Inge Ipenburg

Colofon

Nur 305/W081901

Bisac FIC030000

© Pepper Books

© MMXIX Tekst: Inge Ipenburg

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Omslagfoto: Inge Ipenburg

Auteursfoto: Nico Kroon

Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust
op louter toeval.

Deze uitgave kwam mede tot stand door bemiddeling van Het kantoortje
van Remco, literair agent te Amsterdam.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

pepperbooks.nl

Voor vrienden

Sicilië

donderdag 30 juni 2016

Proloog

De zee ruist, golven rollen af en aan. Twee overenthousiaste meeuwen zeilen krijsend een rondje langs de vloedlijn. Verderop in het dorp is het stil. De terrassen zijn verlaten, de cafés gesloten. De vuilniswagens zijn nog niet op pad. Op Piazza Garibaldi laat de torenklok drie slagen horen. Meer niet. Even verderop staan de potloodvormige torens van de kathedraal scherp afgetekend tegen de donkere hemel. Het plein ervoor glanst in het licht van de straatlantarens. Er is geen zuchtje wind. De vernietigende kracht van de sirocco, die nog geen twee weken geleden zo veel schade aanrichtte, is ver weg.

Daar, hemelsbreed een paar honderd meter van de plek waar een man een paar uur eerder met twee treden tegelijk de gladgeschuurde trap op is gesneld naar de slaapkamer van een vrouw, klinkt een doffe klap. Een klap die weerkaatst tegen de gevels van de huizen en zachtjes nagalmt in de omliggende steegjes.

Op de glimmend afgesleten tegels van het plein voor de kathedraal ontstaat een donkere vlek die zich langzaam uitbreidt. Spetters hebben een onregelmatig patroon op de voet van een dichtgeklapte parasol achtergelaten.

Het is bloed.

Veel bloed.

Weekendbijlage

De Telegraaf, 28 mei 2016

Nederlanders op Sicilië

Ook voormalig schrijfster Maxine Steenstra heeft, na zeven jaar van de aardbodem verdwenen te zijn, haar geluk gevonden op het betoverende eiland. Overduidelijk trots op haar idyllische onderkomen aan de kust ten oosten van Palermo, is ze druk in de weer om met haar nieuwe partner van een bescheiden woning een paleisje te maken.

Sicilië

Donderdag 30 juni 2016

Boven op de hoge toren,

Kun je enkel nog naar voren.

Koning, keizer, admiraal,

Vallen doen ze allemaal.

(vrij vertaald naar een oud Italiaans rijmpje)

Amsterdam

donderdag 30 juni 2016

1.

Dit is geen goed begin. Helemaal niet zelfs.

Ze zijn er niet meer, en dat was te verwachten. Ze neemt haar telefoon niet op, ze leest zijn berichtjes niet. Ook dat was te verwachten. Hij heeft zijn eigen glazen ingegooid. Voor de zoveelste keer. Alleen nu waarschijnlijk voorgoed.

Het klokje op zijn dashboard had genadeloos de minuten weggetikt toen hij onderweg was naar Schiphol. De file waar Vincent al lange tijd deel van uitmaakte kroop tergend traag de tunnel door. Een file waar hij helemaal niet in had hoeven staan als hij op tijd was vertrokken. Op tijd om Masha en Tommy bij de bagageband ongeduldig te zien wachten op hun spullen, bruingebrand, vrolijk zwaaiend. Het verlangen om het kleine lijfje van zijn zoontje tegen zich aan te voelen, zijn zachte armpjes met de garnalenvingertjes om zijn hals, deed bijna fysiek pijn.

Eén week ronddobberen in zijn voormalige vrijgezellenbestaan was voldoende geweest om zich te realiseren hoe zijn heimwee naar die tijd onzin was. Ondanks het feit dat hij een week lang eindelijk weer kon doen en laten wat hij wilde, met niemand rekening hoefde te houden en er niet aan zijn hoofd gezeurd werd om futiliteiten, was hij tot de simpele conclusie gekomen dat hij Masha en Tommy onwaarschijnlijk miste. Er was geen reet aan zonder zijn vriendin en zoontje.

Een nieuwe lading reizigers komt de treden af en groepeert zich om de bagageband, waar Vincent nog altijd als bij toverslag de rode haardos van Tommy hoopt te zien opduiken. Vruchteloos. Hij kijkt op zijn telefoon. Voor de zoveelste keer. Masha heeft nog steeds zijn berichtjes Ik ben onderweg; Ik ben er bijna, megafile!; Ik ben in parkeergarage niet gelezen. Als hij zich zuchtend omdraait om richting uitgang te gaan, ziet hij in een flits zijn spiegelbeeld in de glazen wand voorbijkomen.

Ongeschoren, ongewassen, grauw van vermoeidheid. Niet van een iets te gezellige avond, al zal Masha dat ongetwijfeld nooit willen geloven. Helemaal nu niet. Weliswaar had hij aardig wat gedronken, maar dat was alleen maar om het opruimen, het poetsen en het boenen van het huis enigszins draaglijk te maken. Tot diep in de nacht was hij bezig geweest. En toen ging die rotwekker niet af. Tenminste, hij kan zich niet herinneren dat hij hem heeft gehoord of uitgezet.

Waarom moest dat vliegtuig zo allejezus vroeg landen, en dan ook nog eens geen vertraging hebben? Hoe vaak wordt er niet eindeloos getaxied voor een toestel bij de gate is? Vincent had zichzelf onderweg als een idioot proberen te overtuigen dat er niks aan de hand was. Van de gate voor goedkope charters was het minstens een half uur lopen naar de bagageband, helemaal met kleine Tommy. De buggy moest apart uitgeladen worden, dat kostte ook extra tijd, en niet te vergeten de onvermijdelijke plasstop omdat Masha liever de niet te hachelen pijn van een volle blaas onderging dan dat ze de vliegtuig-wc gebruikte. Een schone luier voor Tommy kon ongetwijfeld ook niet uitgesteld worden tot ze thuis zouden zijn. Allemaal vanzelfsprekende vertragingen die normaal gesproken zijn humeur danig konden verpesten, maar nu een geschenk uit de hemel zouden zijn geweest.

Het vliegtuig was om kwart voor acht die ochtend geland. Kwart over negen rende hij de hal in, om op de bagageband alleen nog een eenzame onbekende roze koffer te zien ronddraaien. Geen mens was er meer te bekennen.

Het ligt niet aan hem dat de vlucht zo soepel verlopen is. Het is gewoon pech. Bloody pech.

Ze zal wel naar Bella vertrokken zijn, haar beste vriendin die een teringhekel aan mannen heeft. In ieder geval aan hem, en ze doet geen enkele moeite om dat te verbergen.

Zal hij naar haar toe rijden? Maar wat dan? Bella laat hem vast niet binnen. Haar gewoonweg aan de kant schuiven is geen optie. Die vrouw heeft elke zelfverdedigingscursus gevolgd die er maar te verzinnen is. En hij kan moeilijk eisen dat hij zijn vriendin wil spreken en zijn zoon wil zien als Masha daar zo duidelijk geen zin in heeft. Anders had ze wel op zijn whatsapps gereageerd.

Hij gaat naar huis. Dat is een beter plan. Hij stuurt haar de hele dag door berichtjes, met excuses, met de simpele verklaring over de stomme wekker, en smeekt haar om vanavond thuis te komen. In het schone huis. Dan zorgt hij dat er een heerlijke maaltijd op tafel staat en een bos rozen. Hij gaat meteen langs de bloemenwinkel om een mooie bos rode rozen voor haar te kopen. Zal hij haar ten huwelijk vragen? Wauw, dat is een geweldig idee! Waarom niet? Shit, dan moet hij een ring hebben, en dat is best een dingetje. Financieel gezien heeft zijn eigen rekening het absolute nulpunt bereikt en er zitten ook nauwelijks nieuwe opdrachten aan te komen. Het blijft tobben als freelancejournalist. Om daarvoor nou geld van hun gezamenlijke rekening te halen is waarschijnlijk geen goed idee. Het geeft misschien een totaal verkeerd beeld, terwijl hij het zo goed bedoelt. Nou ja, hij verzint nog wel iets. De romantiek zit in het gebaar.

En veel vrolijker dan hij Schiphol binnenrende, loopt hij weer naar buiten. Hij knippert tegen de felle voorjaarszon. De kou van de afgelopen dagen is uit de lucht. De zomer komt eraan, dat voelt hij aan alles. Het wordt een mooie zomer. Een fijne zomer. Een zomer waarin hij eindelijk zijn onrust naast zich neer kan leggen en volop gaat genieten van zijn kleine gezin. ‘Zijn kleine gezin’, die woorden vervullen hem met trots. Het komt wel goed. Hij weet het zeker. Dat kan niet anders.

Sicilië

donderdag 30 juni 2016

2.

Wakker worden met een redelijk fris hoofd, ondanks een grote hoeveelheid drank de avond ervoor en veel te weinig slaap. Max wou dat daar een toverformule voor bestond en vanochtend niet simpel mazzel was. Het is half acht en ze staat in haar blootje op het terras van haar slaapkamer over zee te staren. Ze moet iets aantrekken, maar het zachte windje, de koele ochtendlucht, voelt als een cadeautje voor haar gebutste lijf. De diepe wonden zijn praktisch genezen, haar geschaafde huid is bedekt met kleine rode en bruine korstjes, maar alles bij elkaar jeukt het zo genadeloos dat ze nauwelijks stil kan blijven staan. Krabben wil ze, overal. Zich met haar rug, billen en bovenbenen tegen de balustrade aan schurken, net zo lang tot het gekmakende gekriebel in een stekende pijn veranderd is.

Ze vouwt haar vingers in elkaar om ze voor een onverhoedse beweging te behoeden. Weird voelt het. Gevouwen handen alsof ze aan het bidden is. Het zou haar ouders goeddoen haar zo te zien. Hoewel, in haar blote reet buiten op een terras, dat is vast niet zoals hun god bidden bedoeld had. Daarbij wilden ze haar sowieso al twintig jaar niet zien.

Uit de slaapkamer klinkt een zacht snurkje. Het gevolg van iets wat ook vast haar ouders’ goedkeuring niet zou kunnen wegdragen. Misschien is ze het daar trouwens wél mee eens. Als ze de vriendschap met Wil ongecompliceerd wil houden, had ze beter deze eerste nacht in haar eerste eigen huis alleen haar bed in kunnen stappen. Ze hoopt dat hij dit niet als het begin ziet van een nieuwe fase. Ze heeft geen zin om moeilijke gesprekken te gaan voeren straks. Hoewel, wat is er nog moeilijk na de afgelopen weken? Of beter nog, na de afgelopen zeven jaar?

