De macht van de Elgen

Richard Paul Evans

Voor Mc Kenna
Jij hebt licht en warmte in de wereld gebracht

Colofon

NUR 283/GGP051501

Copyright © 2012 by Richard Paul Evans

© MMXV Nederlandse editie: Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

Published by arrangement with Sterling Lord Literistic, New York

Oorspronkelijke titel: Michael Vey. Rise of the Elgen

Nederlandse vertaling: Astrid Staartjes

Omslagontwerp: Sproud Amsterdam

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie
in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

Proloog

Kink in de kabel

‘Ik mag hopen dat dit belangrijk is,’ zei de man. Op de Tyrreense Zee was het twee uur in de ochtend en de man op het schip was door het telefoontje gewekt.

‘Er is een kleine… kink in de kabel,’ zei Hatch, waarbij hij zijn woorden zorgvuldig koos. Hij leunde achterover in de leren stoel van zijn privévliegtuig. ‘De verhuizing van onze basis in Pasadena verliep niet geheel vlekkeloos.’

‘Wat voor “kink” in de kabel?’

‘Er was een opstand.’

‘Een opstand? Van wie?’

‘Michael Vey. En de PK’s.’

‘Is er iemand ontsnapt?’

‘Ze zijn allemaal ontsnapt.’

Er volgde een stortvloed aan verwensingen. ‘Hoe heeft dat kunnen gebeuren?’

‘Die nieuwe jongen was sterker dan we hadden gedacht.’

‘Vey is ook ontsnapt?’

Hatch aarzelde. ‘Niet alleen Vey. We zijn zeven Glows kwijt.’

Er volgde een nieuwe stortvloed aan verwensingen. ‘Dit is een regelrechte ramp!’

‘Het is een kleine tegenslag,’ zei Hatch. ‘Een die we snel te boven zullen komen. We weten precies waar ze zich bevinden, en op dit moment worden alle PK’s weer binnengebracht. Op drie na hebben we ze allemaal te pakken.’

‘Wat als ze iets hebben losgelaten?’

‘Niemand zou ze geloven. De meesten kramen sowieso onzin uit, na alles wat ze bij ons hebben doorstaan.’

‘Daar kunnen we niet op vertrouwen. Spoor ze allemaal op. Waar zijn de elektrische kinderen?’

‘We hebben ze in het vizier. Ze zijn nog steeds bij elkaar en rijden naar Idaho. Er staat al een team klaar om ze in te rekenen.’

‘Wie zegt me dat het deze keer gaat lukken?’

‘Nú weten we met wie we te maken hebben. En we hebben een paar verrassingen achter de hand.’

‘Ik zal het aan de Raad moeten rapporteren,’ zei de stem.

‘Geef me tot morgenochtend,’ zei Hatch. ‘Dan ziet alles er heel anders uit. Verder liggen we op schema.’

‘En zo moet het ook blijven.’ De stem pauzeerde even en zei toen: ‘Ik denk dat het tijd wordt dat je Veys moeder vrijlaat.’

‘Dat zou een grote misstap zijn. Ze is onze enige garantie dat Vey niet weer van de radar verdwijnt, en hoogstwaarschijnlijk is hij het antwoord op ons probleem met het apparaat. Bovendien hebben we Vey en de rest van de Glows binnen vierentwintig uur weer ingerekend.’

‘Laten we hopen dat je gelijk hebt,’ zei de man.

‘Daar kunt u van op aan,’ zei Hatch. ‘Voor het ochtendgloren hebben we Vey weer in handen.’

Deel één

1

Mijn verhaal

In groep zeven besteedde mijn juf, mevrouw Berg, een les aan autobiografieën. Ze liet ons allemaal op een A4’tje ons levensverhaal opschrijven. Ik weet niet wat triester was:

a. Dat mevrouw Berg dacht dat ons leven op één enkel A4’tje paste.

b. Dat ik niet verder kwam dan een half A4’tje.

Laten we eerlijk zijn: in groep zeven zit je nog steeds te wachten totdat je leven écht gaat beginnen. Ja, sommige kinderen hadden al best coole dingen gedaan, eentje had bijvoorbeeld geskydived; een ander was in Japan geweest; en de vader van één meisje was loodgieter waardoor ze in zijn reclamefilmpje met een gootsteenontstopper mocht zwaaien, dus zij was min of meer beroemd – maar dan had je het ook wel gehad. Het enige wat ik me kan herinneren was dat mijn autobiografie supersaai was. Die ging ongeveer zo:

Ik heet Michael Vey en ik kom uit een plaatsje waar je nog nooit van hebt gehoord: Meridian, in Idaho. Mijn vader stierf toen ik acht was en mijn moeder en ik zijn sindsdien vaak verhuisd. Ik hou van videogames. O ja, en ik heb het syndroom van Gilles de la Tourette. Dit is geen grap: ik heb echt Tourette.

Je weet waarschijnlijk dat er mensen zijn die door Tourette nogal gaan vloeken, waardoor mijn verhaal een stuk interessanter zou zijn geweest of misschien wel gecensureerd, alleen vloek ik niet door mijn Tourette. In mijn geval heeft het me alleen maar een hoop tics bezorgd, zoals extreem veel knipperen, slikken en gekke bekken trekken en zo. Dat is het wel zo’n beetje. Wat mijn levensverhaal betreft: de filmrechten zijn nog niet verkocht.

Dat zou wel anders zijn als mensen mijn geheim zouden kennen – het geheim dat ik al bijna mijn hele leven verborgen moet houden, en de reden dat mijn moeder en ik zo vaak verhuizen.

Ik ben elektrisch. Jij ook natuurlijk. Daardoor werken je hersenen en je spieren. Alleen is mijn elektriciteit waarschijnlijk duizend keer sterker dan die van jou. En het lijkt alleen maar sterker te worden. Heb je weleens met je voeten over het tapijt gewreven en iemand daarna een schokje gegeven? Maak die schok duizend keer zo sterk en je hebt een idee hoe het is om mij te zijn. Of om een schok van me te krijgen. Gelukkig weet ik inmiddels hoe ik het moet beheersen.

Ik ben inmiddels vijftien jaar en sinds groep zeven is er heel wat gebeurd. Was er nú maar iemand die naar mijn levensverhaal vroeg. Het zou echt een goede film opleveren. Eén enkel A4’tje zou bij lange na niet genoeg zijn. Dit is wat ik nu zou opschrijven:

Ik heet Michael Vey, en ik ben sterker geladen dan een sidderaal. Ik dacht altijd dat ik de enige op de hele wereld was, maar dat is niet zo. Ik weet sinds kort dat we oorspronkelijk met z’n zeventienen waren. En de mensen die ons zo hebben gemaakt, de Elgen, zitten achter ons aan. Je zou kunnen zeggen dat we een foutje waren. De Elgen hadden een apparaat ontworpen, de MEI (Magnetische Elektron Inductie), om ziektes en afwijkingen in het lichaam mee op te sporen. In plaats daarvan “ontstonden” er door het apparaat afwijkingen: wij dus.

Mijn vriendin, de voor-mij-veel-te-knappe-cheerleader met haar prachtige bruine ogen, Taylor Ridley, is ook elektrisch. Ik kan mensen een schok geven, maar zij kan iemands hersenen een schok geven waardoor mensen vergeten waar ze mee bezig waren (zij noemt het ‘resetten’). Ze kan ook gedachten lezen, maar dan moet ze je wel aanraken.

Een maand geleden hebben de Elgen, onder leiding van een enge gast die dr. Hatch heet, ons opgespoord. Ze hebben Taylor ontvoerd en wilden mij ook meenemen, maar kregen uiteindelijk alleen mijn moeder te pakken. Een paar dagen later was ik onderweg naar Californië met mijn beste vriend, Ostin Liss (we wonen in hetzelfde appartementencomplex en hij is een van de weinigen die van mijn geheime kracht af weet) en nog een paar jongens van school, Jack en Wade, om Taylor en mijn moeder te redden.

