Colofon

NUR 283/GGP091701

© Uitgeverij Kluitman Alkmaar B.V.

© MMXVII Tekst: Gertrud Jetten

Omslagontwerp: Mariska Cock

© Foto cover: Dominique van Dreumel

Model cover: Lotte van Dreumel

Opmaak binnenwerk: Studio L.E.O.

Alle rechten voorbehouden, inclusief het recht van reproductie

in zijn geheel of in gedeelten, in welke vorm dan ook.

kluitman.nl

gertrudjetten.nl

1

‘Want zonder jou kan ik niet leven,’ zing ik zo hard als ik durf. Ik haal diep adem voor de laatste zin en kijk naar Tom: ‘Jij bent alles voor mij!’

‘Bravo, Iris,’ roept juf Karlijn.

De kinderen op de voorste rij klappen enthousiast.

Ik maak een diepe buiging en spring van het podium af. Op de vloer van de aula doe ik een dansje. Het ging echt supergoed vandaag! Op de klok zie ik dat het tien voor drie is. Over tien minuten gaat de bel en mag ik weer naar mijn verzorgpony toe.

‘Iris,’ roept Tom.

Ik draai me snel om. ‘Wat is er, moppie?’

Tom begint te lachen. ‘Ik ben je moppie niet, moppie!’

‘Wel in de musical,’ zeg ik grijnzend. ‘Verder niet natuurlijk.’

Tom lacht. ‘Weet jij waar de verkleedkleren liggen?’

‘In de kast in ons klaslokaal!’ Snel loop ik door naar de kleedkamer. Mijn schoenen klikklakken op de vloer. Kiki, Eva en Lara zijn er al.

‘Gaat iemand mee naar Binkie?’ vraag ik zo gewoon mogelijk. Een voor een kijk ik mijn vriendinnen aan.

‘Ik moet meteen naar huis,’ zegt Kiki terwijl ze haar schoenveters strikt.

‘Ik zou best willen, maar ik heb een extra hockeytraining,’ zegt Eva verontschuldigend.

Lara kijkt me aan. ‘Sorry,’ zegt ze. In haar ogen zie ik medelijden.

Ik bijt op mijn lip. Lara is de enige die het weet van Erik.

‘Geeft niet,’ zeg ik stoer, maar dat is niet hoe ik me voel. Het is alsof er een gewicht aan mijn benen hangt. Als ik niet zo gek op Binkie was, zou ik nooit meer naar Erik gaan, echt nooit meer. Maar ik ga toch. Ik kan niet zonder Binkie.

Binkie is een welshpony van één meter twintig hoog, een schimmel met drie witte hoeven en één zwarte. Op zijn neus zit een roze vlek en hij heeft grote, donkere kraalogen. Hij is de leukste, mooiste pony van de hele wereld, en als jij hem kon zien zou je dat ook vinden.

Op mijn achtste verjaardag werd Binkie mijn verzorgpony. Mijn ouders namen me mee naar Erik en Loes en daar stond hij, met een grote blauwe strik om zijn hals en ingevlochten manen. Toen was Binkie nog donkergrijs met een brede bles en drie witte benen, maar nu is hij helemaal wit.

Ik fiets langs de ijswinkel in het dorp. Langs de boerderij met de lammetjes. De straat in waar Erik woont. Ik knijp mijn ogen half dicht tegen de zon om te kunnen zien of Eriks auto er al staat. Langzaam fiets ik verder. Als hij er is, kan ik me altijd nog omdraaien.

Ik trap zo langzaam dat ik bijna omval. Zodra ik de boerderij met het rode dak voorbij ben, zie ik het huis, de stallen en het weiland van Erik. Alles ligt er stil bij en de oprit is leeg. Ik haal diep adem. Erik is weg! Ik ben zo opgelucht dat ik hardop begin te lachen. ‘Binkie,’ roep ik luid.

Vanuit de stal komt een zachte hinnik en even later verschijnt een wit hoofd boven de halve deur. Ongeduldig trapt Binkie tegen de planken.

‘Ik kom eraan, Bink,’ roep ik terwijl ik achterom de stal in loop. Snel breng ik hem naar de wei.

De andere pony’s kijken even op en grazen daarna verder. Binkie gaat er meteen bokkend vandoor.

‘Zet hem op, Bink,’ roep ik, steunend met mijn armen op het hek.

Binkie bokt nog een keer en bijt Othello in zijn billen.

Ik lach. Wat ben ik blij om Binkie zo te zien! Een paar maanden geleden was hij heel ziek, zo ziek dat ik dacht dat hij dood zou gaan. Hij had een ontsteking in zijn voorhoeven en kon bijna niet meer lopen. Sindsdien mag hij elke dag nog maar heel kort in de wei. Het zou beter zijn als hij de hele dag in een uitloop kon staan, maar Erik heeft geen zin om die te maken. Erik heeft ook geen zin om Binkie telkens voor een half uur in de wei te zetten. Dus als ik niet kom, staat hij de hele dag op stal.