Ze trekt haar verstrengelde vingers uit elkaar en rekt zich uit. Ze gaat zwemmen. Terwijl ze zo min mogelijk geluid maakt, zoekt ze binnen haar bikini. Ze heeft nauwelijks tijd gehad gisteren om alle tassen en dozen uit te pakken, maar haar bikini en een handdoek zijn snel gevonden. Ze kijkt naar het rommelige bed waar Wil zacht zuchtend zijn rug naar haar toe heeft gedraaid. Zal ze een briefje voor hem neerleggen? De vorige keer was ze ook vertrokken zonder dat hij het wist. Twee weken geleden is dat pas. Jezus, het lijkt een mensenleven geleden dat ze alleen wakker werd in een vreemde hotelkamer en tot haar verbijstering alles onder het bloed zat.

Haar eigen bloed, zo bleek achteraf tot haar opluchting, simpelweg veroorzaakt door glas op de vloer en te veel drank. Maar die opluchting was van korte duur. Een paar uur later vond ze een dood meisje op het strand. Een Nederlands meisje en de man met wie ze een woeste, met drank overgoten nacht had beleefd, bleek een Nederlandse rechercheur. Het is dezelfde man die nu in haar bed ligt. Hij werd aan het onderzoek toegevoegd, en wat begon als een Siciliaanse moordzaak eindigde in Amsterdam met een brute ontvoering, waar Max nogal gehavend uit gekomen was.

Ze sluipt de treden af naar haar keuken, waar de lege flessen keurig op een rijtje op het aanrecht staan. Als ze de deur naar de ommuurde binnenplaats openschuift ziet ze dat daar alles er heel wat minder netjes bij ligt. Kopjes, bordjes, glazen, restjes eten en servetten, her en der zijn de overblijfselen te zien van wat een heerlijke avond was. Een klein welkomstfeestje na haar herstelperiode in Amsterdam. Met Wil, Rosalba, Feo die langskwam met eten, Il Labbro, die twee van zijn strandbedjes had gebracht, en Herman. Herman Huisstee, haar klusjesman, maar meer nog haar meest dierbare vriend ooit. Hij had zich in alle mogelijke bochten gewrongen om haar het optimale gevoel van thuiskomen te bezorgen. Al haar bezittingen die ze de afgelopen jaren van huurappartement naar huurappartement had gesjouwd, waren overgebracht naar haar nieuwe huis. Als ze al getwijfeld had of ze misschien toch weer domicilie in Amsterdam moest kiezen, dan was daar nu geen sprake meer van.

De verbouwing was praktisch klaar. En daarbij stond er ook nog eens een zorgvuldig opgemaakt, spiksplinternieuw bed in haar slaapkamer en een kledingkast. ‘Voel je niet schuldig, komt allemaal op de rekening,’ had Herman gezegd.

Max zuigt de zilte zeelucht in haar longen, schiet haar slippers aan en loopt het onverharde pad af naar de boulevard. De zee is rustig. Witte, grillige randen schuim omzomen kleine golfjes en brengen leven in het gladde, staalblauwe oppervlak. Ze hobbelt het steile slingerpaadje af naar het strand, gooit haar handdoek neer en loopt het koude water in. Het zout brandt en vervangt de jeuk en het gekriebel. Lekkere pijn is het. Dat had ze in Amsterdam mooi niet kunnen oplossen.

3.

Wil is een ogenblik gedesoriënteerd bij het wakker worden. De vreemde slaapkamer. De openslaande deuren. Het ruisen van de zee. Naast hem is de afdruk van een hoofd nog zichtbaar op het kussen. Hij snuift de kruidige geur op van zweet, van seks. Max. Hij is in de slaapkamer van Max. In haar bed. En weer is ze verdwenen. Hij luistert met gespitste oren of hij haar ergens in het huisje hoort scharrelen. Niks.

Hoe laat is het eigenlijk? Zijn telefoon zit waarschijnlijk nog in zijn broekzak. Hij gaat op de rand van het bed zitten en speurt de kamer rond. Overal liggen kledingstukken op de vloer. Allemaal van hem. Die van Max hangen netjes over de enige stoel die de kamer rijk is. Poedeltjenaakt lag ze gisteravond op hem te wachten met een grote grijns op haar gezicht. Het laatste wat hij verwacht had na de afgelopen weken. Wil graait zijn onderbroek van de vloer en trekt hem aan voor hij zijn telefoon pakt. Bloot in een vreemde kamer, ook al is er niemand die je kan zien, voelt naakter dan naakt.

Het zachte windje door de openslaande deuren lokt hem het terras op. In de verte ziet hij een zwemmer in zee. Het zou hem niks verbazen als zij het was. Hij heeft zin om haar te volgen, hoewel, hij herinnert zich nog levendig hoe ijskoud de zee was krap een week geleden. Daarbij heeft hij geen zwembroek bij zich, en zwemmen in zijn onderbroek... Daar is hij toch echt te Hollands voor.

Hij gaat kijken of hij ergens koffie kan bemachtigen. Net als de vorige keer. Eerst nog even genieten.

Wil houdt niet van vakantie. Een weekend weg met een paar vrienden is nog tot daaraan toe, maar de verplichte drie vrije weken die hij van zijn baas moest opnemen dit jaar lagen hem zwaar op de maag. Maar toen de regen in Nederland met bakken uit de lucht bleef vallen, boekte hij in een opwelling een vlucht naar Sicilië. De eerste avond was Max hem te hulp geschoten nadat hij in een babylonische spraakverwarring terecht was gekomen met een Siciliaanse ober. Een aangename nacht was het gevolg.

De volgende ochtend was ze uit zijn hotelkamer verdwenen met achterlating van een enorme puinhoop. En dat was dat, dacht hij. Geen idee dat ze zouden samenwerken bij het onderzoek naar de moord op een Nederlands meisje waar Max als tolk werd ingeschakeld. Toen kwam hij er trouwens pas achter dat ze Maxine Steenstra was, de schrijfster die jaren geleden van de aardbodem verdween nadat ze slachtoffer was geworden van een mediahetze omdat een bevriend politicus zelfmoord in haar huis had gepleegd. Politiewerk had hem terug naar Nederland gevoerd en hij had overwogen in Amsterdam te blijven, zijn spullen uit zijn hotelkamer hier op te laten sturen, maar hij besloot ze zelf te gaan halen en er zowaar vrijwillig, nog een paar dagen vakantie aan vast te knopen.

Terwijl hij op het terras van het huisje van Max over zee wat in de verte staat te staren, heeft hij daar geen seconde spijt van. Hij kan het wel, vakantie houden. Gewoon een beetje zijn best doen.

4.

Stom, ze heeft alleen een handdoek omgeslagen en geen short en shirt meegenomen. Nu moet Max eerst naar huis voor ze een shot espresso kan halen. En Wil is daar natuurlijk nog. Heeft ze daar zin in? Wat maakt seks normaal contact toch altijd gecompliceerd. Ze wil hem als vriend, graag zelfs, maar dat kan niet als ze ook seks met hem heeft. Die klote-alcohol ook. Hoe vaak heeft ze de afgelopen tijd niet besloten minder te gaan drinken? En net zo vaak heeft ze hetzelfde besluit voor zich uit geschoven.

Maar het is klaar. Mooi geweest. Ze heeft eindelijk een eigen huis. Ze gaat weer schrijven. Belachelijk hoe ze zichzelf dat al die jaren ontzegd heeft. Eerst Wil de deur uit werken. Gek, als de seks magertjes was geweest of als ze niet in korte tijd zo bevriend waren geraakt, had ze zijn aanwezigheid vermoedelijk wel kunnen verdragen. Daar kan ze mee dealen. Maar goede seks met een goede vriend levert een onhandelbare situatie voor haar op. Voor je het weet ben je een stel. Ze weet heel goed dat ze daar niet gelukkig van wordt. Terwijl het geluk nu onder handbereik is. Met haar prachtige huisje, met haar vrienden en met de drang om aan een nieuw boek te beginnen. Als die klotejeuk nu ook nog wegblijft, is haar geluk compleet.

Ze doet het hek naar de binnenplaats open. De rommel is opgeruimd. Er klinkt vrolijk gefluit uit de keuken. Uit háár keuken. Ze snuift de lucht op van versgezette koffie en gebakken eieren. Wil staat in opperste concentratie over een koekenpan gebogen.

‘Ik heb zo’n koffieding voor op het gas in een kastje gevonden, en koffie. Herman is zo attent geweest om brood, kaas en eieren voor je te kopen.’

‘O,’ zegt Max. Maar ze denkt: weg, je moet weg!

‘Ik heb geen melk gevonden, maar jij drinkt toch alleen espresso en ik overleef het wel.’

‘Jammer.’

‘Sorry?’ Wil kijkt op van de koekenpan die hij behendig heen en weer schudt.

‘Ik ga douchen en drink mijn espresso op Piazza Garibaldi. Dus als jij hier wilt ontbijten, ga je gang. Ik ben zo weg.’ Max maakt aanstalten om langs hem naar boven te lopen.

‘Doe normaal, Max. Met je verkeerde been uit bed gestapt?’

‘Nee, met mijn goede been uit bed gestapt. Uit míjn bed, in míjn huis.’

‘En ik zat vannacht aan jouw lijf, in jouw lijf, maar koffiezetten in jouw keuken is blijkbaar intiemer dan...’

‘Neuken, zeg maar “neuken”. Zo’n rijmpje vroeg op de dag wil er best in, hoor. Hoewel het woord “neuken” weinig poëtisch is.’

‘Verdomme, Max. Kan het nooit eens gewoon bij jou?’ Wil kijkt haar afwachtend aan. Ze staart stuurs voor zich uit.

Hij haalt zijn schouders op en schudt zijn hoofd. ‘Weet je wat, zoek het lekker uit in je eigen huis, in je eigen keuken. En geniet van je eigen aangename gezelschap.’

Die laatste toevoeging roept Wil over zijn schouders terwijl hij kwaad naar buiten loopt voor Max nog iets kan zeggen. Als hij het hekje opent, realiseert hij zich dat zijn telefoon nog boven ligt. Hij zucht. Draait zich om. Loopt zonder Max een blik waardig te keuren de trap op naar de slaapkamer. Onbeweeglijk staat ze met een handdoek omgeslagen midden in de keuken. Hij vloekt inwendig. Het is verdomme ook nooit goed. Had hij dan moeten vertrekken voor ze terugkwam? Dat is klootzakkengedrag. Hij heeft helemaal geen zin om met dit soort onzin te moeten dealen.