Dat ging niet zonder slag of stoot. Ten eerste was Taylor er wel maar mijn moeder niet. Toen vielen we in handen van de Elgen. Jack en Wade werden PK’s gemaakt, een afkorting voor proefkonijn, de naam die de Elgen geven aan gevangenen met wie ze experimenten uitvoeren. Ostin en ik werden ook in de cel gegooid, alleen belandde ik in cel 25. Daar sluiten ze mensen op die ze willen breken.

Ik wist te ontsnappen en mijn vrienden te bevrijden. Ik slaagde er ook in om vier andere elektrische kinderen te bevrijden: Zeus, Ian, McKenna en Abigail. Zij hebben ook echt coole krachten. Zeus kan stroomstoten afvuren, daarom is hij naar de Griekse god vernoemd. (Hij kan alleen geen water aanraken zonder zichzelf onder stroom te zetten, dus hij wast zich niet zo vaak – nooit eigenlijk – waardoor hij nogal stinkt.)

Ian is blind maar hij kan beter zien dan wie dan ook. Hij kijkt zoals haaien en sidderalen doen, door middel van elektrolocatie, wat betekent dat hij dingen op kilometers afstand kan zien, zelfs door muren heen.

McKenna kan met haar lichaam warmte en licht uitstralen.

Abigail kan pijn wegnemen door zenuwuiteinden elektrisch te stimuleren.

Grace hebben we ook gered. Zij was een van de elektrische kinderen die trouw waren aan Hatch (die ons ‘Glows’ noemt). Over haar weet ik eigenlijk alleen dat ze dingen kan downloaden van computers. Voordat we ontsnapten heeft ze alle informatie van de hoofdcomputer van de Elgen gedownload. We hopen dat zij informatie heeft over waar ze mijn moeder vasthouden.

We zijn nu met z’n tienen (inclusief onze niet-elektrische vrienden Ostin, Jack en Wade). We noemen onszelf de Elektroclan.

Er is nog iets wat ik in mijn autobiografie zou vermelden, iets wat me angst aanjaagt maar mijn verhaal interessanter maakt. Ik weet het niet zeker, maar misschien heb ik niet lang meer te leven. Hatch heeft me verteld dat al vier elektrische kinderen door hun elektriciteit aan kanker zijn overleden – en ik ben nog sterker geladen dan zij. Ik weet niet of het waar is want Hatch is een leugenaar, maar ik zal er vanzelf wel achter komen. Ondertussen zijn we onderweg naar mijn huis in Meridian, Idaho, om uit te zoeken waar mijn moeder is en om onze volgende stap te plannen.

Zoals ik al zei, ik denk dat je best een goede film van mijn levensverhaal zou kunnen maken. Misschien gebeurt dat nog wel eens. Maar nu nog niet, want het is nog lang niet voorbij. Ik heb zo’n gevoel dat er nog heel wat staat te gebeuren.

2

De terugrit

‘Ze maken me af, man,’ zei Ostin terwijl hij zo hard met zijn handen over zijn hoofd wreef dat ik bang was dat hij er kale plekken aan zou overhouden. ‘M’n vader gaat mijn armen losrukken en me ermee doodslaan.’

Ik wierp een blik op Taylor, die met haar ogen rolde. Ostin had urenlang zitten verkondigen hoe blij hij was om weer thuis te zijn en pas bij de afslag naar Meridian bedacht hij dat zijn ouders weleens boos zouden kunnen zijn dat hij er zonder iets te vertellen vandoor was gegaan.

‘Rustig aan, man,’ zei ik. ‘Ze zullen zo blij zijn om je te zien dat ze vergeten dat ze boos zijn. Bovendien heb je nog nooit huisarrest gekregen.’

‘Ik ben ook nog nooit weggelopen.’

‘Ik ga wel met je mee,’ zei Zeus vanaf de bijrijdersstoel. ‘Als het uit de hand loopt, schakel ik ze wel uit.’

Ostin keek hem met grote ogen aan. ‘Je kunt mijn ouders geen schok geven.’

Zeus hield zijn handen een eindje uit elkaar en liet elektriciteit tussen zijn handen flitsen. ‘O jawel, hoor. Makkelijk zat.’

‘Ik bedoel dat het niet oké is om ze een schok te geven.’

Zeus knipperde met zijn ogen. ‘Waarom niet?’

‘Omdat het mijn ouders zijn,’ zei Ostin.

Zeus keek verbaasd. ‘Dan kan Taylor ze toch gewoon resetten zodat ze vergeten wie je bent?’

‘Daar begin ik niet aan,’ zei Taylor.

‘Ik wil niet dat ze vergeten wie ik ben,’ zei Ostin.

Zeus schudde zijn hoofd. ‘Wat wil je nou? Wil je problemen of niet?’

‘Ik wil geen problemen én ik wil niet dat je ze iets aandoet.’

‘Je kunt niet alles hebben,’ zei Zeus.

Ostin liet zijn hoofd tegen de rugleuning van de bestuurdersstoel zakken. ‘Hadden we maar iets lekkers te eten,’ zei hij.

Een paar minuten later passeerden we de 7-Eleven, waar we onze heenreis waren begonnen, en reden de parkeerplaats voor ons appartementencomplex op. Jack zette de Camaro in zijn vrij en schakelde de motor uit. ‘We zijn er,’ zei hij, hoewel dat nogal duidelijk was.

‘Waar is Wade?’ vroeg ik.

‘Ik weet het niet,’ zei Jack. ‘Ik heb hem een half uur geleden voor het laatst gezien.’

Dat klonk niet goed. ‘Hij zou achter ons blijven rijden.’

We waren uit Pasadena vertrokken met Jacks auto en nog een busje van de Elgen Academie, waar Wade in zat met Ian, Abigail, Grace en McKenna. Jack reed in zijn Camaro met Taylor, Ostin, Zeus en mij.

Zeus zat voorin en wisselde Jack af, terwijl wij met z’n drieën opeengepakt achterin zaten, en aangezien ik naast Taylor zat, was het niet de vervelendste rit van mijn leven. In de buurt van Barstow viel ik tegen haar aan in slaap. Toen ik wakker werd, fluisterde ze in mijn oor: ‘Dat was een hele bizarre droom.’

‘Heb je iets vreemds gedroomd?’ vroeg ik.

‘Ik niet,’ zei ze. ‘Jij.’

Het is heel vreemd om naast iemand te zitten die in je hoofd kan kruipen. Ze hoeft zich in ieder geval nooit af te vragen wat ik voor haar voel.

Het plan was dat we naar Idaho zouden rijden en bij mij thuis zouden bivakkeren tot we hadden bedacht hoe we mijn moeder zouden gaan bevrijden. Maar eerst moesten we erachter zien te komen waar ze was. De Elgen zitten over de hele wereld, wat inhoudt dat mijn moeder overal zou kunnen zijn. Echt overal.

Zoals ik al zei heeft Grace voordat we uit Pasadena vertrokken alle informatie van de Elgen gedownload. We hoopten dat er tussen al die informatie een aanwijzing over mijn moeders verblijfplaats te vinden zou zijn. Het enige wat we nodig hadden was een computer die voldoende geheugen had om alles op te slaan wat Grace had gekopieerd.

Gelukkig wisten de Elgen niet waar we waren. Dat dacht ik tenminste. Maar zeker weten deed ik het niet. Het enige wat ik zeker wist, was dat ik mijn moeder zou gaan bevrijden – ook al werd het m’n eigen dood.

3

De val

‘Ze maken me af,’ zei Ostin weer.

‘Dat weten we nu wel,’ zei Taylor.

‘Als zij hem niet vermoorden doe ik het misschien wel,’ zei Zeus.

Ik keek Ostin aan. ‘Ik ga met je mee. Ze zullen je niet afmaken waar ik bij ben. Ze zullen bovendien onder de indruk zijn dat je zo bent afgevallen.’ Ostin was in de Elgen-gevangenis – hoe kan het ook anders – een paar kilo’s kwijtgeraakt.

