heb alleen Michael even nodig.’

Ostin fronste. Ik kwam overeind, liep naar de hal en deed de deur achter me dicht. ‘Wat is er?’

‘Ik heb het licht in de auto de hele nacht laten branden en nu is de accu leeg, dus ik heb even je hulp nodig.’

‘Oké.’

Ik liep achter haar aan het gebouw uit en over het parkeerterrein naar onze auto, een Toyota Corolla van tien jaar oud. Mijn moeder keek om zich heen om te zien of er niemand was, ging toen achter het stuur zitten en opende de motorkap. Ik zette die vast en pakte de accuklemmen. ‘Ga je gang,’ zei ik.

De startmotor klikte, totdat ik een stroomstoot gaf en de motor aansloeg. Ik liet de accu los. Mam liet de motor even draaien en stak toen haar hoofd uit het raam. ‘Dank je, lieverd.’

Ik deed de motorkap weer dicht. ‘Graag gedaan.’

‘Fijne dag!’

Ze reed de parkeerplaats af terwijl ik weer naar binnen liep. Ostin zat nog steeds aan de keukentafel zijn wafels te eten.

‘Wat was er?’ vroeg hij met volle mond.

‘De accu was leeg.’

‘En jij hebt hem opgeladen?’

‘Yep.’

‘Dat is zo cool!’

‘Is mijn elektriciteit toch nog ergens goed voor.’

‘Je kunt Jack er ook mee op afstand houden,’ zei Ostin opgewekt.

Ik keek hem met een frons aan. ‘Hou eens op met eten, we komen nog te laat.’

Hij propte een paar laatste happen naar binnen en stond toen op. Ik gooide mijn rugzak over mijn schouder en Ostin en ik liepen naar school, die vijf straten verderop lag.

Meridian High School was mijn vierde school sinds we vijf jaar geleden naar Idaho waren verhuisd. Op mijn eerste dag op de middelbare school had mijn moeder tegen me gezegd: ‘Veroorzaak geen problemen en doe niemand iets aan’, wat ongetwijfeld idioot moet hebben geklonken voor mensen die mijn geheim niet kennen. Ik bedoel, ik ben een van de kleinsten op school, ook van de meisjes, en de enige problemen die ik ooit uitlokte, ontstonden juist daardoor.

Toen ik op Churchill Junior High in groep acht zat, hadden een stel eikels me in een vuilnisbak gestopt en me door de kantine gerold. Die dag stond er kip in roomsaus op het menu, dus ik zat onder de rijst en de gele drab met stukjes wortel en erwten. Het duurde vijf minuten voordat ik er niet meer tegen kon en ‘afging’, zoals mijn moeder het noemt.

Toen had ik het allemaal nog niet zo goed onder controle, en een van de jongens moest naar het ziekenhuis worden afgevoerd. De staf en de schoolleiding wisten niet waar ze het zoeken moesten. Ik werd door leraren ondervraagd en door de directeur en de bewaker gefouilleerd. Ze dachten dat ik een stun gun of een taser of zoiets had. Ze doorzochten mijn jas en mijn broekzakken en zelfs de vuilnisbak, maar ze konden natuurlijk niets vinden. Ze sloten hun onderzoek af met de conclusie dat de jongens waarschijnlijk een elektriciteitssnoer of iets dergelijks hadden aangeraakt. De eikels mochten doodleuk ongestraft naar huis en alles werd vergeten. Een paar maanden later verhuisden mijn moeder en ik opnieuw.

7

Het geheim
van de cheerleader

Als je ooit een blauw oog hebt gehad, weet je hoe mijn dag was. Ik werd aangestaard alsof ik een of andere freak was. Aan het eind van de dag liep ik met gebogen hoofd, mijn gezicht half verscholen onder een exemplaar van de schoolkrant – de Meridiaanse strijdkreet. Maar het was niet alleen maar ellende. Ik kwam meneer Dallstrom niet een keer tegen en Jack en zijn vrienden lieten zich ook niet zien. Ik had ze waarschijnlijk voor een paar dagen afgeschrikt.

Toen ik het biologielokaal binnenliep voor de laatste les van die dag, merkte ik dat Taylor Ridley naar me zat te staren. Ik negeerde haar blik en ging zitten.