Terwijl hij de trap weer af loopt ontgrendelt hij zijn telefoon en haast zich opnieuw, zonder ook maar enige aandacht aan Max te besteden, naar buiten. De geur van eieren die aanbranden kriebelt in zijn neus. Mooi zo.

Als hij over het terras loopt hoort hij een belletje. Er is een berichtje van Gino binnengekomen. Il Capitano Gino Martinelli. De hoogste baas van de carabinieri, dat vindt de man zelf van enorm groot belang. Het was daardoor bij vlagen knap lastig om met hem samen te werken, de afgelopen weken. Gino’s totale onbenul ten aanzien van de Engelse taal bleek ook een aardig complicerende factor. Verdomme, het bericht is in het Italiaans.

Er komt nog een bericht binnen, nu uitgebreider. Hij kan de Google-vertaling erbij halen, maar die bakt er meestal weinig van. Max is op spuugafstand. Dat gaat veel sneller. Zijn ongeduld wint het van zijn trots, want er staat een naam in het bericht die hij in hoge mate verontrustend vindt.

Goed, weer naar binnen dus.

Ze staat nog steeds op exact dezelfde plek in exact dezelfde houding en kijkt strak voor zich uit.

Hij wil de telefoon voor haar snufferd houden, maar de zwarte rook die inmiddels van de eieren walmt dwingt hem om eerst het gas uit te draaien.

‘Dank je, en sorry.’

Ze zegt het echt tot zijn verrassing. Wil gaat er niet op in.

Hij houdt zijn telefoon omhoog, op leesafstand voor haar gezicht. ‘Wat staat hier?’

Ze leest het eerste bericht. Il nome Dave Dikkeboom, ti dice qualcosa? ‘Of de naam Dave Dikkeboom jou iets zegt.’

‘O, mijn God.’ Wil laat alle lucht uit zijn longen ontsnappen voor hij het woord weer tot Max richt. ‘Vraag Gino waarom hij dat wil weten. Nee, bel eerst Herman. Wacht, die bel ik zelf wel.’

Gelijktijdig klinkt een pingeltje van Max’ telefoon op de keukentafel. Ook een bericht van Gino. Met één hand houdt ze de natte handdoek om haar lichaam geklemd terwijl ze haar telefoon heeft gepakt en hardop vertaalt. ‘Weet jij waar Herman is? Dringend.’ Ze heeft geen idee wat er aan de hand is, maar de bezorgde blik van Wil Heerema spreekt boekdelen en zijn bezorgdheid slaat meteen over op haar wanneer ze de blikkerige stem hoort uit de telefoon die Wil aan haar oor houdt.

Haar vertaling is overbodig. Wil heeft het al begrepen: ‘Dit nummer is niet meer in gebruik.’

Zwolle

zaterdag 28 mei 2016

5.

Sjaron Dikkeboom stoot haar man Dave aan, die verdiept is in het sportkatern van De Telegraaf. ‘Hier,’ zegt ze, ‘hier, kijk! Komt die kop je niet bekend voor?’ Ze wijst op een grote foto in de weekendbijlage waar een man en een vrouw voor een klein oud huisje staan te praten, zich blijkbaar niet bewust van het feit dat de foto genomen werd.

Dave leest het onderschrift hardop voor: ‘Ook voormalig schrijfster Maxine Steenstra heeft, na zeven jaar van de aardbodem verdwenen te zijn, haar geluk gevonden op het betoverende eiland.’

Hij kijkt zijn vrouw niet-begrijpend aan. ‘Wat moet ik daarmee? Ik ken die vrouw niet.’

‘Nee, eikel, die mán. Die man naast haar. Zie je niet wie dat is?’

Dave bekijkt de foto aandachtiger. Het is een grote man met grijs haar. Rossig grijs haar en felblauwe ogen. Jezus! Tien jaar geleden is het alweer dat hij hem gezien heeft, zijn haar is verschoten van kleur, zijn gezicht is tanig van de zon, maar die ogen, die ogen en die mond, de lijnen in zijn wangen. Het is Nico van Soest, zo waar als een en een twee is.

‘Je hebt gelijk, Sjar, je hebt hartstikke gelijk. Jezus christus.’ Hij kijkt zijn vrouw aan, met een blik in zijn ogen die correspondeert met de verbazing in zijn stem. ‘Die klootzak zit ze een beetje bruin te braaien op een tropisch eiland. Ik ben benieuwd of zijn vrouw weet wat die man zijn hobby is.’

Twee jaar lang had Dave, samen met de door hem en zijn vrouw opgerichte pedopakkersorganisatie BOK, fanatiek jacht gemaakt op Nicolaas van Soest. BOK had een heldere doelstelling: Bescherm Onze Kinderen, en tegen Nico van Soest moesten alle kinderen in bescherming genomen worden. Het was Dave altijd dwars blijven zitten dat er niet meer dan een voorwaardelijke straf in zat. De leden van de organisatie hadden noodgedwongen het recht in eigen hand genomen en er vervolgens alles aan gedaan om de smerige pedo het leven onmogelijk te maken. Daar waren ze behoorlijk goed in geslaagd: het half afgefikte huis van de klootzak, de doorgesneden remleidingen van zijn auto, de omgekeerde strontkar in zijn tuin, de ingegooide ramen... Elke keer als Van Soest probeerde ergens opnieuw een bestaan op te bouwen, werd hem ogenblikkelijk duidelijk gemaakt dat er geen plek voor hem was in de samenleving. Op een gegeven moment was hij van de radar verdwenen. Een zelfmoordpoging en opname in een gesticht, was het laatste wat Dave wist. Alweer zo’n tien jaar geleden dus. En nu zat de klootzak een lekker leventje te leiden in de zon.

Hij kijkt zijn vrouw aan. ‘Denk jij wat ik denk? Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken. Er zijn daar vast ook kinderen. Op vakantie, aan het strand, bijna poedelnaakt. Het moet de hemel op aarde zijn voor die viezerik.’

Sjaron knikt. Ze denkt even na en zegt dan: ‘Je ziet er moe uit, Dave. Ik vind dat we er maar eens tussenuit moeten. Lekker een paar weekjes vakantie aan de noordkust van Sicilië. We gaan een paar mooie foto’s maken. Foto’s die ze daar vast interessant vinden. Hij ontloopt niet nogmaals zijn straf, en die Siciliaanse bajes is hopelijk heel wat minder luxueus dan de hotels die hier voor gevangenissen doorgaan. Jij hebt toch een vriendje bij De Telegraaf zitten? Die kan jou vast vertellen waar dat idyllische dorpje ligt.’

Ze kijkt nogmaals naar de foto. Arme vrouw, je moest eens weten wat voor klootzak je partner is. Eens een viezerik, altijd een viezerik. Of misschien, misschien is het nog erger. Misschien werkt ze wel mee, zulke vrouwen bestaan. Wie weet hebben ze daar ver weg in het zuiden een heel kinderpornonetwerk opgezet met elkaar. Maar dan hebben ze geen rekening gehouden met hen. Zij, Sjaron en Dave Dikkeboom, gaan daar hoogstpersoonlijk een eind aan maken.

Sicilië

donderdag 30 juni 2016

6.

‘Wat weet je van die Dave Dikkeboom? Wat is er aan de hand?’

Al het ongemak van een paar minuten daarvoor is verdwenen, zowel bij Max als bij Wil.

Hij beantwoordt de vraag van Max met een wedervraag: ‘Wat weet jij precies van Herman? Je hebt me verteld op de hoogte te zijn van het onderzoek naar zijn vermeende pedofiele interesses. Ik heb je verteld wat ik wist, maar in hoeverre ben je op de hoogte van zijn laatste jaren in Nederland?’

‘Moet jij Gino niet terugbellen?’ Max twijfelt of ze zin heeft om alles met Wil te delen wat ze weet.

‘Blijven we elke vraag met een wedervraag beantwoorden? Max, luister, ik bel Gino zo terug, maar dan zal ik jou nodig hebben om te vertalen. Eerst wil ik horen wat jij weet over de geschiedenis van Herman. De periode dat hij nog Nico van Soest heette. Ik kan alleen maar op de feiten afgaan die tien jaar geleden bekend waren en, hoezeer ik hem ook hier heb leren waarderen, die geschiedenis liegt er niet om.’

Max zwijgt.

‘Goed, ik eerst dan. Dave Dikkeboom is voorzitter van BOK, een pedojagersclub die geen enkel middel schuwt om datgene te doen waartoe ze zich geroepen voelt. Als Gino die naam kent, dan zijn ze blijkbaar hier op Sicilië. Tevreden? Nu jij. Als je het niet erg vindt, schenk ik voor mezelf koffie in.’

Max kijkt Wil schuldbewust aan als ze zegt: ‘Mag ik ook?’

Ze schuift een stoel onder de keukentafel vandaan, gaat zitten en slaat haar handen voor haar ogen in een poging het gesprek terug te halen dat ze diep in haar geheugen heeft weggestopt.

‘Ik ben pas zo’n twee weken op de hoogte van zijn troebele verleden, maar ik ben ervan overtuigd dat hij de waarheid sprak, ook al heb jij misschien bewijzen gezien die dat tegenspreken.’ Ze kijkt Wil die bij het aanrecht staat, met een uitdagende blik aan terwijl ze verdergaat: ‘Herman of Nicolaas, of hoe je hem ook wilt noemen, fantaseert over seks met kleine meisjes. Hij maakte foto’s op speelplaatsen, in zwembaden, onschuldige foto’s. Daar had hij genoeg aan. Hij heeft nooit kinderporno gedownload, nooit een meisje aangesproken of aan haar gezeten. In zijn fantasie vindt zo’n meisje alles leuk, maar hij weet dat de praktijk anders is. Hij moet er niet aan denken de angst in de ogen van zo’n kind te zien, haar aan het huilen te maken of haar pijn te doen. Hij fantaseert over kleine meisjes, maar in het echt is hij homo. Hij heeft seks met mannen. Vraag me niet hoe dat zit, het is gewoon zo.’

Max neemt een slok van de koffie die Wil voor haar neergezet heeft. Hij schuift ook een stoel onder de tafel vandaan en gaat tegenover haar zitten.

‘Het klinkt geloofwaardig, het is een goed verhaal, maar er is kinderporno op zijn laptop gevonden.’