Na een tijdje heeft Binkie er genoeg van en gaat hij met de andere pony’s grazen. Ik pak een kruiwagen en een riek en begin snel uit te mesten. Ik wil gauw klaar zijn, want misschien komt Erik zo. Ik strooi nieuw stro in de stal en leg het hooi in een hoek. Na precies een half uur haal ik Binkie uit de wei.

Binkie loopt een paar meter met me mee en blijft daarna stilstaan. Met zijn voorbenen schraapt hij in het gras. Hij wil meer!

‘Ik snap het, Bink, maar dat gras is niet goed voor je.’

Binkie schraapt nog harder.

‘Nee, dat kan echt niet,’ zeg ik vastbesloten en ik geef hem een tikje met het touw.

Met tegenzin loopt Binkie met me mee. Een paar meter verder blijft hij weer stilstaan. Hij zakt langzaam door zijn knieën en gaat liggen. Met zijn grote ogen kijkt hij me ondeugend aan. Daarna begint hij op zijn gemak te grazen.

Ik schiet in de lach. Die gekke Binkie! ‘Je bent de slimste pony van de hele wereld,’ zeg ik zodra ik uitgelachen ben. ‘Maar nu gaan we echt. Vooruit!’

Binkie komt overeind en loopt zo langzaam mogelijk met me mee. Wanneer ik hem vastbind, reikt hij meteen naar de tas met borstels. Hij pakt de roskam bij het handvat en slingert ermee in het rond. Daarna pakt hij de tube met ontklitter. En de hoevenkrabber. En de zachte borstel. Binnen een paar minuten ligt alles op de grond.

‘Gekke Binkie,’ zeg ik. ‘Ruim je ze ook op?’

Binkie kijkt me ondeugend aan en duwt zijn neus tegen mijn arm.

Ik raap alle spullen op en stop ze terug. Daarna maak ik Binkie los en loop samen met hem het erf af. Binkie briest en doet zijn hoofd omlaag. Als een stofzuiger loopt hij over de weg; hij ziet elk blaadje en elk takje. Soms heeft hij geluk en vindt hij een klokhuis of een stukje wortel.

We wandelen door het bos, tussen de weilanden door en terug via het dorp. Zodra we in Binkies straat komen, begint het weer te kriebelen in mijn buik. Gelukkig staat Eriks auto nog steeds niet op de oprit. Opgelucht zet ik Binkie in zijn box.

‘Othello, Dion,’ roep ik.

Beide pony’s grazen door alsof ze me niet gehoord hebben. Othello en Dion zijn de nieuwe menpony’s van Erik. Eerst mende hij met Binkie en Toby, maar die vond hij te klein. Toby werd verkocht en Binkie bleef voor mij.

Ik zet Othello en Dion in hun box en ga weer naar Binkie toe. Ik kriebel hem op zijn schoft en vertel hem wat over de musical. Jammer dat hij niet kan komen kijken! Bij die gedachte schiet ik in de lach; ik denk dat hij het nog leuk zou vinden ook.

‘Jij bent alles voor mij,’ zing ik terwijl ik de boxdeur dichtdoe. In de gang maak ik een dansje. ‘Dag Binkepink, misschien kom ik straks nog even terug!’ Tussen de spijlen door zie ik twee donkere kraalogen. ‘Doeiii,’ roep ik een laatste keer en daarna loop ik echt naar mijn fiets.

2

Vanuit de verte zie ik het pannenkoekenhuis van mijn ouders al. Ernaast is een grote speeltuin. Het is er altijd druk, maar nu in de zomer helemaal. In de rekken staan rijen fietsen en vanuit de speeltuin klinkt een gekrijs van jewelste.

Op de schommel zie ik mijn broertje Sep met zijn vriendje Teun. Ik zwaai naar hem. Sep heeft blond haar en groene ogen, net als ik. Maar terwijl hij lang is voor zijn leeftijd, ben ik klein. Waarschijnlijk lijk ik op oma Betsy, die was ook niet zo groot.

Ik doe de poort aan de andere kant van ons huis open en zet mijn fiets in de schuur. Op het trapje naar ons huis zit Alex, mijn oudere zus. Eigenlijk heet ze Alexandra, maar dat vindt ze verschrikkelijk. Iedereen die haar zo noemt, kan een mep krijgen. Want zo is mijn zus: recht voor zijn raap en voor niemand bang.

Alex’ oren zitten vol ringetjes en om haar ogen heeft ze diepzwarte lijnen getekend. Haar kleren en haren zijn vandaag ook zwart. Op andere dagen draagt ze de gekste combinaties van rood, paars, oranje en lichtblauw. Of een witte kanten jurk met stevige veterschoenen eronder.

Mijn ouders vinden het vreselijk hoe ze eruitziet. Ik ook, maar dat durf ik niet te zeggen. Niet tegen haar in elk geval.

‘Hé, kleine,’ zegt ze, en ze blaast een enorme bel kauwgom. Met een knal plopt hij uit elkaar.

‘Ha, grote.’ Ik ga naast haar zitten.

Met haar blauwe ogen kijkt ze me geheimzinnig aan. ‘Wil je zien wat ik heb laten doen?’