‘Hoi,’ zei ze. ‘Gaat het?’

Ik keek haar niet aan. Zoals gewoonlijk speelde mijn tic meteen op.

Ze boog naar me toe. ‘Michael.’

Ik wist niet eens dat ze mijn naam kende.

De tweede bel ging en meneer Poulsen begon tussen de tafels door te lopen om onze proefwerken uit te delen.

‘Mensen, het proefwerk van vandaag telt voor een vijfde mee voor je uiteindelijke cijfer, dus ga niet haastig te werk. Ik wil totale stilte in de klas. Jullie weten hoe afkijken wordt bestraft, dus daar zal ik verder niet over uitweiden, al wil ik jullie eraan herinneren dat het automatisch een onvoldoende oplevert en een onaangenaam bezoekje aan meneer Dallstrom.’ (Waren die ooit aangenaam? dacht ik.) Meneer Poulsen liep weer naar voren. ‘Als je klaar bent, lever je het proefwerk bij mij in en ga je vervolgens rustig op je plek zitten.’

Ik kon Ostin voor me op zijn stoel zien draaien, als een varken dat zich tevreden in de modder wentelt. Hij was gek op proefwerken. Soms haalde hij ze voor de lol van internet om zichzelf te testen. Er was duidelijk iets niet helemaal in orde met hem. Ik pakte mijn potlood en begon.

1 Welke definitie hoort bij een chromatide?

a. Eiwit-DNA-complex dat het chromosoom maakt

b. DNA-moleculen met speciale eiwitten die in eukaryoten verantwoordelijk zijn voor de opslag en de overdracht van genetische informatie

c. Vijf soorten eiwit die ketens vormen met eukaryotisch DNA

d. Twee identieke DNA-moleculen die na DNA-replicatie op één punt (het centomeer) aan elkaar vastzitten

D, dacht ik. D? Of was het A? Terwijl ik over het antwoord piekerde, landde er een propje papier op mijn tafel. Ik vouwde het open.

Hoe heb je dat geflikt?

Ik keek om me heen om te zien wie het had gegooid. Taylor zat me aan te kijken.

Ik schreef terug.

Wat geflikt?

Ik keek naar meneer Poulsen, die aan zijn bureau een boek zat te lezen, en gooide toen het papiertje terug. Binnen een paar seconden lag het papiertje weer op mijn tafel.

Dat weet je best. Ik zag dat je iets met die jongens deed.

Ik schreef mijn antwoord op.

Ik deed helemaal niks.

Taylor schreef terug.

Ik zal het niet doorvertellen.

Ik was net een ontkennend antwoord aan het opstellen toen ik meneer Poulsen zijn keel hoorde schrapen. Ik keek op. Hij stond aan het einde van mijn rij en keek me streng aan.

‘Vey. Die briefjes hebben toevallig niet iets te maken met het proefwerk?’

Ik slikte. ‘Nee, meneer.’

‘Dan heb je het verkeerde moment uitgekozen om je gevoelens aan juffrouw Ridley kenbaar te maken.’

Ik bloosde terwijl de hele klas lachte. Hij kwam naar me toe lopen. Ik zat als een idioot te knipperen. ‘Volgens mij was ik toch heel duidelijk over de regels. Geef mij dat briefje maar.’ Ik keek naar het papiertje. Ik kon het hem niet geven. Als hij het hardop zou voorlezen, zou iedereen het weten.

‘Wacht,’ zei Taylor. ‘Hij heeft niets gedaan. Die briefjes waren van mij.’

Meneer Poulsen keek Taylor aan en zijn strenge gezichtsuitdrukking veranderde in die van een aardige, begripvolle leraar. Ik geloof dat zelfs híj een oogje op haar had. ‘Wat zei je, Taylor?’

‘Ik heb die briefjes geschreven, hij niet.’