‘Dat weet ik,’ antwoordt Max, ‘en er is ook een foto waarop hij een klein meisje meesleurt. Kom op, Wil, jij weet toch als geen ander dat de dingen vaak niet zijn wat ze lijken. De foto is in scène gezet. Het meisje trok aan de staart van zijn hond, die maakte een bijtende beweging als reactie, dus hij trok dat meisje weg aan haar arm – en klik. Foto. Opnieuw onderzoeken, ondervragingen, laptop weer in beslag genomen... Bingo! Nu stond er wel kinderporno op, terwijl niets daarvan gevonden was bij een eerder uitgevoerd onderzoek. Dat moet jij weten. Je hebt ongetwijfeld zijn dossier gelezen toen later zijn beveiliging regelmatig op jouw bordje belandde. Hoe het daarna ging na zijn veroordeling... Dat weet ik ook.’

Wil staat op van tafel en zet de kopjes terug op het aanrecht. ‘Het is zíjn verhaal, Max, zijn versie van de gebeurtenissen.’ Een behoorlijk geloofwaardige versie, dat wel. Hij is niet vergeten hoe verbaasd hij was toen hij alle verslagen las. Eerst niks op de laptop van Van Soest en daarna plotseling wel. Maar de afschuw voor de man had de overhand. Bij de hele afdeling. Hoewel de zaak in handen was van de zedenpolitie wisten ze er allemaal het nodige van. Zonder uitzondering deelden ze dezelfde mening: volwassen mannen die aan kinderen zaten, daar werd korte metten mee gemaakt. Die kregen zelden het voordeel van de twijfel.

Iedereen wist dat de praktijken van BOK lang niet altijd legaal waren. Ze gingen door roeien en ruiten als ze eenmaal iemand in het vizier hadden. Maar ze stonden aan de goede kant. Ze deden alles om dat soort mannen niet met hulp van een sluwe advocaat door de mazen in de wet te laten glippen.

Hoe het ook zij, de behandeling die Herman daarna ten deel viel was absoluut buiten proportie. Hij had bij vlagen bijna sympathie voor de man gevoeld, maar dan stelde hij zich de afschuw van de ouders voor, bij de gedachte dat een volwassen man zich thuis af zit te trekken bij een foto van hun kind in een speeltuin. Maar de afgelopen weken had hij Herman op een totaal andere manier leren kennen, en ondanks alles was hij hem gaan waarderen. De trouwe vriend van Max. De man die altijd voor iedereen klaarstond.

‘Wat de waarheid ook is, er is iets aan de hand hier op Sicilië met betrekking tot het verleden van Herman, dat staat buiten kijf. Wat nu?’

Hij kijkt Max nadenkend aan. Hij kan een vage respons terugsturen naar Gino: ‘De naam komt me ergens in de verte bekend voor, maar ik weet niet precies hoe of wat. Waarom wil je het weten?’ In het Engels. Dan moet Gino maar uitzoeken wat het betekent. Of gewoon niet reageren, dat is natuurlijk ook een optie.

Max zit doodstil in haar koffiekopje te turen, maar in haar hoofd razen de gedachten door elkaar. Ze weet niet waar ze moet beginnen om een verklaring te vinden. Het vertrekpunt van elke vorm van logica is net als het eindpunt verre van geruststellend. Ze haalt diep adem terwijl ze overeind komt. Ze moet wat doen, wat beslissen, iets ondernemen.

‘Ik spring onder de douche en trek wat aan. Daarna ga ik naar het huis van Herman. Ik heb een sleutel. Vind je het erg om nog even te wachten met je antwoord aan Gino? Ik sms alleen dat ik niet weet waar Herman is. Geef me vijf minuten.’

Ze haast zich de trap op naar boven en komt meteen weer naar beneden. ‘Jij hoeft natuurlijk helemaal niet mee. Waarom zou je? Herman is mijn vriend en jij bent op vakantie. Sorry dat ik daarvan uitging.’

Als ze weer naar boven rent roept Wil haar na: ‘Al twee keer sorry binnen tien minuten. Ik ben trots op je. Enne, je eerste conclusie was de juiste. Natuurlijk ga ik mee, ook al is Herman jouw vriend.’

Sicilië

Donderdag 23 juni 2016

7.

Sjaron vloekt. En dat niet alleen, ze vervloekt ook haar echtgenoot. Het is einde middag, het zweet gutst langs haar voluptueuze lijf terwijl Dave met zijn duim in de lucht wappert om een auto aan te houden. Hun donkerrode Fiat Panda staat werkloos in de zon te blakeren op de kleine parkeerplaats langs de snelweg. Ze hadden het zelfs niet meer gered om hem in de schaduw van de bomen te parkeren.

Hoe kun je nou een auto huren en kiezen voor de optie ‘geen volle tank’? Zijn verweer dat die spaghettivreters je toch altijd belazeren, dus dat je beter de tank zelf vol kunt gooien, was prima geweest, als-ie dat tenminste niet vergeten was toen ze de auto ophaalden. Zo’n twintig kilometer voorbij Palermo was er alleen nog wat gepruttel en toen was het klaar.

Ze loopt terug naar de auto om de broodjes en cola op te halen die ze op het vliegveld hebben gekocht en laat zichzelf zakken op het bankje onder de bomen. Dave zoekt het maar lekker even helemaal zelf uit. Hij denkt toch dat-ie alles beter kan dan zij, nou hij doet zijn best maar. Zonder benzine staan met die stomme rothuurauto is niet het eerste waarmee hij faliekant de mist is ingegaan. Die zogenaamde vriend bij De Telegraaf kon hem uiteindelijk ook niet aan de naam van het dorp helpen waar de foto van Van Soest gemaakt was, en nergens op social media was ook maar iets te vinden wat op de verblijfplaats van die klootzak kon wijzen. De voormalig schrijfster op de foto bleek ook een dood spoor; die was helemaal van de aardbodem verdwenen. Tot Sjaron in de krant las dat die schrijfster een dood meisje had gevonden ergens op Sicilië, waardoor ze nu in ieder geval een dikke kans hadden naar het juiste dorp onderweg te zijn. Tenminste, als ze ooit in dat dorp aan zouden komen.

Ze neemt nog een hap van haar broodje en spoelt het weg met lauwe cola, als ze tot haar verbazing zowaar een auto ziet stoppen voor haar zwetende echtgenoot. Over zijn schouder werpt hij haar nog een triomfantelijke blik toe. Leuk voor hem. Ze zal waarschijnlijk heel wat meer dan een stief kwartiertje op de parkeerplaats moeten doorbrengen, realiseert Sjaron zich, waardoor haar toch al niet zo florissante humeur helemaal onder het nulpunt zakt. Dave moet nog maar zien dat hij ook weer een lift terugkrijgt van het dichtstbijzijnde tankstation, waar hij van plan is een jerrycan benzine te halen.

Biertjes hadden ze ook gekocht. Ze laat het blikje cola leeglopen in het gras achter zich. Liever dan maar een lauw pilsje en een sigaretje. Gaat ze zich misschien iets beter voelen. En kan ze zich wapenen tegen de narigheid die ongetwijfeld nog gaat volgen. Volledig tegen haar zin had Dave iets via Airbnb geboekt. Zij wilde voor een van de vier hotels gaan die het dorp rijk was, maar Dave wilde per se zo anoniem mogelijk blijven. Als het niks is, kan hij de pot op, dan gaat ze alsnog naar een hotel. Hij zoekt het maar uit.

Ze trekt het blikje bier open, waarna de helft van de lauwe inhoud sissend over haar hand, haar witte driekwartbroek en haar goudkleurige sandaaltjes spuit. ‘Godverrrrklote.’ Ze zegt het hardop. Niemand heeft er last van. Niemand hoort het.

Sicilië

Donderdag 30 juni 2016

8.

Het is een klein kwartiertje lopen naar het appartement van Herman. Wil heeft het alleen van buiten kunnen bewonderen en hij was nooit van het bestaan op de hoogte geweest als Max hem er niet op gewezen had.

Boven op een van de mosterdgele en terrakleurige panden die het plein voor de kathedraal omzomen staat een klein, vierkant blokje, een beetje naar achter, onopvallend en praktisch onzichtbaar als je er niet expliciet op let. Het is een modern, roodstenen gebouwtje met grote ramen en aan de voorkant, over de hele breedte, een glazen schuifpui, met een terras ervoor. Als een uitkijkpost over de stad en de zee.

Herman heeft het appartement zelf gebouwd. Op die unieke plek mocht hij zijn paleisje creëren met toestemming van de ongekroonde koning van het dorp, Il Labbro, die in ruil daarvoor permanent een beroep op Herman kon doen. Il Labbro, als Wil aan hem denkt, kruipt de ergernis omhoog in zijn borst. Mario Pensatore, bijnaam: Il Labbro, de man via wie werkelijk alles geregeld werd.

Mede dankzij de Pensatores is het dorp weliswaar nooit onder invloed gekomen van de maffia, maar Wil heeft zich de afgelopen weken regelmatig afgevraagd of dat uiteindelijk niet beter was geweest dan aan de leiband te lopen van de grote ritselaar en inmiddels solo opererende Mario Pensatore.

Wil heeft moeite om Max bij te houden zonder te gaan rennen. Als een snelwandelaar beent ze verbeten en in volle vaart over de boulevard. Ze zijn er in minder dan tien minuten, maar worden vlak bij het plein tegengehouden door een carabiniere. De straat voor het plein is afgezet en in de verte, op het plein zelf, zien ze tussen de mensen die nieuwsgierig samengedromd zijn voor de afzetting, de witte zijkant van een tent.

Wil weet wat dat betekent.

Max weet wat dat betekent. Ze klampt de agent aan. ‘Wat is er gebeurd? Wie ligt daar onder die tent?’

Ze kent GianLuca, de jonge brigadier van de carabinieri. Hij heeft met wat collega’s Engelse les van haar gehad. Zenuwachtig knippert hij met zijn ogen. Hij durft haar nauwelijks aan te kijken als hij hakkelend uitbrengt: ‘Er ligt een lichaam. Dood. Iemand is naar beneden gesprongen, of gevallen, of geduwd.’

‘Wie is het? Is het Herman? Alsjeblieft, ik moet het weten.’ Ze heeft nauwelijks door dat Wil haar bij haar schouders heeft gepakt. Uit de verte hoort ze hoe hysterisch haar eigen stem klinkt.

GianLuca beantwoordt haar vraag niet. Ook niet als ze hem herhaalt. Hij heeft zijn focus verlegd naar de nieuwsgierig toestromende mensen die via de kleine straatjes dichterbij proberen te komen.

Of hij zich verschuilt achter professioneel geregel of het echt niet weet is onduidelijk, maar er is iemand doodgevallen. Gino was op zoek naar informatie over de grootste pedojager van Nederland en Herman is niet te bereiken. Eén en één is twee, dat kan bijna niet anders.

Sicilië

Donderdag 23 juni 2016

9.