‘Hoe bedoel je?’

Alex brengt haar gezicht naar mijn oor. ‘Een tattoo,’ fluistert ze.

Geschokt kijk ik haar aan. ‘Maar dat vinden papa en mama nooit goed!’

‘Inderdaad,’ zegt ze. ‘Daarom heb ik het ook stiekem gedaan. Als het aan hen ligt, moet ik wachten totdat ik achttien ben! Nou, mooi niet, hoor.’

‘Waar zit-ie?’ vraag ik nieuwsgierig.

Alex kijkt rond of niemand het ziet en trekt daarna de band van haar broek een stukje naar beneden. Op haar bil zie ik een zwarte vlinder.

Ik weet niet hoe ik moet reageren. ‘Eh… stoer, hoor,’ zeg ik maar, en dat vind ik echt. ‘Deed het pijn?’

‘Behoorlijk,’ antwoordt Alex. Ze schuift haar broek weer omhoog. ‘Maar niet verklappen, hè?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Tuurlijk niet!’

‘Oké.’ Alex laat haar kauwgom weer knallen.

‘Waar zijn papa en mama?’

‘Aan het werk natuurlijk. Mam vroeg of wij wat te eten willen maken.’

Ik zucht. Zo gaat het bijna elke dag. Mijn ouders nemen zich telkens voor om het rustiger aan te doen, maar dat lukt nooit. In de zomer zie ik ze bijna niet. Nou ja, ik zie ze wel, maar we praten nauwelijks met elkaar. Altijd is het druk, druk en nog eens druk.

‘Heb jij een idee wat we kunnen maken?’ vraag ik.

‘Pannenkoeken?’ zegt Alex grijnzend.

Ik schiet in de lach. ‘Dacht het niet.’

We staan op en lopen samen naar binnen.

Wanneer het eten bijna klaar is, komen mijn ouders eraan.

‘Waar is Sep?’ vraagt papa. Hij ziet er moe uit.

‘Buiten,’ zeg ik.

Hij is alweer weg. Buiten hoor ik hem Sep roepen.

‘Hoe gaat het met mijn meiden?’ vraagt mama. Ze heeft dezelfde groene ogen als Sep en ik, maar dan met donker haar.

‘Goed. Het zingen ging echt super!’ Ik haal diep adem en zing het laatste refrein van mijn solo.

‘Mooi,’ zegt ze bewonderend en ze kijkt me trots aan.

Ik wil vertellen over Binkie, maar ze heeft zich alweer omgedraaid.

‘Staat het zout al op tafel?’ vraagt ze.

Ik pak het zout en ga zitten. Even later komen papa en Sep binnen.

‘Nog iets bijzonders gebeurd vandaag?’ Papa kijkt afwisselend naar Alex en mij.

Alex kijkt me aan en knijpt haar ogen dicht.

‘Nee hoor,’ zeg ik.

‘Helemaal niks,’ mompelt Alex.

‘Hoe was het op school?’

‘Net zo saai als anders,’ zegt Alex. ‘Ik zal blij zijn wanneer het vakantie is! Nog maar een paar weken.’

‘Gaat het lukken met economie?’ vraagt mama een beetje bezorgd.

Alex zit in vier havo en de kans is groot dat ze daar volgend jaar weer zit.

Alex haalt haar schouders op. ‘Weet ik niet.’

‘Doe je er wel genoeg aan?’ vraagt mama streng. Ze kijkt haar onderzoekend aan.

Alex blaast een grote kauwgombel en laat hem keihard klappen. Dan plakt ze de kauwgom op het randje van haar bord.

Ik moet me inhouden om niet in de lach te schieten, maar papa kijkt boos.

‘Ik lust geen champignons,’ zeurt Sep.

‘Geef ze maar aan mij.’ Ik schuif de champignons van zijn bord op het mijne.

‘Zaterdag komen de nieuwe vakantiehulpen langs,’ zegt mama terwijl ze nog wat salade op haar bord schept.

‘Wie zijn het?’ vraag ik nieuwsgierig. Misschien ken ik ze wel van school.

‘Daan van Dijk en Cas Hendriks,’ vertelt papa.

Ik denk even na. ‘Geen idee,’ zeg ik daarna.

‘Wil jij deze zomer weer bedienen?’ vraagt mama aan Alex.

‘Ik? Echt niet,’ zegt Alex. ‘Ik heb wel wat beters te doen!’

Ik zie dat papa rood wordt. Nog even en hij wordt boos. ‘Zoals?’ vraagt hij ijzig.

‘Zwemmen, uitgaan, luieren…’ Alex schept nog een keer op.

‘Ik wil wel helpen,’ zeg ik snel.

‘Hm,’ zegt papa. Hij kijkt me onderzoekend aan. Zijn ogen zijn hemelsblauw. ‘Jij bent pas twaalf!’

‘Nou en?’ vraag ik. ‘Ik kan dat best, hoor!’

‘Dat is zo,’ zegt hij. ‘Je moeder en ik zullen erover praten. Er zijn vast dingen die je kunt doen.’