‘Ja, man,’ zei Taylor. ‘Je ziet er goed uit.’

De frons verdween van Ostins voorhoofd. ‘Vind je dat echt?’

‘Het Elgen-dieet,’ lachte Jack, ‘jaagt gegarandeerd het vet van je lijf.’

‘Ja,’ zei Zeus. ‘Misschien moet je nog terug voor de rest.’

De frons verscheen weer op Ostins voorhoofd.

Zeus en Jack openden de portieren en stapten uit, en wij volgden hun voorbeeld.

Taylor kwam op de parkeerplaats naast me staan. ‘Waar denk je dat Wade is gebleven?’

Ik wierp een blik op de weg. ‘Ik weet het niet, maar het zit me niet lekker.’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Ik sla hem verrot als hij hier aankomt. Hij wist dat hij achter ons moest blijven.’

‘Misschien is er iets gebeurd,’ zei Taylor.

‘Ja, misschien hebben de Elgen hem te pakken,’ zei Ostin. ‘Of zat er een zelfvernietigingsmechanisme in het busje.’

Taylor keek bezorgd. ‘Misschien hebben ze gewoon een lekke band. Bovendien hebben ze Ian bij zich.’

Met Ian erbij zouden ze minder snel in een val lopen dan wij. Zijn vermogen om door objecten heen te kijken had ons al meerdere keren gered.

‘Er is vast een verklaring voor,’ zei ik terwijl ik kalm probeerde te klinken. Rustig blijven, hield ik mezelf voor. Niet meteen het ergste denken. Ik voelde een zenuwtic bij mijn oog. Ik kon wel doen alsof ik kalm was maar zodra ik gestrest ben, speelt mijn Tourette meteen op.

Het duurde nog een kwartier voordat Wade met het witte Elgen-busje de parkeerplaats op reed. Hij stopte naast de Camaro van Jack en draaide zijn raampje naar beneden. ‘Hoi,’ zei hij. ‘Daar zijn we dan.’

Jack liep naar hem toe en gaf hem een klap op zijn hoofd.

‘Au!’ zei Wade. ‘Waar sloeg dat op?’

‘Waar was je nou?’ vroeg Jack. ‘Je zou achter ons blijven.’

‘De meiden hadden zin in donuts!’

‘Jij wilde zelf ook,’ klonk het vanaf de achterbank.

‘Hopelijk heb je er ook een paar voor ons gekocht,’ zei Ostin.

‘Sorry, man,’ zei Wade. ‘Ze zijn allemaal op.’

‘Ze waren echt súperlekker,’ grijnsde Abigail.

‘Fijn dat je het zegt,’ bromde Ostin.

Ze stapten een voor een uit het busje.

‘Dus dit is nou Idaho,’ zei Abigail terwijl ze zich uitrekte. ‘Hier maken ze aardappels, toch?’

‘Hier télen ze aardappels,’ zei Ostin. ‘Aardappels worden niet gemáákt.’

‘Patat wordt wel gemaakt,’ antwoordde ze.

Ostin schudde zijn hoofd.

Op dat moment zei Ian: ‘We worden in de gaten gehouden.’

Ik keek om me heen maar zag niemand. ‘Door wie dan?’

‘In het gebouw hiertegenover zit een gast met een telescoop. Volgens mij heeft hij ons nog niet gezien. Hij zit aan tafel een broodje te eten, maar dat heeft hij bijna op.’

‘Wat nu?’ vroeg Jack aan mij.

‘Is hij alleen?’ vroeg ik aan Ian.

‘Yep.’

‘Laten we uitzoeken wat hij hier doet. Ostin, hier heb je mijn sleutel. Neem iedereen mee naar mijn huis. Taylor, Zeus, Jack en Ian, jullie komen met mij mee.’

Terwijl Ostin, Wade, Abigail, Grace en McKenna naar mijn huis liepen, renden wij naar de overkant van de straat. Toen we in het gebouw waren, vroeg ik aan Ian: ‘In welk appartement zit hij?’

‘Hij zit op de derde verdieping. Ik weet niet in welk appartement, dat moet ik nog bekijken.’

We gingen snel de trap op. Terwijl we door de gang liepen, leverde Ian commentaar op wat hij achter de muren zag, alsof de bewoners hem konden horen. ‘Mag ik even iets zeggen?… Mag ik even?… Doe een grenade jump… Dat moet je niet eten… Gast, wat dacht je van een servet? Ugh, dat is echt smerig.’

Bij nummer 314 zei Ian: ‘Hier zit-ie. Hij staat weer achter zijn telescoop. Hij heeft het busje ontdekt en haalt zijn telefoon tevoorschijn. Nu belt hij iemand.’

‘Taylor, kun je hem resetten?’ vroeg ik.

‘Ik kan het proberen. Waar staat hij, Ian?’

Ian wees links van de deur. ‘Hier recht achter.’

Taylor legde haar hoofd tegen de muur en concentreerde zich.

‘Gelukt!’ zei Ian. ‘Hij heeft zijn telefoon neergelegd.’

‘Wat doet hij nu?’

‘Ik geloof dat hij nadenkt.’

Ik draaide aan de deurknop. ‘Hij zit op slot.’

Ian onderzocht de deur. ‘Met kettingslot en al.’

Zeus zei: ‘Bel gewoon aan. Als hij opendoet zetten we hem onder stroom.’

‘Er zit een kijkgat in de deur,’ zei Taylor. ‘Hij doet niet open als hij ons allemaal ziet staan.’

‘Hij toetst weer een nummer in,’ zei Ian.

Taylor concentreerde zich opnieuw.

‘Yep. Gelukt,’ zei Ian.

‘Je hebt gelijk,’ zei ik tegen Taylor. ‘Maar als jij hier in je eentje staat, doet hij wel open. Iedereen tegen de muur.’

Taylor keek me aan. ‘Wat moet ik zeggen?’

‘Je verzint vast wel iets. Zorg gewoon dat hij de deur opent.’ Ik keek om. ‘Iedereen klaar?’

Jack knikte. ‘Kom maar op.’

Ik drukte op de bel.

Een paar seconden later zei Ian: ‘Hij komt eraan. Hij heeft een pistool.’

Taylor keek me angstig aan.

‘Heeft hij hem in zijn hand?’ vroeg ik.

‘Nee,’ zei Ian. ‘Het zit in z’n holster.’

Het kijkgat werd donker. Toen vroeg een norse stem: ‘Wie is daar?’

Alle ogen waren op Taylor gericht.

‘Eh… goedemiddag. Ik verkoop zelfgebakken koekjes voor de Girl Scouts.’

‘Girl Scouts?’ mimede ik. Taylor haalde haar schouders op.

‘Geen interesse,’ zei de man.

‘Hij loopt weer weg,’ fluisterde Ian.

Op dat moment ging er een deur aan de andere kant van de gang open. Een oude, slechtgehumeurde man in een bruine ochtendjas zei: ‘Wat moet dat daar?’

Voordat ik kon antwoorden had Zeus al een stroomstoot afgevuurd. De man viel als een bowlingbal op de grond.

‘Je had hem geen schok hoeven geven,’ zei Taylor.

‘Wat moest ik anders?’ vroeg Zeus.

Ik knielde neer en legde mijn hoofd op de borst van de oude man om te kijken of hij in orde was. ‘Zijn hart klopt nog. Jack, help eens even.’

We sleepten de man zijn huis in, liepen weer de gang op en deden de deur achter ons dicht.

‘Hij staat weer bij het raam,’ zei Ian.

‘Oké,’ zei Taylor terwijl ze hem resette. Ze draaide zich om naar mij. ‘Laten we het nog een keer proberen. Ik denk dat ik iets beters weet.’

Ik drukte op de bel.

‘Daar komt-ie,’ zei Ian.