Het begint schemerig te worden als Sjaron en Dave het adres van hun Airbnb-woning met behulp van Google Maps bereiken. De eerste aanblik van het pand waarin de woning zich bevindt kan er zowaar mee door, al kost het Sjaron moeite om dat toe te geven. Het ligt een eindje boven het dorp tegen een berg aan, en een lik verf zou het gebouw geen kwaad doen, maar het ziet er schoon uit en samen met de bloeiende struiken die het pand omzomen wekt het de indruk dat het appartement zelf ook netjes zou kunnen zijn. De verhuurder staat hen keurig volgens afspraak op te wachten, maar Sjarons humeur wordt er niet bepaald beter op als ze vier moeilijke trappen op moeten klimmen om het appartement te bereiken. Het beschikt dan weer wel over een adembenemend uitzicht, zoals de verhuurder vol trots met een weids armgebaar toont, maar dat weegt voor Sjaron niet op tegen het tekort aan adem door de slopende inspanning om er te komen. Dave daarentegen is blij. Niet voor niets heeft hij zijn verrekijker meegenomen. Op deze manier kunnen ze systematisch het hele dorp verkennen. Hij is zelfs zo tevreden over zijn keuze dat hij aanbiedt om in zijn up de bagage alle trappen op te sjouwen, tenminste als Sjaron zo lief is om wat te drinken in te schenken en wat te snaaien klaar te maken. Zuchtend hijst Sjaron zich van de bank waarop ze is neergeploft en begeeft zich naar de kleine keuken, omdat de verhuurder volgens eigen zeggen iets in de koelkast had gezet. Wat het was, hadden ze niet kunnen verstaan, maar ze weet meteen wat het is als ze de deur van de koelkast opentrekt. Het brandschone maagdelijk witte interieur wordt alleen verstoord door de rode letters op een 2 literfles water.

Net zo hartgrondig zuchtend als ze ervan is opgestaan, sloft ze terug naar de bank en laat zich er opnieuw in zakken. Was ze maar in een hotel. Dan zat ze nu in de bar of op het terras samen met Dave te genieten van een koel pilsje, wat nootjes en chipjes, en werd haar bagage naar haar kamer gebracht. Dan zouden ze vanavond gewoon aanschuiven in de eetzaal en stond morgenochtend het ontbijtbuffet te wachten. En nu dit. Mismoedig kijkt ze om zich heen. Los van de oude bank staat er een tafel bedekt met een ooit vrolijk gebloemd maar nu versleten plastic kleed en vier verschillende stoelen met halfvergane rieten bekleding. Dit is de laatste keer dat ze iets door Dave laat regelen. Sterker nog, hij kan misschien beter haar koffer in de auto laten staan, want zij gaat hier naar alle waarschijnlijkheid niet blijven. Uiteindelijk bereikt Sjaron toch een min of meer tevreden status, als ze die avond ergens aan de boulevard een koel pilsje en een stevige steak met frites voor zich heeft staan. Het smaakt prima, en na een biertje of vijf is ze zowaar bereid wat ongemakken voor lief te nemen. Alles om ervoor te zorgen dat Nicolaas van Soest niet lang meer van zijn lekkere leventje zal kunnen genieten.

De volgende ochtend denkt ze daar trouwens weer heel anders over. Het bed leek in eerste instantie een prettig stevige matras te hebben, maar na een paar uur werd het een plank. Er was niet veel van slapen terechtgekomen. Dave had nergens last van gehad, hoewel hij beweerde van wel, maar zijn doorlopende gesnurk gedurende het grootste deel van de nacht bewees het tegendeel.

Ze strompelt het bed uit. Dave staat op het terras in zijn blote bast door zijn verrekijker te turen. De tribal tattoos op zijn bovenarmen steken zwart af tegen zijn witte huid. Sterke armen zijn het, sterke armen met grote, stevige handen. Armen waar ze meteen verliefd op werd toen ze hem voor het eerst zag, vijfentwintig jaar geleden op het strand van Zandvoort, waar hij bedjes verhuurde. Ook al zit er beduidend meer vlees op zijn schouders en nek, is zijn eens zo volle haardos verdwenen en leiden de plooien van zijn lovehandles naar een forse buik en maag, hij is nog altijd een lekkere vent. Haar lekkere vent. Zelf is ze ook niet meer in het bezit van het sappige jonge vlees waar hij niet van af kon blijven, en soms als ze zichzelf in de spiegel bekijkt vraagt ze zich af wat hij in vredesnaam ziet als hij verlekkerd tegen haar aankruipt in bed. Zou het alleen de herinnering zijn? Want als hij haar tieten vastpakt heeft hij toch echt iets heel anders in handen dan vijfentwintig jaar geleden. Vrouwenvlees wordt slap, mannenvlees blijft veel langer sappig, dat is nou eenmaal zo. Ze slaat haar armen van achter om hem heen. Als hij zich omdraait, de verrekijker neerlegt en haar stevig bij haar billen pakt, weet ze weer dat ze zich daarover beslist geen zorgen hoeft te maken.

Sicilië

Donderdag 30 juni 2016

10.

‘Het is Herman niet. Het kan Herman niet zijn. Het mág Herman niet zijn die daar ligt. Anders zou Gino toch niet aan mij vragen waar Herman is? Toch?’

Max praat meer tegen zichzelf dan tegen Wil. Hoewel de verklaring haar uitermate logisch in de oren klinkt, is de angst nog niet uit haar stem verdwenen.

‘Ik bel Gino. Hij loopt vast ergens gewichtig te doen.’

Tot haar verbazing gaat de telefoon maar één keer over voor hij opneemt. Ze krijgt niet de tijd iets aan hem te vragen, want op barse toon wil hij weten of ze kan zeggen waar Ispettore Superiore Eerema is.

Als ze antwoordt dat ze achter de afzetting staan, hoort ze nog net voor hij de verbinding verbreekt: ‘Sarete prelevati.’

‘We worden opgehaald,’ vertaalt ze voor Wil, maar die heeft zijn aandacht inmiddels bij zijn eigen telefoon, die onophoudelijk in zijn broekzak aan het trillen is.

Het is R.J. Buizinga, zijn hoofdinspecteur uit Amsterdam. Begeleid door een paar stevige vloeken vraagt hij wat Wil in vredesnaam in dat dorp uitspookt. ‘Ga nog eens ergens vakantie vieren. Er is wéér een Nederlander onder verdachte omstandigheden overleden. Ik kreeg het verzoek van die Martinelli of jij aan het team toegevoegd kon worden. Blijkbaar mag hij je wel.’

Dit is nieuws voor Wil, maar veel tijd heeft hij niet om erover na te denken, want een agent komt naar hen toe, houdt het lint van de afzetting omhoog en gebaart hun mee te komen. Voor hij ophangt vraagt hij zijn baas of hij dezelfde vertaalster weer mag inhuren. Het gebromde antwoord klinkt als een toezegging.

Wetend hoe pissig Max de vorige keer was toen Wil haar zonder het zelfs maar te vragen als tolk had ingehuurd, voorziet hij weer een moeizame woordenwisseling. Maar ze heeft haar eigen conclusie al getrokken als hij zegt dat hij toegevoegd is aan het team.

‘Ik vertaal, wat er ook gebeurt,’ klinkt het resoluut uit haar mond, tot grote opluchting van Wil.

Sicilië

Woensdag 29 juni 2016

11.

Het schiet niet op. Zelfs niet een beetje. Hoe Sjaron en Dave Dikkeboom ook hun best doen, de verblijfplaats van Nico van Soest is nog steeds in nevelen gehuld en twijfel of hij überhaupt wel in het dorp zijn nieuwe leven had gevonden begint zich in hun hoofden te nestelen.

De afgelopen dagen zijn ze in ieder geval tot de conclusie gekomen dat simpelweg vragen naar de man niets opleverde. Ze hadden een verhaal voorbereid over een oude vriend die ze uit het oog verloren waren. De man was hier gaan wonen met zijn vrouw, maar aangezien op elk terras het Engels van het personeel niet veel verder reikte dan de vertaling van het menu, hadden ze die voorbereiding net zo goed achterwege kunnen laten.

De naam Maxine Steenstra leverde ook weinig op, hoewel ze soms niet aan de indruk konden ontkomen dat men wel degelijk wist wie ze bedoelden, maar het leek alsof er unaniem besloten was dat het die twee Hollanders geen ene reet aanging.

Na dagenlang door het dorp gestruind te hebben over de hobbelige keitjes, door de steile straatjes op zoek naar een pand dat overeenkomst vertoonde met het huis op de foto, en de riem van de fotocamera inmiddels een witte afdruk had achtergelaten in de roodverbrande nek van Dave, waren ze geen stap verder gekomen. Sjaron besloot dat het genoeg was voor het moment.

Ze ging een tas pakken en heerlijk een dagje luieren op het strand. Dave sloot zich graag bij haar aan. De animo om Nico van Soest in een compromitterende situatie te fotograferen was beslist niet verdwenen, maar hij moest bekennen dat hij op het moment door alle opties heen was.

Als Sjaron ’s ochtends moeizaam uit bed klauterde en met een sigaretje op het terras zat bij te komen van een slapeloze nacht was hij meestal al aan het dwalen door het dorp in de hoop hem ergens toevallig tegen het lijf te lopen. En als Sjaron ’s avonds zuchtend en steunend de trappen op geklauterd was naar het appartement en zappend naar Italiaanse televisie zat te kijken, reed hij naar de omringende dorpen in de hoop iets te vinden wat hun een aanwijzing zou bezorgen over de verblijfplaats van Van Soest. Alles was vruchteloos gebleken en hij moest toegeven dat een dagje nietsdoen aan het strand misschien wel het beste idee was tot nu toe.

Ze zijn neergestreken bij de tent die er het sympathiekst uitziet. Met blauwwit gestreepte parasols, comfortabele bedjes, een schoon, mooi terras en een begrijpelijke menukaart. De eigenaar is een imposante man met een enorme neus en een stem die zo gruizig klinkt dat het lijkt alsof hij ergens uit een diepe grot is weggehouwen. Charmant vindt Sjaron de man, indrukwekkend; een gladjakker, vindt Dave. Maar dat wordt vooral veroorzaakt doordat Sjaron zo gauw de man in hun buurt is, zich met allerlei wulpse bewegingen gaat insmeren. Het ontbreekt er nog maar aan dat ze de gladjanus vraagt om met zijn enorme handen de zonnebrandcrème uit te smeren en haar hele lichaam te bepotelen. Voor ze daar ook maar aan kan denken heeft Dave de fles al uit haar vingers geplukt en liefdevol aangeboden haar rug te doen. Terwijl ze zich op haar buik uitstrekt zorgt hij ervoor dat de glibber met de grote neus ziet hoe hij vakkundig de rug, schouders en dijen van zijn vrouw bewerkt. Hopelijk dringt het op die manier tot zijn hersens door dat Dave het alleenrecht heeft op deze prachtige, blanke berg vlees die hij zo nu en dan achter het behang kan plakken, maar waar hij ook zielsveel van houdt.