3

Na het eten gaat papa weer naar het restaurant. Ik help met opruimen en loop daarna snel naar buiten. Vanavond heb ik musicalles. Als het een beetje meezit, kan ik na afloop nog even naar Binkie. Voor de zekerheid heb ik mijn paardenkleren meegenomen.

In de straat waar de muziekschool is, hoor ik al van een afstandje de geluiden van een trompet, een viool en een dwarsfluit. Ik pak mijn spullen en ren het trapje op naar binnen.

‘Ha, Iris,’ begroet Margriet me. ‘Je bent mooi op tijd vandaag! Hoe gaat het met de musical op school?’

‘Supergoed,’ roep ik en ik begin meteen te zingen. ‘Ik ben alleen niet zo tevreden over mijn dansje.’

Margriet knikt. ‘Dan gaan we daar vandaag aan werken.’ Ze vraagt me wat ik precies moet doen en neemt vervolgens pas voor pas het dansje met me door. ‘Zo, dat gaat al een stuk beter, toch?’ zegt ze na een half uur.

Ik knik heftig. ‘Stukken beter!’

‘Als je wilt, kunnen we wel een keertje extra oefenen.’

‘O, dat zou super zijn!’ roep ik meteen. Van opwinding hup ik van de ene op de andere voet.

Margriet pakt haar agenda. ‘Kun je zaterdag?’

‘Alleen ’s middags. ’s Ochtends ga ik naar Binkie.’

Margriet kijkt me fronsend aan. ‘Hm, dat wordt lastig. Kun je niet ’s middags naar Binkie?’

Ik weet niet wat ik moet zeggen. Op zaterdagochtend gaat papa meestal mee naar Erik. Het is de enige dag van de week dat ik niet bang ben. Ik twijfel even. Als ik niet ga, staat Binkie de hele dag op stal. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Dat gaat echt niet.’

Margriet bladert al verder. ‘Maandag om vier uur?’

Ik slik. Dat betekent dat ik die dag nauwelijks tijd voor Binkie heb. Alleen kan ik het niet maken om nog een keer nee te zeggen. ‘Dat is goed,’ antwoord ik, maar intussen begint het in mijn buik te rommelen.

‘Oké,’ zegt Margriet opgewekt. ‘Zie ik je volgende week maandag om vier uur. Tot dan!’ Ze doet de deur van het lokaal open en verwelkomt haar volgende leerling.

De deur gaat dicht en ik loop langzaam de muziekschool uit. De zon schijnt nog steeds en het is lekker warm. Het is een ideale avond om naar Binkie te gaan.

Ik pak mijn paardenkleren en ga weer naar binnen. Op de wc kleed ik me om. Over mijn topje heen trek ik een shirt aan met lange mouwen en twee zakjes ter hoogte van mijn borsten, waardoor ze minder opvallen. Ik kijk in de spiegel. Je ziet er niks meer van.

Ik stap op mijn fiets en rijd door het dorp. Bij de ijswinkel is het druk; op het terras zie ik Eva met haar ouders. Wanneer ik de straat in rijd waar Erik woont, zie ik Eriks auto op de oprit staan. Op het gazon staat een grasmaaier.

Mijn hart begint als een gek te kloppen. Soms, als ik geluk heb, kijkt Erik naar een voetbalwedstrijd of is er bezoek, maar vandaag dus niet. Vandaag is hij in de tuin bezig. Mijn mond is droog en ik slik zenuwachtig. Het lukt me niet om ernaartoe te gaan, het lukt me echt niet.

Ik zet één been op de grond en stap af. Zonder iets te zien staar ik naar het fietspad. Ik denk aan vorige week toen hij weer zo naar mijn borsten gluurde. Ik denk aan de momenten waarop hij in de weg staat en ik hem wel móét aanraken, ook al wil ik het niet. Wanneer ik de borstels wil pakken bijvoorbeeld. Of wanneer ik de smalle deur door moet naar de zadelkamer.

Soms slaat Erik opeens een arm om me heen en drukt me stevig tegen zich aan.

En dan die vragen van hem! Of ik al een vriendje heb. Welke jongens ik sexy vind. Of hij zegt dat ik zulke mooie benen heb. Daarbij knipoogt hij en kijkt verlekkerd naar me. Alsof ik een gebakje ben of zo.

Ik wil graag naar Binkie, maar ik durf niet naar Erik. Ik wil dolgraag naar Binkie, maar ik ben panisch voor Erik. Ik zou willen dat ik Erik een mep kon verkopen of hem een grote mond kon geven, maar dat kan niet.

Ik weet zeker dat hij dan Binkie wegdoet.

Onrustig hup ik van mijn ene op mijn andere voet. Ik bedenk wat ik zou kunnen zeggen. Wat ik zou kunnen doen. Maar ik kan het niet en ik durf het niet.

Na een tijdje draai ik me om en fiets ik terug naar huis. Ik denk aan Binkie, die nu de hele avond, de hele nacht en de hele morgen tot tien over drie in zijn stal staat. Dat zijn achttien uur en tien minuten.

De tranen prikken in mijn ogen. Snel veeg ik ze weg, zodat niemand ze ziet.