We gingen weer tegen de muur staan.

‘Je maakt weer van die slikgeluiden,’ fluisterde Taylor.

‘Sorry,’ zei ik.

‘Ja?’ vroeg de man.

‘Hatch heeft me gestuurd,’ zei Taylor kalm.

‘Wie?’

‘Hatch.’

Er viel een korte stilte, en vervolgens hoorden we dat de man de ketting van het slot begon te schuiven. Jack leunde naar voren, klaar om toe te slaan.

Opeens stopte de man. ‘Die naam mag je niet gebruiken,’ zei hij. ‘Hoe weet ik dat je erbij hoort?’

Taylor slikte. ‘Hoe zou ik anders weten dat je hier zat?’

‘Wat is het wachtwoord?’

‘Het wachtwoord?’ zei Taylor. Ze keek mij aan.

‘Taylor,’ fluisterde Ian. ‘Hij heeft de deurknop vast.’

‘O,’ zei ze langzaam, ‘het wachtwoord.’ Ze greep de deurknop vast en concentreerde zich. ‘Het wachtwoord is… het is… Idaho.’

Er viel weer een korte stilte en toen zei de man: ‘Oké.’ Hij haalde de ketting van het slot. Terwijl hij de deur openmaakte, gooide Jack zich met zijn volle gewicht ertegenaan, waardoor de man achteroverviel. Hij greep naar zijn pistool maar Zeus vuurde meteen een stroomstoot op hem af. Door de schok werd Jack ook omvergeworpen.

‘Richt volgende keer even wat beter, man,’ zei Jack terwijl hij overeind kwam.

‘Sorry,’ zei Zeus.

We gingen snel naar binnen en vergrendelden de deur. Ik knielde naast de man neer. Het was een forse gast met een donkere baard. ‘Taylor, kom even en vertel me wat ze van plan zijn.’

Taylor hurkte naast me neer, legde haar handen tegen zijn slapen en sloot haar ogen. Kort daarna zei ze: ‘Hij is alleen maar een verkenner. In een van de appartementen aan de overkant worden we opgewacht door zes Elgen-bewakers.’

‘Welk nummer?’

‘Wacht even.’ Ze raakte hem weer aan. ‘Honderdzeventien.’

‘Weet je het zeker?’

Ze knikte.

‘Dat klinkt niet goed,’ zei ik.

‘Wat is er mis met honderdzeventien?’ vroeg Zeus.

‘Daar woont Ostin.’

4

Thuis, en toch ook niet

‘Wat doen we met hem?’ vroeg Taylor met een knikje naar de gast op de grond. ‘We kunnen hem niet zomaar laten liggen. Als hij bijkomt waarschuwt hij de anderen.’

Ik pakte zijn telefoon en gaf een stroomstoot. Het mobieltje lichtte op en brandde toen door. Uit het toetsenbord kringelde rook op. ‘Daar heeft hij niet veel meer aan,’ zei ik terwijl ik de telefoon aan de kant gooide.

‘Hij kan altijd nog achter ons aan komen,’ zei Ian.

‘We binden hem vast,’ zei ik. ‘Taylor, kijk of je ergens touw of zoiets kunt vinden.’

‘Ian,’ zei Taylor. ‘Help eens even.’

‘Laat de blinde het maar weer opknappen,’ zei Ian.

Ik bleef in de buurt van de man, klaar om hem een schok te geven als hij plotseling zou bijkomen. Een paar minuten later kwamen Taylor en Ian terug.

‘We hebben iets gevonden,’ zei Taylor en ze hield een rol grijze ducttape omhoog. ‘Wie wil?’

‘Ik doe het wel,’ zei Jack en hij knielde naast me neer. Taylor gooide de tape naar hem toe. Jack rolde de man op zijn buik en legde zijn armen op zijn rug. ‘Hé, Zeus, hou jij zijn armen even vast.’

Zeus hield de armen van de man tegen zijn rug gedrukt terwijl Jack de tape om zijn polsen en zijn handen wond, totdat ze volledig waren ingepakt. Toen hij klaar was, keek hij me met een grijns aan. ‘Hier komt hij nooit uit.’

‘En zijn benen dan?’ vroeg ik.

‘Die zijn nu aan de beurt. Til ze eens op, Zeus.’

Zeus tilde de benen van de man op en Jack wikkelde de tape eromheen.

‘Laat nog wat over voor zijn mond,’ zei Taylor.

‘Er is nog genoeg,’ zei Jack. Hij wond het laatste stuk tape om het hoofd van de man, waarbij hij zijn ogen en zijn mond afdekte.

‘Je moet zijn neus vrijhouden,’ zei Taylor, ‘anders stikt hij.’

‘Ik weet het,’ knikte Jack.

Ik wierp een blik op de man. ‘Die komt nooit meer los.’

‘Mijn broers hebben me dat een keer geflikt,’ zei Taylor.

‘Wat?’ vroeg ik.

‘Me als een mummie in ducttape gewikkeld. Ik was pas zeven. Toen ze klaar waren, gingen ze buiten spelen en vergaten me helemaal. Ze dachten er pas vier uur later weer aan toen mijn moeder ze voor het eten naar binnen riep en vroeg of ze wisten waar ik was. Ze was woedend toen ze me vond. Mijn broers kregen twee weken huisarrest.’

‘Ik had ze flink onder stroom gezet,’ zei Zeus.

‘Wist ik toen maar hoe ik mensen moest resetten,’ zei Taylor. ‘Ik kwam net kijken.’

‘Michael!’ zei Ian. ‘Ostin loopt naar zijn appartement!’

‘Dat hij nou net nú al zijn moed heeft verzameld,’ zei ik. ‘Taylor, kun je hem tegenhouden?’

‘Helemaal vanaf hier?’

‘Probeer het nou gewoon,’ zei ik.

Ze deed haar ogen dicht.

‘Het werkt niet,’ zei Ian.

‘Het is te ver,’ zei Taylor.

‘Je moet meer bananen eten,’ zei Zeus. ‘Van kalium nemen je krachten toe.’

‘Kom mee,’ zei ik. ‘We moeten hem tegenhouden.’

‘En die oude man hiertegenover dan?’ vroeg Taylor.

‘Als hij bijkomt zijn wij allang weg. Misschien denkt hij wel dat hij het heeft gedroomd.’

We renden het gebouw uit, naar de overkant van de straat. Toen we de hal van het appartementencomplex binnengingen, stond Ostin zichzelf nog steeds moed in te spreken voor zijn eigen voordeur. Hij tilde langzaam zijn hand op om de deurknop vast te pakken.

‘Ostin!’

Hij draaide zich om en keek me aan. ‘Wat?’

Taylor legde een vinger tegen haar lippen. ‘Ssst.’

Ik wenkte hem.

Hij keek ons verward aan en kwam toen naar ons toe. ‘Wat?’

Taylor gebaarde opnieuw dat hij stil moest zijn. Ik duwde hem mijn appartement binnen en de anderen volgden.

Toen we binnen waren, vroeg Ostin: ‘Wat doe je nou?’

‘Jou redden,’ zei Jack.

‘Van m’n ouders?’ vroeg Ostin.

‘Nee,’ zei ik. ‘Er zitten zes bewakers binnen.’

‘Met mijn ouders?’

Ian schudde zijn hoofd. ‘Die zijn niet thuis. Of ze zijn als Elgen-bewakers verkleed.’

Ostin werd lijkbleek. ‘Hebben ze mijn ouders meegenomen?’

‘Dat weten we niet,’ zei ik. ‘Maar we moeten hier weg voordat de bewakers ontdekken dat we er zijn. Ian, wat doen ze?’

‘Vier zitten tv te kijken. Een zit op de plee. De ander is aan het lezen.’

‘Staat er iemand bij het raam?’

‘De gast met het tijdschrift.’

‘Dan moeten we via de achterkant naar buiten.’