Hij keek Taylor ongelovig aan. Ze was een modelleerling en zou nooit zo’n verwerpelijke actie uitvoeren. En toen, terwijl hij haar aankeek, deed Taylor iets vreemds. Ze lachte zelfverzekerd naar meneer Poulsen, hield haar hoofd een beetje scheef en kneep haar ogen samen. Opeens leek meneer Poulsen lichtelijk in de war, als iemand die na een middagslaapje ontwaakt. Hij knipperde een paar keer, keek Taylor aan en glimlachte. ‘Sorry, waar had ik het over?’

‘U zei dat we nog veertig minuten voor het proefwerk hadden,’ antwoordde Taylor.

Hij wreef over zijn voorhoofd. ‘Ja. Dank je, Taylor.’ Hij draaide zich weer om naar de klas. ‘Gewoon doorwerken, jongens. Jullie hebben nog veertig minuten.’ En terwijl iedereen in de klas elkaar verbaasd aankeek, liep hij weer terug naar zijn bureau. Ik kon nauwelijks geloven wat zich daarnet had afgespeeld. Ik keek weer naar Taylor.

‘Je kunt me vertrouwen,’ zei ze geluidloos.

Ik had de hele les nodig om het proefwerk af te krijgen. Ik kwam zelfs tijd tekort voor de laatste drie vragen, dus kruiste ik op goed geluk antwoorden aan.

Ostin had het hele proefwerk binnen een kwartier af en was intens tevreden naar voren gelopen om het in te leveren, zich niet bewust van het feit dat de rest van de klas hem met één blik had kunnen doden. De rest van de tijd hoorde ik hem stiekem Cheetos uit zijn rugzak graaien.

Nadat de bel was gegaan, liepen Ostin en ik naar onze lockers.

‘Man, dat was een makkie,’ zei Ostin. ‘Ik kan niet wachten tot het volgende proefwerk.’

‘Jij bent echt niet goed bij je hoofd,’ zei ik.

Opeens greep Taylor mijn arm vast. ‘Michael, we moeten praten.’

‘Nee hoor,’ zei ik en ik liep gewoon door terwijl zij achterbleef.

Ostin keek me verbaasd aan. ‘Gast, dat was Taylor Ridley die je net hebt afgewezen.’

Ik keek hem aan. ‘Dus?’

Hij glimlachte. ‘Dat was zo cool.’

Taylor haalde ons in en ging voor me staan. Ze keek Ostin aan. ‘Kun je ons even alleen laten?’

‘Oké,’ zei Ostin, helemaal opgewonden omdat Taylor iets tegen hem had gezegd.

Nadat hij een paar stappen achteruit had gezet, zei ze tegen mij: ‘Alsjeblieft.’

‘Ik kan het niet zeggen,’ zei ik.

‘Ik moet het weten,’ zei Taylor. ‘Ik moet het echt weten.’

Ik keek haar aan. ‘Wat deed jij met meneer Poulsen?’

‘Ik weet niet waar je het over hebt,’ zei ze – precies zoals ik daarstraks had gereageerd.

‘Je deed íéts,’ zei ik. ‘Ik zag het.’

‘Echt waar? Nou, jij anders ook.’

‘Ik kan je er niets over vertellen.’

‘Michael, alsjeblieft. Het is belangrijk.’ Ze trok een zielig gezicht. ‘Ik smeek het je.’

‘Gast, ze smeekt het je,’ zei Ostin, die even was vergeten dat hij niets mocht horen.

Taylor draaide zich naar hem toe. ‘Mag ik even?’ zei ze streng.

Ostin kromp zowat ineen. ‘Sorry.’ Deze keer trok hij zich aan de andere kant van de gang terug.

Ik keek Taylor even aan en zei toen: ‘Ik ga eraan als ik ’t je vertel.’

‘Niemand komt het te weten. Ik zweer het.’ Ze hield haar hand op haar hart. ‘Op mijn erewoord.’

Ik keek naar Ostin, die deed alsof hij niet meeluisterde. Hij schudde zijn hoofd.

Taylor keek naar hem en weer terug naar mij en zuchtte toen. ‘Michael, ik moet het echt weten. Ik zal het aan niemand doorvertellen, echt.’ Ze boog naar me toe. ‘Ik zal je zelfs mijn geheim vertellen.’ Ze stond daar maar naar me te staren, precies zoals Ostin naar donuts kijkt. Toen legde ze haar hand op mijn arm. ‘Alsjeblieft, Michael. Het is belangrijker dan je je kunt voorstellen.’