4

Wanneer ik thuiskom, is het stil. Mijn ouders zijn nog in het restaurant bezig, Sep ligt in bed en Alex hangt waarschijnlijk ergens buiten rond met vrienden die er net zo uitzien als zij.

Ik pak een kop thee en loop naar mijn kamer. De deur kraakt en piept wanneer ik hem opendoe. Op mijn bureautje staat een foto van ons allemaal. Die is een paar jaar geleden gemaakt, toen we op vakantie waren in Italië. Op mijn bed ligt een dekbedovertrek met zachte pastelkleuren en een door oma Karien gehaakte witte sprei. Als ik op de vensterbank ga zitten kijk ik uit op de speeltuin. Daarachter ligt het bos.

Aan de muur tegenover mijn bed hangt een grote foto van Binkie, Erik, Loes en mij, genomen toen ik tien was en een dressuurwedstrijd had gewonnen. Erik lacht naar de camera en steekt zijn duim omhoog. Binkie kijkt even schattig als altijd en ik kijk lachend naar Erik. De cap staat een beetje scheef op mijn hoofd en mijn neus is rood verbrand. In mijn handen houd ik een blinkende beker. Aan mijn andere kant staat Loes. Haar bruine haar wappert in de wind en ze glimlacht.

Opeens mis ik haar heel erg. Loes was lief voor iedereen. Zij zou Binkie nooit de hele dag op stal laten staan zoals Erik dat doet. Maar Loes is verliefd geworden op iemand anders en bij Erik weggegaan. Ik weet niet eens waar ze woont.

Met een zucht loop ik naar mijn klerenkast en doe de deur open. In de spiegel op de binnenkant van de deur zie ik een meisje met groene ogen en lang blond haar. Op haar linkerwang zitten drie moedervlekjes. Ze heeft gewone benen en gewone armen, maar best grote borsten voor iemand van twaalf. Ik trek mijn bloesje strak in een poging ze te laten verdwijnen. Het lukt niet. Ze worden wel platter, maar verdwijnen doen ze niet. Die dingen zitten voor altijd aan me vast.

Ik kleed me uit en poets mijn tanden. Als ik mijn pyjama al aanheb, komt mama naar boven.

‘Hoe was je les?’ vraagt ze belangstellend.

‘Leuk,’ zeg ik, maar ik hoor hoe sip dat klinkt. ‘Superleuk,’ zeg ik gauw en ik vertel over het dansje, Margriet en de extra les.

Mama geeft me een zoen. ‘Ik ben heel benieuwd naar de uitvoering,’ zegt ze. Onder haar ogen zitten donkere schaduwen en haar knot is half uitgezakt. Sinds mijn ouders een eigen restaurant hebben, is ze altijd moe.

‘Komen jullie allebei?’ vraag ik.

Ze zucht. ‘Ik weet niet of dat gaat lukken. Er zijn twee uitvoeringen, toch? Waarschijnlijk kom ik op dinsdag en papa op donderdag.’

Ik knik en doe alsof het me niks kan schelen. Maar eigenlijk vind ik het helemaal niet leuk.

‘Heb je Erik ook uitgenodigd?’ vraagt ze.

Van schrik laat ik bijna mijn haarborstel vallen. Ik moet er niet aan denken! ‘Hij, eh… Hij kan niet,’ zeg ik met een knalrood hoofd.

‘Huh?’ zegt mama. ‘Beide dagen niet?’

‘Eh… nee. Iets met zijn werk,’ mompel ik. Opgelaten kijk ik naar de vloer.

Ze kijkt me verbaasd aan. ‘O,’ zegt ze alleen maar.

Ik bijt op mijn lip en staar naar de vloer. Zal ik het vertellen van Erik? Maar hoe moet ik beginnen? Wat moet ik zeggen?

Ik kijk op.

‘Welterusten,’ zegt mama en ze maakt haar haar los.

Ik kijk op.

Ze staat alweer bij de deur en ziet er nog vermoeider uit dan eerst. ‘Ik ga zo ook naar bed.’

Ik knik. Het moment om iets te zeggen is voorbij.

5

Tuut-tuut-tuut, doet mijn wekker. Voor de derde keer die ochtend geef ik er een klap op.

‘Iris!’ roept mama van beneden.

Ik open mijn ogen en draai me om. Shit, het is al acht uur! Snel kleed ik me aan en dender met twee treden tegelijk de trap af. Onderweg struikel ik bijna over Seps schoenen. ‘Hé Sep, ruim je schoenen eens op,’ roep ik.

‘Ik wilde ze net aandoen,’ verdedigt hij zich.

Papa staat al klaar om weg te gaan en mama is nergens te zien. Alex ook niet.

Ik pak een boterham en smeer er een dikke laag pindakaas op. Daarna pak ik nog een snee brood en duw die erbovenop.

‘Veel plezier vandaag op school,’ zegt papa. Hij loopt naar me toe, geeft me een knuffel en woelt Sep door zijn haar. ‘Tot straks!’

‘Tot straks,’ roep ik.