‘Wade en ik halen de auto’s op en komen naar jullie toe,’ zei Jack. ‘Kom op, Wade.’ Hij opende het raam en klom naar buiten.

‘We kunnen mijn ouders toch niet zomaar achterlaten?’ protesteerde Ostin.

‘Je ouders zijn hier niet,’ zei Ian.

‘Dan moeten we uitzoeken waar ze wél zijn!’

‘Hoe dan?’ vroeg Zeus.

Voor het eerst dat ik me kon herinneren had Ostin geen antwoord. ‘Nou, dat weten zíj toch.’

‘De bewakers?’ vroeg Taylor. ‘Tuurlijk, laten we het ze vragen. Ze vertellen het vast meteen.’

Ostin sloeg zijn ogen neer.

Ik legde mijn hand op zijn schouder. ‘Als ze in handen van de Elgen zijn, zullen we ze vinden. Maar als ze ons pakken…’

‘Ik weet het,’ zei hij.

Even later kwamen de auto’s voorrijden. Zeus en de vier meiden klommen door het keukenraam naar buiten, gevolgd door Ian en Ostin. Toen iedereen vertrokken was, liet ik mijn blik door het appartement gaan. In alle opwinding had ik het gevoel dat ik weer thuis was niet tot me door laten dringen. Ik had me de afgelopen paar weken serieus afgevraagd of ik ons huis ooit nog terug zou zien. Maar nu ik er was, had ik niet het gevoel dat ik thuis was, zo zonder mijn moeder.

Ik pakte een ingelijste foto van de buffetkast naast het aanrecht, een foto van ons tweeën op de wildwaterbaan in Disneyland. We waren kletsnat geworden en mijn moeder had een nieuw T-shirt voor me gekocht. Ik had het nog steeds, ook al paste het niet meer. Mijn moeder had zich een hoop ontzegd om die reis te kunnen maken.

Het was nog geen jaar nadat mijn vader was overleden en ik denk dat ze wilde dat ik weer gelukkig werd. Ze maakte zich altijd zorgen om me. Dat deed ze nu ongetwijfeld ook.

Zou ons leven ooit weer normaal worden – zoals het was voordat we van Hatch af wisten en Glows en de Elgen? Na alles wat we hadden meegemaakt was het moeilijk voor te stellen dat ik hier aan de keukentafel zou zitten terwijl mijn moeder wafels bakte en over doodgewone dingen, zoals school en films, praatte – de gewone dingen waar iedereen over praat.

Ostin onderbrak mijn gedachten. Hij leunde over de vensterbank. ‘Michael, we moeten gaan. Iedereen zit te wachten.’

‘Sorry.’ Ik haalde de foto uit de lijst, vouwde hem dubbel en stopte hem in mijn zak, klom uit het raam en trok het achter me dicht.

Ostin stond er nog. Hij zag er doodsbang uit.

‘Gaat het?’ vroeg ik.

‘Ze hebben mijn ouders meegenomen.’

Ik legde mijn hand op zijn schouder. ‘Als dat zo is, dan zullen we ze vinden, dat beloof ik je. Alles komt goed.’

Ik wist niet of het waar was wat ik zei, maar door dit te zeggen kreeg ik in ieder geval het gevoel dat het uit zou komen. We keken of niemand ons zag en renden toen naar de auto van Jack.

5

Housewarming

‘Enig idee waar we nu heen moeten?’ vroeg ik aan Jack terwijl ik het portier dichttrok.

‘We kunnen naar mijn huis,’ zei hij.

Jacks huis leek me een prima schuilplaats – vooral omdat ik niets anders kon bedenken. ‘Oké,’ zei ik. ‘Jouw huis dus.’

‘Let maar niet op m’n pa,’ zei hij. ‘Hij kan stevig drinken.’ Hij draaide zijn raam naar beneden, stak zijn arm naar buiten en sloeg tegen het portier om Wades aandacht te trekken. ‘We gaan naar mijn huis.’

‘Oké,’ zei Wade.

Jack reed naar de voorkant van het complex, gaf een auto voorrang en reed de straat op. Wade reed vlak achter ons aan.

Jack woonde aan de andere kant van Meridian High School, ongeveer drie kilometer bij me vandaan. De laatste keer dat ik bij hem thuis was geweest, was om een lift naar Pasadena te regelen. Ik vroeg me af hoe vaak hij sindsdien spijt had gehad dat hij daarmee had ingestemd.

Toen we zijn straat inreden, riep Jack opeens: ‘Nee!’

Het duurde even voor ik doorhad wat er mis was. Maar toen ik het zag, stond mijn hart stil. Zijn huis was tot de grond toe afgebrand.

Jack gaf gas, scheurde de straat door en trapte vóór de plek waar hun huis had gestaan op de rem. Hij trok aan de handrem en sprong zijn auto uit.

Eerst zei niemand van ons iets. Toen zei Taylor zachtjes: ‘Zou het een ongeluk zijn geweest?’

Ik legde mijn hand tegen mijn gezicht om de tics te laten stoppen. ‘Nee.’

‘Het is geen ongeluk,’ zei Zeus. ‘De Elgen stichten maar al te graag brand om hun sporen uit te wissen.’

Ik stapte uit en ging naast Jack staan. Hij had zijn vuisten gebald en de woede was van zijn gezicht af te lezen. Het enige wat er nog van hun huis was overgebleven, waren het betonnen pad en de fundering. Zelfs de auto’s in de tuin waren in vlammen opgegaan. Het gebied was afgezet met geel waarschuwingslint.

‘Je vader is vast ontkomen,’ zei ik.

Jack stak zijn handen diep in zijn zakken. ‘Behalve als hij zoals altijd stomdronken was.’

Ik wist niet wat ik moest zeggen, dus uiteindelijk zei ik maar: ‘Ik vind het echt naar voor je.’ Mijn woorden klonken zó slap. ‘Het is mijn schuld.’

‘Heb jij mijn huis in de fik gestoken dan?’ vroeg Jack.

‘Nee. Maar ik had je nooit moeten meevragen.’

‘Ik heb mijn eigen keuzes gemaakt,’ zei Jack. ‘En daar sta ik nog steeds achter.’ Hij keek me aan. ‘Het is niet jouw schuld, het is Hatch z’n schuld. En hij gaat hier voor boeten.’

We bleven nog een tijdje zwijgend staan. Het enige geluid kwam van het lint dat in de wind klapperde. Toen draaide ik me om en liep terug naar de auto. Terwijl ik instapte, keek ik naar Taylor, die op de achterbank zat. Ze zag lijkbleek van schrik.

‘Gaat het een beetje met hem?’ vroeg ze.

Ik schudde mijn hoofd.

Jack stapte een paar minuten later in. Nadat hij het portier had dichtgeslagen, zei Zeus: ‘Echt erg, man.’

Jack bromde iets onverstaanbaars.

Toen zei Taylor: ‘Ik moet naar huis.’

Ik draaide me naar haar toe. ‘Als ze mijn huis en dat van Ostin en Jack in de gaten houden, kun je ervan uitgaan dat ze ook bij jouw huis staan.’

‘Kan me niks schelen!’ zei ze. ‘Ik móét langs mijn huis!’

‘Taylor, denk even na. Als ze ons te pakken krijgen, kunnen je ouders het wel vergeten. Het beste wat we voor hen kunnen doen is voorzichtig zijn.’

Ze keek boos de andere kant op.

‘Het spijt me echt,’ zei ik.

Vlak daarna zei ze: ‘Dat weet ik.’

Jack startte de auto. ‘We kunnen even langsrijden en kijken of alles in orde is. Als jullie uit het zicht blijven, weten ze waarschijnlijk niet dat wij het zijn.’

Taylor dacht hier even over na en zei toen: ‘Oké.’

‘Daarna kunnen we naar m’n zus gaan,’ zei hij. ‘Ze heeft ongeveer twee kilometer verderop een zonnestudio. We mogen vast bij haar schuilen.’ Toen zei hij zacht: ‘Misschien weet ze hoe het met mijn vader is.’ Hij draaide zich om. ‘Is iemand hierop tegen?’