Dave is uiteindelijk te rusteloos om de hele dag naast zijn vrouw te blijven liggen. Ze hebben copieus geluncht, een paar biertjes erbij gedronken, en als Sjaron rozig van alles in slaap sukkelt, besluit Dave een stevige wandeling langs het strand te maken in de richting die hij nog niet verkend heeft. Voornamelijk omdat de wereld daar lijkt op te houden. Het uitzicht op wat daar eventueel te zien is wordt geblokkeerd door een forse rotspartij, maar wie weet kan hij via het strand te weten komen of er misschien toch weggetjes zijn die ze tot nu toe gemist hebben.

Onder de riem van zijn fotocamera lopen straaltjes zweet over zijn rug terwijl hij over het strand sjokt tot hij niet verder kan. De rotspartij blijkt een onneembare vesting te zijn en ook via het water is het volstrekt onmogelijk om bij de volgende baai te komen. Een behoorlijke tegenvaller. Tijdens zijn afmattende strandwandeling in de palle zon had hij een idiote fantasie over de rijzige gestalte van Nicolaas van Soest, pootjebaaiend in zee, omringd door kleine kinderen in badkleding of in hun blootje. Dat zou een fijne bruikbare serie opleveren. Het paradijselijke leventje van de man zou voorgoed verleden tijd zijn. Maar achter de rotsblokken is helemaal niks te zien. Geen man, geen vrouw, geen kinderen. Slechts de suggestie van een kleine baai begrensd door een muur. Wetend dat ook de boulevard hier eindigt zit er weinig anders op dan onverrichter zake terug te gaan.

Dave besluit de stenen trap op te klimmen en terug via de boulevard te lopen. Genoeg geploeterd door het zand. Hij gaat terug naar Sjaron, ze nemen nog een biertje en dan gaat hij zich thuis eens lekker verdiepen in dat bruinverbrande lijf van haar. Die zon en al dat bloot gaan hem bepaald niet in zijn kouwe kleren zitten.

Op de trap stampt hij het zand van zijn blote voeten, en gaat op de bovenste tree zitten om zijn sneakers aan te trekken. Zijn camera legt hij voorzichtig tegenover zich. Verlangend kijkt hij naar de schaduw van de lommerrijke bomen aan de overkant van de boulevard. Mooi dat hij langs die kant terugloopt. Hij wringt zijn voeten in zijn sneakers. Zijn veters strikt hij zo meteen wel in de schaduw. Maar als hij zijn camera pakt, blijkt dat toch geen goed idee. Bij de eerste stap gaat het al mis. Onhandig struikelend blijft hij een paar meter verder maar net overeind. Hij kijkt wat gegeneerd om zich heen of niemand zijn onhandige manoeuvre gezien heeft. En dan valt zijn oog op iets wat op een smal weggetje lijkt. Vreemd dat ze, ondanks de minutieuze zoektocht, dit weggetje over het hoofd hebben gezien. Zijn blik verplaatst zich richting het dorp en hij realiseert zich dat het toch niet zo gek is. Pijnbomen verbergen de ingang van het pad. Dat hij bijna viel en daardoor een paar meter voorbij de laatste trap om zich heen keek is misschien wel een ongelooflijk fantastische samenloop van omstandigheden. Vol verwachting legt hij de paar meter naar het weggetje af en als hij om de bomen heen het onverharde pad inslaat, kan hij wel trappelen van geluk. Aan het eind van het weggetje staat een laag muurtje – net zo’n muurtje als op de foto in de De Telegraaf-bijlage, en achter dat muurtje staat het huis waar ze nu al dagen naar op zoek zijn. Om zijn geluk helemaal te vervolmaken loopt Nicolaas van Soest samen met twee andere mannen op en neer van het huis naar een pick-uptruck met allerhande spullen. Nog voor Dave zijn camera scherpgesteld heeft, stapt de man naar wie ze nu al dagen op zoek zijn in de pick-up, steekt zijn hand op en rijdt weg. De andere twee achterlatend bij een groen eeuwenoud busje en een grote IKEA-doos die ze met vereende krachten naar binnen sjouwen. Dave kan net op tijd wegduiken als de pick-up hem rakelings passeert. Helaas slaagt hij er slechts deels in het kenteken te registreren.

Het maakt niet uit, het huis is gevonden! Nicolaas van Soest is wel degelijk in het idyllische dorp aan de noordkust van Sicilië neergestreken.

Dave pakt zijn telefoon, die hij tussen het elastiek van zijn zwembroek gestoken heeft, en belt Sjaron. Hij kan niet wachten om haar het goede nieuws te vertellen.

12.

De Dikkeboompjes zijn terug in hun appartement. De seks die Dave zichzelf beloofd heeft, is vergeten. Hij is nog steeds uitermate opgewonden, maar het heeft niks meer met het heerlijke vrouwenvlees van zijn Sjaron te maken. Zwetend in de felle zon staat hij op het terras met de verrekijker voor zijn ogen en speurt nauwkeurig alle straten af in de hoop ergens de pick-up van Nicolaas van Soest te ontwaren. Het valt niet mee. De straatjes zijn nauw, de huizen hebben meerdere verdiepingen en blokkeren soms volledig het zicht. Daarbij kan hij vanaf het terras met geen mogelijkheid het einde van de boulevard zien waar het huis zich bevindt.

Sjaron was weliswaar net zo opgewonden als Dave toen hij het heuglijke nieuws vertelde, maar inmiddels heeft haar gezonde verstand de overhand gekregen.

‘Dave, we hebben als kippen zonder kop lopen zoeken, maar nooit serieus bedacht wat we gaan doen als we hem vinden. We zijn niet in Nederland. We kunnen wel dreigen de waarheid te gaan vertellen, zodat hij hier zijn luizenleventje moet achterlaten, maar niemand verstaat ons. En waarom zouden ze ons geloven?’

‘Lieverd, dat weet ik. Waarom denk je dat ik mijn camera steeds bij me heb?’ Dave laat zich niet zo snel uit zijn jubelstemming trekken. ‘Nu ik hem gevonden heb, blijf ik hem achtervolgen. Er is vast wel weer een foto te maken waarmee hij in de problemen komt. Op wat voor manier dan ook. Zo ver van huis denkt hij ongetwijfeld dat niemand hem in de gaten houdt.’

Sjaron valt hem ongeduldig in de rede: ‘Ja, Dave, en hij gaat vrijwillig voor je poseren met een paar kleine blote meisjes op zijn schoot. Doe niet zo debiel.’

Dave schiet in de lach. ‘Lieve schat van me, wat ben je toch een keurig meisje. Jij wilt net als ik dat het recht zijn loop heeft. Gewoon een paar foto’s van hem zoals hij er nu uitziet moet voldoende zijn. Met een beetje shoppen worden die plaatjes zijn ondergang. Ik stuur ze naar mijn vriendje bij De Telegraaf, en dan komt de boel vanzelf op gang. Nederlandse pedo’s in het buitenland worden tenminste echt aangepakt.’ Dave wrijft zich in de handen van plezier.

Als Sjaron en hij gedoucht hebben, pakken ze de auto en gaan bivakkeren in de buurt van het pad naar het huisje. Simpel als wat. Camera met zoomlens in de aanslag. En stel dat Nico daar niet woont, dan is de kans dat hij er toch opnieuw opduikt best groot. Het leek alsof hij daar aan het klussen was met een paar mannen. En rijdt hij weg, dan gaan ze meteen achter hem aan. Als ze de plek weten waar die pick-up naartoe gaat, dan weten ze meteen heel veel meer. Het maken van een mooie reportage zonder dat de man het doorheeft wordt een fluitje van een cent.

Dave staat te popelen om tot actie over te gaan.

Het valt uiteindelijk behoorlijk tegen met die actie. Het enige wat te zien is, nadat ze de auto op korte afstand geparkeerd hebben, zijn de mannen die samen met Nico de spullen uitgeladen hadden en naar binnen brachten, plus het aftandse groene busje.

Dave loopt zo nu en dan langs het weggetje en tuurt door de zoomlens van zijn camera. Hij krijgt een idee. Natuurlijk, zo simpel is het: hij vraagt de mannen die aan het werk zijn in het huisje naar Nico. Eén ding is zeker, zij kennen hem.

Opgewekt loopt hij het pad op als een van de mannen net naar buiten komt met wat gereedschap in zijn hand.

‘Ciao, signor.’ Verder reikt het Italiaans van Dave niet, dus hij gaat verder in het Engels: ‘I look for Nico. Nicolaas van Soest?’

De man haalt zijn schouders op.

Maar zo snel laat Dave zich niet uit het veld slaan. ‘Your friend. Amigo.’

De man roept iets naar zijn collega, die ook naar buiten is gekomen en de deur van het huisje afsluit.

Dave herhaalt nog een keer: ‘Nico, Nicolaas van Soest. Friend, you.’ Hij tikt met de zijkanten van zijn gebalde handen tegen elkaar in de hoop met gebarentaal duidelijk te maken wat hij bedoelt en voegt toe: ‘Amigo. Pick-up!’

Het heeft niet het gewenste resultaat. De mannen schudden driftig het hoofd, wisselen nog wat totaal onverstaanbare zinnen onderling, gebaren Dave op een nogal onvriendelijke manier de binnenplaats te verlaten, sluiten het hek en stappen in hun auto.

Teleurgesteld laat hij zich naast Sjaron op de bestuurdersplaats van de auto zakken. Het groene busje is in geen velden of wegen meer te bekennen.

‘Wat had je dan verwacht?’ Sjaron kijkt hem verongelijkt aan. Haar humeur is tot onder het nulpunt gezakt. Het is warm in de auto, bloedheet, zelfs met de raampjes tegen elkaar open. Ze kijkt jaloers naar de mensen die de boulevard inmiddels bevolken, slenterend richting het dorp of naar het strand om nog een duik in zee te nemen.

Ze moet inmiddels onwaarschijnlijk plassen, heeft honger en dorst. ‘Nu luister je naar mij. We gaan ergens iets eten, iets drinken, ik ga plassen en we doen een paar boodschappen. Dan gaan we opnieuw posten, maar met de auto in de schaduw, en eten en drinken aan boord.’

Dave kan niet anders dan toegeven dat het een stuk verstandiger klinkt dan zijn ondoordachte actie.