‘Heb jij mijn dinosaurus gezien?’ vraagt Sep ernstig. ‘Ik wil hem mee naar school nemen.’

Ik haal mijn schouders op. ‘Nee. Waar heb je hem voor het laatst gehad?’

Sep trekt een rimpel in zijn voorhoofd.

‘Op je kamer, buiten, in de woonkamer…’ som ik op.

‘Buiten,’ zegt hij langzaam. ‘Bij de zandbak.’

‘Ik ga hem wel even halen,’ zeg ik tussen twee happen door. ‘Eet je snel verder? Anders komen we weer te laat!’

In de speeltuin is het stil. Ik loop tussen de schommels door en ren langs de glijbanen en de trampolines naar de grote zandbak. In het midden ligt een dinosaurus op zijn rug. Ik pak hem vast aan een voorpoot en ren weer naar binnen.

Sep staat al klaar. Hij heeft zijn boterhammen gesmeerd, wat te drinken gepakt en zijn jas aangetrokken. Achter elkaar aan lopen we naar buiten en pakken onze fiets. Papa zwaait naar ons vanuit de keuken van het restaurant. Hij heeft een witte jas aan en een wit mutsje op. Zijn dikke blonde haar piept eronderuit.

Op weg naar school zien we overal kinderen die we kennen. Ik zwaai en roep hallo en kijk een beetje jaloers naar hun ouders. Sep en ik fietsen elke dag alleen; mijn ouders hebben geen tijd om ons te brengen. Ze zijn al een hele tijd van plan om meer mensen aan te nemen, maar daar komt nooit wat van.

Ik zet mijn fiets in het rek en loop naar binnen. ‘Doei, Sep,’ roep ik nog, maar Sep hoort me niet meer. Hij is druk aan het praten met Teun. Het gaat vast weer over dinosaurussen.

De eerste twee uur hebben we gym, maar de rest van de dag zijn we bezig met de musical. Dankzij de les van Margriet gaat mijn dansje veel beter dan eerst.

Juf Karlijn klapt in haar handen en kijkt ons stralend aan. ‘Jullie hebben het allemaal supergoed gedaan. Dit wordt een topmusical!’

Ik sla mijn arm om Lara heen en zwier haar in het rond. ‘Jij bent alles voor mij,’ zing ik uit volle borst terwijl ik haar meesleur door de aula.

Lara lacht zo hard dat ze moet stoppen. Gierend laat ze zich op de grond zakken. Ik doe alsof ik flauwval en kom vlak naast haar neer. De vloer van de aula is hard, maar dat geeft niet. Hoog boven de ramen in het plafond drijven witte wolken voorbij, als vliegende schapen.

‘Ga je vandaag mee naar Binkie?’ vraag ik wanneer we alle twee uitgelachen zijn.

De vrolijke sfeer is meteen verdwenen.

‘Ik zou best willen, maar ik moet naar de orthodontist,’ zegt Lara ernstig. Ze wijst naar haar beugel. ‘Zullen we vanavond bij jou afspreken? Dan hebben we de speeltuin voor onszelf!’

Ik knik. ‘Net als vroeger. Lekker schommelen en op de trampoline.’

‘Net als vroeger.’ Lara grijnst. ‘Lijkt me superleuk! Ik neem wel een zak chips mee.’

6

Op weg naar Binkie zing ik alle liedjes uit de musical. Waarom weet ik niet, maar ik ben minder bang dan gisteren. Bij het huis van Erik is het stil. Opgelucht zet ik mijn fiets tegen het hek.

Zodra Binkie me hoort, hinnikt hij hard. Het klinkt ongeduldig, alsof hij wil zeggen: Hier komen, nu!

‘Ik kom eraan,’ roep ik terwijl ik mijn mooie nieuwe jasje uitdoe. Wanneer ik de fietstas openmaak, zie ik dat ik mijn paardenkleren vergeten heb. Even twijfel ik. Zal ik naar huis fietsen om ze te halen?

Binkie schraapt met zijn hoeven door het stro en hinnikt nog een keer.

Ik doe de fietstas dicht en loop naar de stal. Normaal gesproken is Erik pas om zes uur thuis, dus ik heb tijd genoeg. Ik zet Binkie in de wei en loop fluitend weer naar binnen. In zijn box is het een ontzettende puinhoop. De mest ligt overal en het stro is opgestapeld tegen de muur.

‘Viezerik,’ mompel ik en ik begin uit te mesten. Het is ongelooflijk hoeveel zooi zo’n kleine pony kan maken. Met een grote zwaai gooi ik alles in de kruiwagen: mest, nat stro en vertrapt hooi. Ik ben zo geconcentreerd bezig dat ik alles om me heen vergeet.

Plotseling staat Erik in de deuropening van de stal. Hij is zo groot en breed dat het licht er nauwelijks nog langs kan. Om zijn mond speelt een glimlach.

Ik slik en mijn knieën trillen een beetje. Hoe kan dat nou? Opeens voel ik me heel bloot in mijn topje en korte broek. Schichtig kijk ik achterom. Als het nodig is, kan ik altijd nog door de deur aan de voorkant van de box naar buiten rennen.