Het was riskant om langs Taylors huis te rijden, maar ze was zo van slag dat ik geen nee kon zeggen. ‘Let’s go,’ zei ik.

Jack keerde de Camaro en zorgde ervoor dat hij met zijn opengedraaide raam naast dat van Wade kwam te staan. ‘Rij maar alvast naar de zonnestudio van mijn zus, dan ontmoeten we elkaar daar.’

‘Waar gaan jullie dan heen?’ vroeg Wade. Hij zag er al even geschrokken uit als wij.

‘Maakt niet uit,’ zei Jack. ‘Ga nou maar.’

‘Moeten we niet bij elkaar blijven?’

‘Nee,’ zei Jack en hij draaide zijn raam omhoog. Hij keek om naar Taylor. ‘Waar woon je?’

‘Achter school.’

Taylor woonde maar een paar minuten verderop. Terwijl we erheen reden zei niemand een woord. De spanning was om te snijden. Ik wist dat Taylor zich druk maakte over wat ze te zien zou kunnen krijgen. Wat als haar huis ook was platgebrand?

Jack reed haar straat in, net onder de snelheidslimiet om geen aandacht te trekken. Ostin en ik doken naar beneden, hoewel ik nog net naar buiten kon kijken. Ik slaakte een zucht van verlichting toen ik Taylors huis zag. Alles oogde normaal, hoewel er een wit busje met geblindeerde ramen aan het einde van de straat stond. Terwijl we langsreden, staarde Taylor zwijgend naar buiten.

Toen we het huis waren gepasseerd, zei ze: ‘Volgens mij zag ik mijn moeder.’ Er klonk verlangen door in haar stem. En pijn. Maar in ieder geval was ze niet meer zo bang.

‘Genoeg gezien?’ vroeg Jack.

‘Ja,’ zei Taylor zacht. ‘Bedankt.’

Hij gaf gas en reed naar de zonnestudio van zijn zus.

6

Bronzen Idaho en de stem

Er zijn mensen die je op de een of andere manier nooit met een zus voorstelt, zoals Hitler bijvoorbeeld. (Ostin heeft me trouwens verteld dat Hitler wel een zus had, die Paula heette.) Jack was een van zulke mensen. Ik vroeg me af hoe zijn zus zou zijn en hoe ze zou reageren als we opeens met z’n allen bij haar op de stoep stonden. Ik kon me nog herinneren wat Jack tijdens de rit naar Californië over haar had gezegd: dat ze afstand had genomen van de familie. Misschien zou ze ons eruit gooien. Waar zouden we dan heen moeten? En wat als Jacks vader dood was?

We reden naar een klein winkelcentrum en parkeerden de auto in het parkeervak, naast Wade. Op het gebouw voor ons hing een bord waarop stond:

Bronzen Idaho Zonnestudio

Een rood-blauwe lichtreclame in de etalage knipperde: OPEN.

Wade wilde net uitstappen maar Jack hield hem tegen. ‘Blijven jullie nog maar even hier. Ik moet eerst kijken of mijn zus het goedvindt.’

‘Oké,’ zei Wade. ‘Wij blijven op de uitkijk.’

We liepen achter Jack aan naar binnen. De hal van de studio was in Hawaï-stijl: amateuristisch geschilderde palmbomen en hoelameisjes, en een met riet bedekte balie.

De vrouw achter de balie keek op toen we binnenkwamen. Ze was een vrouwelijke versie van Jack, hoewel ze veel kleiner was, misschien maar een paar centimeter groter dan Taylor. Ze had lang blond haar met een paarse lok, een neusring en meerdere piercings in haar oren. En ze was – hoe kan het ook anders – superbruin.

‘Hé, zus,’ zei Jack.

‘Jack,’ zei ze op verraste toon. ‘Waar heb jij uitgehangen?’ Ze keek ons verward aan en kwam toen achter de balie vandaan om haar broer te omhelzen.

Toen ze elkaar weer loslieten, zei Jack: ‘Ik kom net bij ons huis vandaan, of wat er nog van over is. Waar is pa?’

Ik hield mijn adem in.

‘Hij logeert bij mij totdat hij een appartement heeft gevonden,’ zei ze.

Jack zag er meteen een stuk relaxter uit. Ik haalde opgelucht adem.

‘Waar heb jij uitgehangen?’ vroeg ze nog een keer.

‘Californië.’

‘En dit zijn?’

‘Vrienden van me,’ zei hij. ‘We hebben een schuilplaats nodig.’

De bezorgdheid op haar gezicht maakte plaats voor woede. ‘Schuilplaats? Wat heb je uitgevreten?’

‘Niks,’ zei Jack. ‘Wij hebben niets verkeerds gedaan.’

Ze keek naar mij en ik knikte ter bevestiging.

‘Waarom zoek je dan een plek om te schuilen?’

‘Het is een lang verhaal,’ zei Jack. ‘En hoe minder je weet, hoe beter. We hebben alleen even onderdak nodig totdat we hebben besloten wat we gaan doen.’

Ze keek hem een moment aan en zei toen: ‘Oké. Maar je kunt niet hier in de lobby blijven rondhangen. Ik ben aan het werk. En je hebt wel het een en ander uit te leggen.’

Op dat moment ging de deur open en kwam een lange, zakelijk geklede vrouw binnen. Ze wierp een blik op ons en vroeg aan Taylor: ‘Sorry, staan jullie allemaal in de rij?’

‘Nee, hoor,’ zei Taylor. ‘We zijn alleen even op bezoek. Gaat u maar.’

‘Kan ik u helpen?’ vroeg Jacks zus.

‘Ja,’ zei ze. ‘Hebt u een zonnebank beschikbaar die een beetje privé is, ergens achterin?’

‘Ja. De laatste kamer heeft een Ultra Ruva, een van onze beste zonnebanken. Bent u lid van onze exclusieve zonneclub?’

‘Nee, ik ben alleen op doorreis.’

‘Prima. Hoe lang zal ik uw zonnesessie inboeken?’

‘Twintig minuten lijkt me voldoende.’

‘Oké, twintig minuten.’ Ze gaf de vrouw een sleutel met een grote sleutelhanger – een ananasvormig stuk multiplex waar een zes op was geschilderd. ‘U heeft kamer zes. U kunt gewoon op start drukken als u wilt beginnen.’

‘Dank u wel. Hebt u ook zonnebrandcrème?’

‘We hebben Coppertone en Beach Bum.’

‘Doet u maar Coppertone,’ antwoordde de vrouw. Ze draaide zich opeens om en keek mij net iets te lang aan. De tic bij mijn oog speelde meteen op.

‘Alstublieft,’ zei Jacks zus terwijl ze de vrouw de crème aanreikte. ‘Wilt u cash betalen of met creditcard?’

‘Cash. Hoeveel krijgt u van me?’

‘Alles bij elkaar is het negenentwintig dollar.’

De vrouw overhandigde een paar biljetten. ‘Laat de rest maar zitten,’ zei ze terwijl ze bij de balie wegliep. In het voorbijgaan liet ze haar telefoon vlak naast mijn voeten vallen. ‘O, pardon,’ zei ze.

‘Geeft niet, hoor,’ zei ik. Ik bukte en raapte hem op. ‘Alstublieft.’

Ze maakte geen aanstalten om de telefoon aan te nemen. ‘Die is niet van mij.’

Ik keek haar vragend aan. ‘Maar u liet hem daarnet…’

‘Volgens mij is hij van jou, Michael.’ Ze keek me strak aan en gaf toen de cabinesleutel met nog twee andere sleutels aan mij. ‘Neem die maar mee. Er is iemand de je graag wil spreken.’

Ik voelde een steek in mijn borst. ‘Hoort u bij Hatch?’