Alleen vindt hij het lastig om welke kans dan ook op informatie te laten passeren. En als ze neergestreken zijn onder een parasol op het eerste het beste terras en Sjaron naar de wc vertrokken is, kan hij het dan ook niet laten de ober te vragen naar de bewoners van het huis. De man is behoorlijk gedienstig en blijkbaar trots op zijn kennis van de Engelse taal, want hij neemt de tijd om uit te leggen: ‘House is from woman. Nice house, nice woman.’

Dave gooit opnieuw de naam Nico van Soest in de strijd. ‘Men working there, with Nicolaas van Soest, friends.’ En hij maakt wederom het handgebaar waarmee hij een close vriendschap tracht te symboliseren.

De ober reageert totaal anders dan Dave verwacht. Hij lacht een beetje gegeneerd, zwaait met zijn handen alsof hij ze uitschudt en laat lucht ontsnappen tussen zijn tanden. ‘No, no, no. If you do that thing with your hands you mean sex! Homosexual sex! Is okay, but no ask everywhere. No here. Be careful.’

De ober kijkt schichtig om zich heen. Meteen begrijpt Dave waarom de twee mannen eerder zo agressief reageerden. Ze moeten gedacht hebben dat hij óf seks met hen wilde óf hen ervan beschuldigde dat ze seks hadden met elkaar of met Nicolaas van Soest. De verwijzing naar diens pick-up was ook lekker handig geweest in dat verband.

Dave voelt hoe hij een kleur krijgt. Hij kan zich niet heugen wanneer dat voor het laatst gebeurde. ‘Sorry,’ zegt hij, ‘so sorry! I mean friends. Friendship. Amigo with Nico, Nicolaas van Soest.’ In zijn verwarring maakt hij opnieuw het gebaar met zijn handen. ‘There is no homo here. No here, in town there is. But no here.’

De ober beent weg zonder een bestelling op te nemen.

Als Sjaron nietsvermoedend van de wc komt, is Dave al opgestaan van het tafeltje en sist haar toe dat ze meteen vertrekken. Hij houdt zijn handen stijf in zijn zakken, als de dood om opnieuw een gebaar te maken waarmee hij in de problemen kan komen. Want Dave heeft weliswaar niks tegen homo’s – ieder zijn meug, alleen moeten mensen niet denken dat hij er zo eentje is. Dat gaat hem echt te ver.

13.

Opnieuw zijn ze onderweg, geplast, verfrist en met een tas vol boodschappen. In de auto, op zoek naar een beschutte plek niet ver van het pad vangen ze een glimp op van het huis. Er is iets veranderd. Er staan deuren open en het lijkt wel alsof er iemand op het terras zit. Maar de pick-up van Nico is helaas in geen velden of wegen te bekennen. Ineens gebeurt er van alles tegelijk. De man met de enorme neus, de eigenaar van de strandtent, komt aanrijden en slaat de zijweg in. Even later volgt een brommertje met een bak voorop dezelfde route en stopt er vlak bij hen een knalblauwe Fiat Uno. Een vrouw stapt de slordig geparkeerde auto uit, steekt de boulevard over met een tas in haar handen en een fles wijn. Zonder op of om te kijken loopt ze ook het pad op. Stuk voor stuk kunnen ze natuurlijk onderweg zijn naar een van de pensionnetjes in de buurt voor een feestje of een bijeenkomst of wat dan ook. Er is maar één manier om daarachter te komen: uitstappen en kijken. Wat ze meteen weer uit hun hoofd zetten als in de verte de rijzige gestalte van Nicolaas van Soest komt aanwandelen. Sjaron en Dave duiken weg. De viezerik hoeft nu nog niet te weten dat BOK hem op het spoor is. Half liggend onder het dashboard, knijpen ze opgewonden in elkaars hand. Alles is niet voor niks geweest.

Het wordt tijd om poolshoogte te gaan nemen. Er is al eventjes niemand meer het pad op of af gelopen. Zowel Sjaron als Dave zijn ontzettend benieuwd wie van de mensen die het afgelopen kwartier de zijweg insloegen, bij het huisje moest zijn. Langslopen en misschien een paar foto’s maken, dat is het plan de campagne.

Opnieuw wordt het voornemen gedwarsboomd doordat er weer iemand aan komt lopen; iemand die ze heel sterk aan een man doet denken die ze hier helemaal niet zouden verwachten – en dan zeker niet in de nabijheid van Nico van Soest.

Ze kijken elkaar aan als de persoon in kwestie ook het zijpad is ingeslagen.

‘Denk jij wat ik denk?’ vraagt Sjaron aan Dave.

‘Ik weet niet wat jij denkt, engel, maar die vent, die laatste, lijkt verdomd veel op een van die politiemannen die destijds bij de zaak betrokken was. Zou hij hier ook voor Van Soest zijn?’

‘Of...’ Sjarons stem stokt, ze schrikt van de gedachte die bij haar opkomt, ‘hij hoort erbij. Hij is er ook zo één. Zo’n pedo. Uiteindelijk heeft Nico geen straf gekregen. Wat doet-ie anders hier, in zijn gezelschap?’

‘Kom op,’ zegt Dave, die het portier al geopend heeft, ‘we gaan kijken, gewoon langslopen. We zien gauw genoeg of die inspecteur een beetje gezellig zit te doen met de pedo of ergens een pensionnetje in is gedoken en hem vandaar misschien ook wel in de gaten houdt.’

Deze keer slagen ze er zowaar in om ongestoord de auto te verlaten en nonchalant slenterend langs de ingang van het zijweggetje te lopen. Ze blijven staan. Dave kijkt door zijn camera en probeert zo vanzelfsprekend mogelijk, alsof hij een toevallige toerist is, een foto te maken van het snoezige huisje aan het eind van het pad in de hoop alles vast te leggen. Het lukt maar ten dele. De auto van de strandtenteigenaar staat hopeloos in de weg. Maar aan de geluiden te horen die hun richting uit meanderen, is het een vrolijke boel. Niet vrolijk genoeg voor de man met de enorme neus blijkbaar. Zijn diepe, gruizige stem bromt iets wat op een afscheid lijkt als hij naar zijn auto loopt, start en met opwaaiende stofwolken het pad af rijdt. Sjaron en Dave kunnen net op tijd opzij springen, maar zien nog wel het doel van hun reis vrolijk het glas heffen met de vrouw van de Fiat Uno, de man van de brommer en de blonde dame die ze op de foto in De Telegraaf hebben gezien. De inspecteur is nergens te bekennen, maar tijd om het hele tafereel echt in hen op te nemen is er niet, omdat de man van de brommer zich omdraait, gehaast richting het hek loopt, uitgezwaaid door de blonde vrouw die is gaan staan, en hen zo ongeveer recht in hun gezicht kijkt. Dave en Sjaron lopen haastig door. Er zit weinig anders op.

Terug in de auto zijn ze het niet eens met elkaar. Blijven ze wachten om te zien wat Nico doet? Maar stel dat Nico er toch woont, dan kunnen ze wachten tot ze een ons wegen, is het logische commentaar van Sjaron.

De beslissing wordt voor hen genomen: als getik tegen de ruit hun gekissebis onderbreekt. Er staat een agent. Zelfs al begrijpen ze geen Italiaans, het is overduidelijk dat ze hier niet mogen staan. Dave wijst nog wat halfslachtig naar de knalblauwe Fiat Uno, maar ze hebben opnieuw geen Google Translate nodig, als de agent antwoordt: ‘Permesso di parcheggio.’ Hij wuift met zijn hand op een manier die zelfs voor Dave met zijn gebrekkige kennis van gebarentaal overduidelijk is. Ze moeten opsodemieteren.

En dat doen ze dan ook.

14.

De Dikkeboompjes zijn terug in hun appartement. Dave is onrustig. Het zint hem niks dat hij niet weet wat er in dat huis gebeurt. Als Nico van Soest daar woont, dan valt er weinig te doen de rest van de avond, maar als dat niet zo is, dan wil hij de man volgen. Te weten komen waar hij wel woont.

‘Ik ga erheen. Ik ga gewoon nog een keer kijken. Ik ga lopend, dus maak je geen zorgen,’ stelt hij Sjaron gerust die fronsend naar de zes lege bierblikjes kijkt die voor hem staan.

Hij pakt zijn camera. ‘Ik heb de sleutel bij me, dus ga maar vast naar bed. Neem je telefoon mee naar de slaapkamer. Ik bel als er wat is.’

Nog voor zijn vrouw kan protesteren, drukt hij een kus op haar blonde haren, aait even liefdevol over haar rug en loopt naar de deur van het appartement met de woorden: ‘Slaap niet te vast, ik heb grote plannen met je, lekkere schat van me.’

Sicilië

Donderdag 30 juni 2016

15.

Van die plannen was bitter weinig terechtgekomen. Of beter gezegd: helemaal niets. Sjaron was nog een keertje extra onder de douche geweest en had daarna haar hele lijf heerlijk ingesmeerd met H&B-lotion en ten slotte het geurtje opgedaan waar Dave zo dol op was. Die zon de hele dag op haar huid en het zalige klimaat hadden ook op haar een prettig effect. Ze had zin in die vent van haar. Heel veel zin. Maar het duurde... en duurde en ze was toch in slaap gesukkeld. Om elf uur werd ze wakker van een telefoontje.

‘Met mij.’ Dave fluisterde, waardoor ze hem nauwelijks kon verstaan. ‘De smeerlap is vertrokken en ik ben hem gevolgd.’

‘Waar ben je nu dan? Ik wacht al een eeuwigheid op je.’ Sjaron ging er van de weeromstuit ook door fluisteren.

‘Hij is in de strandtent van die Italiaanse flapdrol met die enorme neus. Die tent waar wij vandaag waren. Maar er is verder niemand. Ik hoor allemaal geschreeuw, volgens mij hebben ze ruzie, Sjar.’ Ineens had Dave gehaast geklonken. ‘Ik moet ophangen, Van Soest komt de boulevard weer op. Ik ga erachteraan.’ Ze hoorde geschuifel en gevloek, en toen weer die fluisterstem van Dave: ‘Wacht maar niet, Sjaron!’ Dat was het laatste wat hij gezegd had.

Nu is het zeven uur en Dave is niet thuisgekomen. Hij had nog een sms’je gestuurd met een foto van een verlicht raam, hoog boven het plein bij de kathedraal. Daar woont de pedo, stond erbij. Ik heb hem.

Dat was om één uur. Daarna had ze niks meer gehoord.