‘Zo, Iris,’ zegt hij met zijn zware stem. ‘Jij bent flink aan het werk!’ Zijn ogen glijden over mijn lichaam en blijven hangen bij mijn borsten.

‘Eh… ja.’ Ik buig voorover. Te laat realiseer ik me dat hij nu nog meer ziet. Snel kom ik weer overeind.

Eriks ogen zitten aan me vastgeplakt. ‘Zal ik je even helpen?’ vraagt hij. In twee passen staat hij achter me. ‘Kijk, je kunt de riek beter zo vasthouden.’ Hij pakt stevig mijn hand vast en schuift die een stukje omlaag.

Ik probeer mijn hand los te rukken, maar dat lukt niet. Erik is beresterk. Opeens steekt hij de riek naar voren, waardoor ik me wel móét bukken. Het is alsof ik bloot ben. Ik wil mijn hand op mijn borsten leggen, maar Erik houdt me stevig vast. Zijn ogen branden op mijn huid en glijden naar beneden. Nog nooit heb ik me zó opgelaten gevoeld.

Hij beweegt mijn arm en gooit samen met mij wat mest in de kruiwagen. En nog een keer.

Ik voel zijn adem in mijn nek. Het voelt warm en broeierig, als een hittegolf. Ik probeer me opnieuw los te rukken, maar Erik houdt me nog steeds stevig vast.

Pas na een hele tijd laat hij langzaam mijn hand los. ‘Mooi topje heb je aan,’ zegt hij. Nauwelijks voelbaar glijden zijn vingers over mijn behabandje en daarna over mijn blote rug.

Verstijfd van schrik sta ik stil. Ik zou willen dat ik hard weg kon rennen, maar het is alsof mijn benen het niet doen, alsof ik vastgegroeid ben op deze plek, in deze stal. Ik zou willen dat ik een lange jas aanhad. Of een overall. In plaats daarvan sta ik hier in een korte broek met een topje. Ik had naar huis moeten gaan om me om te kleden. Hoe kon ik zo stom zijn!

Ik doe een pas naar voren. En nog een, net zolang tot ik een eindje van hem af sta. Daarna draai ik me om. Mijn knieën trillen en mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik heb een vieze smaak in mijn mond, alsof ik iets gegeten heb wat bedorven was.

Erik grijnst naar me en loopt fluitend de stal uit.

Als een gek ga ik verder met uitmesten. In recordtempo heb ik de kruiwagen vol en ik breng hem naar de mesthoop. Ik schud heftig met de kruiwagen en kieper alles op de hoop. De helft valt ervan af, maar dat kan me niks schelen.

Binkie kijkt verschrikt op, zo veel lawaai maak ik.

Daarna strooi ik Binkies box op. Het stro vliegt om me heen en kleurt goud in het zonlicht. Ondertussen houd ik alles voor en achter me in de gaten. Als Erik weer komt, ren ik meteen weg, neem ik me voor. Net durfde ik niks te doen, maar nu ben ik laaiend. Hoe dúrft hij!

Ik kijk op mijn telefoon en zie dat het half uur alweer bijna voorbij is. Ik heb totaal geen zin om te gaan wandelen, maar als ik nu naar huis ga, staat Binkie tot morgen in zijn eentje op stal.

Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil Binkie niet in de steek laten, maar bij het idee dat ik straks Erik weer tegen kan komen, word ik misselijk. Ik haal Binkie uit de wei en zet hem in zijn box. Vlug, vlug, voordat Erik komt. Daarna hang ik het halster op en vlucht naar buiten.

Op de oprit kijk ik nog even om. Binkie staat me verbaasd na te kijken. Het liefst zou ik naar hem toe rennen en de rest van de middag bij hem blijven. In plaats daarvan stap ik op mijn fiets en trap zo hard ik kan de straat uit. Dan begin ik eindelijk te huilen.

7

Al aan het begin van onze straat hoor ik de geluiden van de speeltuin. Ik veeg over mijn gezicht en snuit mijn neus. Voor de eerste keer in mijn leven hoop ik dat mijn ouders in het restaurant zijn in plaats van thuis.

Voorzichtig doe ik de achterdeur open en luister of ik iemand hoor. Het is stil. In de keuken pak ik een glas melk, dat ik staande leegdrink. Ik kijk naar buiten, naar het bos, maar zie niks. Ik ben nog helemaal bij Erik. Ik voel zijn ogen op mijn borst, zijn hand op mijn schouder en ik ruik zijn adem. Ik voel me vies.

Na een tijdje haal ik mijn mobiel tevoorschijn. Erik zat aan me, typ ik aan Lara. Bah!

Ik blijf een tijdje staan wachten op een bericht van Lara en sjok daarna naar boven toe. Rot-Erik! Ik kleed me uit, gooi mijn kleren in de was en ga onder de douche staan. Ik zeep me helemaal in met mama’s lekkere douchegel, totdat ik van boven tot onder bedekt ben met schuim. Ik boen mijn schouders, mijn nek, mijn borsten, mijn buik en mijn billen alsof ik een auto ben die onder de modder zit. Alles moet weg, elk deeltje van Erik moet weg, ook het allerkleinste. Een hele tijd blijf ik onder de douche staan, net zolang totdat ik Erik helemaal van me afgespoeld heb. Toch blijft er iets achter: een dof gevoel, als een blauwe plek.