Ze legde een vinger tegen haar lippen. ‘Kamer zes. Zet de zonnebank maar aan. Ik hou de deur in de gaten.’ Ze gaf een paar klopjes op haar jas om duidelijk te maken dat ze gewapend was. Ik keek naar de anderen. Niemand lette op me, behalve Ostin. Ik zag dat hij probeerde te begrijpen wat er gebeurde.

‘Je moet opschieten,’ zei ze. ‘We hebben niet veel tijd.’

Ik keek haar weer aan. Ze had iets betrouwbaars. ‘Oké,’ zei ik.

‘Kamer zes. Vergeet niet de zonnebank aan te zetten.’

Ik liep naar het kamertje, ging naar binnen en deed de deur achter me dicht. Ik zette de zonnebank aan en het geluid van het apparaat vulde de kamer. Onmiddellijk begon de telefoon die ze me had gegeven te rinkelen. Ik nam op. ‘Hallo?’

‘Hallo, Michael. Ben je alleen?’ zei een zware mannenstem die ernstig klonk.

‘Met wie spreek ik?’

‘Met een van de weinige mensen die weet tegen wie jij het moet opnemen. Ze volgen al je bewegingen.’

‘Over wie heeft u het?’

‘Dat weet je heel goed. We hebben niet veel tijd. Als wij je kunnen vinden, kunnen zij het ook. Luister aandachtig en volg mijn aanwijzingen precies op. Je moet onmiddellijk vertrekken. Zodra je in de auto zit, stuur ik je een adres door. Rij er meteen naartoe en laat de auto’s achter. Het Elgen-busje dat jullie hebben geleend, heeft een zendertje en ik weet zeker dat ze de Camaro van je vriend ondertussen ook hebben gedetecteerd.’

‘Hoe weet u dit allemaal?’

‘Er is geen tijd om dat uit te leggen,’ zei de stem.

‘Hoe weet ik dat dit geen val is?’

‘Dat kun je niet weten. Maar denk maar na, als we je hadden willen inrekenen, hadden we dat allang gedaan. Het gebouw waar je nu bent is erg onveilig. Er zijn maar twee uitgangen: de entree en een achterdeur die op een smal steegje uitkomt. Jullie zijn een gemakkelijk doelwit. Je zult me moeten vertrouwen. Als je aan de Elgen wilt ontkomen, heb je onze hulp nodig.’

‘En waarom zouden jullie ons helpen?’

‘We hebben zo onze redenen. En wij weten nog beter dan jullie wat de Elgen van plan zijn en waar ze toe in staat zijn. De Elgen worden steeds sterker. Je moet ook weten dat er nog meer elektrische kinderen zijn. En zij hebben afschrikwekkende krachten – erger dan iedereen die je tot nu toe hebt ontmoet.’

‘Great,’ zei ik.

‘Je kunt ze verslaan, Michael. Nu ben je misschien niet sterk genoeg om het gevecht aan te gaan maar dat komt nog en geloof me, als het zover is, zul je er klaar voor zijn. Je moet alleen snel handelen om ze tegen te houden.’

‘Maar we hebben ze al tegengehouden. We hebben de academie platgelegd.’

‘Die wilden ze sowieso sluiten – jullie hebben het proces alleen maar versneld. Ik zou willen dat we meer tijd hadden maar die luxe hebben we geen van beiden, dus probeer te begrijpen wat ik zeg. Dit is het juiste moment om toe te slaan. De Elgen zijn verdeeld. Voor het merendeel van de Raadsleden gaat het alleen maar om geld. Voor Hatch en een paar anderen betekent het meer. Veel meer. Ze werken aan een geheim genootschap, en ze groeien snel. Ze hebben connecties binnen de regering, bij de politie en het leger. Als je me niet gelooft, zoek dan maar eens uit wat er met de overvaller van je moeder is gebeurd.’

‘Wat dan?’

‘Hij vormt in ieder geval geen gevaar meer voor de Elgen.’

‘Hoe weet ik dat u niet een van hen bent?’

‘Zoals ik al zei, je moet me maar gewoon vertrouwen. Meer vraag ik niet van je.’

‘Als we de auto’s achterlaten, hoe moeten we ons dan verplaatsen?’

‘Er staan twee andere auto’s klaar. Mijn compagnon zal je de sleutels geven.’

Ik keek naar de sleutels in mijn hand.

‘Ik heb het adres van een onderduikplek in het navigatiesysteem van de gele auto geprogrammeerd. Ga daarheen en wacht op mijn telefoontje. Maar je moet nu vertrekken. De politie is al onderweg.’

‘De politie? Hoezo?’

‘Om je te arresteren voor het platbranden van Jacks huis.’

7

Hummers

De verbinding werd verbroken. Ik stopte de telefoon in mijn borstzak en liep snel het kamertje uit. Kennelijk had Jacks zus de anderen nog niet de lobby uit gestuurd want ze stonden er nog steeds. De onbekende vrouw was verdwenen.

Ik liep naar Jack, die met zijn zus stond te praten. ‘We moeten gaan,’ zei ik. ‘Snel. De politie komt eraan.’

‘Hoe weet je dat?’ vroeg hij.

Ik keek naar de anderen. Alle ogen waren op mij gericht. ‘Dat weet ik gewoon.’

‘Wie was die vrouw?’ vroeg Ostin. Het was het eerste wat hij zei sinds we bij ons thuis waren vertrokken.

‘Ik leg het in de auto wel uit,’ zei ik. ‘We moeten opschieten.’

‘Waarom wachten we niet gewoon op de politie?’ vroeg Taylor. ‘Die kunnen ons helpen.’

‘Nee. Ze komen ons arresteren.’

‘Waarvoor?’ vroeg Ostin.

‘We hebben een busje gestolen, Einstein,’ zei Jack.

‘Nee, het is nog erger,’ zei ik. ‘Iemand heeft ze verteld dat ik jouw huis in de fik heb gestoken.’

Jack keek me fronsend aan. ‘Dan moeten we er meteen vandoor.’

‘Heb je een auto gestolen?’ vroeg zijn zus boos. ‘Je zei dat je niets had gedaan.’

‘We hebben hem geleend,’ zei Zeus. ‘En die gasten stonden bij ons in het krijt.’

Ze zag er verward uit. ‘Wat is er allemaal aan de hand, Jack? Waarom komt de politie hierheen?’

‘Ik kan het je nu niet vertellen. Zeg maar gewoon dat je niets weet.’

‘Ik weet ook niks,’ zei ze.

‘Dat is maar goed ook.’ Hij keek haar treurig aan. ‘We moeten ervandoor. Ik leg het je later uit.’

‘Oké, jongens,’ zei ik. ‘Iedereen de auto in.’

Toen we in de Camaro zaten vroeg Jack: ‘En nu?’

‘Ik heb een adres,’ zei ik. Ik haalde het mobieltje tevoorschijn maar de batterij was leeg. ‘Niet te geloven, dat ding is leeg. Net deed hij het nog prima.’

‘Laat mij eens kijken,’ zei Ostin. Hij nam het mobieltje van me over en bestudeerde het. ‘Je hoeft hem alleen maar vast te houden.’

‘Dat deed ik net.’

‘Geef je hand eens,’ zei hij. Hij gaf me de telefoon en deze keer lichtte hij op.

‘Je hield hem verkeerd vast. Zie je deze metalen stroken aan de zijkant? Ze zijn van een zilveren legering gemaakt. De telefoon werkt op jouw elektriciteit. Dan kan hij nooit leegraken.’

‘En niemand anders kan hem gebruiken,’ zei ik. Ik keek naar het adres dat de man me had gestuurd. ‘38 South Malvern Avenue.’

‘Ik weet waar dat is,’ zei Jack. ‘Het is een industriegebied. Er zitten een hoop drukkerijen.’ Jack riep naar Wade: ‘Volg mij maar!’ Daarna reed hij achteruit en scheurde met gierende banden de parkeerplaats af, gevolgd door Wade, die Jack wilde imiteren maar alleen een zielig gepiep voortbracht.