Ze keek zo wanhopig dat ik niet goed wist wat ik moest doen. Uiteindelijk zei ik: ‘Ik kan het je sowieso niet hier vertellen.’

‘We kunnen naar mijn huis toe gaan,’ zei ze snel. ‘Ik woon verderop in de straat. Er is niemand thuis.’

Ostin keek me compleet verbijsterd aan. Ik kon wel raden wat hij dacht: Gast, Taylor Ridley heeft je zojuist bij haar thuis uitgenodigd!

‘Ik kan niet,’ zei ik. ‘Ik moet nablijven.’

‘Geeft niet, ik wacht wel op je,’ zei ze enthousiast.

‘Moet jij niet naar cheerleaden of zo?’

‘Alleen op maandag en woensdag. En op vrijdag als er een wedstrijd is.’ Ze keek me diep in de ogen. ‘Alsjeblieft.’

Nee zeggen tegen een meisje op wie je verliefd bent is al moeilijk genoeg, zeker als ze smeekt, maar ik kon ook geen excuses meer verzinnen. Ik ademde diep uit en gaf me over. ‘Waar wil je afspreken?’

Taylor glimlachte. ‘Ik ga gewoon met jou mee.’

‘Nablijven?’

‘Ze zullen me niet tegenhouden, toch?’

‘Ik weet het niet. Niemand blijft uit zichzelf na. Dat is zoiets als inbreken in een gevangenis.’

Taylor lachte. ‘Nou, we zullen het wel merken.’

‘Hé,’ zei Ostin, die zich langzaam weer bij ons had gevoegd. ‘En ik dan?’

Taylor keek hem aan. ‘Wat “en jij dan”?’

‘Ik ben Michaels beste vriend. Ostin,’ zei hij terwijl hij gretig zijn hand uitstak. Taylor keek hem alleen maar aan.

‘Hij is mijn vriend,’ zei ik.

‘Wat moet je?’ vroeg ze.

‘Ik wil met jullie mee.’

‘Hij is te vertrouwen,’ zei ik.

Ze nam hem van top tot teen op en keek toen weer naar mij. ‘Sorry, dat gaat niet.’

Ik keek Ostin schouderophalend aan. ‘Sorry, man.’

Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Oké, tot later dan.’

Terwijl Ostin wegliep, zei Taylor tegen mij: ‘Laten we gaan, jeugdcrimineel.’

We liepen samen de hal door, iets waarvan ik niet had gedacht dat het ooit zou gebeuren. Ik vroeg me af of Taylor bang was om met mij te worden gezien – of haar populariteitsquotiënt een paar punten zou dalen of zoiets (ik wist niet zeker hoe die dingen werkten), maar het leek haar niets te kunnen schelen. Ze zei wel een stuk of honderd keer ‘Hoi’ op weg van mijn locker naar de kantine. Ik voelde me zoals gewoonlijk onzichtbaar.

Toen we de kantine in liepen, keek mevrouw Johnson Taylor onderzoekend aan. Taylor was een van de lievelingetjes van de leraren: onberispelijk gedrag, altijd haar huiswerk gemaakt, netjes de hand opsteken in de les, nooit aanleiding tot problemen geven. Ik heb een leraar eens horen zeggen: ‘Had ik nou maar een hele klas vol met Taylors.’

‘Is er iets, Taylor?’ vroeg mevrouw Johnson.

‘Nee hoor, mevrouw Johnson. Ik kom nablijven.’

‘O, dat verbaast me.’ Mevrouw Johnson keek op haar lijst. ‘Je staat niet op de lijst.’

‘Dat weet ik. Ik heb ook geen straf of zo. Ik wacht alleen op Michael.’

Mevrouw Johnson knikte. ‘Dat is erg aardig van je, om een vriend bij te staan, maar nablijven is niet echt bedoeld voor de gezelligheid.’

Taylor keek haar met haar grote, vriendelijke bruine ogen aan. ‘Alstublieft? Misschien gaat hij zich door mij wel beter gedragen.’

Ik draaide me om en wierp haar een blik toe.