Ernstig kijk ik naar het meisje in de spiegel. Ik weet dat ik het aan mijn ouders moet vertellen, maar ik durf niet. Ik hoop telkens dat het vanzelf ophoudt, dat het alleen een nare droom was en niet iets wat echt gebeurt.

Ik droog me af, sla de handdoek om me heen en slof naar mijn kamer. Beneden gaat een deur open.

‘Iris, kom je eten?’ roept mijn moeder.

‘Ja,’ roep ik terug en ik kleed me snel aan.

In de keuken zitten Sep en papa al aan tafel. Rondom Seps bord staat een hele familie dinosaurussen. Alex is weer eens te laat.

‘We beginnen gewoon,’ moppert papa. Hij schept soep op.

Halverwege de soep hoor ik de achterdeur piepen. Zou dat Lara al zijn? Langzaam gaat de deur open en verschijnt Alex. Mijn lepel blijft ergens in de lucht hangen. Sprakeloos kijk ik naar mijn grote zus.

Alex’ lange haar is aan de linkerkant helemaal afgeschoren en aan die kant heeft ze op de helft van haar lippen zwarte lippenstift gedaan. Om haar ogen heeft ze dikke groene lijnen getekend en het lijkt wel alsof er nóg meer ringetjes in haar linkeroor zitten. Ze ziet eruit als… Geen idee. Ik kan niets of niemand verzinnen waar ze op lijkt.

‘Wat heb jij nou gedaan?’ vraagt mijn moeder. Met open mond kijkt ze naar Alex.

‘Gewoon,’ antwoordt Alex. ‘Naar de kapper geweest!’ Ze blaast een enorme kauwgombel en laat hem met een knal knappen.

Mama kan geen woord uitbrengen. ‘Dat is, eh… Dat is bijzonder,’ zegt ze na een tijdje. ‘Vooral die lippenstift!’

‘Ja hè,’ merkt Alex op. Ze ziet er tevreden uit.

Ik moet mijn best doen om niet te lachen. Wat mij betreft loopt ze volslagen voor gek.

Papa kijkt eerst boos, daarna geschokt en begint vervolgens hard te lachen.

‘Is er iets?’ vraagt Alex koel.

‘Nee, nee, ik moet er alleen even aan wennen.’ Hij bijt op zijn lip en probeert zijn lachen in te houden. ‘Hoe ging economie?’ vraagt hij.

‘Economie was gisteren,’ antwoordt Alex bits. ‘Vandaag had ik Engels.’

‘En hoe ging dat?’ gaat hij onverstoorbaar verder.

Alex haalt haar schouders op. ‘Ging wel. Ik denk dat ik een voldoende heb.’

‘Dat zou mooi zijn.’ Hij neemt haar onderzoekend op. ‘Heb je ook nieuwe gaatjes laten maken?’

Alex knikt. Ze pakt een lepel en begint haar soep te eten.

Ik vraag me af hoe dat smaakt, soep met zwarte lippenstift.

‘Ik vind je net Dracula,’ zegt Sep opeens.

Alex schiet in de lach en ontbloot haar tanden. ‘Dat is ook zo, jongetje. Pas jij maar op, want anders bijt ik in je nek! Dan word je een vampier, net als ik. Grrr!’

‘O, is het dat.’ Papa geeft Alex een por. ‘Je bent een vampier!’

‘Absoluut,’ zegt Alex terwijl ze nog een keer opschept.

Tijdens de rest van het avondeten is het heel gezellig. Papa is druk in gesprek met Sep over voetbal, en mama en Alex kletsen over een film die ze goed vinden. Ik zou willen dat we elke dag met z’n allen aten. Niet alleen omdat het gezellig is, maar ook omdat mijn moeder veel lekkerder kookt dan Alex en ik. Papa is de echte kok in onze familie, maar hij kookt nooit thuis.

Na het eten loopt Alex meteen naar haar kamer. Ze zegt dat ze flink gaat leren voor haar volgende proefwerk, maar ik geloof er niks van.

Ik zit nog even met papa te kletsen wanneer Lara binnenkomt. In haar hand houdt ze een grote zak paprikachips, mijn lievelingssmaak.

‘Mmm, lekker,’ roept mijn vader. ‘Heb je die voor mij meegebracht?’

‘Nee,’ zegt Lara. ‘Voor Iris.’

‘O, maar Iris heeft net gegeten. Die lust dat helemaal niet!’

‘Ik dacht van wel,’ zeg ik en ik sta op.

‘Hé, en de afwas dan?’

‘Niet zo flauw, Jeroen,’ zegt mama.

Papa grijnst. ‘Willen jullie er nog wat fris bij?’

Lara knikt enthousiast. Haar moeder is tandarts en ze krijgt thuis nooit fris. Echt nooit.