Toen we een paar huizenblokken verder waren, vroeg Taylor: ‘Wat is er aan de hand, Michael? En wie was die vrouw?’

‘Ik heb geen idee, maar ze weet wie wij zijn en wie er achter ons aan zit.’

‘Wist ze van de Elgen af?’ vroeg Ostin.

Ik knikte. ‘Zij heeft me deze telefoon gegeven. Ik werd gebeld door een man die zegt dat hij ons wil helpen. Hij zei ook dat er een zendertje in Wades busje zit. Zo hebben ze ons gevolgd. We moeten van deze auto’s af.’

‘Wacht even,’ zei Jack. ‘Niemand heeft iets over mijn auto dumpen gezegd.’

‘Wie is die man?’ vroeg Taylor.

‘Gewoon… een man.’ Ik keek haar aan. ‘Ik weet dat het idioot klinkt, maar ik geloof dat hij ons wil helpen.’

‘Hoe weet je dat hij te vertrouwen is?’ vroeg Taylor.

‘Dat weet ik ook niet. Maar hebben we een keus?’

‘Natuurlijk hebben we een keus,’ zei ze.

Ik pakte haar hand. ‘Hier. Lees mijn gedachten. Hoor maar wat hij heeft gezegd.’

Ze deed haar ogen dicht terwijl ik aan het gesprek terugdacht. Toen ze haar ogen opendeed, knikte ze. ‘Oké. Ik vertrouw hem ook.’

Jack was nog steeds van slag. ‘Dus jij zegt dat een of andere gast die je nog nooit hebt ontmoet, vindt dat ik mijn auto moet dumpen? Mooi niet.’

‘Ze willen dat we de auto’s omruilen.’

‘Dat gaat niet gebeuren,’ zei hij. ‘Weet je wat dit schatje waard is?’

‘De Elgen volgen je auto. Ze kunnen ofwel jou samen met je auto inrekenen of alleen je auto. Zeg jij het maar.’

Jack schudde zijn hoofd. ‘Dit wordt steeds erger.’

We hadden ongeveer een kilometer gereden toen twee politieauto’s uit de tegenovergestelde richting met zwaailichten maar zonder sirene langs kwamen scheuren.

‘Daar heb je ze,’ zei Jack. ‘Kennelijk is die gast van jou toch goed op de hoogte.’

‘Misschien is hij wel degene die de politie heeft gebeld,’ zei Ostin.

Dat kan, dacht ik.

Het adres op mijn mobieltje leidde ons naar een verlaten industrieterrein vlak bij een autokerkhof. Ik was bloednerveus en al mijn tics speelden op. Iedereen was waarschijnlijk nerveus, want niemand zei een woord. Ik wierp een blik op Jack. Hij zag er gespannen uit en zijn ogen schoten heen en weer, op zoek naar gevaar. Er stond een hoog hek met prikkeldraad om het terrein en de zon ging net onder, zodat alles er donker bij lag.

‘Dit bevalt me niks,’ zei Taylor.

‘Weinig ontsnappingsmogelijkheden,’ zei Jack. ‘Hou je ogen open.’

Er klonk een luid geknetter van elektriciteit bij Zeus en we schrokken ons allemaal kapot. ‘Sorry,’ zei hij. ‘Ik probeer scherp te blijven.’

Ik deed mijn best om mijn tics in bedwang te houden. ‘Ik heb Ian verteld dat Wade moet toeteren als hij iets verdachts ziet,’ zei ik.

We reden langzaam om de hoek van een aftands pakhuis met aluminium zijwanden. Daar stonden naast een afvalcontainer twee gloednieuwe Hummers, een gele en een zwarte.

Jacks gezicht klaarde op toen hij de auto’s zag. ‘Ze laten ons in die auto’s rijden?’

‘Dat moet haast wel,’ zei ik. ‘Ik zie geen andere auto’s.’

‘Ik ben van gedachten veranderd,’ zei hij. ‘Ik wil best ruilen.’

We parkeerden naast de Hummers en iedereen stapte uit.

‘Is de kust veilig?’ vroeg ik aan Ian.

‘Het lijkt erop. Er ligt alleen een dakloze te slapen in een afvalcontainer achter dat gebouw aan de overkant.’

Ik gaf een sleutel aan Wade. ‘Jij neemt de zwarte Hummer. Rij achter ons aan.’

‘Waar gaan we heen?’ vroeg Wade.

‘Een onderduikadres,’ zei ik.

‘Weet je zeker dat het veilig is?’

‘Ik weet niets zeker,’ zei ik, ‘behalve dat de Elgen achter ons aan zitten en dat we net nieuwe auto’s hebben gekregen.’

Wade knikte. ‘Daar doe ik het voor.’

‘Wij wisselen van plaats,’ zei ik tegen Zeus terwijl ik voor in de gele Hummer ging zitten.

‘Geen probleem,’ zei hij. ‘Ik ga wel naast Tara.’

‘Taylor,’ zei Taylor.

‘Sorry,’ zei Zeus terwijl hij zich naast haar liet zakken. ‘Ik blijf jou en je enge tweelingzus maar door elkaar halen.’

‘Nou, je hebt meer tijd met haar doorgebracht dan met mij.’

Jack zat achter het stuur de console te bestuderen. Ik gaf hem de sleutel.

‘Moet je horen, man,’ zei hij terwijl hij de motor startte. ‘Ik heb altijd al in een Hummer willen rijden. Mijn broer reed ermee in Afghanistan.’

‘Cool,’ zei ik.

‘Hij werd door een geïmproviseerde bom onder hem weggeblazen.’

‘O,’ zei ik. ‘Dat is minder cool.’

‘Hij heeft het overleefd, dat is dan wel weer cool. Waar gaan we heen?’

‘De man zei dat ze een adres in het navigatiesysteem hebben geprogrammeerd.’ Ik keek naar de gps. ‘Ik heb geen idee hoe dit werkt. Ostin?’

Ostin leunde naar voren. Hij drukte op een paar knoppen en er verscheen een kaart in beeld. ‘Dit zijn je coördinaten,’ zei hij. ‘Gewoon het pijltje volgen.’

‘Bedankt,’ zei ik. ‘Klaar, Jack?’

Jack zette de Hummer in de eerste versnelling. ‘Zeker weten.’

Toen we de weg op reden, draaide Jack zich naar me toe en zei: ‘Ik hoop dat het geen valstrik is.’

Ik leunde achterover. ‘Ik ook,’ zei ik zacht. ‘Ik ook.’

8

Het onderduikadres

Volgens de gps was onze volgende bestemming 11,7 kilometer van waar we de auto’s hadden opgepikt, een afstand die we in een klein kwartiertje aflegden. Het onderduikadres was een klein, onopvallend bakstenen huis in een onopvallende buitenwijk. De tuin was keurig genoeg om geen klachten te veroorzaken en onopvallend genoeg om geen aandacht te trekken. Er brandde geen enkel licht in het huis, alleen het buitenlicht bij de voordeur was aan.

Jack reed de oprit op, die zich achter het huis verbreedde en uitkwam op een dubbele garage.

‘Ik laat hem nog even buiten staan,’ zei Jack. ‘Voor het geval we er snel vandoor moeten.’

‘Goed idee,’ zei ik terwijl ik niet nerveus probeerde te klinken. Ik was op het ergste voorbereid en al mijn tics speelden weer op.

Wade parkeerde zijn zwarte Hummer naast die van ons. Ondanks onze situatie grijnsde hij van oor tot oor. ‘Ongelofelijk,’ zei hij. ‘Ik had nooit gedacht dat ik ooit in een Hummer zou mogen rijden, en al helemaal niet achter het stuur.’

‘Ik ga alles even checken,’ zei ik tegen Jack. ‘Als het een valstrik is, ga er dan met z’n allen vandoor.’

‘Strijders laten nooit iemand achter,’ zei Jack.