Ze probeert hem al uren te bellen, maar hij neemt niet op. Sjaron is ongerust. Verschrikkelijk ongerust. Wat kan ze doen? Ze heeft geen sleutel. Die heeft Dave meegenomen. Als ze de deur uit gaat komt ze het appartement niet meer in.

Moet ze naar de politie? Ze weet het niet. Wat moet ze dan zeggen? Mijn man is midden in de nacht gaan wandelen? Wat zullen ze wel niet denken als ze zijn laatste berichtje zien?

Ze zit op de bank en steekt de ene na de andere sigaret op. Ze loopt naar het terras. Hoort ze sirenes? Politieauto’s.

Ze gaat zich aankleden. Ze stopt wel iets tussen het slot van de deur zodat hij niet dichtvalt. Ze legt een briefje voor Dave neer. Stel dat hij naar huis komt terwijl zij er niet is. Misschien heeft hij haar niet kunnen bellen omdat zijn telefoon stuk is. Of gestolen of zoiets. Dan hoeft hij niet ongerust te zijn als hij haar niet thuis aantreft. Ze spreekt zichzelf moed in. Alles kan. Voor alles is meestal een simpele verklaring. Het hoeft allemaal helemaal niet ernstig te zijn.

Maar tegelijkertijd is ze boos. Heel erg boos. Waarom moest-ie nou weer zo nodig in zijn eentje midden in de nacht iemand proberen te volgen? De idioot.

Ze besluit om als eerste naar de strandtent te gaan. Het is haar enige aanknopingspunt. Misschien weet die eigenaar iets.

Maar zo ver komt ze niet. Bij het plein voor de kathedraal heeft zich een grote menigte verzameld. De mensen staan te dringen achter een afzetting met rood-wit lint en ze kan er niet door. Er wordt omhooggewezen, opgewonden stemmen klinken, druk gebarende armen slaan de lucht aan stukken.

Ze kijkt naar boven, ze ziet de bovenkant van een raam. Een raam dat verdomd veel op het raam op de foto lijkt. De foto die Dave haar als laatste gestuurd heeft.

Ze dringt zich naar voren, richting het rood-witte lint, ze ziet de witte tent en ze heeft genoeg crimeseries gezien om te weten wat dat betekent: daar ligt een lijk. Er ligt een dood iemand aan de voet van het gebouw waar Nico de pedo woont. Haar Dave is niet te bereiken. Heeft Dave Nico zijn verdiende loon gegeven en is hij gevlucht? Of is het... anders? Ze wil geen andere zin in haar hoofd formeren, ze weigert een beter woord te vinden dan ‘anders’. De gedachte dat misschien Dave... Ze luistert, ze hoort een naam, een Nederlandse naam, een naam die ze niet kent. Herman Huisstee of zoiets. Opluchting en weer paniek. Angst. Ze vliegt van de ene emotie in de andere zonder enige controle te hebben.

Ineens is er een vertrouwd gezicht. Het is de politieman, de Nederlandse inspecteur die door de afzetting geloodst wordt, samen met de blonde vrouw van het huis. Ze wil naar hem toe lopen. Hij kent haar Dave, hij kan haar helpen. Maar wat als het toch Nico is die daar onder die tent ligt? Dave is weg, of... als het andersom is...

Als aan de grond genageld blijft ze staan waar ze staat. Ze doet niks. Ze kijkt, ze staat en elke zinnige gedachte heeft haar hoofd verlaten.

16.

Wil verwacht dat ze naar de tent gaan, maar met een ruime boog worden ze eromheen geleid naar een klein steegje waar ze voor een geopende deur worden opgewacht door Gino Martinelli, die een geagiteerde uitdrukking op zijn gezicht heeft.

‘Shit,’ zegt Max. ‘Verdomme Wil, dit trappenhuis leidt naar Herman. Naar het appartement van Herman.’ De paniek heeft haar stem niet verlaten, maar kleurt hem nu donker. In rap Italiaans bijt Martinelli haar een paar zinnen toe waarvan het enige wat Wil verstaat scena del crimine is. Ongeduldig draaiend met zijn pols gebaart Gino dat Max het moet vertalen.

‘Het wachten is op Salvatore Esposito, de patholoog-anatoom die met zijn forensisch team de plaats delict moet veiligstellen. Gino wil dat je mee naar boven gaat voor een eerste indruk. En er is nog iets, alleen hij wil niet zeggen wat.’

Ze lopen achter Martinelli aan, de smalle trappen op naar boven, zonder gebruik te maken van de leuningen. Hoe hoger ze komen, des te definitiever vervliegt de hoop bij Max dat Hermans woning niet de plaats delict is.

Ze weet het zeker als ze aan de laatste trap beginnen, de trap die naar het appartement van Herman leidt. De deur staat wijd open.

De entree is een hal met een slaapkamer en een badkamer, maar Gino gaat hun voor de gietijzeren wenteltrap op naar het woonvertrek met de open keuken.

Wil had zich een voorstelling gemaakt van de opbouw op het dak, maar desondanks stokt zijn adem in zijn keel bij het betreden van de ruimte.

Het vertrek is groter dan hij dacht. Een moderne keuken, van alle gemakken voorzien, een grote tafel, een comfortabele bank, allemaal heel smaakvol, maar dat is niet wat hem de adem beneemt. Het voorste deel bestaat aan drie kanten uit glas, met een schuifpui naar het terras. Het uitzicht rondom is zo onwaarschijnlijk indrukwekkend dat het kitscherig fotobehang lijkt. De oranje daken van het dorp, de witte, roze en gele huizen, het groen van de bomen, de boulevard met zijn bankjes, het strand en de zee die zich als een strakgetrokken turquoise laken, onderbroken door een enkel wit golfje, uitstrekt tot in het oneindige, opgevangen door de helblauwe lucht. Als Wil zich omdraait, realiseert hij zich dat de ramen langs alle vier de muren doorlopen. Hij ziet de torens van de kathedraal, de rots die het dorp begrenst, opnieuw rode daken, pastelkleurige huizen, grillig in de lucht stekende antennes, hier en daar bevolkt met kleine zwarte vogels, en overal zeilen de meeuwen, dichtbij, ver weg, hun vleugels wit opflikkerend tegen de azuurblauwe lucht.

Het is bijna onwerkelijk in al zijn volmaaktheid. Wil kan even niet anders dan ademloos kijken naar de schoonheid die hem omringt.

Herman dacht er waarschijnlijk net zo over, want aan twee kanten staat een statief. Een met een camera en een met een verrekijker.

Hij is meteen terug in de realiteit door de overslaande stem van Max die beide handen van Gino heeft vastgepakt. ‘Gino, chi è laggiù! È Herman. Dimmi, dimmi.’ Gino schudt zijn hoofd. ‘No, no, no, non è Ermanne.’ Geïrriteerd trekt hij zijn handen los en gebaart driftig naar een hoekje achter het aanrecht.

Wil kijkt naar Max, die glazig terugstaart en voor zich uit mompelt: ‘Hij is het niet; het is Herman niet.’ De paniek is uit haar ogen verdwenen, maar er is nog even helemaal niks voor in de plaats gekomen.

Nu pas hoort Wil een zacht gejammer. Hij wil vragen of Herman een huisdier heeft. Hij slikt de vraag meteen in als hij ziet wat het geluid veroorzaakt.

Weggedoken achter een grijze metalen vuilnisbak zit een klein jongetje met grote betraande ogen, dat probeert nog verder weg te kruipen als hij hen dichterbij ziet komen. Zijn bos rode krullen steekt fel af tegen zijn bleke snoetje. Wil heeft die bos krullen eerder gezien. Hij heeft het jongetje eerder gezien. Hij weet niet wie het kind is, maar hij heeft hem wel gezien, samen met zijn moeder, nog maar een paar dagen geleden. En hij weet ook waar en bij wie.

17.

Max keert terug in de realiteit bij de aanblik van het jongetje. Eerst is er opluchting over het antwoord van Gino. Godzijdank, het lichaam beneden is niet van Herman. Maar daarna is er meteen bezorgdheid. Hoewel ze geen held is met kleine kinderen, ziet het jochie er zo ontdaan uit dat ze automatisch door haar knieën zakt, een vloed van troostende woordjes brabbelt en haar handen naar hem uitstrekt. Het jongetje houdt op met huilen en kijkt haar met zijn grote ogen enigszins verbaasd aan – net zo verbaasd als Martinelli, die uitlegt hoe een vrouwelijke collega hetzelfde geprobeerd had. Maar het jongetje was daardoor alleen maar verder weggekropen en nog harder gaan huilen.

‘Misschien verstaat het kind geen Italiaans,’ is het droge commentaar van Wil, tegen niemand in het bijzonder.

Het jongetje is voorzichtig, onder begeleiding van aanmoedigingen door Max, op zijn billen uit zijn veilige hoekje aan het schuifelen en wordt daarbij vergezeld door een penetrante geur die duidelijk niet uit de vuilnisbak afkomstig is. Hij is al heel lang aan een schone luier toe. Het maakt Max niks uit. Zo gauw hij ver genoeg uit zijn schuilplaats is, pakt ze hem op en houdt hem tegen zich aan, nog steeds troostende woordjes fluisterend.

Gino wil ingrijpen. ‘Ik heb zijn kleding nodig. Voor het sporenonderzoek, je vervuilt bewijzen.’

‘Kom op, Gino,’ zegt Max, ‘je hebt mijn DNA nog van twee weken geleden, ik ben de enige die hem aanraakt. Dit jongetje heeft genoeg meegemaakt. Laat een agent luiers halen, en schone kleren, dan krijg je zo snel mogelijk de spullen die hij nu aanheeft.’

Gino haalt enigszins verongelijkt zijn schouders op, maar het is vrij duidelijk dat hij al lang blij is dat het kind niet meer jankt. Hij richt zich tot zijn agenten en deelt orders uit waardoor Max opnieuw sussende woordjes in de oren van het jochie op haar arm fluistert want zo gauw hij Italiaans hoort, raakt het kind weer van streek.

Wil neemt onderwijl zorgvuldig de kamer in zich op.

Er zijn geen tekenen van een worsteling te zien. Het weinige meubilair staat nog rechtovereind. Het enige ongewone is – los van een lege wodkafles op de grond – een leren riem en een injectienaald op een bijzettafeltje naast de bank.

Max heeft het ook gezien. En dat is niet voor het eerst. Zeven jaar geleden trof ze exact dezelfde situatie aan bij haar thuis. Een politicus die verliefd op haar was had zichzelf met heroïne geïnjecteerd toen hij zelfmoord pleegde bij haar thuis. Is het een grimmig toeval?

‘Herman gebruikt niet, dat weet ik honderd procent zeker,’ fluistert ze Wil toe wanneer hij haar vragend aankijkt.